Komisja ds. Naruszeń Praw Człowieka przez Psychiatrię w Niemczech (KVPM) od pięciu dekad niestrudzenie
działa na rzecz ofiar brutalnych praktyk psychiatrycznych.
Komisja udokumentowała, ujawniła i skutecznie zaradziła niezliczonym nadużyciom psychiatrycznym.
Wzywa do natychmiastowego zniesienia przymusowych praktyk psychiatrycznych, takich jak elektrowstrząsy,
krępowanie pacjentów i przymusowe podawanie leków psychotropowych o niebezpiecznych skutkach ubocznych.
W 2024 r. międzynarodowa wystawa objazdowa "Psychiatria: śmierć nie pomoc" przygotowana przez siostrzaną amerykańską
organizację Citizens Commission on Human Rights (CCHR) będzie prezentowana na całym świecie, a także w Europie.
Chronologia szkodliwych praktyk psychiatrii od jej początków do dnia dzisiejszego jest upubliczniona na 14 ścianach wystawowych.
Wystawa została z powodzeniem pokazana w Stuttgarcie w kwietniu 2024 roku.
Odwiedzający mogą obejrzeć 14 nagradzanych filmów dokumentalnych z udziałem 160 ekspertów i osób dotkniętych chorobą.
Dostarcza informacji na temat marketingu chorób psychicznych i czasami wymyślonych chorób w psychiatrii oraz
miliardowego biznesu z niebezpiecznymi lekami psychotropowymi.
Wystawa "Psychiatria: śmierć nie pomoc" jest obecnie prezentowana w Monachium do 10 czerwca 2024 roku.
Pokazuje również, jak można chronić się przed nadużyciami psychiatrycznymi.
Wywiady z ekspertami i osobami poszkodowanymi zapewniają rzadki wgląd w nieludzkie praktyki psychiatryczne.
Następnie Kla.TV emituje wywiad z autorem, lekarzem i psychoterapeutą dr Josefem Zehentbauerem, a także
wywiad z Robertem, który jako dziecko został przyjęty na oddział psychiatryczny i uspokojony lekami psychotropowymi.
Pełna dokumentacja "Pozory mylą - spojrzenie na psychiatrię" zawiera te i inne wywiady i można ją obejrzeć
na stronie internetowej KVPM pod adresem www.kvpm.de.
Nazywam się Josef Zehentbauer. Jestem lekarzem, psychoterapeutą, pracuję również jako psychoterapeuta i autor kilku
książek, które zostały również przetłumaczone na różne języki.
Tak więc obecna psychiatria szkolna w Niemczech ma, powiedziałbym, zasadniczo mizantropijną lub nieludzką koncepcję.
Opiera się to na fakcie, że wszelkie cierpienie, wszelkie cierpienie psychiczne,
jest uznawane za chorobę. Ale to jest błędne.
Istnieje wiele głębokiego ludzkiego cierpienia, które nie ma nic wspólnego z chorobą, ale jest częścią bycia człowiekiem samym w
sobie i nie wymaga reakcji psychiatrycznej ani farmakologicznej,
Ale empatyczne podejście, filantropijne, pełne miłości podejście do osoby żyjącej w kryzysie, tak,
zbliżenie się do niej i pomoc jej. W porządku.
Medyczna przysięga Hipokratesa oznacza, że podstawową zasadą jest nie czynienie krzywdy człowiekowi.
Zasada ta jest z pewnością bardzo, bardzo często łamana w psychiatrii.
Tak, jeśli pacjent z ogromnym problemem życiowym idzie do psychiatry i szuka pomocy, najprawdopodobniej
spotka się z lekarzem, który ma mało czasu i który następnie zareaguje farmakologicznie.
Daje mu receptę po szybkim spojrzeniu na nią.
Powiedziałbym, że zła reputacja psychiatrii w Niemczech jest uzasadniona, ponieważ leki psychotropowe
są stosowane zbyt niedbale, z pozbawieniem wolności i naruszeniem ludzkiej godności.
Leki przeciwdepresyjne mają skutki uboczne, całkiem sporo, tak.
Z pewnością również skutki uboczne, które mogą zostać zarejestrowane lub przypuszczone dopiero po latach.
Neuroleptyki zostały pierwotnie opracowane do leczenia tak zwanych psychoz, tj. nagłych stanów psychicznych, ale wiążą się z
bardzo, bardzo wieloma zagrożeniami i skutkami ubocznymi, z których niektóre są trwałe, takie jak zaburzenia ruchowe,
grymasy itp. lub ślinotok, nawet u bardzo młodych ludzi.
Powiedziałbym, że leki, styl przepisywania neuroleptyków powinien być znacznie ograniczony, nie
powinny być one podawane starszym ludziom z zasady
- Teraz mam na myśli od 70, 75, 80, a także generalnie nie powinny być podawane dzieciom i młodzieży.
Myślę, że nie ma dyscypliny medycznej, jeśli psychiatria ma być w ogóle zaliczana do medycyny, która byłaby pod
takim wpływem przemysłu farmaceutycznego jak psychiatria.
Po pierwsze, psychiatrzy nie mają innego pomysłu, jak radzić sobie z tym ludzkim cierpieniem, a po drugie, w Europie i Ameryce
istnieje ten przytłaczający przemysł farmaceutyczny, który chce sprzedawać ludziom kolorowe
pigułki, które produkuje, za duże pieniądze.
Przemysł farmaceutyczny oferuje coraz więcej.
Uderzające jest to, że nowe leki wprowadzane na rynek przez przemysł farmaceutyczny są niezwykle drogie.
Nie mówimy więc o milionach, ale o miliardach zysków.
Psychiatria staje się swego rodzaju sługą, a nawet organem wykonawczym.
Oczywiście są ludzie, którzy są w ciężkim stanie, którzy mają zmiany percepcyjne, którzy są w
ciężkiej depresji, którzy chcą się zabić, tak.
Nie oznacza to jednak, że tacy ludzie powinni być zamykani, pompowani lekami psychotropowymi, ewentualnie ubezwłasnowolniani
lub oddawani pod opiekę prawną, że należy im nakazać przymusowe leczenie, krępowanie, tj. przywiązywanie do
łóżka, ale że należy im zaoferować humanitarną pomoc.
Trzeba radzić sobie z ludzkim cierpieniem i reagować na ludzi.
Ale do tego nie są potrzebne szuflady, a już na pewno nie coraz więcej szuflad.
Nie jest również przydatne rozróżnianie 20, 30 lub 50 różnych form depresji.
Nie służy to nikomu poza psychiatrą, aby używać jakichkolwiek tabletek pozornie specjalnie.
Potrzebna jest inna odpowiedź. A inna odpowiedź nie leży w dziedzinie psychiatrii.
I powiedziałbym, że psychiatria również powinna zostać anulowana bez zastąpienia.
Moje przeznaczenie zaczęło się, gdy miałem dziewięć lat, w języku niemieckim.
Przywieziono mnie tam po wcześniejszym badaniu w klinice psychiatrycznej w Tybindze.
Zostałem (uznany) przez psychiatrę za dziecko z zaburzeniami zachowania i problemami
behawioralnymi, dziecko, które zawsze potrzebuje uwagi.
Miałam być trudnym dzieckiem.
Najlepiej pasowałbym do innej szkoły dla dzieci upośledzonych umysłowo, ponieważ podobno nie potrafię się uczyć.
Miałem trudności z matematyką, po niemiecku: Total verblödet, Vollidiot - po niemiecku.
Jako małe dziecko byłem przywiązany do łóżka, podawano mi beta-blokery, zastrzyki, leki psychotropowe na
uspokojenie, Zyprexa, Acanitol, zdecydowanie podawano mi leki psychotropowe do głowy i tabletki, musiałem je brać.
A jeśli ich nie brałem, byłem do tego zmuszany - ciągnęli moją głowę, usta i szyję do tyłu i mówili: "Teraz je połkniesz!".
Powiedzieli, że pomoże mi to stać się bardziej niezależną, stabilną i pewną siebie.
Zamiast tego stało się coś zupełnie odwrotnego.
Zamiast stać się bardziej pewny siebie, stałem się bardziej niespokojny, zamiast stać się spokojniejszy, stałem się
bardziej agresywny, zamiast stać się bardziej troskliwy, zamiast stać się nieco bardziej radosny, ciągle płakałem.
Nagle usłyszałem głosy przez leki psychotropowe, nagle miałem robaki przez leki psychotropowe. Wciąż to pamiętam.
Nagle zobaczyłem węże i nie odważyłem się już dotknąć telefonu.
W moim pokoju nagle zobaczyłem ludzi, których tam nawet nie było, lub usłyszałem głosy,
które mówiły: zrób to, zrób to, zrób to...
Prawie doprowadzili mnie do szaleństwa. Nie byłem już sobą.
Nie byłam już tym beztroskim dzieckiem, którym byłam zanim trafiłam na oddział psychiatryczny - byłam maszyną.
Chodziłem jak robot, mówiłem jak maszyna komputerowa i wszystkie moje ruchy nie były już mną, byłem w jakiś sposób zahipnotyzowany,
w transie, naprawdę deliryczny, jakbym chodził w ten sposób.
Trudno to sobie wyobrazić.
W rezultacie zacząłem się jąkać, zacząłem gorzej mówić, uczyłem się jeszcze wolniej, a potem miałem ataki.
Pamiętam kilka sytuacji, w których piana wciąż wydobywała się z moich ust.
Potem w nocy, kiedy chciałem spać, miałem koszmary i byłem wyciągany z łóżka w nocy.
Napis brzmiał: "Do następnej dawki".
I nie mogłem już ufać mojej mamie, nie mogłem już ufać moim rodzicom, nie mogłem już ufać mojemu rodzeństwu...
A kiedy tylko chciałem coś powiedzieć, natychmiast dostawałem reprymendę za milczenie.
To jest psychiatria: doświadczanie piekła...! Mogę tylko powiedzieć, że jest źle, gorzej być nie może.
Psychiatria zabija! Musimy powstać, zanim będzie za późno!