Komisioni për Shkeljet e të Drejtave të Njeriut nga Psikiatria në Gjermani (KVPM) ka punuar pa lodhje për pesë dekada në emër
të viktimave të praktikave ndonjëherë brutale të psikiatrisë.
Komisioni ka dokumentuar, zbuluar dhe eliminuar me sukses pa fund abuzime psikiatrike.
Kërkon shfuqizimin e menjëhershëm të praktikave psikiatrike koercive, si terapia me elektro-shok,
kufizimet fizike dhe administrimi i detyruar i barnave psikiatrike me efekte anësore të rrezikshme.
Në vitin 2024, ekspozita ndërkombëtare lëvizëse "Psikiatria: Vdekje në vend të ndihmës" nga organizata motër
amerikane Citizens Commission on Human Rights (CCHR) do të jetë në ekspozitë në mbarë botën dhe gjithashtu në Evropë.
Katërmbëdhjetë panele ekspozite paraqesin një kronologji të praktikave psikiatrike të
dëmshme nga fillimet e tyre deri në ditët e sotme.
Në prill 2024, ekspozita u shfaq me sukses në Stuttgart.
Vizitorët mund të shikojnë 14 dokumentarë të vlerësuar me çmime, që përfshijnë 160 ekspertë dhe njerëz të prekur nga kjo çështje.
Hedh dritë mbi marketingun e sëmundjeve mendore, disa prej të cilave janë të trilluara, nga industria psikiatrike dhe
biznesi miliarda-paundësh i barnave psikotrope të rrezikshme.
Ekspozita "Psikiatria: Vdekje në vend të ndihmës" është aktualisht në ekspozitë në Mynih deri më 10 qershor 2024.
Gjithashtu tregon se si të mbroheni nga keqtrajtimi psikiatrik.
Intervistat me ekspertë dhe me të prekurit ofrojnë një vështrim të rrallë në praktikat çnjerëzore psikiatrike.
Kla.TV do të transmetojë më pas një intervistë me autorin, doktorin dhe psikoterapistin Dr. Josef Zehentbauer, si
dhe një intervistë me Robertin, i cili u pranua në një pavion psikiatrik si fëmijë dhe u sedativ me ilaçe psikotrope.
Dokumentari i plotë "Pamjet mund të jenë mashtruese – Një vështrim brenda psikiatrisë" përmban këto dhe intervista të tjera dhe
mund të shihet në faqen e internetit të KVPM-së në www.kvpm.de.
Emri im është Josef Zehentbauer. Unë jam mjek dhe psikoterapist, dhe gjithashtu punoj si psikoterapist dhe
autor i disa librave që janë përkthyer në gjuhë të ndryshme.
Pra, do të thoja se sistemi aktual i psikiatrisë shkollore në Gjermani ka një qasje
thelbësisht të gabuar, madje përbuzëse ndaj njerëzve.
Dhe kjo bazohet në faktin se çdo formë vuajtjeje, çdo formë vuajtjeje psikologjike,
shpallet si një sëmundje. Por kjo është e gabuar.
Ka një sasi të madhe vuajtjeje të thellë njerëzore që nuk ka asgjë të bëjë me sëmundjen, por është pjesë e të qenit njeri
dhe nuk kërkon një përgjigje psikiatrike apo farmakologjike.
Por më tepër një qasje empatike, një qëndrim filantropik dhe plot dashuri ndaj kësaj personi që po jeton në krizë,
po, duke i shtrirë dorën dhe duke e ndihmuar. Kjo është.
Betimi Hipokratik do të thotë se parimi themelor është që një personi të mos i bëhet dëm.
Dhe ky parim sigurisht që shkelet shumë, shumë shpesh në psikiatri.
Po, nëse një pacient me një problem serioz jetësor shkon te një psikiatër për të kërkuar ndihmë, ka shumë gjasa të takojë një
mjek që ka pak kohë dhe që më pas i përgjigjet me medikamente.
Ai i jep atij një recetë pasi vlerëson shkurtimisht situatën.
Do të thoja se reputacioni i dobët që ka psikiatria në Gjermani është i justifikuar, sepse barnat psikiatrike
përdoren shumë lehtë, duke rezultuar në privim nga liria dhe shkelje të dinjitetit njerëzor.
Antidepresantët kanë efekte anësore, mjaft të shumta, po.
Sigurisht edhe efekte anësore që mund t'i vëreheni ose t'i dyshoni vetëm pas vitesh.
Neuroleptikët u zhvilluan fillimisht për të trajtuar të ashtuquajturat psikozë, domethënë çrregullime mendore, por ato
kanë shumë, shumë rreziqe dhe efekte anësore, disa prej të cilave janë të përhershme, si çrregullime të
lëvizjes, grimacë dhe simptoma të ngjashme, ose salivacion, madje edhe te njerëzit shumë të rinj.
Do të thoja se medikamentet, neuroleptikët me recetë, duhet të kufizohen ndjeshëm; këto nuk
duhet t'u jepen të moshuarve si çështje parimore.
– Me të moshuar nënkuptoj 70, 75, 80 vjeç e lart, dhe ato nuk duhet t'u jepen as fëmijëve apo adoleshentëve.
Nuk mendoj se ekziston ndonjë disiplinë mjekësore, madje edhe nëse dëshiron ta konsiderosh psikiatrinë si mjekësi, që është
kaq shumë e ndikuar nga industria farmaceutike sa psikiatria.
Së pari, psikiatrit nuk kanë asnjë ide tjetër se si të përballojnë këtë vuajtje njerëzore, dhe së dyti, ekziston kjo
industri farmaceutike e fuqishme në Evropë dhe Amerikë që dëshiron t'i shesë njerëzve pilulat me
ngjyra që prodhon për shumë para dhe të përfitojë.
Industria farmaceutike po ofron gjithnjë e më shumë.
Dhe është e habitshme që ilaçet e reja që industria farmaceutike po i lanson në treg janë jashtëzakonisht të shtrenjta.
Pra, këtu nuk po flasim për miliona, por për miliarda fitimesh, po.
Dhe psikiatria bëhet, në njëfarë kuptimi, një shërbëtor, madje edhe një organ ekzekutiv.
Sigurisht që ka njerëz që janë në vështirësi të mëdha, që kanë ndryshime perceptive, që janë
rëndë të depresionuar, që duan të vetëvrasin, po.
Por kjo nuk do të thotë t'i mbyllim këta njerëz, t'i mbushim me ilaçe psikoaktive, ndoshta t'i shpallim ligjërisht të paaftë ose
të vendosim ndonjë formë kujdestarie ligjore, t'u urdhërojmë trajtim të detyrueshëm, t'i kufizojmë, dmth t'i lidhim në një
shtrat. Në vend të kësaj, duhet t'u ofrojmë ndihmë njerëzore.
Duhet të adresohet vuajtja njerëzore dhe njerëzve duhet t'u përgjigjemi.
Por për këtë nuk ke nevojë për kuti të vogla, dhe sigurisht jo për gjithnjë e më shumë kuti të vogla.
Gjithashtu nuk është e dobishme të bëhet dallimi midis 20, 30 apo 50 formave të ndryshme të depresionit.
Kjo nuk i shërben askujt përveç psikiatrit, i cili më pas mund të përshkruajë pilula që duken të synuara posaçërisht.
Nevoitet një përgjigje tjetër. Dhe ajo përgjigje tjetër nuk qëndron në fushën e psikiatrisë.
Dhe do të thoja se psikiatria gjithashtu duhet të eliminohet pa zëvendësim.
Fatet e mia filluan kur isha nëntë vjeç, për ta thënë në anglisht.
U pranova atje pasi u ekzaminova në klinikën psikiatrike në Tübingen.
Psikiatri më konsideronte të shqetësuar në sjellje dhe me sjellje anormale, një fëmijë që gjithmonë ka nevojë për vëmendje.
Më thuhet se jam një fëmijë i vështirë.
Do të isha më i përshtatshëm për një shkollë tjetër për fëmijë me aftësi të kufizuara mendore, sepse thuhet se nuk mund të mësoj.
Kisha vështirësi në matematikë, për ta thënë troç: isha krejtësisht budalla, një idiot i plotë – për ta thënë troç.
Kur isha fëmijë i vogël, më lidhnin në shtratin tim, më jepnin bllokues beta, më bënin injeksione, më jepnin ilaçe psikoaktive
për të më qetësuar, më jepnin Zyprexa, më jepnin Acanitol – në çdo rast, më kishin mbushur plot me
ilaçe psikoaktive dhe tableta që duhej t'i merrja.
Dhe nëse nuk i gëlltisja, më detyronin – më tërhoqën kokën, gojën dhe qafën mbrapa dhe thanë: "Tani gëlltiti ato!"
Thanë se do të më ndihmonte të bëhesha më i pavarur, më i qëndrueshëm, më i sigurt në vete.
Përkundrazi, ka ndodhur e kundërta.
Në vend që të bëhesha më i sigurt në vete, jam bërë më i shqetësuar; në vend që të qetësohesha, jam bërë më
agresiv; në vend që të bëhesha më i menduar dhe pak më i lumtur, kam qenë vazhdimisht me lot në sy.
Papritmas dëgjova zëra për shkak të ilaçeve psikotrope, papritmas kisha parazitë për shkak të ilaçeve psikotrope. E mbaj mend.
Papritmas pashë gjarpërinj dhe nuk guxova më të prekja telefonin.
Në dhomën time, papritmas pashë njerëz që në të vërtetë nuk ishin aty, ose dëgjova zëra
që thoshin: bëj këtë, bëj atë, bëj këtë...
Më çmendën thuajse. Nuk isha më vetvetja.
Nuk isha më fëmija pa brenga që kisha qenë para se të vija në pavionin psikiatrik – isha një makinë.
Ecja ime ishte si e një roboti, flisja si një kompjuter, dhe të gjitha lëvizjet e mia nuk ishin më të miat.
Ishte sikur të isha nën hipnozë, në një trans, krejtësisht delirant, sikur po ecja kështu.
Nuk mund ta imagjinosh.
Më bëri të filloj të ngec, të folurit tim u përkeqësua, mësova edhe më ngadalë, dhe fillova të kem konvulsione.
Mund të kujtoj disa situata ku ende më dilte shkumë nga goja.
Pastaj natën, kur doja të flija, kisha makthe dhe më nxirrnin nga shtrati.
Thuhej: "Të kalojmë te doza tjetër."
Dhe nuk mundesha më t'i besoja nënës sime, nuk mundesha më t'u besoja prindërve të mi, nuk
mundesha më t'u besoja vëllezërve dhe motrave të mia...
Dhe sa herë që doja të thoja diçka, më bënin menjëherë një injeksion për të më mbajtur të heshtur.
Kjo është psikiatria: përjetimi i ferrit...! Gjithçka që mund të them është se është keq, nuk mund të ishte më keq.
Psikiatria vret! Dhe ne duhet të ngrihemi përpara se të jetë tepër vonë!