ஜெர்மனியில் மனநல மருத்துவத்தின் மனித உரிமை மீறல்கள் தொடர்பான ஆணையம் (KVPM) , மனநல மருத்துவத்தின் சில
நேரங்களில் கொடூரமான நடைமுறைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்காக ஐம்பது ஆண்டுகளாக அயராது உழைத்து வருகிறது.
ஆணையம் எண்ணற்ற மனநலத் துஷ்பிரயோகங்களை ஆவணப்படுத்தி, வெளிக்கொணர்ந்து, வெற்றிகரமாக அகற்றியுள்ளது.
மின்சார அதிர்ச்சி சிகிச்சை, உடல் கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் ஆபத்தான பக்க விளைவுகளைக் கொண்ட மனமாற்ற மருந்துகளைக்
கட்டாயமாகக் கொடுப்பது போன்ற கட்டாய மனநல மருத்துவப் நடைமுறைகளை உடனடியாக ஒழிக்குமாறு அது கோருகிறது.
2024-ல், அமெரிக்காவின் சகோதர அமைப்பான மனித உரிமைகளுக்கான குடிமக்கள் ஆணையத்தின் (CCHR) "மனநல மருத்துவம்: உதவியின்
பதிலாக மரணம்" என்ற சர்வதேச சுற்றுப்பயணக் கண்காட்சி உலகம் முழுவதும் மற்றும் ஐரோப்பாவிலும் காட்சிக்கு வைக்கப்படும்.
பதினான்கு காட்சிப் பலகைகள், தீங்கு விளைவிக்கும் மனநல மருத்துவப் பழக்கவழக்கங்களின் காலவரிசையை,
அவற்றின் ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை காட்டுகின்றன.
ஏப்ரல் 2024-ல், ஸ்டுட்கார்ட்டில் கண்காட்சி வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது.
சிறப்பு விருந்தினர்கள், 160 நிபுணர்கள் மற்றும் இந்தப் பிரச்சினையால் பாதிக்கப்பட்டவர்களைக்
கொண்ட 14 விருது பெற்ற ஆவணப்படங்களைக் காணலாம்.
மனநலத் துறையினராலும், அபாயகரமான மனநிலை மாற்று மருந்துகளின் பில்லியன் பவுண்டு வணிகத்தினராலும், புனையப்பட்ட சில மனநோய்களின்
சந்தைப்படுத்தல் குறித்து இது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
"உளவியல் மருத்துவம்: உதவியின் பதிலாக மரணம்" என்ற கண்காட்சி தற்போது முனிச்சில் 10 ஜூன் 2024 வரை காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது.
இது மனநலத் துஷ்பிரயோகத்திலிருந்து உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வது எப்படி என்பதையும் காட்டுகிறது.
நிபுணர்கள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுடனான நேர்காணல்கள், மனிதாபிமானமற்ற மனநல மருத்துவ
நடைமுறைகள் பற்றிய ஒரு அரிதான பார்வையை வழங்குகின்றன.
பின்னர் Kla.TV, எழுத்தாளர், மருத்துவர் மற்றும் உளவியல் சிகிச்சையாளரான டாக்டர் ஜோசப் ஜெஹென்ட்பவுருடனும், சிறுவயதில்
மனநலப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டு மனதை மந்தமாக்கும் மருந்துகளை உட்கொள்ளச் செய்யப்பட்ட ராபர்ட்டுடனும் ஒரு நேர்காணலை ஒளிபரப்பும்.
"தோற்றங்கள் ஏமாற்றக்கூடும் – மனநல மருத்துவத்திற்குள் ஒரு பார்வை" என்ற முழுமையான ஆவணப்படத்தில் இவை மற்றும் பிற
நேர்காணல்கள் உள்ளன, இதை KVPM இணையதளமான www.kvpm.de-இல் காணலாம்.
என் பெயர் ஜோசப் ஜெஹென்ட்பேவர். நான் ஒரு மருத்துவர் மற்றும் உளவியல் சிகிச்சையாளர், மேலும் பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட
பல புத்தகங்களின் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றுகிறேன்.
எனவே, ஜெர்மனியில் தற்போதைய பள்ளி மனநல மருத்துவ அமைப்பு மக்களை அணுகுவதில் அடிப்படையில் தவறான, ஏன்,
இகழ்ச்சியான அணுகுமுறையையும் கொண்டுள்ளது என்று நான் கூறுவேன்.
மேலும் இது, ஒவ்வொரு வகை துன்பமும், ஒவ்வொரு வகை உளவியல் துன்பமும் ஒரு நோயாக அறிவிக்கப்படுகிறது
என்ற உண்மையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆனால் அது தவறு.
நோயுடன் எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத, ஆனால் மனிதனாக இருப்பதன் ஒரு பகுதியாக இருக்கும், மேலும் மனநல மருத்துவ அல்லது மருந்துமுறை
சார்ந்த தீர்வைக் கோராத, ஆழ்ந்த மனிதத் துன்பம் பெருமளவில் உள்ளது.
ஆனால், ஒரு பச்சாதாப அணுகுமுறை, ஒரு தொண்டுள்ளம் கொண்ட, அன்பான மனப்பான்மை, இந்த நெருக்கடியை
அனுபவிக்கும் நபரை அணுகி அவருக்கு உதவுவது. அது ஒன்று நிச்சயம்.
ஹிப்போகிராட்டிக் உறுதிமொழி என்பது, ஒரு நபருக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்யக்கூடாது என்பதே அடிப்படைக் கொள்கை என்பதாகும்.
மேலும் இந்தக் கொள்கை நிச்சயமாக மனநல மருத்துவத்தில் மிக, மிக அடிக்கடி மீறப்படுகிறது.
ஆம், ஒரு தீவிரமான வாழ்க்கைப் பிரச்சனையுடன் ஒரு நோயாளி உதவி தேடி மனநல மருத்துவரிடம் சென்றால், அவருக்கு நேரமில்லாத
ஒரு மருத்துவர் கிடைப்பதற்கும், அவர் மருந்துகள் மூலம் மட்டும் பதிலளிப்பதற்கும் அதிக வாய்ப்புள்ளது.
அவர் நிலைமையைச் சுருக்கமாக மதிப்பிட்ட பிறகு, அவருக்கு ஒரு மருந்துச் சீட்டைக் கொடுக்கிறார்.
ஜெர்மனியில் மனநல மருத்துவத்திற்கு உள்ள மோசமான பெயர் நியாயமானது என்று நான் கூறுவேன், ஏனெனில் மனதைப் பாதிக்கும் மருந்துகள்
மிகவும் எளிதாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, இதன் விளைவாக சுதந்திரம் பறிக்கப்படுவதும் மனித மாண்பு மீறப்படுவதும் நிகழ்கிறது.
மனச்சோர்வு எதிர்ப்பு மருந்துகளுக்குப் பக்க விளைவுகள் உண்டு, உண்மையில், கணிசமான எண்ணிக்கையில்.
நிச்சயமாக, பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே ஒருவர் கவனிக்கக்கூடிய அல்லது சந்தேகிக்கக்கூடிய பக்க விளைவுகளும் உண்டு.
நியூரோலெப்டிக்ஸ் முதலில் மனப்பித்து எனப்படும் மன அவச நிலைகளைச் சிகிச்சையளிக்க உருவாக்கப்பட்டன, ஆனால் அவற்றுக்கு எண்ணற்ற
அபாயங்களும் பக்க விளைவுகளும் உள்ளன. அவற்றில் சில, இயக்கக் கோளாறுகள், முகத்தைச் சுளிப்பது போன்ற அறிகுறிகள், அல்லது மிக இளம்
வயதினரிடம்கூட ஏற்படும் உமிழ்நீர் சுரத்தல் போன்ற நிரந்தரமானவை.
நான் சொல்வேன், மருந்துச் சீட்டு முறையில் வழங்கப்படும் நியூரோலெப்டிக் மருந்துகள் கணிசமாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டும்;
கொள்கை ரீதியாக இவற்றை முதியவர்களுக்குக் கொடுக்கக் கூடாது.
– வயதானவர்கள் என்று நான் குறிப்பிடுவது 70, 75, 80 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களை, மேலும் அவற்றை
குழந்தைகள் அல்லது பதின்ம வயதினருக்கும் கொடுக்கக்கூடாது.
மனநல மருத்துவத்தையே மருத்துவமாகக் கணக்கிட விரும்பினாலும் கூட, மனநல மருத்துவத்துறையைப் போல மருந்துத் துறையால்
இவ்வளவு பெரிதும் பாதிக்கப்பட்ட வேறு எந்த மருத்துவத் துறையும் இருப்பதாக நான் நினைக்கவில்லை.
முதலாவதாக, இந்த மனித துன்பத்தை எவ்வாறு கையாள்வது என்பது மனநல மருத்துவர்களுக்கு வேறு எந்த யோசனையும் இல்லை, இரண்டாவதாக, ஐரோப்பா
மற்றும் அமெரிக்காவில் உள்ள சக்திவாய்ந்த மருந்துத் தொழில், தான் உற்பத்தி செய்யும் வண்ணமயமான மாத்திரைகளை
மக்களுக்கு அதிக விலைக்கு விற்று லாபம் ஈட்ட விரும்புகிறது.
மருந்துத் தொழில் மேலும் மேலும் வழங்கி வருகிறது.
மேலும், மருந்துத் துறையானது சந்தைக்குக் கொண்டுவரும் புதிய மருந்துகள் வழக்கத்திற்கு மாறாக
விலை உயர்ந்தவையாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
ஆக, நாம் இங்கே மில்லியன்களைப் பற்றிப் பேசவில்லை, ஆனால் பில்லியன் கணக்கான லாபத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறோம், ஆம்.
மேலும் மனநல மருத்துவம், ஒரு வகையில், ஒரு சேவகனாக, ஏன் ஒரு நிர்வாக அமைப்பாகவும் ஆகிவிடுகிறது.
நிச்சயமாக, கடுமையான நெருக்கடியில் உள்ளவர்கள், மனோபாவத்தில் மாற்றங்களைக் கொண்டவர்கள், கடுமையான மனச்சோர்விற்கு ஆளானவர்கள்,
தற்கொலை செய்துகொள்ள விரும்புகிறவர்கள் இருக்கிறார்கள், ஆம்.
ஆனால் அதற்காக இந்த மக்களை சிறையில் அடைத்து, அவர்களுக்கு மனதை பாதிக்கும் மருந்துகளை ஏற்றி, அவர்களை சட்ட ரீதியாக இயலாமை
கொண்டவர்களாக அறிவித்து அல்லது ஏதேனும் ஒரு வகையான சட்டப் பாதுகாவலரை நியமித்து, கட்டாய சிகிச்சை, கட்டுப்பாடுகள், அதாவது
அவர்களைப் படுக்கையில் கட்டி வைப்பது போன்றவற்றைச் செய்ய வேண்டும் என்று அர்த்தமல்ல. மாறாக, நாம்
அவர்களுக்கு மனிதாபிமான உதவியை வழங்க வேண்டும்.
மனிதத் துன்பம் தீர்க்கப்பட வேண்டும், மக்களுக்குப் பதிலளிக்கப்பட வேண்டும்.
ஆனால் அதற்கு உங்களுக்குப் பெட்டிகள் தேவையில்லை, மேலும் மேலும் பெட்டிகள் நிச்சயமாகத் தேவையில்லை.
20 அல்லது 30 அல்லது 50 வெவ்வேறு வகையான மனச்சோர்வுகளுக்கு இடையே வேறுபடுத்துவதும் உதவாது.
இதன் மூலம் மனநல மருத்துவர் தவிர வேறு யாருக்கும் பயனில்லை, ஏனெனில் அவரால் நோயாளிக்காக பிரத்யேகமாக
வடிவமைக்கப்பட்டது போன்ற மாத்திரைகளைப் பரிந்துரைக்க முடியும்.
ஒரு வேறுபட்ட பதில் தேவை. அந்த வேறுபட்ட பதில் மனநல மருத்துவத் துறையில் இல்லை.
மேலும், மனநல மருத்துவமும் மாற்றீடு இல்லாமல் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்று நான் கூறுவேன்.
ஆங்கிலத்தில்ச் சொல்வதானால், என் விதி நான் ஒன்பது வயதாக இருந்தபோது தொடங்கியது.
டியூபிங்கனில் உள்ள மனநல மருத்துவமனையில் பரிசோதனை செய்யப்பட்ட பிறகு, நான் அங்கு அனுமதிக்கப்பட்டேன்.
நான் மனநல மருத்துவரால் நடத்தை ரீதியாகக் குழப்பமானவராகவும், இயல்புக்கு மாறானவராகவும், எப்போதும்
கவனத்தைத் தேவைப்படும் ஒரு குழந்தையாகவும் கருதப்பட்டேன்.
நான் ஒரு கடினமான குழந்தை என்று சொல்லப்படுகிறது.
என்னால் கற்றுக்கொள்ள முடியாது என்பதால், மனநலம் குன்றிய குழந்தைகளுக்கான மற்றொரு
பள்ளி எனக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாக இருக்கும்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், கணக்கில் எனக்குக் கஷ்டங்கள் இருந்தது: நான் முற்றிலும் முட்டாள், ஒரு முழு முட்டாள் – சுருக்கமாகச் சொன்னால்.
நான் சிறு வயதில், என் படுக்கையில் கட்டப்பட்டேன், பீட்டா பிளோக்கர்கள், ஊசிகள், என்னை அமைதிப்படுத்த மனநல மருந்துகள்,
சைப்ரெக்ஸா, அசிட்டோல் எனப் பல மருந்துகள் கொடுக்கப்பட்டன – எப்படியாயினும், நான் எடுக்க வேண்டிய மனநல
மருந்துகள் மற்றும் மாத்திரைகளால் நிரப்பப்பட்டேன்.
நான் அவற்றை விழுங்காவிட்டால், நான் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டேன் – அவர்கள் என் தலை, வாய் மற்றும் கழுத்தை
பின்னோக்கி இழுத்து, "இப்போது அவற்றை விழுங்கு!" என்றார்கள்.
அது நான் மேலும் சுதந்திரமாகவும், நிலையாகவும், தன்னம்பிக்கை உடையவராகவும் ஆக உதவும் என்று அவர்கள் கூறினார்கள்.
அதற்குப் பதிலாக, நேர்மாறானதுதான் நடந்துள்ளது.
மேலும் தன்னம்பிக்கையுடன் ஆவதற்குப் பதிலாக, நான் மேலும் பதற்றமாகிவிட்டேன்; அமைதியாகுவதற்குப் பதிலாக, நான் மேலும்
ஆக்ரோஷமாகிவிட்டேன்; மேலும் சிந்தனை மிக்கவராகவும் சற்று மகிழ்ச்சியாகவும் ஆவதற்குப்
பதிலாக, நான் தொடர்ந்து கண்ணீருடன் இருக்கிறேன்.
மனமாற்ற மருந்துகளால் திடீரென்று எனக்குக் குரல்கள் கேட்டன, திடீரென்று எனக்குப்
பூச்சிகள் இருந்தன. அது எனக்கு நினைவிருக்கிறது.
திடீரென்று நான் பாம்புகளைப் பார்த்தேன், அதனால் தொலைபேசியை இனி தொடத் துணியவில்லை.
என் அறையில், திடீரென்று உண்மையில் அங்கே இல்லாத மனிதர்களைப் பார்த்தேன், அல்லது 'இதைச் செய், அதைச்
செய், இதைச் செய்...' என்று குரல்கள் சொல்வதைக் கேட்டேன்.
அவர்கள் என்னை ஏறக்குறைய பைத்தியமாக்கிவிட்டார்கள். நான் நானாகவே இல்லை.
நான் (மனநலப் பிரிவுக்கு) வருவதற்கு முன்பு இருந்த கவலையற்ற குழந்தையாக இனி இல்லை – நான் ஒரு இயந்திரமாக இருந்தேன்.
நான் ஒரு ரோபோவைப் போல நடந்தேன், ஒரு கணினியைப் போலப் பேசினேன், என் எல்லா அசைவுகளும் என்னுடையதாக இல்லை. நான் மயக்க நிலையில், ஒருவித
பரவசத்தில், முற்றிலும் பிரமையுடன் அப்படி நடந்ததைப் போல இருந்தது.
உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியாது.
அதனால் எனக்குத் திக்கல் ஏற்படத் தொடங்கியது, என் பேச்சு மோசமடைந்தது, நான் இன்னும் மெதுவாகக்
கற்றுக்கொண்டேன், மேலும் எனக்கு வலிப்பு ஏற்படத் தொடங்கியது.
என் வாயிலிருந்து நுரை இன்னும் வந்துகொண்டிருந்த சில சூழ்நிலைகளை என்னால் நினைவுகூர முடிகிறது.
பிறகு இரவில், நான் தூங்க விரும்பியபோது, எனக்குப் பயங்கரக் கனவுகள் வந்து, படுக்கையிலிருந்து இழுத்துவிடப்பட்டேன்.
அது கூறியது: "அடுத்த டோஸுக்குச் செல்வோம்."
மேலும் என்னால் என் அம்மாவிடமும் என் பெற்றோரிடமும் என் உடன்பிறப்புகளிடமும் என் மனதைத் திறந்து பேச முடியவில்லை...
மேலும் நான் எப்போது பேச விரும்பினாலும், என்னை அமைதியாக வைத்திருக்க உடனடியாக எனக்கு ஒரு ஊசி போடப்பட்டது.
அதுதான் மனநல மருத்துவம்: நரகத்தை அனுபவிப்பது...! என்னால் சொல்ல முடிந்தது எல்லாம், அது மோசமானது, இதைவிட மோசமாக இருக்க முடியாது.
உளவியல் மருத்துவம் கொல்கிறது! காலம் கடந்து போவதற்குள் நாம் எழுந்து நிற்க வேண்டும்!