జర్మనీలో మానసిక వైద్యం ద్వారా జరిగే మానవ హక్కుల ఉల్లంఘనల కమిషన్ (KVPM) , మానసిక వైద్యం యొక్క కొన్నిసార్లు క్రూరమైన
పద్ధతుల బాధితుల తరపున ఐదు దశాబ్దాలుగా అవిశ్రాంతంగా పనిచేస్తోంది.
కమిషన్ లెక్కలేనన్ని మానసిక దుర్వినియోగాలను నమోదు చేసి, బయటపెట్టి, విజయవంతంగా నిర్మూలించింది.
ఎలక్ట్రోషాక్ థెరపీ, శారీరక బంధనాలు మరియు ప్రమాదకరమైన దుష్ప్రభావాలు కలిగించే మానసిక ఔషధాలను బలవంతంగా ఇవ్వడం వంటి బలవంతపు మానసిక
వైద్య పద్ధతులను తక్షణమే రద్దు చేయాలని ఇది డిమాండ్ చేస్తోంది.
2024లో, అమెరికన్ సోదర సంస్థ అయిన సిటిజన్స్ కమిషన్ ఆన్ హ్యూమన్ రైట్స్ (CCHR) వారి "సైకియాట్రీ: సహాయానికి
బదులుగా మరణం" అనే అంతర్జాతీయ పర్యటన ప్రదర్శన యూరప్‌తో సహా ప్రపంచవ్యాప్తంగా ప్రదర్శించబడుతుంది.
పద్నాలుగు ప్రదర్శన ప్యానెళ్లు హానికరమైన మానసిక వైద్య పద్ధతుల కాలక్రమాన్ని వాటి ఆరంభం నుండి నేటి వరకు ప్రదర్శిస్తాయి.
ఏప్రిల్ 2024లో, ఈ ప్రదర్శన స్టట్‌గార్ట్‌లో విజయవంతంగా ప్రదర్శించబడింది.
సందర్శకులు 160 మంది నిపుణులు మరియు ఈ సమస్యతో ప్రభావితమైన వ్యక్తులు పాల్గొన్న 14 అవార్డు
గెలుచుకున్న డాక్యుమెంటరీలను వీక్షించవచ్చు.
ఇది మానసిక అనారోగ్యాలను మార్కెటింగ్ చేయడం, వాటిలో కొన్ని కల్పితమైనవి, మానసిక వైద్య పరిశ్రమ మరియు ప్రమాదకరమైన
సైకోట్రోపిక్ మందుల బిలియన్-పౌండ్ల వ్యాపారంపై వెలుగునిస్తుంది.
"సైకియాట్రీ: సహాయానికి బదులుగా మరణం" అనే ప్రదర్శన ప్రస్తుతం మునిచ్‌లో 10 జూన్ 2024 వరకు ప్రదర్శనలో ఉంది.
ఇది మానసిక దుర్వినియోగం నుండి మిమ్మల్ని మీరు ఎలా కాపాడుకోవాలో కూడా చూపిస్తుంది.
నిపుణులు మరియు ప్రభావితులతో జరిపిన ఇంటర్వ్యూలు, అమానవీయ మానసిక వైద్య పద్ధతుల గురించి అరుదైన అంతర్దృష్టిని అందిస్తాయి.
ఆ తర్వాత Kla.TV, రచయిత, వైద్యుడు మరియు సైకోథెరపిస్ట్ అయిన డాక్టర్ జోసెఫ్ జెహెంట్బౌయర్‌తో ఒక ఇంటర్వ్యూను, అలాగే చిన్నతనంలో
మానసిక వైద్యశాలలో చేరి, మానసిక ప్రభావకారి అయిన మందులతో మత్తులో ఉంచబడిన రాబర్ట్‌తో ఒక ఇంటర్వ్యూను ప్రసారం చేస్తుంది.
"అప్పియరెన్సెస్ కెన్ బి డిసెప్టివ్ – ఎ లుక్ ఇన్‌సైడ్ సైకియాట్రీ" అనే పూర్తి డాక్యుమెంటరీలో ఈ ఇంటర్వ్యూలతో
పాటు మరిన్ని ఇంటర్వ్యూలు ఉన్నాయి మరియు దీనిని KVPM వెబ్‌సైట్ www.kvpm.de లో వీక్షించవచ్చు.
నా పేరు జోసెఫ్ జెహెంట్బౌయర్. నేను ఒక వైద్యుడిని మరియు సైకోథెరపిస్ట్ ను, మరియు నేను అనేక పుస్తకాల రచయితగా
కూడా పనిచేస్తాను, అవి వివిధ భాషలలోకి అనువదించబడ్డాయి.
కాబట్టి, జర్మనీలోని ప్రస్తుత పాఠశాల మానసిక వైద్య వ్యవస్థ ప్రజల పట్ల ప్రాథమికంగా తప్పుదారి పట్టిన, ఇంకా
చెప్పాలంటే తృణీకార వైఖరిని కలిగి ఉందని నేను చెప్తాను.
మరియు ఇది, ప్రతి రకమైన బాధను, ప్రతి రకమైన మానసిక బాధను ఒక అనారోగ్యంగా ప్రకటిస్తారనే వాస్తవంపై ఆధారపడి ఉంది. కానీ అది తప్పు.
అనారోగ్యంతో సంబంధం లేని, మానవత్వంలో భాగమైన, మరియు మానసిక వైద్య లేదా ఔషధ చికిత్స అవసరం లేని అమితమైన, తీవ్రమైన మానవ బాధ చాలా ఉంది.
కానీ దానికి బదులుగా, సంక్షోభంలో జీవిస్తున్న ఈ వ్యక్తి పట్ల సానుభూతితో కూడిన, దాతృత్వ,
ప్రేమపూర్వక వైఖరితో వారిని సంప్రదించి, సహాయం చేయడం. అంతే.
హిప్పోక్రటిక్ ప్రమాణం అంటే ఒక వ్యక్తికి ఎటువంటి హాని చేయకూడదనేది ప్రాథమిక సూత్రం.
మరియు ఈ సూత్రం మానసిక వైద్యంలో ఖచ్చితంగా చాలా, చాలా తరచుగా ఉల్లంఘించబడుతుంది.
అవును, తీవ్రమైన జీవిత సమస్యతో సతమతమవుతున్న రోగి సహాయం కోసం మానసిక వైద్యుడిని సంప్రదిస్తే, వారికి సమయం తక్కువగా ఉండే మరియు
మందులతోనే పరిష్కరించే వైద్యుడు ఎదురయ్యే అవకాశం ఎక్కువగా ఉంది.
అతను పరిస్థితిని సంక్షిప్తంగా అంచనా వేసిన తర్వాత అతనికి ఒక ప్రిస్క్రిప్షన్ ఇస్తాడు.
జర్మనీలో మానసిక వైద్యశాస్త్రానికి ఉన్న చెడ్డపేరు సమంజసమైనదే అని నేను చెప్తాను, ఎందుకంటే మానసిక ప్రభావకారి అయిన
మందులను చాలా తేలికగా వాడటం వల్ల స్వేచ్ఛకు అడ్డుకట్టలు పడుతున్నాయి మరియు మానవ గౌరవానికి భంగం కలుగుతోంది.
యాంటిడిప్రెసెంట్లకు దుష్ప్రభావాలు ఉన్నాయి, నిజానికి చాలా ఉన్నాయి.
నిశ్చయంగా, సంవత్సరాల తర్వాత మాత్రమే గమనించగలిగే లేదా అనుమానించగలిగే దుష్ప్రభావాలు కూడా ఉన్నాయి.
న్యూరోలెప్టిక్స్ వాస్తవానికి సైకోసెస్ అని పిలవబడే మానసిక అత్యవసర స్థితులకు చికిత్స చేయడానికి అభివృద్ధి చేయబడ్డాయి, కానీ వాటికి
చాలా ఎన్నో ప్రమాదాలు మరియు దుష్ప్రభావాలు ఉన్నాయి. వీటిలో కొన్ని శాశ్వతమైనవి, ఉదాహరణకు కదలికల లోపాలు, ముఖం
చిట్లించడం మరియు అలాంటి లక్షణాలు, లేదా లాలాజలం స్రవించడం వంటివి, చిన్న పిల్లలలో కూడా కనిపిస్తాయి.
నేను చెప్పేది ఏమిటంటే, న్యూరోలెప్టిక్స్ అనే మందుల ప్రిస్క్రిప్షన్ వాడకాన్ని గణనీయంగా పరిమితం
చేయాలి; సూత్రప్రాయంగా వీటిని వృద్ధులకు ఇవ్వకూడదు.
– వయసు అనేది 70, 75, 80 మరియు అంతకంటే ఎక్కువ సంవత్సరాల వారు అని అర్థం, మరియు వాటిని
పిల్లలకు లేదా కౌమారదశలో ఉన్నవారికి కూడా ఇవ్వకూడదు.
మానసిక వైద్యశాస్త్రాన్ని కూడా వైద్యంగా పరిగణించాలనుకున్నా, ఫార్మాస్యూటికల్ పరిశ్రమ నుండి మానసిక
వైద్యశాస్త్రం ఎంతగా ప్రభావితమైందో, మరే ఇతర వైద్య విభాగమూ అంతగా ప్రభావితమైందని నేను అనుకోను.
మొదటగా, మానసిక వైద్యులకు ఈ మానవ బాధను ఎలా పరిష్కరించాలో వేరే మార్గం లేదు, మరియు రెండవది, యూరప్ మరియు అమెరికాలో అత్యంత
శక్తివంతమైన ఫార్మాస్యూటికల్ పరిశ్రమ ఉంది, అది తాము ఉత్పత్తి చేసే రంగురంగుల మాత్రలను
ప్రజలకు అధిక ధరలకు అమ్మి లాభం సంపాదించాలనుకుంటుంది.
ఔషధ పరిశ్రమ మరిన్ని మరియు మరిన్ని అందిస్తోంది.
మరియు ఫార్మాస్యూటికల్ పరిశ్రమ మార్కెట్‌లోకి తీసుకువస్తున్న కొత్త మందులు అసాధారణంగా ఖరీదైనవిగా ఉండటం గమనార్హం.
కాబట్టి, మనం ఇక్కడ లక్షల గురించి కాదు, లాభాలలో బిలియన్ల గురించి మాట్లాడుతున్నాం, అవును.
మరియు మానసిక వైద్యశాస్త్రం ఒక రకంగా సేవకుడిగా, ఇంకా చెప్పాలంటే కార్యనిర్వాహక సంస్థగా కూడా మారుతుంది.
అయితే, తీవ్రమైన కష్టాల్లో ఉన్నవారు, వారిలో భావనలలో మార్పులు వచ్చినవారు, తీవ్ర నిరాశలో
ఉన్నవారు, ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనుకునే వారు కూడా ఉన్నారు.
కానీ దాని అర్థం ఈ వ్యక్తులను బంధించడం, వారికి మానసిక ప్రభావకారి అయిన మందులను ఎక్కించడం, బహుశా వారిని చట్టపరంగా అసమర్థులుగా
ప్రకటించడం లేదా ఏదైనా రకమైన చట్టపరమైన సంరక్షకత్వాన్ని ఏర్పాటు చేయడం, తప్పనిసరి చికిత్సను ఆదేశించడం, వారిని
కట్టడి చేయడం, అంటే మంచానికి కట్టేయడం కాదు. దానికి బదులుగా, మనం వారికి మానవీయ సహాయాన్ని అందించాలి.
మానవ బాధను పరిష్కరించాలి మరియు ప్రజల సమస్యలకు స్పందించాలి.
కానీ దానికోసం మీకు పెట్టెలు అవసరం లేదు, ఇక ఎక్కువ ఎక్కువ పెట్టెలు అసలు అవసరం లేదు.
20 లేదా 30 లేదా 50 విభిన్న రకాల డిప్రెషన్ మధ్య తేడాను గుర్తించడం కూడా సహాయకరంగా ఉండదు.
దీనివల్ల మానసిక వైద్యుడికి తప్ప మరెవరికీ ప్రయోజనం లేదు, ఎందుకంటే అతను అప్పుడు రోగి కోసం
ప్రత్యేకంగా తయారు చేసినట్లుగా కనిపించే మాత్రలను సూచించగలడు.
ఒక భిన్నమైన సమాధానం అవసరం. మరియు ఆ భిన్నమైన సమాధానం మానసిక వైద్య రంగంలో లేదు.
మరియు మానసిక వైద్య శాఖను కూడా ప్రత్యామ్నాయం లేకుండా రద్దు చేయాలని నేను చెప్తాను.
నా తలవిధి తొమ్మిదేళ్ల వయసులోనే మొదలైంది, ఇంగ్లీషులో చెప్పాలంటే.
ట్యూబింగెన్‌లోని మానసిక వైద్యశాలలో పరీక్షించబడిన తర్వాత, నన్ను అక్కడ చేర్చుకున్నారు.
నన్ను మానసిక వైద్యుడు ప్రవర్తనాపరంగా అస్తవ్యస్తంగా, అసాధారణంగా, ఎప్పుడూ శ్రద్ధ అవసరమయ్యే పిల్లవాడిగా భావించేవాడు.
నేను బహుశా ఒక కష్టమైన బిడ్డను.
నేను నేర్చుకోలేనని అంటారు కాబట్టి, మానసికంగా వైకల్యం ఉన్న పిల్లల కోసం వేరే పాఠశాల నాకు మరింత అనువైనది.
నిక్కచ్చిగా చెప్పాలంటే, నాకు గణితంలో చాలా ఇబ్బందులు ఉండేవి: నేను పూర్తిగా తెలివి తక్కువవాడిని,
ఒక పూర్తి మూర్ఖుడిని – నిక్కచ్చిగా చెప్పాలంటే.
చిన్నపిల్లగా ఉన్నప్పుడు, నన్ను నా మంచానికి కట్టేసి, నాకు బేటా బ్లాకర్లు, ఇంజెక్షన్లు, నన్ను శాంతపరచడానికి సైకోట్రోపిక్ మందులు,
జైప్రెక్సా, అకానిటోల్ ఇచ్చారు – ఏదేమైనా, నన్ను బలవంతంగా సైకోట్రోపిక్ మందులు మరియు మాత్రలతో
నింపేశారు, వాటిని నేను తప్పక తీసుకోవలసి వచ్చింది.
మరియు నేను వాటిని తీసుకోకపోతే, నన్ను బలవంతం చేశారు – వారు నా తల, నోరు మరియు మెడను
వెనక్కి లాగి, "ఇప్పుడు వాటిని మింగు!" అని అన్నారు.
అది నన్ను మరింత స్వతంత్రంగా, స్థిరంగా, ఆత్మవిశ్వాసంతో ఉండటానికి సహాయపడుతుందని వారు చెప్పారు.
దానికి బదులుగా, దానికి వ్యతిరేకంగా జరిగింది.
నాలో ఆత్మవిశ్వాసం పెరగాల్సింది పోయి, ఆందోళన ఎక్కువైంది; ప్రశాంతంగా ఉండే బదులు, దూకుడుగా మారాను; ఆలోచనాపరుడిగా,
కొంచెం సంతోషంగా ఉండే బదులు, నిరంతరం కన్నీళ్లతోనే గడుపుతున్నాను.
సైకోట్రోపిక్ మందుల వల్ల నాకు అకస్మాత్తుగా గొంతులు వినిపించాయి, సైకోట్రోపిక్ మందుల వల్ల నాకు
అకస్మాత్తుగా పురుగులు వచ్చాయి. నాకు అది గుర్తుంది.
అకస్మాత్తుగా నాకు పాములు కనిపించాయి, అందుకే నేను ఇకపై ఫోన్‌ను తాకడానికి ధైర్యం చేయలేదు.
నా గదిలో, అకస్మాత్తుగా అక్కడ నిజంగా లేని వ్యక్తులు కనిపించారు, లేదా 'ఇది చెయ్యి, అది చెయ్యి,
ఇది చెయ్యి...' అని చెప్పే గొంతులు వినిపించాయి.
వారు నన్ను దాదాపుగా పిచ్చివాడిని చేశారు. నేను నాలో నేను లేను.
నేను (మానసిక వైద్య విభాగానికి) రాకముందు ఉన్న ఆనందంగా, నిర్భయంగా ఉండే పిల్లవాడిని ఇక కాదు – నేను ఒక యంత్రంలా ఉన్నాను.
నేను రోబోట్ లాగా నడిచాను, కంప్యూటర్ లాగా మాట్లాడాను, మరియు నా కదలికలన్నీ నా స్వంతం కావు. నేను హిప్నోటిజం
కింద ఉన్నట్లు, మైమరపులో, పూర్తిగా మతిస్థిమితం లేనివాడిలా ఉన్నాను, అలాగే నడుస్తున్నాను.
మీరు ఊహించలేరు.
దానివల్ల నాకు తడబడటం మొదలైంది, నా మాటలు తడబడ్డాయి, నేను మరింత నెమ్మదిగా నేర్చుకున్నాను,
మరియు నాకు అపస్మారక స్థితిలు రావడం మొదలైంది.
నా నోటి నుండి నురుగు ఇంకా వస్తూనే ఉన్న కొన్ని పరిస్థితులు నాకు గుర్తున్నాయి.
ఆ తర్వాత రాత్రి, నేను నిద్రపోవాలనుకున్నప్పుడు, నాకు పీడకలలు వచ్చి, నేను మంచం నుండి పైకి లాగబడ్డాను.
అది ఇలా చెప్పింది: "తదుపరి మోతాదుకు వెళ్ళండి."
మరి నాకు ఇకపై నా అమ్మతో, నా తల్లిదండ్రులతో, నా తోబుట్టువులతో ఏదీ పంచుకోలేకపోయాను...
మరియు నేను ఏదైనా చెప్పాలనుకున్నప్పుడల్లా, నన్ను నిశ్శబ్దంగా ఉంచడానికి నాకు వెంటనే ఇంజెక్షన్ వేశారు.
అదే మానసిక వైద్యం: నరకాన్ని అనుభవించడం...! సరే, నేను చెప్పగలిగేది ఒక్కటే, ఇది చాలా చెడ్డది, ఇంతకంటే దారుణంగా ఉండదు.
మానసిక వైద్యం చంపేస్తుంది! ఇంకా ఆలస్యం కాకముందే మనం నిలబడాలి!