Комиссия оид ба нақзи ҳуқуқи инсон аз ҷониби психиатрия дар Олмон (KVPM) дар тӯли панҷ даҳсола беист барои ҳимояи
қурбониёни амалҳои баъзан ваҳшиёнаи психиатрия кор мекунад.
Комиссия бепоён сӯистифодаҳои равонпизишкӣро ҳуҷҷатгузорӣ карда, ошкор намуда ва бо муваффақият бартараф кардааст.
Он талаб мекунад, ки фавран амалҳои маҷбурии равонпизишкӣ, ба монанди электрошок-терапия, маҳдудиятҳои
ҷисмонӣ ва маҷбурона додани доруҳои психотропӣ бо таъсироти хатарнок, барҳам дода шаванд.
Дар соли 2024 намоишгоҳи сайёҳии байналмилалӣ «Психиатрия: марг ба ҷои кӯмак» аз ҷониби созмони хоҳарии амрикоӣ
Комиссияи шаҳрвандон оид ба ҳуқуқи инсон (CCHR) дар саросари ҷаҳон ва инчунин дар Аврупо ба намоиш гузошта мешавад.
Чаҳордаҳ панели намоишӣ хронологияи амалҳои зараровари психиатриро аз оғози онҳо то имрӯз нишон медиҳанд.
Дар апрели соли 2024 намоиш дар Штутгарт бо муваффақият баргузор шуд.
Меҳмонон метавонанд 14 филми ҳуҷҷатии ба ҷоиза сазоворшударо тамошо кунанд, ки дар онҳо 160 коршинос ва
шахсоне, ки аз ин масъала осеб дидаанд, ширкат доранд.
Ин рӯшноӣ меандозад ба маркетинги бемориҳои равонӣ, ки баъзеи онҳо сохта мебошанд, аз ҷониби саноати психиатрӣ
ва тиҷорати миллиардпулӣ бо доруҳои хатарноки психотропӣ.
Намоишгоҳи «Психиатрия: марг ба ҷои кӯмак» ҳоло дар Мюнхен то 10 июни 2024 ба намоиш гузошта шудааст.
Он инчунин нишон медиҳад, ки чӣ гуна худро аз зӯроварии равонӣ муҳофизат кунед.
Мусоҳибаҳо бо коршиносон ва шахсони осебдида назари нодиреро ба амалҳои ғайриинсонии равонпизишкӣ пешкаш мекунанд.
Сипас Kla.TV мусоҳиба бо муаллиф, духтур ва психотерапевт доктор Йозеф Зехентбауэр ва инчунин мусоҳиба бо Роберт, ки
дар кӯдакӣ ба шуъбаи равонӣ бистарӣ шуда ва бо доруҳои психотропӣ ором карда шуда буд, пахш хоҳад кард.
Ҳуҷҷати пурраи «Намоишҳо метавонанд фиребанда бошанд – назар ба дохили равонпизишкӣ» ин мусоҳибаҳо ва
мусоҳибаҳои дигарро дар бар мегирад ва онро дар вебсайти KVPM дар www.kvpm.de тамошо кардан мумкин аст.
Номи ман Йозеф Зеҳентбауэр аст. Ман духтур ва психотерапевт ҳастам ва ҳамчунин ҳамчун психотерапевт ва муаллифи чанд
китоб кор мекунам, ки ба забонҳои гуногун тарҷума шудаанд.
Пас, ман мегӯям, ки низоми ҳозираи равонпизишкии мактабӣ дар Олмон як консепсияеро дорад, ки аслан одамонро
нодуруст арзёбӣ мекунад ва ҳатто нисбати онҳо нафрат дорад.
Ва ин бар он асос ёфтааст, ки ҳар шакли азоб, ҳар шакли азоби равонӣ ҳамчун беморӣ эълон мешавад. Аммо ин нодуруст аст.
Бисёр азоби амиқи инсонӣ вуҷуд дорад, ки ҳеҷ рабте ба беморӣ надорад, балки ҷузъи ҳастии инсон аст ва ба
посухи равонпизишкӣ ё фармакологии вокуниш ниёз надорад.
Аммо бештар бояд муносибати ҳамдардона, хайрхоҳона ва меҳрубон нисбат ба он шахсе, ки дар буҳрон қарор дорад,
бошад, ҳа, ба ӯ муроҷиат карда, ба ӯ кӯмак кардан. Ҳамин аст.
Қасами Гиппократ маънои онро дорад, ки принсипи асосӣ ин аст, ки ба инсон ҳеҷ зарар нарасонад.
Ва ин принсип, албатта, дар психиатрия хеле-хеле зиёд вайрон мешавад.
Бале, агар беморе, ки бо мушкили ҷиддии ҳаёт рӯбарӯ аст, барои дарёфти кӯмак ба психиатр муроҷиат кунад,
эҳтимолан бо духтуре рӯ ба рӯ мешавад, ки вақти кам дорад ва сипас бо таъини дору посух медиҳад.
Ӯ пас аз мухтасаран арзёбӣ кардани вазъият ба ӯ дорухат медиҳад.
Ман мегӯям, ки обрӯи бади психиатрия дар Олмон асоснок аст, зеро доруҳои психотропӣ хеле сабук истифода мешаванд, ки ин
боиси маҳрумият аз озодӣ ва нақзи шаъну шарафи инсонӣ мегардад.
Антидепрессантҳо таъсироти тарафӣ доранд, хеле зиёданд, ҳа.
Албатта, инчунин таъсироти паҳлӯӣ ҳастанд, ки шояд онҳоро танҳо пас аз чанд сол эҳсос кунед ё гумон баред.
Нейролептикҳо аслан барои табобати он чи психозҳо номида мешаванд, яъне ҳолатҳои фавқулоддаи равонӣ, таҳия шуда буданд,
аммо онҳо хатарҳо ва таъсироти паҳлӯии зиёде доранд, ки баъзеашон доимӣ мебошанд, масалан ихтилоли ҳаракат,
гримаса кардан ва нишонаҳои монанд, ё зиёд шудани луобпароканӣ, ҳатто дар шахсони хеле ҷавон.
Ман мегӯям, ки истифодаи доруҳои нейролептикӣ, яъне доруҳои таъиншуда, бояд ба таври назаррас маҳдуд
карда шавад; онҳоро ба пиронсолон принсипӣ набояд дод.
– Бо калимаи «калонсол» ман маънои синни 70, 75, 80 ва болотарро дорам, ва онҳоро низ набояд ба кӯдакон ё наврасон дод.
Ман фикр намекунам, ки ягон соҳаи тиббӣ вуҷуд дошта бошад, ҳатто агар шумо психиатрияро ҳамчун тиб ҳисоб кунед, ки ба
андозаи психиатрия аз саноати дорусозӣ таъсир гирифта бошад.
Аввалан, психиатрҳо ҳеҷ идеяи дигар надоранд, ки чӣ гуна бо ин азоби инсонӣ мубориза баранд; ва дуввум, дар Аврупо ва Амрико як
саноати дорусозии пурқудрат вуҷуд дорад, ки мехоҳад таблеткаҳои рангорангеро, ки истеҳсол мекунад, ба
мардум бо нархи гарон фурӯшад ва фоида ба даст орад.
Саноати дорусозӣ ҳарчи бештар пешниҳод мекунад.
Ва ҳайратовар аст, ки доруҳои навие, ки саноати фармасевтӣ ба бозор меорад, ғайриоддӣ гаронанд.
Пас, мо дар ин ҷо дар бораи миллионҳо гап намезанем, балки дар бораи миллиардҳо фоида, ҳа.
Ва психиатрия дар як маънӣ ба хизматгор, ҳатто ба органи иҷроия табдил меёбад.
Албатта, одамоне ҳастанд, ки дар вазъияти хеле душвор қарор доранд, ки дар дарки худ тағйирот доранд, ки
шадидан депрессия доранд, ки мехоҳанд худро бикушанд, ҳа.
Аммо ин маънои онро надорад, ки ин одамонро ба зиндон андозем, онҳоро пур аз доруҳои психотропӣ кунем, шояд онҳоро ҳуқуқан
ноқобили амал эълон кунем ё шакли муайяни ҳимояи қонуниро таъсис диҳем, табобати ҳатмиро фармошем, маҳдудиятҳо ҷорӣ
кунем, яъне онҳоро ба кати беморхона бандем. Ба ҷои ин, мо бояд ба онҳо кӯмаки инсондӯстона пешниҳод кунем.
Азобҳои инсон бояд баррасӣ шаванд ва ба мардум бояд посух дода шавад.
Аммо барои ин ба шумо қуттиҳои хурд лозим нест ва, албатта, на боз ҳам бештар қуттиҳои хурд.
Ҳамчунин фарқ гузоштан байни 20, 30 ё 50 шаклҳои гуногуни депрессия фоиданок нест.
Ин ба касе ҷуз психиатр манфиат намерасонад, ки сипас метавонад доруҳое таъин кунад, ки гӯё махсус барои бемор мутобиқ шудаанд.
Ҷавоби дигар лозим аст. Ва он ҷавоби дигар дар соҳаи равонпизишкӣ нест.
Ва ман мегӯям, ки психиатрия низ бояд бе ивазкунӣ барҳам дода шавад.
Тақдири ман, агар онро ба англисӣ гӯем, вақте оғоз ёфт, ки ман нӯҳсола будам.
Ман пас аз он ки дар клиникаи равонпизишкии Тюбинген ташхис шуда будам, дар он ҷо бистарӣ шудам.
Психиатр маро аз ҷиҳати рафтор ноором ва ғайримуқаррарӣ донист, кӯдаке, ки ҳамеша ба таваҷҷӯҳ ниёз дорад.
Гуё ман кӯдаки душвор ҳастам.
Ман барои мактаби дигари кӯдакони маъюби ақлӣ беҳтар мувофиқ мешудам, зеро гӯё ман қодир ба омӯзиш нестам.
Ман дар математика мушкилот доштам, рост гӯям: ман комилан аҳмақ, як идиоти ҳақиқӣ будам – рост гӯям.
Вақте ки ман кӯдаки хурд будам, маро ба тахтам бастанд, ба ман бета-блокаторҳо доданд, ба ман тазриқҳо заданд, ба ман доруҳои
психотропӣ барои ором кардани ман доданд, ба ман Зипрекса доданд, ба ман Аканитol доданд – дар ҳар сурат маро
пур аз доруҳои психотропӣ ва ҳабҳо карда буданд, ки ман маҷбур будам онҳоро бихӯрам.
Ва агар ман онҳоро намегирифтам, маҷбур мешудам – онҳо сарам, даҳонам ва гарданамро ба
қафо кашиданд ва гуфтанд: «Ҳоло онҳоро бихӯр!»
Онҳо гуфтанд, ки ин ба ман кӯмак мекунад, то мустақилтар, устувортар ва боэътимодтар шавам.
Баръакс, баръакс рӯй дод.
Ба ҷои он ки боэътимоди бештар ба худ пайдо кунам, ман бештар нигарон шудаам; ба ҷои он ки оромтар шавам, ман
бештар хашмгин шудаам; ба ҷои он ки андешамандтар ва каме хушбахттар шавам, ман ҳамеша ашкбор будам.
Ман ногаҳон аз сабаби доруҳои психотропӣ овозҳо шунидам, ногаҳон аз сабаби доруҳои психотропӣ ҳашарот доштам. Ман инро ёд дорам.
Ногаҳон ман морҳоро дидам ва дигар ҷуръат накардам, ки ба телефон даст занам.
Дар ҳуҷраам ногаҳон одамонеро дидам, ки дар асл набуданд, ё садоҳоеро мешунидам, ки
мегуфтанд: «инро кун, онро кун, инро кун...»
Онҳо қариб маро девона карданд. Ман дигар худам набудам.
Ман дигар он кӯдаки беғам набудам, ки пеш аз омаданам ба шуъбаи равонпизишкӣ будам – ман мошин будам.
Ман мисли робот қадам мезадам, мисли компютер гап мезадам ва ҳамаи ҳаракатҳоям дигар аз ман набуданд. Гӯё ман дар зери
гипноз будам, дар транс, пурра девона, гӯё ҳамин тавр мегаштам.
Ту тасаввур карда наметавонӣ.
Ин сабаб шуд, ки ман лӯхтакӣ гирам, нутқи ман бадтар шуд, ман боз ҳам сусттар меомӯхтам ва сар задани хуруҷҳоро эҳсос кардам.
Ман баъзе ҳолатҳоро ба ёд дорам, ки ҳанӯз ҳам каф аз даҳонам мебаромад.
Сипас шабона, вақте ки мехостам бихобам, кошмари даҳшатнок дидам ва маро аз тахтаи хоб кашиданд.
Он гуфт: «Ба дозаи навбатӣ мегузарем.»
Ва ман дигар наметавонистам ба модарам эътимод кунам, дигар наметавонистам ба волидонам эътимод кунам, дигар
наметавонистам ба бародарону хоҳаронам эътимод кунам...
Ва ҳар вақте ки ман мехостам чизе бигӯям, фавран ба ман тазриқ мекарданд, то хомӯш бимонам.
Ин равонпизишкӣ аст: аз дӯзах гузаштан...! Хуб, ҳама чизе, ки метавонам бигӯям, ин
аст, ки вазъ бад аст, аз ин бадтар намешавад.
Психиатрия мекушад! Ва мо бояд пеш аз он ки дер шавад, бархезем!