Ang Komisyon para sa mga Paglabag sa Karapatang Pantao ng Psikiatria sa Alemanya (KVPM) ay nagsusumikap nang
walang pagod sa loob ng limang dekada para sa mga biktima ng kung minsan ay malupit na mga gawi ng psikiatria.
Naidokumento, nabunyag, at matagumpay na naalis ng Komisyon ang napakaraming pang-aabuso sa larangan ng sikyatriko.
Inaanyayahan nito ang agarang pag-aalis ng mga mapilit na gawi sa psychiatry gaya ng electroshock therapy, pisikal na
pagpipigil, at sapilitang pagbibigay ng mga psychotropic na gamot na may mapanganib na mga side effect.
Noong 2024, ang pandaigdigang paglalakbay na eksibisyon na "Psychiatry: Kamatayan Sa Halip na Tulong" ng Americanong
kapatid na organisasyon na Citizens Commission on Human Rights (CCHR) ay ipapakita sa buong mundo pati na rin sa Europa.
Labing-apat na display panel ang nagpapakita ng kronolohiya ng mga mapaminsalang gawi sa psychiatry
mula sa kanilang mga simula hanggang sa kasalukuyan.
Noong Abril 2024, matagumpay na ipinakita ang eksibisyon sa Stuttgart.
Maaaring panoorin ng mga bisita ang 14 na dokumentaryong nagwagi ng parangal na nagtatampok
ng 160 eksperto at mga taong apektado ng isyu.
Ito ay nagbibigay-liwanag sa pagmemerkado ng mga karamdaman sa pag-iisip, na ang ilan ay gawa-gawa, ng
industriya ng sikyatriko at ng bilyong-pound na negosyo ng mga mapanganib na psychotropic na gamot.
Ang eksibisyon na "Psychiatry: Kamatayan Sa Halip na Tulong" ay kasalukuyang ipinapakita sa Munich hanggang ika-10 ng Hunyo 2024.
Ipinapakita rin nito kung paano ka protektahan laban sa pang-aabusong sikyatriko.
Ang mga panayam sa mga eksperto at sa mga naapektuhan ay nagbibigay ng isang bihirang
pananaw sa mga hindi makataong gawi sa sikyatriko.
Pagkatapos ay ipapalabas ng Kla.TV ang isang panayam kay Dr. Josef Zehentbauer, na isang may-akda, doktor, at psychotherapist,
pati na rin ang panayam kay Robert, na na-admit sa isang psychiatric ward noong bata pa
siya at pinainom ng mga psychotropic na gamot.
Ang kumpletong dokumentaryong "Appearances Can Be Deceptive – A Look Inside Psychiatry" ay naglalaman ng mga panayam na ito at
iba pa at maaaring mapanood sa website ng KVPM sa www.kvpm.de.
Ako si Josef Zehentbauer. Ako ay isang doktor at psychotherapist, at nagtatrabaho rin bilang psychotherapist at
may-akda ng ilang mga libro na naisalin sa iba't ibang wika.
Kaya masasabi kong ang kasalukuyang sistema ng sikyatriya sa paaralan sa Alemanya ay may konseptong lubos na hindi nauunawaan
at kahit na hindi pinapansin ang likas na katangian ng tao.
At ito ay batay sa katotohanang ang bawat anyo ng pagdurusa, bawat anyo ng sikolohikal na pagdurusa, ay
idineklara bilang isang karamdaman. Ngunit mali iyon.
Mayroong napakalaking malalim na pagdurusa ng tao na walang kinalaman sa karamdaman, ngunit bahagi ito ng pagiging tao at
hindi nangangailangan ng sikiyatriko o farmakolohikal na tugon.
Ngunit sa halip, isang makiramay na pamamaraan, isang mapagkawanggawa at mapagmahal na saloobin sa
taong ito na nabubuhay sa krisis, oo, ang lumapit sa kanila at tulungan sila. Iyon lang.
Ang Panunumpa ni Hippocrates ay nangangahulugang ang pangunahing prinsipyo ay hindi dapat saktan ang isang tao.
At ang prinsipyong ito ay tiyak na madalas na nilalabag sa sikyatriya.
Oo, kung ang isang pasyenteng may seryosong suliranin sa buhay ay pupunta sa isang psychiatrist upang humingi ng
tulong, malamang na makakasalubong niya ang isang doktor na kulang sa oras at agad na magrereseta ng gamot.
Binibigyan niya siya ng reseta matapos ang maikling pagsusuri sa sitwasyon.
Masasabi kong makatarungan ang masamang reputasyon ng sikyatriya sa Alemanya dahil masyadong magaan ang paggamit ng
mga psychotropic na gamot, na nagreresulta sa pagtatanggal ng kalayaan at paglabag sa dangal ng tao.
May mga side effect ang mga antidepressant, marami nga, oo.
Siyempre, may mga side effect din na maaaring mapansin o mahinala lamang pagkalipas ng maraming taon.
Ang mga neuroleptiko ay orihinal na binuo upang gamutin ang tinatawag na mga psikosis, ibig sabihin ay mga pambihirang
kalagayang pangkaisipan, ngunit mayroon silang napakaraming panganib at mga side effect, na ang ilan ay permanente, gaya
ng mga karamdaman sa paggalaw, pagngisi-ngisi at katulad na mga sintomas, o labis na laway, kahit sa napakabatang tao.
Sasabihin kong ang mga gamot, ang mga neuroleptiko na may reseta, ay dapat na mahigpit na limitahan; hindi
dapat ibigay ang mga ito sa mga matatanda bilang prinsipyo.
– Sa 'luma', ibig kong sabihin ay 70, 75, 80 pataas, at hindi rin ito dapat ibigay sa mga bata o kabataan.
Sa tingin ko, wala nang ibang sangay ng medisina—kahit pa isama mo ang psychiatry bilang medisina—na kasing-tindi ang
impluwensya ng industriya ng parmasyutiko gaya ng sa psychiatry.
Una, wala nang ibang alam ang mga psychiatrist kung paano tugunan ang pagdurusa ng tao, at pangalawa, mayroon isang
makapangyarihang industriya ng parmasyutiko sa Europa at Amerika na gustong ibenta sa mga tao ang
makukulay na tableta nito sa mataas na halaga upang kumita.
Ang industriya ng parmasyutiko ay nag-aalok ng mas marami at mas marami.
At kapansin-pansin na ang mga bagong gamot na inilulunsad ng industriya ng
parmasyutiko sa merkado ay hindi pangkaraniwang mahal.
Kaya hindi tayo nag-uusap tungkol sa milyon dito, kundi sa bilyon na kita, oo.
At ang sikyatriya ay nagiging, sa isang diwa, isang lingkod, maging isang ehekutibong organo.
Siyempre may mga taong nasa matinding kagipitan, na nagkakaroon ng pagbabago sa pananaw, na
labis na nalulumbay, na gustong magpakamatay, oo.
Ngunit hindi ibig sabihin nito na ikulong ang mga taong ito, punuin sila ng mga psychotropic na gamot, posibleng ideklara
silang ligal na walang kakayahan o magtatag ng anumang uri ng ligal na pagiging tagapangalaga, mag-utos ng sapilitang
paggamot, pigilan sila, halimbawa, itali sila sa kama. Sa halip, dapat tayong mag-alok sa kanila ng makataong tulong.
Ang pagdurusa ng tao ay dapat tugunan at ang mga tao ay dapat tugunan.
Ngunit hindi mo kailangan ng mga kahon para diyan, at tiyak na hindi mo kailangan ng mas marami pang kahon.
Hindi rin nakakatulong na pag-iba-ibahin ang dalawampu, tatlumpu, o limampung iba't ibang anyo ng depresyon.
Walang nakikinabang rito maliban sa psychiatrist, na maaaring magreseta ng mga tableta na tila partikular na nakatuon.
Kinakailangan ng ibang sagot. At ang ibang sagot na iyon ay hindi matatagpuan sa larangan ng sikyatriya.
At sasabihin ko na dapat ding alisin ang psychiatry nang walang kapalit.
Nagsimula ang aking kapalaran noong ako ay siyam na taong gulang, upang ilahad ito sa Ingles.
Tinanggap ako doon matapos akong suriin sa klinika ng sikyatriko sa Tübingen.
Tinuring ako ng psychiatrist na may aberyang pag-uugali at hindi normal sa kilos, isang
batang palaging nangangailangan ng pansin.
Sinasabing ako ay isang mahirap na bata.
Mas babagay sa akin ang ibang paaralan para sa mga batang may kapansanan sa pag-iisip dahil diumano'y hindi ako makakatuto.
Nagkaroon ako ng kahirapan sa matematika, sa prangkang pagsasabi: talagang tanga ako,
isang ganap na hangal – sa prangkang pagsasabi.
Noong bata pa ako, tinalian ako sa aking kama, binigyan ng beta blockers, binigyan ng mga iniksyon, binigyan ng mga psychotropic
na gamot para pakalmahin ako, binigyan ng Zyprexa, binigyan ng Acanitol – sa anumang kaso, pinuno ako ng mga
psychotropic na gamot at tableta na kailangan kong inumin.
At kung hindi ko sila lunok, pinilit nila ako – hinila nila pabalik ang ulo, bibig, at
leeg ko at sinabi, "Ngayon lunok mo sila!"
Sinabi nila na makakatulong ito sa akin na maging mas malaya, mas matatag, at mas tiwala sa sarili.
Sa halip, kabaligtaran ang nangyari.
Sa halip na maging mas tiwala sa sarili, naging mas nababahala ako; sa halip na maging mas kalmado, naging
mas agresibo ako; sa halip na maging mas mapag-isip at medyo mas masaya, palagi akong umiiyak.
Bigla kong narinig ang mga boses dahil sa mga psychotropic na gamot, bigla akong nagkaroon ng mga peste
dahil sa mga psychotropic na gamot. Naalala ko iyon.
Bigla kong nakita ang mga ahas at hindi ko na nangahas na hawakan ang telepono.
Sa silid ko, bigla kong nakita ang mga taong hindi naman talaga naroon, o narinig ko ang mga boses na
nagsasabing, gawin mo ito, gawin mo iyon, gawin mo ito...
Halos ipabaliw nila ako. Hindi na ako ako.
Hindi na ako ang walang-alalang bata na dati kong sarili bago ako dinala sa (ward ng sikyatriko) – ako ay isang makina.
Naglakad ako na parang robot, nagsalita na parang kompyuter, at hindi ko na kontrolado ang lahat ng aking galaw. Parang
ako'y nasa ilalim ng hipnosis, nasa trance, lubos na nalilitong, na para bang ganoon talaga ang aking paglalakad.
Hindi mo maiisip.
Nagdulot ito sa akin ng pag-aatubili sa pagsasalita, lumala ang aking pananalita, mas dahan-dahan akong
natuto, at nagsimula akong magkaroon ng mga seizure.
Naalala ko ang ilang sitwasyon kung saan may bula pa ring lumalabas sa aking bibig.
Pagkatapos, sa gabi, nang gusto ko nang matulog, nagkaroon ako ng bangungot at hinila ako palabas ng kama.
Sinabi nito: "Sa susunod na dosis."
At hindi ko na maipagtapat sa nanay ko, hindi ko na maipagtapat sa mga magulang ko, hindi ko na maipagtapat sa mga kapatid ko...
At tuwing gusto kong magsalita, agad akong binigyan ng iniksyon para manahimik.
Iyan ang psychiatry: nakakaranas ng impyerno...! Ang masasabi ko lang, masama ito, hindi na ito maaaring maging mas masahol pa.
Pinapatay ng psychiatry! At kailangan nating tumindig bago maging huli ang lahat!