די קאַמיסיע פֿאַר פֿאַרלעצונגען פֿון מענטשנרעכט דורך פּסיכיאַטריע אין דײַטשלאַנד (KVPM) אַרבעט שוין פֿינף
יאָרצענדליקער אומדערמידלעך אין נאָמען פֿון די קרבנות פֿון די מאָל ברוטאַלע פּראַקטיקעס פֿון דער פּסיכיאַטריע.
די קאַמיסיע האָט דאָקומענטירט, אַנטדעקט און מצליח געווען צו עלימינירן אומצאָליקע פסיכיאטרישע מיסברוכן.
עס פֿאָדערט די אוממיטלבאַרע אָפּשאַפֿונג פֿון געצוווּנגענע פּסיכיאַטרישע פּראַקטיקעס, אַזוינע ווי עלעקטראָשאָק־טעראַפּיע,
פֿיזישע באַגרענעצונגען און די געצוווּנגענע אַדמיניסטראַציע פֿון פּסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן מיט געפֿערלעכע זייַטיקע ווירקונגען.
אין 2024 וועט די אינטערנאַציאָנאַלע רייזנדיקע אויסשטעלונג "פּסיכיאַטריע: טויט אַנשטאָט הילף" פֿון דער אַמעריקאַנער
שוועסטער־אָרגאַניזאַציע Citizens Commission on Human Rights (CCHR) ווערן געוויזן וועלטווייט און אויך אין אייראָפּע.
פֿערצן אויסשטעל־פּאַנעלן פאָרשטעלן אַ כראָנאָלאָגיע פֿון שעדלעכע פּסיכיאַטרישע פּראַקטיקן פֿון זייער אָנהייב ביז הײַנט.
אין אַפּריל 2024 איז די אויסשטעלונג מצליח געוויזן געוואָרן אין שטוטגאַרט.
באַזוכער קענען זען 14 פּרייז־געווינענע דאָקומענטאַרן, וואָס פֿעיִקן 160 עקספּערטן און
מענטשן, וואָס זענען באַטראָפֿן פֿון דעם ענין.
עס וואָרפֿט ליכט אויף דעם מאַרקעטינג פֿון גײַסטיקע קראַנקייטן, פֿון וועלכע טייל זענען אויסגעטראַכט, דורך דער
פּסיכיאַטרישער אינדוסטריע און דעם ביליאָן־פּאָונדישן געשעפֿט פֿון געפֿערלעכע פּסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן.
די אויסשטעלונג "פּסיכיאַטריע: טויט אנשטאט הילף" איז דערווייל אויסגעשטעלט אין מינכן ביזן 10טן יוני 2024.
עס ווייזט אויך ווי צו באַשיצן זיך פֿון פּסיכיאַטרישן מיסברויך.
אינטערוויועס מיט עקספּערטן און די באַטראָפֿענע צושטעלן אַ זעלטן אַרײַנבליק אין אוממענטשלעכע פסיכיאַטרישע פּראַקטיקן.
Kla.TV וועט דאַן אַרויסשטראַלן אַ אינטערוויו מיטן מחבר, דאָקטער און פּסיכאָטעראַפּיסט ד״ר יוסף זעהנטבאַוער, ווי אויך אַ
אינטערוויו מיט ראָבערט, וואָס איז ווי אַ קינד אַרײַנגענומען געוואָרן אין אַ פסיכיאַטרישן אָפּטייל און איז
געשלאָפֿן געוואָרן מיט פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן.
דער גאַנצער דאָקומענטאַר "אויסזען קענען זײַן פֿאַרפֿירעריש – אַ בליק אינעווייניק אין פּסיכיאַטריע" אַנטהאַלט די
דאָזיקע און אַנדערע אינטערוויוען און מע קען אים זען אויפֿן וועבזײַטל פֿון KVPM אויף www.kvpm.de.
מײַן נאָמען איז יוסף זעהנטבאַוער. איך בין אַ דאָקטער און אַ פּסיכאָטעראַפּיסט, און איך אַרבעט אויך ווי אַ
פּסיכאָטעראַפּיסט און מחבר פֿון עטלעכע ביכער, וואָס זענען איבערגעזעצט געוואָרן אין פֿאַרשיידענע שפּראַכן.
אַזוי וואָלט איך געזאָגט, אַז דער הײַנטיקער שול־פּסיכיאַטרישער סיסטעם אין דײַטשלאַנד האָט אַ באַגריף וואָס פֿונדאַמענטאַל
פֿאַרשטייט נישט און אפילו איגנאָרירט מענטשלעכע באַשעפֿענישן.
און דאָס איז באַזירט אויף דעם פאקט אַז יעדער פאָרעם פֿון ליידן, יעדער פאָרעם פֿון פסיכאָלאָגישן ליידן, ווערט
דערקלערט ווי אַ קראַנקייט. אָבער דאָס איז נישט ריכטיק.
עס איז אַ גרויסע מאָס טיפֿע מענטשלעכע ליידן וואָס האָבן גאָרנישט צו טאָן מיט קראַנקייט, נאָר זענען אַ טייל
פֿון דער מענטשלעכער נאַטור און דאַרפֿן נישט קיין פסיכיאטרישע אָדער פֿאַרמאַקאָלאָגישע ענטפֿער.
אָבער אַ עמפּאַטישער צוגאַנג, אַ פֿילאַנטראָפּישער, ליבעדיקער האַלטן צו דעם מענטש וואָס לעבט אין קריזיס,
יאָ, זיך צו אים אויסצושטעלן און אים העלפֿן. דאָס איז עס.
דער היפּאָקראַטישער שבֿועה מיינט אַז דער גרונד־פּרינציפּ איז אַז מען זאָל נישט טאָן קיין שאָדן צו אַ מענטש.
און דער פּרינציפּ ווערט זיכער זייער, זייער אָפֿט אין פּסיכיאַטריע איבערגעבראָכן.
יאָ, אויב אַ פּאַציענט מיט אַ ערנסט לעבנס־פּראָבלעם גייט צו אַ פסיכיאטר צו זוכן הילף, איז זייער מסתּמא אַז ער
וועט טרעפֿן אַ דאָקטער וואָס האָט ווייניק צײַט און וואָס דערנאָך רעאַגירט מיט מעדיקאַמענטן.
ער גיט אים אַ רעצעפּט נאָך אַ קורצער אָפּשאַצונג פֿון דער סיטואַציע.
איך וואָלט געזאָגט אַז די שלעכטע רעפּוטאַציע וואָס פּסיכיאַטריע האָט אין דײַטשלאַנד איז גערעכטפֿאַרטיקט, ווײַל פּסיכאָטראָפּישע
מעדיקאַמענטן ווערן גענוצט צו לייכט, וואָס פֿירט צו פֿאַרלוסט פֿון פֿרײַהייט און צו פֿאַרלעצונגען פֿון מענטשלעכער כּבֿוד.
אַנטידיפּרעסאַנטן האָבן זייַט־ווירקונגען, גאַנץ אַ סך, יאָ.
זיכער אויך זייַט־ווירקונגען וואָס מען קען נאָר באַמערקן אָדער חשד האָבן נאָך יאָרן.
נײַראָלעפּטיקס זענען אָריגינעל אַנטוויקלט געוואָרן צו באַהאַנדלען די אַזוי גערופענע פּסיכאָזן, דאָס הייסט אויסערגעוויינטלעכע
גײַסטיקע צושטאנדן, אָבער זיי האָבן אַ סך ריזיקן און זייַט־ווירקונגען, פֿון וועלכע עטלעכע זענען שטענדיק,
ווי באַוועגונג־שטערונגען, גרימאַצירן און ענלעכע סימפּטאָמען, אָדער סאַליװאַציע, אפילו בײַ זייער יונגע מענטשן.
איך וואָלט געזאָגט אַז די מעדיקאַמענטן, די רעצעפּטירטע ניוראָלעפּטיקס, זאָלן ווערן שטאַרק באַגרענעצט; זיי
זאָלן נישט ווערן געגעבן צו עלטערע מענטשן ווי אַ פּרינציפּ.
– מיט אַלט מיינ איך 70, 75, 80 און העכער, און מען זאָל זיי אויך נישט געבן קינדער אָדער יוגנטלעכע.
איך גלייב נישט אַז עס איז קיין מעדיצינישע דיסציפּלין, אפילו אויב מען וויל ציילן פּסיכיאַטריע ווי מעדיצין,
וואָס איז אַזוי שטאַרק אונטער דער השפּעה פֿון דער פֿאַרמאַסיוטישער אינדוסטריע ווי פּסיכיאַטריע.
ערשטנס, פּסיכיאַטריער האָבן נישט קיין אַנדערע געדאַנק ווי צו באַהאַנדלען דעם מענטשלעכן ליידן, און צווייטנס, עס איז די
אַלע־מאַכטיקע פֿאַרמאַסוטישע אינדוסטריע אין אייראָפּע און אַמעריקע וואָס וויל פאַרקויפֿן די פֿאַרביקע טאַבלעטן וואָס זי
פּראָדוצירט צו מענטשן פֿאַר אַ סך געלט און מאַכן אַ פּראָפֿיט.
די פֿאַרמאַצעווטישע אינדוסטריע אָפפערט מער און מער.
און עס איז אויפֿפֿאַלענדיק, אַז די נײַע מעדיקאַמענטן, וואָס די פֿאַרמאַצעווטישע אינדוסטריע ברענגט
אַרויס אויפֿן מאַרק, זענען אומגעוויינטלעך טײַער.
אַזוי, מיר רעדן דאָ נישט וועגן מיליאָנען, נאָר וועגן ביליאָנען אין רווחים, יאָ.
און די פּסיכיאַטריע ווערט, אין אַ זינען, אַ דינער, אפילו אַ אויספֿיר־אָרגאַן.
פֿאַרשטייט זיך, עס זענען מענטשן וואָס זענען אין שווערע צרות, וואָס האָבן פּערסעפּטיווע ענדערונגען, וואָס
זענען ערנסט דעפּרעסירט, וואָס ווילן זיך אומברענגען, יאָ.
אָבער דאָס מיינט נישט צו פֿאַרשפּאַרן די מענטשן, זיי אָנפּאַמפּן מיט פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן, מעגלעך זיי דערקלערן לעגאַל
אומפֿאַרמאָגט אָדער אויפשטעלן אַ מין לעגאַלער פֿאַרוואַלטונג, באַפֿעלן צווינגנדיקע באַהאַנדלונג, זיי באַגרענעצן, למשל זיי בינדן
צו אַ בעט. אַנשטאָט דעם זאָלן מיר זיי אָפפערן מענטשלעכע הילף.
מענטשלעכע ליידן מוזן ווערן באַהאַנדלט, און מענטשן מוזן ווערן געענטפערט.
אָבער פֿאַר דעם דאַרפֿסטו נישט קיין פּיגענהאָלעס, און זיכער נישט נאָך און נאָך פּיגענהאָלעס.
עס איז אויך נישט נוצלעך צו אונטערשיידן צווישן 20, 30 אָדער 50 פֿאַרשידענע פֿאָרמען פֿון דעפּרעסיע.
דאָס דינט קיינעם נישט, נאָר דעם פּסיכיאַטער, וואָס קען דאַן פֿאַרשרייבן פּילן וואָס זעען אויס
צו זײַן ספּעציעל צוגעפּאַסט פֿאַרן פּאַציענט.
אַ אַנדערע ענטפֿער איז נייטיק. און די אַנדערע ענטפֿער ליגט נישט אין דעם געביט פֿון פּסיכיאַטריע.
און איך וואָלט געזאָגט אַז מען זאָל אויך אָפּשאַפֿן די פּסיכיאַטריע אָן קיין פֿאַרבײַט.
מײַן גורל האָט אָנגעהויבן ווען איך בין געווען נײַן יאָר אַלט, צו זאָגן עס אויף ענגליש.
איך בין דאָרט אַרײַנגענומען געוואָרן, נאָך אַז איך בין אונטערזוכט געוואָרן אין דער פסיכיאטרישער קליניק אין טײַבינגען.
דער פּסיכיאַטער האָט מיך געהאַלטן פֿאַר אויפֿפֿירונגס־געשטערט און אויפֿפֿירונגס־אומנאָרמאַל,
אַ קינד וואָס שטענדיק דאַרף אויפֿמערקזאַמקייט.
איך בין לכאורה אַ שווער קינד.
איך וואָלט בעסער פּאַסן אין אַ אַנדערע שולע פֿאַר מענטאַל געשאָדיקטע קינדער, ווײַל מען מיינט אַז איך קען נישט לערנען.
איך האָב געהאַט שוועריקייטן אין מתמטיק, צו זאָגן עס גלייך: איך בין געווען גאָר נאַריש, אַ גאַנצער אידיאָט – צו זאָגן עס גלייך.
ווען איך בין געווען אַ קליין קינד, האָבן זיי מיך צוגעבונדן צו מײַן בעט, געגעבן מיר בעטאַ־בלאָקערס, געגעבן מיר ינזשעקציעס,
געגעבן מיר פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן צו באַרויִקן מיך, געגעבן מיר זײפּרעקסאַ, געגעבן מיר אַקאַניטאָל – אין יעדן
פאַל האָבן זיי מיך אָנגעפּאַמפּט מיט פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן און טאַבלעטן וואָס איך האָב געמוזט נעמען.
און אויב איך האָב זיי נישט גענומען, האָבן זיי מיך געצווונגען – זיי האָבן מײַן קאָפּ, מײַן מויל און מײַן
האַלדז צוריקגעצויגן און געזאָגט: "יעצט שלינג זיי!"
זיי האָבן געזאָגט אַז דאָס וואָלט מיר העלפֿן ווערן מער זעלבסטשטענדיק, מער סטאַביל און מער זיכער אין זיך.
אַנשטאָט, דער אומגעקערטער איז געשען.
אַנשטאָט צו ווערן מער זעלבסט־זיכער, בין איך געוואָרן מער אַנגסטדיק; אַנשטאָט צו ווערן רויִקער, בין איך
געוואָרן מער אַגרעסיוו; אַנשטאָט צו ווערן מער באַטראַכטנדיק און אַ ביסל גליקלעכער, בין איך שטענדיק טרערנדיק.
איך האָב פּלוצלינג געהערט שטימען צוליב די פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן, איך האָב פּלוצלינג געהאַט ווערמין
צוליב די פסיכאָטראָפּישע מעדיקאַמענטן. איך געדענק דאָס.
פּלוצלינג האָב איך געזען שלאַנגען און האָב ניט מער געוואַגט צו רירן דעם טעלעפֿאָן.
אין מײַן צימער האָב איך פּלוצלינג געזען מענטשן וואָס טאַקע זענען נישט דאָרט, אָדער געהערט שטימען
וואָס האָבן געזאָגט: טו דאָס, טו דאָס, טו דאָס...
זיי האָבן מיר כּמעט משוגע געמאכט. איך בין נישט מער געווען איך אַליין.
איך בין ניט מער געווען דאָס אומזאָרגלאָזע קינד וואָס איך בין געווען איידער איך בין געקומען אין די
(פּסיכיאַטרישע אָפּטיילונג) – איך בין געווען אַ מאַשין.
איך בין געגאַנגען ווי אַ ראָבאָט, גערעדט ווי אַ קאָמפּיוטער, און אַלע מיינע באַוועגונגען זענען ניט מער געווען מיינע אייגענע.
עס איז געווען ווי אויב איך וואָלט געווען אונטער היפּנאָז, אין אַ טראַנס, גאָר דעלעריר, ווי אויב איך וואָלט אַזוי געגאַנגען.
דו קענסט דיך נישט פֿאָרשטעלן.
עס האָט גורם געווען אַז איך האָב אָנגעהויבן צו שטאַמערן, מײַן רייד איז זיך פֿאַרערגערט, איך האָב געלערנט נאָך
פּאַמעלעכער, און איך האָב אָנגעהויבן צו האָבן קראַמפֿן.
איך קען זיך דערמאָנען עטלעכע סיטואַציעס וווּ שוים איז נאָך אַרויסגעקומען פֿון מײַן מויל.
דאַן בײַ נאַכט, ווען איך האָב געוואָלט שלאָפֿן, האָב איך געהאַט גרויל־חלומות און בין אַרויסגעצויגן געוואָרן פֿון בעט.
עס האָט געזאָגט: "צו דער נעקסטער דאָזע."
און איך האָב ניט מער געקענט זיך פֿאַרטראַכטן מיט מײַן מאַמע, ניט מער מיט מײַנע עלטערן, ניט מער מיט מײַנע געשוויסטער...
און ווען איך האָב געוואָלט עפּעס זאָגן, האָבן זיי מיר גלייך געגעבן אַ שפּריץ, כּדי איך זאָל שטיל בלײַבן.
דאָס איז פּסיכיאַטריע: דערלעבן גיהנום...! נו, אַלץ וואָס איך קען זאָגן איז אַז עס איז שלעכט; עס קען נישט זײַן ערגער.
פּסיכיאַטריע טויטט! און מיר מוזן זיך אויפשטעלן איידער עס איז צו שפּעט!