Kla.TV نسخهٔ مختصری از بیانیهٔ پروفسور والاخ دربارهٔ پرونده‌های RKI را منتشر می‌کند.
تا ژوئن ۲۰۲۱، پروفسور والاچ استاد دانشگاه علوم پزشکی پوزنان در لهستان و استاد مدعو در دانشگاه ویتن/هردهکه در آلمان بود.
او همزمان روان‌شناسی و فلسفه را مطالعه کرد و به‌عنوان مشاور، پژوهشگر، نویسنده و مربی مستقل فعالیت می‌کند.
نسخهٔ کامل مقالهٔ او به‌صورت فایل PDF و لینک اینترنتی در زیر برنامه در دسترس است. در اینجا، من به اسناد
مؤسسهٔ رابرت کوخ (RKI) که توسط آقای شرایر و مجلهٔ چندقطبی او منتشر شده‌اند، «پرونده‌های RKI» می‌گویم.
این‌ها عمدتاً صورت‌جلسه‌های جلسه‌ای هستند که رویدادهای منتهی به اعلام وضعیت اضطراری ملی و تمامی پیامدهای آن را تشریح می‌کنند: منع
ترددها، تعطیلی رستوران‌ها، تئاترها، باشگاه‌های ورزشی و سایر اماکن، که معمولاً «اقدامات» نامیده می‌شوند. این اسناد
به‌طور کامل در دسترس هستند و پیش‌تر توسط مجله مولتی‌پولار و دیگران به‌طور مفصل مورد بررسی و تفسیر قرار گرفته‌اند.
مایلم چند نکتهٔ مهم را اشاره کنم و در بخش دوم این مقاله مطالعه‌ای را که اندکی در آن کمک کرده‌ام و اکنون در
سرور پیش‌چاپ Zenodo در دسترس است، مورد بحث قرار دهم.
این نشان می‌دهد که تنها ۱۳.۵٪ از کل افرادی که آزمایش PCR آنها برای SARS-CoV-2 مثبت شده است، در واقع آلوده شده یا پاسخ ایمنی
داشته‌اند، که این امر از طریق آنتی‌بادی‌های IgG اثبات می‌شود.
RKI خیلی زود این را می‌دانست، یا می‌توانست بداند.
پس تب‌آلودگی آزمون‌ها و این تدابیر می‌توانستند خیلی سریع متوقف شوند، اگر اراده‌ای برای این کار وجود داشت.
پس کل ماجرا مثل قطاری است که روی دو ریل حرکت می‌کند.
هر دو رویکرد «اراده سیاسی» نامیده می‌شوند.
قطار قطعاً به سمت «مراقبت از شهروندان» حرکت نمی‌کند. نمی‌دانم به کجا می‌رود.
اما می‌دانم که هیچ‌یک از این‌ها ربطی به مراقبت و پشتکار نداشت، بلکه مربوط به قدرت سیاسی بود.
فایل‌های RKI به‌وضوح نشان می‌دهند که هیچ دلیلی برای نگرانی وجود نداشت.
کارکنان RKI به وضوح دیدند که در اوایل مارس ۲۰۲۰، نه آمار آلودگی و نه سایر شاخص‌ها دلیلی برای نگرانی فراهم نمی‌کردند.
شما اشاره کردید که داده‌های دیده‌بان آنفولانزا هیچ مورد بیش از حد آلودگی به ویروس سارس-کوو-۲ را نشان نمی‌دهد
و دلیلی برای نگرانی در مورد وضعیت اضطراری وجود ندارد.
در وبلاگ‌های قبلی خود، من اغلب اشاره می‌کردم که داده‌های دیده‌بان آنفولانزا که توسط RKI منتشر شده
بود، گسترش بسیار اندکی از SARS-CoV-2 را نشان می‌داد.
به عنوان یادآوری:
شبکهٔ دیده‌بان آنفلوآنزا شبکه‌ای از مطب‌های پزشکی است که در سراسر کشور گسترده شده‌اند.
آنها نمونه‌هایی از بیماران دارای علائم شبیه آنفلوآنزا را به RKI یا آزمایشگاه‌های مربوطه
می‌فرستند تا پاتوژن‌های در گردش شناسایی شوند.
از آنجا که این سیستم در سراسر کشور و به طور معقولی نماینده است، می‌توان از این داده‌ها برای
ردیابی شیوع عفونت‌ها به طور بسیار مؤثر استفاده کرد.
من چندین بار به این داده‌های سنتینل نگاه کرده و آن را چندین بار در وبلاگ‌هایم منتشر کرده بودم، که نشان می‌داد حتی در مواقعی که
ظاهراً وضعیت اضطراری، قرنطینه و منع تردد برقرار بود، هرگز تعداد نگران‌کننده‌ای از موارد
ابتلا به SARS-CoV-2 در میان آنها وجود نداشت.
بلکه انواع دیگر پاتوژن‌ها.
از آنجا که این داده‌ها توسط RKI جمع‌آوری و منتشر شده‌اند، دولت از این موضوع آگاه بوده یا اگر می‌خواست می‌توانست از آن مطلع شود.
این حقایق هرگز منتشر نشدند.
پیام‌های ترور منتشر شدند.
اکنون می‌دانیم:
این‌ها طبق دستور دولت به RKI ارسال شدند و از آنجا منتشر شدند.
ادعا اینکه RKI بر اساس داده‌های علمی و بدون مداخله دولت عمل کرده است، دروغ است.
واکنش دولت بریتانیا به همه‌گیری سارس-کوو-۲ هیچ ارتباطی با علم، حقایق یا تهدیدات واقعی نداشت، بلکه انگیزه‌ای سیاسی داشت.
با توجه به دروغ‌های فراوانی که مطرح شده، تردید وجود دارد که این انگیزه خیرخواهی شهروندان را مدنظر داشته باشد.
بنابراین RKI باید همان‌طور که واقعاً هست دیده شود:
یک مرجع تابع که موظف به پیروی از دستورهای وزیر بهداشت است و بر اساس یافته‌های خود مطابق
با استانداردها و ملاحظات علمی عمل نمی‌کند.
بسیاری از مردم همیشه گمان می‌کردند که چنین است، از جمله خودم.
اکنون می‌دانیم و این مستند شده است.
مطالعه ما رسوایی دیگری را آشکار می‌کند:
RKI باید خیلی زود متوجه می‌شد که آزمایش‌های PCR در واقع افراد آلوده را شناسایی نمی‌کنند، بلکه به دلیل حساسیت بالا و
ویژگی اختصاصی ناکامل خود، نتایج مثبت کاذب زیادی تولید می‌کنند.
با این حال، بر اساس این آزمایش‌های PCR، قوه مجریه به طور گسترده در آزادی‌های مدنی شهروندان ما مداخله کرده است:
از ورود افرادی که نتیجه آزمایششان مثبت بود به هر نوع رویدادی ممانعت به عمل آمد.
دیگر اجازه نداشتید آزادانه تردد کنید، اغلب حتی نمی‌توانستید از آپارتمان خود خارج شوید یا کارهای اداری را انجام دهید و غیره.
و نکته‌ی دیگری نیز از این داده‌ها برجسته می‌شود:
کمپین واکسیناسیون در داده‌ها هیچ اثری بر جای نمی‌گذارد.
کمپین واکسیناسیون در اواخر سال ۲۰۲۰ برای افزایش ایمنی جمعیت در برابر ویروس سارس-کوو-۲ آغاز شد.
از آنجایی که داده‌های IgG تنها تا هفته تقویمی بیستم سال ۲۰۲۱ در دسترس بود، اما داده‌های آزمایش PCR برای کل دوره در دسترس بود، یک
تغییر قابل توجه در ایمنی باید در این امر مشهود می‌بود که IgG و مثبت‌های PCR که در مقطعی به طور قابل توجهی از
هم جدا شده و در جهت‌های مخالف یا متفاوتی حرکت می‌کنند.
آن‌ها این‌طور عمل نمی‌کنند. بلکه آن‌ها به یکدیگر خیلی نزدیک هستند.
منحنی‌های فیروزه‌ای و زرد بالا را با هم مقایسه کنید.
به عبارت دیگر:
در داده‌ها هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که کمپین واکسیناسیون تأثیری بر توزیع نسبت جمعیت دارای ایمنی داشته باشد.
به عبارت دیگر:
هر کسی که در برابر SARS-CoV-2 مصون است، به احتمال زیاد این مصونیت را به‌واسطهٔ یک عفونت طبیعی کسب کرده است. این اکنون یک
استدلال پیچیده برای چیزی بود که اکنون یک حقیقت شناخته‌شده است:
مداخلات پیشگیرانه مهندسی ژنتیکی واکسیناسیون‌های mRNA، از عفونت‌ها جلوگیری نکرده‌اند.
خلاصه کنیم:
دولت با ادعای مبتنی بر علم بودن «اقدامات» برای مهار «همه‌گیری» سارس-کوو-۲، به مردم دروغ گفت.
موارد و معیارهای این موضوع توسط سیاستمداران مشخص شد.
چرا، با چه هدفی، با چه انگیزه‌ای،
شاخهٔ اجرایی در این زمینه در برابر مردم پاسخگو خواهد بود.
و اکنون وقت آن است که روزنامه‌نگاران توانمند علمی این موضوع را از دولت مطالبه کنند و وکلا پی‌گیری نمایند.
آر‌کی‌آی به مردم دروغ گفت، احتمالاً به نمایندگی از دولت.
از آنجا که آزمایش‌های PCR برای اثبات هیچ چیز نامناسب بودند،
و پیشرفت افراد IgG-مثبت که توسط خود RKI آغاز شد، این موضوع را از همان اوایل و با دقت بسیار بالا نشان داد.
اکنون می‌دانیم که:
تنها ۱۳.۵٪ از کسانی که نتیجه آزمایش‌شان مثبت بود، از نظر بالینی نیز آلوده بودند و شواهد ایمنی‌شناختی این عفونت را نشان دادند.
سایر افراد یا بدون عارضه از این عفونت بهبود یافتند یا آزمایش‌های PCR آن‌ها مثبت کاذب بود.
باید با این شکست‌ها به‌طور علنی، شفاف و صادقانه برخورد شود.
این تنها چیزی است که به دموکراسی در این کشور کمک می‌کند.
نه تظاهراتی به نفع یا علیه هیچ‌چیز
نه پیشگیری زودهنگام از اطلاعات به‌اصطلاح نادرست، بلکه بازارزیابی.
و به فهم من، این شامل موارد زیر است: اعتراف به اشتباهات،
افشای علنی نام افراد مقصر، احتمالاً اقدام قانونی
و توانبخشی محکومان ناحق
و نصب فرآیندهایی که می‌توانند از عود جلوگیری کنند.
کمترین کاری که می‌توانیم انجام دهیم، رد توافق‌نامه‌های همه‌گیری و بهداشت سازمان جهانی بهداشت است.