Kiel oni diras, "Ĉiuj vojoj kondukas al Romo," do oni povas diri, ke:
Ĉiuj indikoj montras al la usona privata pensfabriko Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj, aŭ
mallonge CFR, kiam temas pri la homoj malantaŭ NATO.
La fakto de la senprecedenca koncentriĝo de potenco de la CFR kaj ĝia tutmonda reto permesas nur unu konkludon:
NATO devas esti rigardata kiel unu el ĝiaj instrumentoj por antaŭenigi la tutmondajn celojn de la
CFR, inkluzive de la starigo de centra mondregistaro.
La supozata "sekurigado de paco" servas sole por legitimigi ilian ekziston kaj iliajn operaciojn – en la servo de la CFR.
Unue, NATO nutras la tutan militismon – ĉu per propagando, minacoj kiel la orienta
ekspansio de NATO, aŭ per efektiva rearmado, ktp.
En Eŭropo la ebleco de milito estas pli ĉeesta ol iam ajn ekde la Dua Mondmilito.
Due, NATO, kune kun la militinstigado – eĉ milithisterio – servas kiel bonvena distra taktiko por
antaŭenigi la realajn celojn de la CFR-strategistoj:
nome la starigo de la bazŝtonoj de centra mondregistaro.
La 4-an de aprilo 1949 – antaŭ bonaj 75 jaroj – NATO estis fondita kiel defenda alianco kontraŭ la iama Sovetunio.
NATO estas mallongigo de "Organizo de la Nord-Atlantika Traktato", ankaŭ konata en la germana kiel
"Atlantika Alianco" aŭ "Nord-Atlantika Traktato".
NATO nun konsistas el 32 eŭropaj kaj nordamerikaj membroŝtatoj.
La plej grava principo de la alianco estas la tiel nomata klaŭzo pri reciproka helpo en Artikolo 5 de la NATO-Traktato:
La partioj konsentas, ke armita atako kontraŭ unu aŭ pluraj el ili en Eŭropo aŭ Nordameriko
estos konsiderata atako kontraŭ ĉiuj el ili.
Artikolo 5 de la NATO-Traktato deklaras, ke se unu NATO-membro estas atakita, la tuta NATO-alianco estas atakita.
La Konsilio de NATO deklaras kolektivan defendokazon, kiu estis invokita nur unufoje antaŭe: post la
teroristaj atakoj en Usono la 11-an de septembro 2001.
En la ĝenerala publiko – kiel eblas legi en la retejo de la Germana Federacia Registaro – NATO estas
laŭdita kiel "la plej sukcesa sekureca alianco en la mondo".
Ĝi garantiis la sekurecon de Eŭropo dum 75 jaroj.
Du jarojn post la rusa invado de Ukrainio, 67% de la germana loĝantaro nuntempe konsideras pacon kaj sekurecon en
Eŭropo tre aŭ serioze minacataj, laŭ telefona enketo farita de ARD-DeutschlandTrend la 4-an de aprilo 2024.
82% de homoj konsideras NATO-n grava por certigi pacon en Eŭropo.
La demando pri la grado, en kiu NATO certigas pacon en Eŭropo, dividas opiniojn kaj okupas la loĝantaron pli ol iam ajn.
Ĉi tiu dokumenta filmo esploras ĝuste ĉi tiun demandon kaj rigardas malantaŭ la kulisojn de NATO.
1. Ĉu NATO certigis pacon en la pasinteco? – La plej gravaj NATO-operacioj
Operacio Aliancita Forto en la eksa Federacia Respubliko de Jugoslavio de la 24-a de marto ĝis la 10-a de junio 1999
Operaco Allied Force estis la kodnomo de NATO-a militoperaco kontraŭ la Federacia Respubliko Jugoslavio.
La proksimume 200 deplojitaj ĉasaviadiloj ĵetis 28 018 eksplodaĵojn – inkluzive de
klasterbombetoj – kaj 10–15 tunojn da urani-kovrita municio.
Ne ekzistis nek UN-mandato nek kazo de kolektiva defendo.
NATO pravigis la aeratakojn pro supozata "humanitara katastrofo".
Tamen, laŭ pluraj raportoj, inkluzive de tiuj de la OSCE , ne okazis humanitara katastrofo
nek etna purigado antaŭ ol la milito komenciĝis.
Tamen, post kiam la milito komenciĝis, estis: 10 000 mortintaj soldatoj kaj policistoj;
489–528 civilaj mortoj laŭ Human Rights Watch;
1 200–2 500 civiluloj mortigitaj laŭ jugoslavaj taksoj;
devastaj longdaŭraj efikoj kiel misportoj kaj gravaj malsanoj kaŭzitaj de uraniaj municioj.
Laŭ taksoj, 125 000 homoj mortis pro la longtempaj efikoj.
La mortofteco en Jugoslavio kaj Serbio pliiĝis je 2,5 procentoj jare.
Kaj estis detruita infrastrukturo: 110 hospitaloj, 480 lernejoj, 19 fervojaj stacioj, 60 pontoj kaj industriaj instalaĵoj.
Operacio Daŭra Libereco (OEF) en Afganio, Filipinoj, Kartvelio, Kirgizio, la Afrika Korno, Somalio kaj Saharo
de la 7-a de oktobro 2001 ĝis la 28-a de decembro 2014
Responde al la atakoj de la 11-a de septembro 2001, la usona registaro deklaris tiel
nomatan militon kontraŭ internacia terorismo.
La Konsilio de NATO poste decidis konsideri la atakojn kiel atakon kontraŭ Usono laŭ Artikolo 5, la
klaŭzo pri reciproka defendo de la Nordatlantika Traktato.
NATO postlasis en Afganio ion ajn krom paco kaj sekureco.
En mallonga tempo, la talibanoj prenis kontrolon de grandaj partoj de la tuta lando.
Laŭ Welthungerhilfe, la humanitara situacio estas katastrofa.
Multaj observantoj konsideras la internacian mision en Afganio fiasko.
Oni taksas, ke NATO kaj ĝiaj aliancanoj postlasis 240 000 mortintojn.
43 000 civilaj mortoj nur ĝis 2012.
Pli ol 3 500 NATO-soldatoj – inkluzive de 59 el la Germana Armeo – perdis siajn vivojn.
Internacia milita interveno en Libio de la 19-a de marto ĝis la 31-a de oktobro 2011
La 17-an de marto 2011, Rezolucio 1973 de UN rajtigis la UN-membroŝtatojn starigi "flugmalpermesan zonon super
Libio" por supoze protekti la civilan loĝantaron kaj subteni la ribelantojn kontraŭ la registaraj fortoj.
La 31-an de marto 2011 NATO transprenis la komandon de la tuta milita operacio por devigi la UN-rezolucion 1973.
Kun 260 ĉasaviadiloj NATO faris entute 7 587 aeratakojn.
La rezulto estis 50 000 civilaj mortoj kaj 50 000 civilaj vundoj.
La ekonomia infrastrukturo estis plejparte detruita kaj instalaĵoj apartenantaj al la granda akvosistemo estis bombitaj.
Per sia interveno en Libio, NATO faris ĉion krom certigi pacon.
Ĉiuj ĉi tiuj militoj havas unu komunan trajton: la damaĝo kaŭzita de la milito estis pli granda ol la supozata maljusteco,
kiun oni supozis forigi por certigi pacon en la lando.
Ĉi tio malobservas la principon de internacia humanitara juro.
Kaj ĉi tiuj militoj havas ankoraŭ unu komunan trajton: ili baziĝis sur mensogoj.
En sia libro "Illegal Wars: How NATO Countries Sabotage the UN", svisa historiisto d-ro Daniele Ganser montras, kiel kontraŭleĝaj
militoj estis kondukitaj en la pasinteco kaj nuntempe – sen bazo por alianco kaj sen eksplicita mandato de UN.
Kaj se la operacioj de NATO en la pasinteco ne certigis pacon, ĉu ili devus fari tion nun?
2. Se la operacioj de NATO ne certigis pacon, ĉu tio estis pura malsukceso aŭ ruza kalkulo?
Kiu estis malantaŭ la fondo de NATO?
"Ĉiuj indikoj montras al la usona privata pensfabriko Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj –
mallonge CFR – kiam temas pri la homoj malantaŭ NATO."
Usona advokato William Bundy skribis al la studgrupoj de la CFR, ke ili helpis krei la
penskadron, kiu kondukis al la Marshall-plano kaj NATO.
Bundy estis analizisto ĉe la Centra Sekreta Agentejo (CIA).
Kiam la Dua Mondmilito komenciĝis en Eŭropo en septembro 1939, la Usona Ŝtata Departemento
proponis programon de sendependa analizo kaj studo.
Ĉi tio estis asignita al la studgrupoj de la CFR.
La projekto, kiu fariĝis konata kiel "Studoj pri Milito kaj Paco", celis gvidi usonan eksterlandan politikon en la venontaj
jaroj de milito kaj en la defia nova mondo, kiu aperus poste.
Allen Welsh Dulles kaj Hanson W. Baldwin gvidis la armilgrupon de la Studoj pri Milito kaj Paco, kie
estis evoluigitaj la bazaj ideoj kaj skizoj por NATO.
Allen Welsh Dulles estis membro de la estraro de direktoroj de la CFR de 1927 ĝis 1969 kaj ĝia prezidanto de 1946
ĝis 1950; li estis direktoro de la CIA de 1953 ĝis 1961.
Kiel direktoro de la CIA, Dulles aprobis kaŝajn atencajn provojn kontraŭ Fidel Castro ,
Patrice Lumumba kaj Rafael Trujillo , inter aliaj.
Lumumba estis murdita per pafekzekutado.
Li antaŭe ludis signifan rolon en pace gvidante Kongon el la belga kolonia regado.
Dulles respondecis pri la puĉoj en Irano kaj Gvatemalo.
Sub lia gvidado, la CIA sekrete subtenis du rivalajn frakciojn samtempe en Sud- kaj Centra Ameriko.
Dulles eĉ provizis armilojn al la kubaj revoluciuloj.
Fidela al la principo 'dividu kaj regu'.
Ĉi tiu principo rilatas al milita, politika aŭ retorika strategio, kiu celas dividi la kontraŭan kampon.
Ĉu do estas mirinde, ke NATO ne certigas pacon, konsiderante ke ĝiaj fondaj principoj estis evoluigitaj kun la
helpo de viro, Allen Dulles, kiu havas sangon sur siaj manoj?
3. La celoj de NATO = la celoj de CFR
Por kompreni la subestajn celojn kaj celon de NATO, oni devas kompreni la celojn de la CFR.
Dum jardekoj la CFR okupis preskaŭ ĉiujn ŝlosilajn postenojn en la usona registaro kaj provizis plurcent ĉefajn oficialulojn kaj
konsilistojn por ĉiu administracio, ĉu demokrata aŭ respublikana.
Membroj de la privata Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj inkluzivas, interalie:
pluraj usonaj prezidentoj kaj vicprezidentoj el ambaŭ partioj;
preskaŭ ĉiuj usonaj ministroj pri eksterlandaj aferoj, defendo kaj financoj;
plej multaj stabestroj kaj komandantoj de la usona militistaro kaj NATO;
iuj el la plej influaj membroj de la Kongreso (precipe eksterlandaj kaj sekurecaj politikofarantoj);
Preskaŭ ĉiuj naciaj sekurecaj konsilistoj, direktoroj de la CIA, UN-ambasadoroj, prezidantoj de la Federacia Rezervo, prezidantoj
de la Monda Banko kaj direktoroj de la Nacia Ekonomia Konsilio.
La dusemajna presita revuo The New American resumis ĝin jene en sia julio-eldono de 2021.
Ĝi estis speciala eldono markanta la 100-an datrevenon de la CFR, titolita: "CFR: ankoraŭ la potenco malantaŭ la trono".
"La historio de la CFR estas kroniko de centjara milito kontraŭ nacia suvereneco kaj de senĉesa penado establi
ĉiopovan mondan registaron, kiun la CFR-globalistoj ofte nomis sia 'Nova Monda Ordo'. (...)
La CFR ja efektive exerciĝas senprecedencan influon en politikaj, financaj, ekonomiaj, amaskomunikilaj kaj akademiaj cirkloj.
(…) Li estas la publika vizaĝo, la centra nerva sistemo de tio, kion kritikistoj nomas la 'profunda ŝtato' – la neelektita
'permanenta registaro', kiu prenis kontrolon de nia lando.
La numero finiĝas per la vortoj, citaĵo: La infera teno de la "Profunda Ŝtato" sur nia nacio – kaj sur la tuta mondo – ne estos
rompita, krom se pli da usonanoj (kaj pli da homoj tutmonde) vekiĝos, malkaŝos la kreskantan kontrolon de la CFR, kaj
kontraŭstaros ĝian diabolan agendon de la Nova Monda Ordo.
La 17-an de februaro 1950, Wall Street-bankisto James P. Warburg, konsilisto de Franklin
D. Roosevelt, diris al usona senata komitato:
Ni havos mondan registaron, ĉu ni ŝatas tion aŭ ne (...) per konsento aŭ per konkero.
Li ankaŭ estis membro de la CFR, same kiel lia patro, Paul Warburg, kiu estas konata kiel
la 'patro' de la Federacia Rezerva Sistemo.
La grado, en kiu NATO ludas ŝlosilan rolon en efektivigo de la tagordo de centra
mondregistaro, estas klarigita en la sekvaj ĉapitroj.
4. Kiel eblas vendi NATO-operaciojn kiel "sekurigon de paco"? – La "propagandmatrico" de la CFR
La sukcesa efektivigo de geopolitikaj strategioj, precipe la pravigo de militaj rimedoj por ŝajne certigi
pacon, estus neimagebla sen efike influi publikan opinion.
22-paĝa studo de Swiss Policy Research (SPR) el septembro 2017 prezentas la "propagandmatrico" de la CFR:
Kiel la CFR kontrolas la fluon de geostrategia informo.
La studo klarigas "kiel la CFR kreis plejparte fermitan transatlantan informciklon, en kiu preskaŭ ĉiuj
rilataj fontoj kaj referencpunktoj estas kontrolataj de membroj de la Konsilio kaj ĝiaj partneraj organizoj."
Novaĵagentejoj
Novaĵagentejoj ludas specialan rolon en la informa matrico.
Fakte, por internaciaj eventoj, preskaŭ ĉiuj tekstoj kaj bildoj uzataj de CFR-medioj devenas de nur tri tutmondaj novaĵagentejoj:
la usona Associated Press (AP), la brita-kanada Thomson Reuters, kaj la franca Agence France-Presse (AFP).
Neregistaraj organizoj (NRO-oj) & PR-agentejoj
Eĉ sen ne-registaraj organizoj, estus preskaŭ neeble vendi militajn operaciojn al la ĝenerala publiko.
Ĉi tiuj donas al la homoj la iluzion de pli granda sendependeco kaj kredindeco.
Fakte tamen la direktoroj de Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) kaj multaj aliaj ŝajne humanitaraj
organizoj jam de jardekoj estas implikitaj en la CFR.
Multaj aliaj estas financataj kaj direktataj de CFR-miliarduloj kiel George Soros.
Swiss Policy Research (SPR) skribas, ke tiaj NRO-oj ĉiam estas vokitaj kiam temas pri
legitimigo de milita interveno sur humanitaraj bazoj.
5. NATO-operacioj povas esti venditaj kiel "pacmisioj", ĉar ne nur la "propagandmatrico", sed
ankaŭ NATO mem estas firme en la manoj de la CFR.
Swiss Policy Research skribas: "La CFR jam de jardekoj havas sian propran trejnprogramon por oficiroj, kun la rezulto ke, laŭ
taksoj, ĉirkaŭ 75% de ĉiuj altrangaj usonaj militistoj estis trejnitaj de la CFR – inkluzive de preskaŭ ĉiuj stabestroj,
NATO-komandantoj kaj regionaj komandantoj ekde la Dua Mondmilito.
Tiel la Konsilio konstruis ideologie trejnitajn imperiajn armitajn fortojn, kiajn alie oni
preskaŭ ekskluzive trovas en totalismaj reĝimoj.
La karieroj de la ĝeneralaj sekretarioj de NATO kaj de la supremaj aliancitaj komandantoj de Eŭropo
(SACEUR) ankaŭ indikas la Bilderberg-grupon kaj la CFR.
Kiel la plej altranga reprezentanto de NATO, la ĝenerala sekretario reprezentas la organizon publike.
Li ĉiam estas el Eŭropo.
La SACEUR ĉiam estas usona generalo aŭ admiralo kaj havas ĝeneralan militan operacian komandon.
Konsiderinda nombro da ĝeneralaj sekretarioj kaj SACEUR-oj partoprenis en la konferencoj de Bilderberg.
Vi povas trovi la liston de nomoj en la kreditoj.
6. NATO kiel ilo – ne por certigi pacon, sed por antaŭenigi la tutmondajn celojn de la CFR, inkluzive de centra mondregistaro.
La fakto, ke la CFR kaj ĝia tutmonda reto havas tian senprecedencan potencon, povas konduki nur al unu konkludo:
NATO devas esti rigardata kiel unu el ĝiaj instrumentoj por antaŭenigi la tutmondajn celojn de la
CFR, inkluzive de la starigo de centra mondregistaro.
La supozata "konservo de paco" servas sole por legitimigi ilian ekziston kaj operaciojn – en la servo de la CFR.
Unu geopolita celo de CFR-strategistoj certe estas certigi, se ne pligrandigi, la militan
superecon de la usona armeo kaj NATO en la mondo.
Laŭ ĝisdatigo de junio 2023, la usonaj armitaj fortoj havas taksitajn 750 militajn bazojn en pli ol 80 landoj ekster Usono.
La "strategio de tensio" kiel geopolitika instrumento uzata de la arkitektoj de mondregistaro por
plue vastigi sian politikan kaj militan mondpotencon
Tamen, ĉiu geostrategiisto, kiu deziras plu vastigi sian politikan kaj militan mondpotencon, ne ĉefe fidas je
konvenciaj – tiel nomataj – "varmaj" militoj, sed prefere je tenado de la loĝantaro en stato de "timo kaj teruro".
Tio ankaŭ estas nomata la "strategio de tensio".
La sekva difino troveblas en Krimpedia :
"La strategio de tensio kiel politika koncepto rilatas al rimedoj antaŭenigitaj aŭ efektivigitaj de ŝtataj organoj por enigi
timon aŭ necertecon en sia propra loĝantaro aŭ ŝtato. (...)
Krome, strategio de tensio povas servi por pravigi reпресajn agojn kaj intervenojn de la ŝtato,
plifortigante la deziron de la loĝantaro je ŝtata interveno.
Laŭ historiisto Daniele Ganser, "teruro (...) estas pli taŭga ol iu ajn alia milita strategio por manipuli la loĝantaron."
Laŭ Ganser, oni uzas metodojn por generi kaj manipuli timon por igi la (hejman) loĝantaron "receptivan aŭ
malamikan al certaj politikaj aŭ ekonomiaj rimedoj".
Tamen la metodoj uzataj por instigi timon kaj teruron en loĝantaro ne limiĝas al armita
perforto, sed inkluzivas ĉian militan retorikon.
Ekzemple, la tiel nomata "Malvarma Milito" inter Usono kaj Sovetunio de 1945 ĝis 1991 kondukis al
vera armilkonkurso, inkluzive de nukleaj armiloj.
Kvankam rekta malferma militado kun la uzo de armiloj estis evitata, la reciproka minaco de nuklea milito sub
la termino "deterrence" unuafoje elvokis la eblecon de la memdetruo de la homaro ("superdetruo").
La konflikto plurfoje akiris ekstreme minacan karakteron, tiel ke la ebleco de "varma" milito inter la
superpotencoj ĉiam restis en la malantaŭo de la mensoj de homoj.
Tio tenis la loĝantaron en konstanta stato de "streĉo" kaj "neklareco".
Tio ludis en la manojn de registaroj kaj la armindustrio, permesante al ili senigi homojn je iliaj civilaj
rajtoj kaj liberecoj aŭ alie profiti el la situacio.
La sama ŝablono ankaŭ videblas en la nuna retoriko ĉirkaŭ la konflikto inter Ukrainio kaj Rusio.
Post la kolapso de la Sovetunio en 1991, estis la vico de NATO.
Ĝuste komprenite! Kun la tiel nomata orienta ekspansio de NATO ekde 1999, geopolitikaj strategiistoj sukcesis
konservi la potencialon por konflikto kun Rusio kaj teni siajn proprajn loĝantarojn en streĉo.
La aliĝo de Ukrainio al NATO estus absoluta kulmino en la politiko de konfrontiĝo kaj streĉo kun Rusio.
La aliĝo de Ukrainio al NATO aktivigus la klaŭzon pri reciproka defendo, kaj ĉiuj NATO-landoj trovus sin en milito kontraŭ Rusio.
Oni povas supozi, ke tio rezultigus la disvastiĝon de la milito tra Eŭropo, se ne tra la tuta mondo.
En intervjuo kun Deutschlandfunk en marto 2024, la ĝenerala sekretario de NATO, Jens Stoltenberg, ripetis, ke li ne
povis diri precize kiam Ukrainio estos akceptita en la aliancon:
Sed ni forte laboras por realigi ĝin kiel eble plej baldaŭ.
Tia strategio, per kiu milito estas kondukata sur la dorsoj de la eŭropa loĝantaro, estas tute ebla por la CFR-strategistoj.
CFR-strategisto Allen Dulles finfine starigis la precedenton kiel direktoro de la CIA de 1953 ĝis 1961, kiam li
samtempe provizis rivalajn partiojn en konflikto per armiloj.
Artikolo publikigita la 22-an de aprilo 2024 en la revuo Foreign Affairs, kiu estas publikigata kvaronjare nome
de la Konsilio pri Eksterlandaj Rilatoj (CFR), montras, ke tio ne estas nur malprobabla teorio.
La titolo de la artikolo diras ĉion: "Eŭropo – sed ne NATO – devus sendi trupojn al Ukrainio."
Germana enketĵurnalisto Thomas Röper komentis la artikolon, dirante, interalie: "Ĉiu, kiu atente legas, rimarkos,
ke la deklaro de Putin, ke Usono batalos en Ukrainio ĝis la lasta ukraina, estas, bedaŭrinde, tute vera."
Krome, la artikolo montras, ke la aŭtoroj ankaŭ ŝatus batali ĝis la lasta eŭropano...
Lernolibra strategio, kiel montrite en la edukfilmo "Kiel funkcias modernaj militoj?"
La "atakanto" persvadas siajn elektitajn landojn preni armilojn kontraŭ sian plej grandan
rivalon, uzante iliajn proprajn armilojn kaj armeojn.
Nur kiam ĉiuj landoj eluzis sian lastan municion, perdis siajn plej bonajn homojn kaj estas ruinigitaj, intervenas la vera
misantropo, la vera agresanto kaj militinstiganto, por venki ilin ĉiujn kune (...) (aŭ) por esti celebrata kiel savanto.
Oni ankaŭ povus rememori la bone konatan deklaron de la brita Lordo Hastings Ismay en sia
kapacito kiel la unua ĝenerala sekretario de NATO:
NATO estis fondita "por teni Sovetunion ekstere, la usonanojn en kaj la germanojn sub".
Ĉu ĉi tiu deklaro vere povas esti komprenata nur en la kunteksto de la fondo de NATO, kiel faras la
tabloida amaskomunikilaro, aŭ ĉu ĝi ankoraŭ validas hodiaŭ?
7. Konkludo: NATO ne povas esti rigardata kiel garantisto de "pacgardado" – certe ne en Eŭropo – sed prefere kiel garantisto
por la arkitektoj de nova mondordo, kaj tio en du rilatoj.
Unue, NATO kiel militinstiganto
Unue, NATO nutras la tutan militismon – ĉu per propagando, minacoj kiel la orienta
ekspansio de NATO, aŭ per efektiva rearmado, ktp.
En Eŭropo la ebleco de milito estas pli ĉeesta ol iam ajn ekde la Dua Mondmilito.
La militistiga retoriko atingis alian pinton la 31-an de majo 2024.
La eksterlandaj ministroj de NATO renkontiĝis en Prago.
La tagordo inkluzivis preparojn por la pintkunveno en Vaŝingtono en julio 2024 kaj la subtenon de NATO por Ukrainio.
La titolo en la tabloida amaskomunikilaro tekstis:
Usono kaj Germanio permesas la uzon de siaj armiloj kontraŭ pozicioj en Rusio, sed nur proksime de Ĥarkivo.
La ukraina registaro jam la 3-an de junio instigis, ke la "uzokampo" de okcidentaj armiloj estu etendita al rusa teritorio.
Ĝi devus esti nur afero de tempo.
La rajto je defendo devenas de internacia juro, diras NATO.
La ĝenerala sekretario de la Alianco, Jens Stoltenberg, alvokis la aliancanojn daŭre provizi Ukrainion per armiloj kaj municio.
La respondo de Rusio venis tuj:
Rusio konsideras la agon de NATO serioza eskalado kaj minacas per masiva respondo.
Due, NATO kiel diversia taktiko
Due, NATO, kune kun la militinstigado – eĉ milithisterio – servas kiel bonvena distra taktiko por
antaŭenigi la realajn celojn de la CFR-strategistoj:
nome la starigo de la bazŝtonoj de centra mondregistaro.
Milita supereco estas nur unu el pluraj faktoroj.
Inter la plej gravaj bazŝtonoj por establi novan mondan ordon estas kontrolo kaj potenco super sano kaj financoj.
Preparoj nuntempe okazas malantaŭ la kulisoj tutmonde – inkluzive en Rusio kaj Ĉinio – por la
enkonduko de ciferecaj moneroj de la centra banko.
Laŭ la germana financa fakulo Ernst Wolff, ĉiu civitano kaj ĉiu kompanio devus havi nur unu konton ĉe la centra banko.
Tio ebligus al la ŝtato centre determini la monprovizon, administri kaj kontroli
monfluojn, kaj fiksi interezoprocentojn laŭbezone.
Jen nur du ekzemploj pri tio, kiel potenco kaj kontrolo devas esti tutmonde centralizitaj kaj transdonitaj al "monda registaro".
NATO servas unue por certigi militan superregadon kaj due por distrakti atenton de ĉiuj specoj de
mondregadaj klopodoj, kiuj estas en plena vigleco.
Kla.TV malkaŝis ĉi tiujn klopodojn en multaj programoj.
Vi povas trovi iujn el ĉi tiuj informoj en la blua informkesto.
Karaj spektantoj, eble vi nun sentas vin superfortitaj de ĉiuj ĉi faktoj kaj ne vidas eliron.
Kla.TV ofte ricevas reagojn de spektantoj, kiuj diras, ke ni nur reliefigas problemojn kaj ne prezentas iujn solvojn.
Je ĉi tiu punkto, tamen, ni ne povas pardonpeti pro la fakto, ke niaj aliroj al solvoj ne estas radikitaj en la videbla regno.
Alfrontante ĉiujn ĉi tiujn masivajn minacojn, ni dum jardekoj ĉerpas nian forton kaj esperon el pli
alta dimensio, pri kio Ivo Sasek ripete atestas.
Por ĉiuj, kiuj ne volas rezigni pri espero, ni ŝatus atentigi vin pri nia vasta gamo da prilumigaj konferencoj
ĉe www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen kaj www.sasek.tv.
Fine, spektu tri mallongajn eltiraĵojn el la parolado farita de la fondinto de Kla.TV, Ivo Sasek, ĉe la
Internacia Amikara Renkontiĝo la 4-an de majo 2024.
Sasek parolas pri la armilo de distraĵo antaŭ la efektiva kaŝita mondmilito kaj pri sana elirejo el ĝi.
Karaj amikoj, ni devas urĝe lerni kompreni, ke la tempoj ŝanĝiĝis.
La militoj, kiuj nuntempe okazas en la analoga mondo, t.e. fizikaj militoj kun tankoj, helikopteroj,
krozmisiloj kaj similaj, hodiaŭ havas tute alian funkcion.
Ĉu vi scias, kiujn?
Tiuj konvenciaj militoj, kiuj nuntempe estas kondukataj, ĉefe servas kiel distra armilo de
la efektiva kaŝa mondmilito, ĉu vi komprenas?
La militoj mem, pripensu atente tion, kion mi diras, la militoj mem, kiuj nuntempe estas batalataj, estas distraj
taktikoj por kaŝi la multe pli grandan militon, kiu okazas.
Se ili sukcesos vakcini la tutan mondon per ĉi tiu gena terapio, ĉu vi povas kompreni, kiel tio funkcias?
La nuna hibrida milito, aliflanke, fakte ampleksas ĉiun lastan personon sur ĉi tiu planedo.
Ĝuste kiel Onklo Bill (Gates) antaŭdiris: "Nur kiam ĉiu persono sub la ĉielo estos vakcinita, ni
estos sekuraj..." Vi scias, Onklo Bill, Bill Gates.
Do la kaŝita atakanto kalkulas je tio.
Li skribis tion antaŭ 120 jaroj; mi havas ĝin skribe.
La kaŝita atakanto atendas, ke ni lin rekonos nur kiam jam estos tro malfrue, ĉar tiam per cifereca senkontanta totala gvatada
teknologio oni povas per butonpremo ŝakmati ajnan opozicion.
Nun, en ĉi tiuj niaj tagoj, en ĉi tiu tago de malŝlosado – kiel mi hodiaŭ nomas ĝin – Dio, kvazaŭ, tiras sian plej
malfacilan, plej akran sagon, sian plej potencan armilon.
Kio estas tiu armilo? Ĉu ni ĉi tie parolas pri fizikaj armiloj?
Ne, ne, ne. Ne nun.
Vidu, miloj da jaroj instruis al ni, ke fizikaj armiloj neeviteble kondukas al ĉiam pli
malbonaj militoj kaj eĉ pli mortigaj armiloj.
Ni lernis tion.
Kaj tiel la veraj kaj solaj vere savaj armiloj de Dio estas la armiloj de la spirito.
La armilo de la vorto. La plej forta sub la ĉielo.
La vero, parolita, ekzemple, sed ne kiel antaŭe, kiel malforta aŭ eĉ laŭleĝe mortiga homa vorto – sed la vero, parolita laŭ la
efikoj de potenco kaj potencaj aŭtentikigoj de ontika potenco.
Ĉu vi povas vidi la diferencon?
Tio signifas, ke ni povas uzi nur unu armilon en ĉi tiu anoncita fina batalo.
La plena parolado, "Unlocking Day", kiu estis elsendita vive en 53 landoj, troveblas ĉe www.kla.tv/29017.
Malvolvu la ruĝan tapiŝon, laŭtege sonigu la himnon.
La flago fiere flugas alte en la ĉielo – "Paco! Paco!" ofte estas dirata.
Pli ol 50 mortis samtempe, miloj da vunditoj lamentas sian suferon.
Nigra fumo leviĝas al la ĉielo, homoj krias por paco laŭtege.
Kiel ora suno en la firmamento, ni deziras pacon kiel nian finan celon.
Paco ne estas malproksima celo; paco estas la vojo.
Paco, veturilo, per kiu oni vojaĝas.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Militoj furiozas sur kvin kontinentoj, homoj mortas ĉiutage.
Ne sufiĉe, ili komencas ion novan – Nord-Koreio, Rusio aŭ Irano.
Via gorĝo mallarĝiĝas, via pulso akceliĝas.
Kiom da plia mizero antaŭ ol paco alvenos?
La pugno streĉiĝas firme kiel ŝtono.
Hej, se estas paco en vi, estos paco.
Kiel ora suno en la firmamento, ni deziras pacon kiel nian finan celon.
Paco ne estas malproksima celo; paco estas la vojo.
Paco, veturilo, per kiu oni vojaĝas.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Paco, paco, paco ankaŭ komenciĝas en vi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en vi.
Ĉi tiu paco kreas unuecon kun ĉiuj, eĉ se tio estas freneza, hej, ekzistas tia potenco.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Paco, paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, paco, tio estas Dio en mi.
Tio, kio regas profunde en mia koro, ekzistas multe preter logiko kaj racio, manifestiĝas kiel komunuma paco en ni.
Paco, paco komenciĝas en mi.
Paco, paco, tio estas Dio en mi.