Ինչպես ասում են՝ «Բոլոր ճանապարհները տանում են Հռոմ», ուստի կարելի է ասել, որ:
Բոլոր նշանները ցույց են տալիս, որ ՆԱՏՕ-ի ետևում կանգնած մարդիկ են ամերիկյան մասնավոր փորձագիտական կենտրոնը՝
«Արտաքին հարաբերությունների խորհուրդը», կամ կարճ՝ CFR։
CFR-ի և նրա համաշխարհային ցանցի աննախադեպ ուժի կենտրոնացման փաստը թույլ է տալիս միայն մեկ եզրակացություն:
ՆԱՏՕ-ն պետք է դիտվի որպես CFR-ի համաշխարհային նպատակների առաջմղման գործիքներից մեկը, այդ թվում՝
կենտրոնական համաշխարհային կառավարության ստեղծումը։
Ասված «խաղաղության ապահովումը» ծառայում է բացառապես նրանց գոյությունն ու գործողությունները
օրինականացնելու համար՝ CFR-ի ծառայության մեջ։
Առաջին հերթին ՆԱՏՕ-ն սնուցում է ողջ պատերազմավարությունը՝ լինի դա քարոզչության միջոցով, սպառնալիքներով, ինչպիսիք են
ՆԱՏՕ-ի արևելք ընդլայնումը, թե իրական վերազինումը և այլն։
Եվրոպայում պատերազմի հավանականությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երբևէ այսքան մեծ չի եղել։
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն, բոլոր պատերազմապաշտական քարոզչության՝ անգամ պատերազմի հիստերիայի հետ միասին, ծառայում է
որպես ողջունելի շեղողական տակտիկա՝ առաջ մղելու CFR-ի ռազմավարների իրական նպատակները։
այն է՝ կենտրոնական համաշխարհային կառավարության հիմնաքարերի հաստատումը։
1949 թվականի ապրիլի 4-ին – 75 տարի առաջ – ՆԱՏՕ-ն հիմնադրվեց որպես պաշտպանական դաշինք նախկին Խորհրդային Միության դեմ։
ՆԱՏՕ-ն նշանակում է «Հյուսիսատլանտյան պայմանագրային կազմակերպություն», գերմաներենում հայտնի է նաև որպես
«Ատլանտյան դաշինք» կամ «Հյուսիսատլանտյան պայմանագիր»։
ՆԱՏՕ-ն այժմ բաղկացած է 32 եվրոպական և հյուսիսամերիկյան անդամ պետություններից։
Դաշինքի ամենակարևոր սկզբունքն է ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ հոդվածում կոչված փոխադարձ օգնության դրույթը:
Կողմերը համաձայն են, որ Եվրոպայում կամ Հյուսիսային Ամերիկայում նրանցից մեկի կամ մի քանիսի դեմ
իրականացված զինված հարձակումը կհամարվի հարձակում բոլորի դեմ։
ՆԱՏՕ-ի պայմանագրի 5-րդ հոդվածը նախատեսում է, որ եթե ՆԱՏՕ-ի որևէ անդամի վրա հարձակվեն, ապա ամբողջ դաշինքն է հարձակման ենթարկվում։
ՆԱՏՕ-ի խորհուրդը հայտարարում է դաշինքի գործի կիրառման մասին, որը նախկինում կիրառվել է միայն մեկ անգամ՝
2001 թ. սեպտեմբերի 11-ի ահաբեկչական հարձակումներից հետո։
Ընդհանուր հանրության շրջանում՝ ինչպես կարելի է կարդալ Գերմանիայի Դաշնային կառավարության կայքում, ՆԱՏՕ-ն
գովաբանվում է որպես «աշխարհի ամենահաջողակ անվտանգային դաշինք»։
Այն 75 տարի երաշխավորել է Եվրոպայի անվտանգությունը։
Ռուսաստանի Ուկրաինա ներխուժումից երկու տարի անց, ըստ 2024 թվականի ապրիլի 4-ին ARD-DeutschlandTrend-ի կողմից անցկացված հեռախոսային
հարցման, Գերմանիայի բնակչության 67%-ը Եվրոպայում խաղաղությունն ու անվտանգությունը համարում է շատ լուրջ կամ լուրջ վտանգված։
Մարդկանց 82%-ը համարում է, որ ՆԱՏՕ-ն կարևոր է Եվրոպայում խաղաղություն ապահովելու համար։
Հարցը, թե որքանով է ՆԱՏՕ-ն ապահովում խաղաղություն Եվրոպայում, բաժանում է կարծիքները և
ավելի քան երբևէ անհանգստացնում է բնակչությանը։
Այս փաստագրական ֆիլմը հենց այս հարցն է ուսումնասիրում և ՆԱՏՕ-ի ետնաբեմն է ցույց տալիս։
1. Արդյո՞ք ՆԱՏՕ-ն ապահովել է խաղաղություն անցյալում? – ՆԱՏՕ-ի ամենակարևոր գործողությունները
«Ալիեդ Ֆորս» օպերացիան նախկին Յուգոսլավիայի Դաշնային Հանրապետությունում 1999 թ. մարտի 24-ից հունիսի 10-ը
«Օպերացիա Ալայդ Ֆորս» կոդային անվանումն էր ՆԱՏՕ-ի ռազմական գործողությանը Յուգոսլավիայի Դաշնային Հանրապետության դեմ։
Տեղակայված մոտ 200 կործանիչ ինքնաթիռները գցել են 28 018 պայթուցիչ սարք՝ այդ թվում կլաստերային
ռումբեր, և 10–15 տոննա ուրանի ծածկույթով զինամթերք։
Չկար ոչ ՄԱԿ-ի մանդատ, ոչ էլ կոլեկտիվ պաշտպանության դեպք։
ՆԱՏՕ-ն օդային հարվածները արդարացրեց ենթադրյալ «մարդասիրական աղետի» հիմքով։
Սակայն, ըստ մի շարք զեկույցների, այդ թվում՝ ԵԱՀԿ-ի (Եվրոպայում անվտանգության և համագործակցության
կազմակերպություն) տվյալներով, պատերազմի սկսվելուց առաջ ոչ մի մարդասիրական աղետ և էթնիկ զտում չի եղել։
Սակայն պատերազմի սկսվելուց հետո եղել են՝ 10 000 զոհված զինվորներ և ոստիկաններ; Human Rights
Watch-ի տվյալներով՝ 489–528 խաղաղ բնակիչների մահ:
1,200–2,500 խաղաղ բնակիչներ սպանվել են ըստ Յուգոսլավիայի գնահատականների;
ուրանիումով զինամթերքի պատճառով առաջացող աղետալի երկարաժամկետ հետևանքներ, ինչպիսիք են
հղիության ընդհատումները և ծանր հիվանդությունները։
Ըստ գնահատականների՝ 125 000 մարդ մահացել է երկարաժամկետ հետևանքներից։
Յուգոսլավիայում և Սերբիայում մահացության մակարդակը տարեկան հաշվարկով աճել է 2,5 տոկոսով։
Եվ ավերվեց ենթակառուցվածքը՝ 110 հիվանդանոց, 480 դպրոց, 19 երկաթուղային կայարան, 60
կամուրջ և արդյունաբերական ձեռնարկություններ։
«Ազատության շարունակականություն» (OEF) օպերացիան Աֆղանստանում, Ֆիլիպիններում, Վրաստանում, Ղրղզստանում,
Աֆրիկայի եղջյուրում, Սոմալին և Սահարայում 2001 թ. հոկտեմբերի 7-ից մինչև 2014 թ. դեկտեմբերի 28-ը
2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ի հարձակումների պատասխան olaraq ԱՄՆ կառավարությունը հայտարարեց
կոչվող «պատերազմ» միջազգային ահաբեկչության դեմ։
ՆԱՏՕ-ի խորհուրդը հետագայում որոշեց հարձակումները համարել Հյուսիսատլանտյան պայմանագրի 5-րդ հոդվածով՝ փոխադարձ
պաշտպանության դրույթով, Միացյալ Նահանգների վրա հարձակում։
ՆԱՏՕ-ն Աֆղանստանում թողեց ամեն ինչ, բացի խաղաղությունից և անվտանգությունից։
Շուտով թալիբները վերահսկողության տակ էին առել երկրի մեծ մասը։
Ըստ Welthungerhilfe-ի, մարդասիրական իրավիճակը «կատաստրոֆիկ» է։
Շատ դիտորդներ Աֆղանստանում միջազգային առաքելությունը ձախողված են համարում։
Հաշվարկվում է, որ ՆԱՏՕ-ն և նրա դաշնակիցները թողել են 240 000 զոհ։
Մինչև 2012 թվականը միայն քաղաքացիական 43 000 զոհ։
Ավել քան 3 500 ՆԱՏՕ-ի զինվորներ, որոնցից 59-ը՝ Գերմանիայի զինված ուժերից, զոհվեցին։
Միջազգային ռազմական գործողություն Լիբիայում 2011 թվականի մարտի 19-ից մինչև հոկտեմբերի 31-ը
2011 թվականի մարտի 17-ին ՄԱԿ-ի 1973 բանաձևը թույլատրեց ՄԱԿ-ի անդամ պետություններին Լիբիայի վրա «թռիչքների արգելման
գոտի» սահմանել՝ իբր քաղաքացիական բնակչության պաշտպանության և ապստամբներին կառավարական ուժերի դեմ աջակցելու նպատակով։
2011 թվականի մարտի 31-ին ՆԱՏՕ-ն ստանձնեց ՄԱԿ-ի 1973 բանաձևը կիրառելու ամբողջ ռազմական գործողության հրամանատարությունը։
260 մարտական ինքնաթիռներով ՆԱՏՕ-ն իրականացրեց ընդհանուր առմամբ 7 587 օդային հարված։
Արդյունքում զոհվեց 50 000 խաղաղ բնակիչ, և 50 000 խաղաղ բնակիչ վիրավորվեց։
Տնտեսական ենթակառուցվածքը մեծապես ավերվել էր, իսկ մեծ ջրամատակարարման ցանցին պատկանող օբյեկտները ռմբակոծվել էին։
Լիբիայում միջամտությամբ ՆԱՏՕ-ն ոչ մի բան չի արել, բացի խաղաղություն ապահովելուց։
Այս բոլոր պատերազմները ունեն մեկ ընդհանուր առանձնահատկություն՝ պատերազմի պատճառած չարիքները ավելի մեծ էին, քան այն
ենթադրյալ անարդարությունը, որը, ըստ պնդումների, պետք է վերացվեր երկրի խաղաղությունն ապահովելու համար։
Սա խախտում է միջազգային մարդասիրական իրավունքի սկզբունքը։
Եվ այս պատերազմները ունեն ևս մեկ ընդհանուր առանձնահատկություն՝ դրանք հիմնված էին ստերի վրա։
Իր «Անօրինական պատերազմներ. Ինչպես ՆԱՏՕ-ի երկրները սաբոտաժի են ենթարկում ՄԱԿ»-ը գրքում շվեյցարացի պատմաբան դոկտոր Դանիել Գանսերը
ցույց է տալիս, թե ինչպես անցյալում և ներկայում անօրինական պատերազմներ են վարվել՝ առանց
դաշինքի հիմնավորման և առանց ՄԱԿ-ի հստակ մանդատի։
Եվ եթե ՆԱՏՕ-ի անցյալի գործողությունները խաղաղություն չեն ապահովել, արդյո՞ք դրանք պետք է ապահովեն այն ներկայում։
2. Եթե ՆԱՏՕ-ի գործողությունները խաղաղություն չապահովեցին, արդյո՞ք դա մաքուր ձախողություն էր, թե՞ խորամանկ հաշվարկ։
ՆԱՏՕ-ի հիմնադրման ետևում ո՞վ էր։
«Բոլոր նշանները ցույց են տալիս, որ ՆԱՏՕ-ի ետևում կանգնած մարդիկ են ԱՄՆ մասնավոր վերլուծական կենտրոնը՝ Արտաքին
հարաբերությունների խորհուրդը (անգլ. Council on Foreign Relations), որը կարճացվում է CFR։»
Ամերիկացի իրավաբան Ուիլյամ Բանդին գրել է CFR-ի ուսումնասիրական խմբերին, որ նրանք օգնել են ստեղծել մտածողության
այն շրջանակը, որը հանգեցրեց Մարշալի պլանին և ՆԱՏՕ-ին։
Բունդին Կենտրոնական հետախուզական գործակալությունում (CIA) վերլուծաբան էր։
Երբ 1939 թվականի սեպտեմբերին Եվրոպայում սկսվեց Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը, ԱՄՆ Պետական դեպարտամենտը
առաջարկեց անկախ վերլուծության և ուսումնասիրության ծրագիր։
Սա հանձնարարվել է CFR-ի ուսումնասիրման խմբերին։
Ծրագիրը, որը հայտնի դարձավ «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրություններ» անվամբ, նախատեսված էր առաջնորդելու
ամերիկյան արտաքին քաղաքականությունը առաջիկա պատերազմի տարիներին և այն դժվարին նոր աշխարհում, որը կձևավորվեր դրանից հետո։
Ալեն Ուելշ Դալեսը և Հենսոն Վ. Բոլդուինը գլխավորում էին «Պատերազմի և խաղաղության ուսումնասիրությունների» զինատեսակների խումբը,
որտեղ մշակվեցին ՆԱՏՕ-ի հիմնական գաղափարներն ու նախագծերը։
Ալլեն Ուելշ Դալեսը 1927 թվականից մինչև 1969 թվականը եղել է CFR-ի տնօրենների խորհրդի անդամ, իսկ 1946 թվականից
մինչև 1950 թվականը՝ նրա նախագահ; 1953 թվականից մինչև 1961 թվականը նա եղել է ԿՀՎ տնօրեն։
Որպես ԿՀՎ տնօրեն՝ Դալեսը թույլատրեց գաղտնի սպանության փորձեր Ֆիդել Կաստրոյի (1959–2008 թթ. Կուբայի նախագահ), Պատրիս
Լումումբայի (1960 թ. Կոնգոյի առաջին վարչապետ) և Ռաֆայել Տրուխիլոյի (Դոմինիկյան Հանրապետության նախագահ) և այլոց նկատմամբ։
Լումումբային գնդակահարությամբ սպանեցին։
Նա նախկինում խաղացել էր նշանակալի դեր Կոնգոյին Բելգիայի գաղութային իշխանությունից խաղաղ ճանապարհով դուրս բերելու գործում։
Դալեսը պատասխանատու էր Իրանում և Գվատեմալայում տեղի ունեցած հեղաշրջումների համար։
Նրա ղեկավարությամբ ԿՀՎ-ն գաղտնի աջակցություն ցուցաբերեց Հարավային և Կենտրոնական Ամերիկայում միաժամանակ երկու հակամրցակից կողմերի։
Դալեսը անգամ զենքեր մատակարարեց կուբացի հեղափոխականներին։
«Բաժանիր և տիրիր» սկզբունքին հավատարիմ
Այս սկզբունքը վերաբերում է ռազմական, քաղաքական կամ ռետորական ռազմավարությանը, որի նպատակն է բաժանել հակառակորդ ճամբարը։
Արդյո՞ք զարմանալի է, որ ՆԱՏՕ-ն չի ապահովում խաղաղություն, եթե հաշվի առնենք, որ նրա հիմնադիր սկզբունքները մշակվել են
մարդու՝ Ալլեն Դալեսի օգնությամբ, որի ձեռքերը արյունոտ են։
3. ՆԱՏՕ-ի նպատակները = CFR-ի նպատակները
ՆԱՏՕ-ի հիմքում ընկած նպատակներն ու առաքելությունը հասկանալու համար պետք է հասկանալ CFR-ի նպատակները։
Տասնամյակներ շարունակ CFR-ը գրավել է ԱՄՆ կառավարության գրեթե բոլոր կարևոր պաշտոնները և յուրաքանչյուր
վարչակազմում՝ լինի դեմոկրատական, թե հանրապետական, ապահովել է մի քանի հարյուր բարձր պաշտոնյաների և խորհրդականների։
Արտաքին հարաբերությունների մասնավոր խորհրդի անդամների թվում են, մասնավորապես՝
մի շարք ԱՄՆ նախագահներ և փոխնախագահներ երկու կուսակցություններից;
Միացյալ Նահանգների գրեթե բոլոր արտաքին գործերի, պաշտպանության և ֆինանսների նախարարներ;
ԱՄՆ զինված ուժերի և ՆԱՏՕ-ի շտաբի պետերի և հրամանատարների մեծ մասը;
Կոնգրեսի ամենաազդեցիկ անդամներից մի քանիսը (հատկապես արտաքին և անվտանգության քաղաքականություն մշակողներ);
գրեթե բոլոր ազգային անվտանգության խորհրդականները, ԿՀՎ տնօրենները, ՄԱԿ-ում դեսպանները, Ֆեդերալ պահուստային
համակարգի նախագահները, Համաշխարհային բանկի նախագահները և Ազգային տնտեսական խորհրդի տնօրենները։
Երկշաբաթյա տպագիր ամսագիրը The New American իր 2021 թվականի հուլիսի համարում ամփոփեց հետևյալ կերպ։
Դա CFR-ի 100-ամյակը նշանավորող հատուկ թողարկում էր, վերնագրված՝ «CFR. դեռևս գահի հետևում կանգնած ուժը»։
«CFR-ի պատմությունը դարաշրջանային պատերազմի քրոնիկա է ազգային ինքնիշխանության դեմ և անխոնջ ջանքերի՝ ստեղծելու ամենազորավոր
համաշխարհային կառավարություն, որը CFR-ի գլոբալիստները հաճախ անվանել են իրենց «Նոր Համաշխարհային Կարգով»։ (...)
CFR-ը իսկապես քաղաքական, ֆինանսական, տնտեսական, լրատվական և ակադեմիական շրջանակներում աննախադեպ ազդեցություն է գործադրում։
(…) Նա հանրային դեմքն է, կենտրոնական նյարդային համակարգը այն բանի, ինչը քննադատները կոչում են «խորը պետություն»՝ չընտրված «մշտական
կառավարություն», որը վերահսկողության տակ է վերցրել մեր երկիրը։
Թողարկումը ավարտվում է հետևյալ բառերով՝ մեջբերում: «Մեր ազգի վրա՝ և ամբողջ աշխարհի վրա՝ «խորը պետության» դժոխային բռնակությունը չի
կոտրվի, եթե ավելի շատ ամերիկացիներ (և ամբողջ աշխարհում ավելի շատ մարդիկ) չարթնանան, չբացահայտեն CFR-ի աճող վերահսկողությունը և
չդիմադրեն նրա սատանայական «Նոր Համաշխարհային Կարգ» օրակարգին։»
1950 թվականի փետրվարի 17-ին Ուոլ Սթրիթի բանկիր Ջեյմս Փ. Վարբուրգը, Ֆրենկլին Դ. Ռուզվելթի
խորհրդականը, ասաց ԱՄՆ Սենատի հանձնաժողովին։
Մենք կունենանք համաշխարհային կառավարություն, ուզենք թե չուզենք (...) համաձայնությամբ կամ նվաճումով։
Նա նույնպես Ֆեդերալ պահուստային համակարգի խորհրդի (CFR) անդամ էր, ինչպես նաև նրա հայրը՝ Պոլ Վարբուրգը, ով
հայտնի է որպես Ֆեդերալ պահուստային համակարգի «հայր»։
Հաջորդ գլխներում բացատրվում է, թե ինչ չափով ՆԱՏՕ-ն կարևոր դեր է խաղում կենտրոնական
համաշխարհային կառավարության օրակարգի իրականացման գործում։
4. Ինչպե՞ս է հնարավոր ՆԱՏՕ-ի գործողությունները ներկայացնել որպես «խաղաղության ապահովում»։ – CFR-ի «պրոպագանդայի մատրիցա»
Գեոպոլիտիկ ռազմավարությունների հաջող իրականացումը, հատկապես ռազմական միջոցների արդարացումը՝ իբրև
խաղաղություն ապահովելու նպատակով, անհնար կլիներ առանց հանրային կարծիքի արդյունավետ ազդեցության։
2017 թվականի սեպտեմբերին Swiss Policy Research (SPR) կողմից իրականացված 22-էջանոց
ուսումնասիրությունը ներկայացնում է CFR-ի «պրոպագանդայի մատրիցը».
Ինչպես է CFR-ը վերահսկում աշխարհաքաղաքական տեղեկատվության հոսքը։
Ուսումնասիրությունը բացատրում է, թե ինչպես CFR-ը ստեղծեց մեծապես փակ տրանսատլանտյան տեղեկատվական ցիկլ, որտեղ գրեթե բոլոր
համապատասխան աղբյուրներն ու հղումների կետերը վերահսկվում են Խորհրդի և նրա գործընկեր կազմակերպությունների անդամների կողմից։
Լրատվական գործակալություններ
Լրատվական գործակալությունները տեղեկատվական մատրիցայում առանձնահատուկ դեր են խաղում։
Իրականում, միջազգային իրադարձությունների համար CFR մեդիայի կողմից օգտագործվող գրեթե բոլոր տեքստերն ու պատկերները գալիս են
ընդամենը երեք համաշխարհային լրատվական գործակալություններից:
Ամերիկյան Associated Press (AP), բրիտանա-կանադական Thomson Reuters և ֆրանսիական Agence France-Presse (AFP)։
Կառավարական ոչ կառույցներ (ԿՈԿ) և հանրային կապերի գործակալություններ
Նույնիսկ առանց ոչ կառավարական կազմակերպությունների, գրեթե անհնար կլիներ հասարակության լայն
զանգվածներին ռազմական գործողությունները վաճառել։
Սրանք մարդկանց ստեղծում են ավելի մեծ անկախության և վստահելիության կեղծ պատկերացում։
Իրականում, սակայն, Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) և բազմաթիվ այլ, թվացյալ հումանիտար կազմակերպությունների
տնօրենները տասնամյակներ շարունակ ներգրավված են եղել CFR-ում։
Շատ ուրիշները ֆինանսավորվում և ղեկավարվում են CFR-ի միլիարդատերերի, օրինակ՝ Ջորջ Սորոսի կողմից։
Շվեյցարական քաղաքականության հետազոտությունների ինստիտուտը (SPR) գրում է, որ նման ՀԿ-ները միշտ կանչվում են, երբ խոսքը վերաբերում
է ռազմական միջամտության լեգիտիմացմանը հումանիտար հիմքերով։
5. ՆԱՏՕ-ի գործողությունները կարելի է ներկայացնել որպես «խաղաղապահ», քանի որ ոչ միայն «պրոպագանդայի
մատրիցը», այլև ինքը՝ ՆԱՏՕ-ն, ամուր գտնվում է CFR-ի ձեռքում։
Swiss Policy Research գրում է՝ "CFR-ը տասնամյակներ շարունակ պահպանել է իր սեփական սպայական ուսուցման ծրագիրը, որի
արդյունքում, ըստ գնահատականների, ԱՄՆ բարձրագույն ռազմական անձնակազմի մոտ 75%-ը անցել է CFR-ի ուսուցում՝ ներառյալ գրեթե
բոլոր շտաբի պետերին, ՆԱՏՕ-ի հրամանատարներին և տարածաշրջանային հրամանատարներին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր։
Այս կերպ Խորհուրդը ստեղծել է գաղափարապես պատրաստված, կայսերապաշտ զինված ուժ, որի նման օրինակներ գրեթե
բացառապես հանդիպում են միայն տոտալիտար ռեժիմներում։
ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարների և Եվրոպայի գերագույն դաշնային հրամանատարների (SACEUR) կարիերաները նույնպես մատնանշում են
Բիլդերբերգի խմբին և ԱՄՆ Ազգային անվտանգության խորհրդին (CFR):
ՆԱՏՕ-ի ամենաբարձր պաշտոնյա լինելով՝ գլխավոր քարտուղարը հանրության առջև ներկայացնում է կազմակերպությունը։
Նա միշտ Եվրոպայից է։
SACEUR-ը միշտ ԱՄՆ գեներալ կամ ադմիրալ է և ունի ընդհանուր ռազմական օպերատիվ հրամանատարություն։
Մեծ թվով գլխավոր քարտուղարներ և SACEUR-ներ մասնակցել են Բիլդերբերգի կոնֆերանսներին։
Դուք կարող եք գտնել անունների ցուցակը կրեդիտներում։
6. ՆԱՏՕ-ն որպես գործիք՝ ոչ թե խաղաղություն ապահովելու համար, այլ Ֆրանկֆորտի միջազգային բանկի (CFR)
համաշխարհային նպատակները առաջ մղելու համար, այդ թվում՝ կենտրոնական համաշխարհային կառավարություն։
CFR-ի և նրա համաշխարհային ցանցի աննախադեպ ուժի կենտրոնացումը միակ եզրակացության է հանգեցնում՝
ՆԱՏՕ-ն պետք է դիտվի որպես CFR-ի համաշխարհային նպատակների առաջմղման գործիքներից մեկը, այդ թվում՝
կենտրոնական համաշխարհային կառավարության ստեղծումը։
Ասված «խաղաղության ապահովումը» ծառայում է բացառապես նրանց գոյությունն ու գործողությունները
օրինականացնելու համար՝ CFR-ի ծառայության մեջ։
CFR-ի ռազմավարների մեկ աշխարհաքաղաքական նպատակն անշուշտ աշխարհում ԱՄՆ բանակի և ՆԱՏՕ-ի ռազմական
գերակայությունը ապահովելն է, եթե ոչ ընդլայնելը։
Ըստ 2023 թվականի հունիսյան թարմացման՝ ԱՄՆ զինված ուժերը, ըստ գնահատականների, ունեն 750 ռազմական բազա
ավելի քան 80 երկրներում Միացյալ Նահանգներից դուրս։
«Լարվածության ռազմավարությունը» որպես աշխարհաքաղաքական գործիք, որը կիրառում են համաշխարհային կառավարության
ճարտարապետները՝ իրենց քաղաքական և ռազմական համաշխարհային իշխանությունը հետագայում ընդլայնելու համար
Այնուամենայնիվ, ցանկացած գեոստրատեգ, ով ցանկանում է ավելի ընդլայնել իր քաղաքական և ռազմական համաշխարհային իշխանությունը,
առաջնային չի հենվում ավանդական՝ այսպես կոչված «տաք» պատերազմների վրա, այլ փորձում է բնակչությանը պահել «վախի և սարսափի» վիճակում։
Սա նաև կոչվում է «լարվածության ռազմավարություն»։
Հետևյալ սահմանումը կարելի է գտնել Krimpedia-ում :
«Լարվածության ռազմավարությունը որպես քաղաքական հասկացություն վերաբերում է պետական մարմինների կողմից առաջարկվող կամ իրականացվող
միջոցառումներին, որոնք ուղղված են սեփական բնակչության կամ պետության շրջանում վախ կամ անորոշություն սերմանելուն։ (...)»
Բացի այդ, լարվածության ռազմավարությունը կարող է ծառայել պետության ճնշողական գործողություններն ու
միջամտությունները արդարացնելու համար՝ ուժեղացնելով բնակչության ցանկությունը պետական միջամտության նկատմամբ։
Պատմաբան Դանիելե Գանսերի համաձայն, «ահաբեկությունը (...) բնակչության մանիպուլյացիայի համար ավելի
հարմար է, քան ցանկացած այլ ռազմական ռազմավարություն»։
Գանսերի համաձայն՝ վախի առաջացման և կառավարման մեթոդներ են կիրառվում, որպեսզի (ներքին) բնակչությունը որոշ
քաղաքական կամ տնտեսական միջոցառումների նկատմամբ դառնա ընդունողական կամ թշնամաբար տրամադրված։
Այնուամենայնիվ, բնակչության մեջ վախ և սարսափ սերմանելու համար կիրառվող մեթոդները վերաբերում են ոչ միայն
զինված բռնությանը, այլև ցանկացած պատերազմական ռետորիկայի։
Օրինակ՝ 1945-ից 1991 թվականներին ԱՄՆ-ի և Խորհրդային Միության միջև կոչված «Սառը պատերազմը» հանգեցրեց
իրական զենքերի մրցավազքի, այդ թվում՝ միջուկային զենքերի։
Չնայած ուղիղ բաց պատերազմը զենքերի կիրառմամբ խուսափվեց, «արգելակման» տերմինի ներքո երկկողմանի միջուկային
պատերազմի սպառնալիքը առաջին անգամ ստեղծեց մարդկության ինքնաոչնչացման («overkill») հնարավորության պատկերացումը։
Հակամարտությունը մի քանի անգամ ստացավ չափազանց սպառնալիքային բնույթ, այնպես որ գերհզորությունների միջև
«տաք» պատերազմի հնարավորությունը միշտ մարդկանց մտքում էր։
Սա բնակչությանը մշտական լարվածության և անորոշության վիճակում էր պահում։
Սա խաղաց կառավարությունների և զենքարտադրող արդյունաբերության ձեռքում, թույլ տալով նրանց զրկել մարդկանց քաղաքացիական
իրավունքներից և ազատություններից կամ այլ կերպ շահել իրավիճակից։
Նույն օրինակը կարելի է տեսնել նաև Ուկրաինա-Ռուսաստան հակամարտության շուրջ ընթացող ռետորիկայում։
1991 թվականին Խորհրդային Միության փլուզումից հետո հերթը ՆԱՏՕ-ին հասավ։
Ճիշտ է հասկացվել։ 1999 թվականին սկսված կոչված ՆԱՏՕ-ի արևելյան ընդլայնմամբ աշխարհաքաղաքական ռազմավարները հաջողվեց
պահպանել Ռուսաստանի հետ հակամարտության հնարավորությունը և իրենց բնակչությանը մշտական լարվածության մեջ պահել։
Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ին անդամակցությունը կլիներ Ռուսաստանի հետ բախման և լարվածության քաղաքականության անթերի գագաթնակետը։
Ուկրաինայի ՆԱՏՕ-ին միանալը կգործարկի փոխադարձ պաշտպանության դրույթը, և բոլոր ՆԱՏՕ-ի
երկրները կգտնվեն Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ։
Կարելի է ենթադրել, որ դա կհանգեցնի պատերազմի տարածմանը ամբողջ Եվրոպայում, եթե ոչ ամբողջ աշխարհում։
2024 թվականի մարտին Deutschlandfunk ռադիոյին տված հարցազրույցում ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը կրկնեց,
որ չի կարող հստակ ասել, թե երբ Ուկրաինան կընդունվի դաշինքին:
Բայց մենք ջանքեր ենք գործադրում, որպեսզի դա հնարավորինս շուտ իրականացվի։
Նման ռազմավարություն, որի միջոցով պատերազմը մղվում է եվրոպական բնակչության ուսերին,
ամբողջովին հավանական է CFR-ի ռազմավարների համար։
CFR-ի ռազմավար Ալեն Դալեսը, 1953–1961 թվականներին ԿՀՎ տնօրենի պաշտոնում, վերջնականապես նախադեպ սահմանեց, երբ միևնույն
ժամանակ զենքերով ապահովեց հակամարտության հակադիր կողմերին։
2024 թվականի ապրիլի 22-ին Foreign Affairs ամսագրում, որը եռամսյա պարբերությամբ հրատարակվում է Արտաքին
հարաբերությունների խորհրդի (CFR) անունից, հրապարակված հոդվածը ցույց է տալիս, որ սա ոչ թե անհավանական տեսություն է։
Հոդվածի վերնագիրը ամեն ինչ ասում է. «Եվրոպան, բայց ոչ ՆԱՏՕ-ն, պետք է զորքեր ուղարկի Ուկրաինա»։
Գերմանացի հետաքննող լրագրող Թոմաս Ռոպերը մեկնաբանել է հոդվածը, ասելով, մասնավորապես՝ «Ով ուշադիր կարդա, կհասկանա, որ
Պուտինի հայտարարությունը, թե ԱՄՆ-ը Ուկրաինայում կռվելու է մինչև վերջին ուկրաինացին, ցավոք, ամբողջությամբ ճշմարտ է»:
Ավելին, հոդվածը ցույց է տալիս, որ հեղինակները նաև ցանկանում են մարտնչել մինչև վերջին եվրոպացին…
Դասագրքային ռազմավարություն, ինչպես պատկերված է կրթական ֆիլմում «Ինչպե՞ս են գործում ժամանակակից պատերազմները?»
«Հարձակվողը» համոզում է իր ընտրած երկրներին իրենց սեփական զենքերն ու բանակները օգտագործել իր
ամենամեծ մրցակցի դեմ զենք բարձրացնելու համար։
Միայն երբ բոլոր երկրները սպառեն իրենց վերջին փամփուշտները, կորցնեն իրենց լավագույն մարդկանց և ավերվեն, այդժամ իրական
մարդատյացը, իսկական ագրեսորն ու պատերազմավարը միջամտում է՝ նրանց բոլորին միասին պարտության
մատնելու համար (...) (կամ) որպես փրկիչ տոնվելու համար։
Միգուցե նաև հիշենք բրիտանացի լորդ Հաստինգս Իզմեյի հայտնի հայտարարությունը՝ իր՝ ՆԱՏՕ-ի առաջին գլխավոր քարտուղարի պաշտոնում։
ՆԱՏՕ-ն հիմնադրվել է «Խորհրդային Միությունը դուրս պահելու, ամերիկացիներին ներս բերելու և գերմանացիներին ճնշելու համար»։
Արդյո՞ք այս հայտարարությունը իսկապես կարելի է հասկանալ միայն ՆԱՏՕ-ի հիմնադրման համատեքստում, ինչպես դա անում են
տաբլոիդային լրատվամիջոցները, թե՞ այն այսօր էլ ուժի մեջ է։
7. Եզրակացություն: ՆԱՏՕ-ն չի կարող դիտվել որպես «խաղաղապահության» երաշխավոր՝ անշուշտ ոչ Եվրոպայում, այլ նոր համաշխարհային
կարգի ճարտարապետների երաշխավոր, և դա երկու առումով։
Նախ և առաջ՝ ՆԱՏՕ-ն որպես պատերազմավար
Նախ և առաջ ՆԱՏՕ-ն սնուցում է ողջ պատերազմավարությունը՝ լինի դա քարոզչության միջոցով, սպառնալիքներով, ինչպիսիք են
ՆԱՏՕ-ի արևելք ընդլայնումը, թե իրական վերազինումը և այլն։
Եվրոպայում պատերազմի հավանականությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի վեր երբեք այսքան մեծ չի եղել։
Պատերազմատենչ հռետորաբանությունը հասավ մեկ այլ գագաթնակետի 2024 թվականի մայիսի 31-ին։
ՆԱՏՕ-ի արտգործնախարարները հանդիպեցին Պրահայում։
Օրակարգում ընդգրկված էին 2024 թվականի հուլիսին Վաշինգտոնում կայանալիք գագաթնաժողովի
նախապատրաստումները և Ուկրաինային ՆԱՏՕ-ի աջակցությունը։
Թաբլոիդային լրատվամիջոցների վերնագիրը ասում էր՝
Միացյալ Նահանգներն ու Գերմանիան թույլ են տալիս իրենց զենքերը կիրառել Ռուսաստանի դիրքերի դեմ, սակայն միայն Խարկովի մոտ։
Ուկրաինայի կառավարությունը արդեն հունիսի 3-ին կոչ էր արել, որպեսզի արևմտյան զենքերի
կիրառման շրջանակը ընդլայնվի Ռուսաստանի տարածք։
Դա պետք է լինի միայն ժամանակի հարց։
Պաշտպանվելու իրավունքը բխում է միջազգային իրավունքից, ասում է ՆԱՏՕ-ն։
Դաշինքի գլխավոր քարտուղար Յենս Ստոլտենբերգը կոչ է արել դաշնակիցներին շարունակել
Ուկրաինային զենքեր և փամփուշտներ մատակարարել։
Ռուսաստանի պատասխանը եկավ անմիջապես:
Ռուսաստանը ՆԱՏՕ-ի գործողությունը համարում է լուրջ էսկալացիա և սպառնում է զանգվածային պատասխանով։
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն որպես շեղողական տակտիկա
Երկրորդ՝ ՆԱՏՕ-ն, բոլոր պատերազմապաշտական քարոզչության՝ անգամ պատերազմի հիստերիայի հետ միասին, ծառայում
է որպես ողջունելի շեղողական տակտիկա՝ առաջ մղելու CFR ռազմավարների իրական նպատակները։
այն է՝ կենտրոնական համաշխարհային կառավարության հիմնաքարերի հաստատումը։
Ռազմական գերազանցությունը մի շարք գործոններից միայն մեկն է։
Նոր համաշխարհային կարգուկանոն հաստատելու ամենակարևոր հիմնաքարերից են առողջության և
ֆինանսների նկատմամբ վերահսկողությունն ու իշխանությունը։
Աշխարհով մեկ՝ այդ թվում Ռուսաստանում և Չինաստանում, ներկայումս ակտիվ նախապատրաստական աշխատանքներ են ընթանում
թվային կենտրոնական բանկային արժույթների ներդրման համար։
Գերմանացի ֆինանսական փորձագետ Էռնստ Վոլֆի համաձայն, յուրաքանչյուր քաղաքացի և յուրաքանչյուր ընկերություն
պետք է ունենա միայն մեկ հաշիվ կենտրոնական բանկում։
Սա պետությանը հնարավորություն կտար կենտրոնացված կերպով որոշել դրամային զանգվածը, կառավարել և վերահսկել դրամական
հոսքերը և անհրաժեշտության դեպքում սահմանել տոկոսադրույքները։
Սրանք ընդամենը երկու օրինակ են այն բանի, թե ինչպես են իշխանությունն ու վերահսկողությունը պետք է կենտրոնացվեն
ամբողջ աշխարհում և փոխանցվեն «աշխարհի կառավարությանը»:
ՆԱՏՕ-ն առաջին հերթին ծառայում է ռազմական գերիշխանություն ապահովելուն, իսկ երկրորդ հերթին՝ շեղել
ուշադրությունը աշխարհի տիրապետման բոլոր տեսակի ջանքերից, որոնք այժմ լիովին ընթացքի մեջ են։
Kla.TV-ն բազմաթիվ ծրագրերում բացահայտել է այս ձեռնարկումները։
Դուք կարող եք գտնել այս տեղեկությունների մի մասը կապույտ տեղեկատվական տուփում։
Հարգելի դիտողներ, գուցե հիմա դուք ճնշված եք այս բոլոր փաստերից և ելք չեք տեսնում։
Kla.TV-ն հաճախ ստանում է դիտողներից արձագանք, որ մենք միայն ընդգծում ենք խնդիրները և չենք ներկայացնում որևէ լուծում։
Այս պահին, սակայն, մենք չենք կարող ներողություն խնդրել այն փաստի համար, որ մեր
լուծումների մոտեցումները չեն հիմնված տեսանելի ոլորտում։
Այս բոլոր հսկայական սպառնալիքների առջև տասնամյակներ շարունակ մենք մեր ուժն ու հույսը քաղել ենք բարձրագույն
հարթությունից, ինչի մասին Իվո Սասեկը բազմիցս վկայում է։
Բոլոր նրանց համար, ովքեր չեն ուզում հրաժարվել հույսից, ցանկանում ենք ձեր ուշադրությունը հրավիրել մեր լուսավորող կոնֆերանսների
լայն տեսականուն՝ www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen և www.sasek.tv։
Վերջապես դիտեք Kla.TV-ի հիմնադիր Իվո Սասեկի 2024 թ. մայիսի 4-ին Միջազգային ընկերների
հանդիպմանը ներկայացրած ելույթից երեք կարճ հատված։
Սասեկը խոսում է շեղման զենքի մասին մինչև իրական գաղտնի համաշխարհային պատերազմը և դրա օգտակար ելքի մասին։
Սիրելի ընկերներ, մենք պետք է շտապ հասկանանք, որ ժամանակները փոխվել են։
Այսօր անալոգային աշխարհում՝ տանկերով, ուղղաթիռներով, նավարկային հրթիռներով և նմանատիպ այլ միջոցներով
մղվող պատերազմները ամբողջովին այլ գործառույթ ունեն։
Գիտե՞ս, թե որոնք են։
Այս պահին ընթացող ավանդական պատերազմները հիմնականում ծառայում են որպես շեղող մարտավարություն
իրական գաղտնի համաշխարհային պատերազմից, հասկանո՞ւմ եք։
Պատերազմները ինքնին, լավ մտածեք, թե ինչ եմ ասում, ներկայումս ընթացող պատերազմները շեղողական հնարքներ
են՝ ծածկելու համար ընթացող շատ ավելի մեծ պատերազմը։
Եթե նրանք հաջողվեն ամբողջ աշխարհին այս գենային թերապիայով պատվաստել, կարողանո՞ւմ եք հասկանալ, թե ինչպես է դա գործում։
Մյուս կողմից, ներկայիս հիբրիդային պատերազմը իրականում ընդգրկում է այս մոլորակի յուրաքանչյուր վերջին մարդուն։
Ինչպես հենց Փիթեր Բիլ (Գեյթս) կանխատեսել էր՝ «Միայն երբ երկնքի տակ յուրաքանչյուր մարդ պատվաստված լինի, միայն այդ
ժամանակ կլինենք ապահով…» Գիտեք, Փիթեր Բիլը՝ Բիլ Գեյթսը։
Ուստի թաքնված հարձակվողը հույս է դրել դրա վրա։
Նա դա գրել է 120 տարի առաջ; ես դա գրավոր ունեմ։
Թաքնված հարձակվողը հույս ունի, որ մենք նրան կճանաչենք միայն այն ժամանակ, երբ արդեն շատ ուշ կլինի, քանի որ այդ ժամանակ
ցանկացած դիմադրություն կարելի է մի կոճակի սեղմումով ջախջախել թվային, անկանխիկ ամբողջական հսկողության տեխնոլոգիայի միջոցով։
Հիմա, մեր այս օրերում, այս բացման օրը, ինչպես ես այսօր այն անվանում եմ, Աստված, կարծես թե, քաշում է իր
ամենադժվար, ամենաակունք սլաքը, իր ամենահզոր զենքը։
Դա ինչ զենք է? Այստեղ խոսքը ֆիզիկական զենքերի մասին է՞
Ոչ, ոչ, ոչ։ Հիմա ոչ։
Տեսեք, հազարավոր տարիներ մեզ սովորեցրել են, որ ֆիզիկական զենքերը անխուսափելիորեն հանգեցնում են
ավելի վատ պատերազմների և ավելի մահացու զենքերի։
Մենք սովորել ենք, որ
Եվ այդպիսով Աստծո իսկական և միակ իսկապես արդյունավետ զենքերը հոգու զենքերն են։
Բառի զենքը։ Երկնքի տակ ամենաուժեղը։
Ճշմարտությունը, օրինակ, արտասանված, բայց ոչ այնպես, ինչպես նախկինում՝ որպես թույլ կամ նույնիսկ օրինականորեն
մահացու մարդկային բառ, այլ ճշմարտությունը, արտասանված իշխանության և օնտիկ ուժի հզոր վավերացումների ազդեցությամբ։
Տեսնո՞ւմ ես տարբերությունը։
Սա նշանակում է, որ հայտարարված այս վերջին ճակատամարտում մենք կարող ենք օգտագործել միայն մեկ զենք։
Լրիվ ելույթը՝ «Բացման օրը», որը ուղիղ եթերով հեռարձակվել է 53 երկրներում, կարելի է գտնել www.kla.tv/29017 կայքում։
Փռեք կարմիր գորգը, հնչեցրեք օրհներգը։
Դրոշակը հպարտորեն բարձր է թռչում երկնքում – «Խաղաղություն! Խաղաղություն!» հաճախ ասվում է։
Մեկևնույն պահին ավելի քան 50 մարդ է զոհվել, հազարավոր վիրավորներ իրենց տառապանքի համար ողբում են։
Սև ծուխ բարձրանում է երկինք, մարդիկ բարձր ձայնով գոռում են խաղաղության համար։
Ինչպես ոսկե արևը երկնքում, մենք խաղաղություն ենք ցանկանում որպես մեր վերջնական նպատակ։
Խաղաղությունը հեռավոր նպատակ չէ; խաղաղությունը ճանապարհն է։
Խաղաղություն, այն միջոցը, որով մարդ ճանապարհորդում է։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից ու բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Պատերազմներ են բորբոքվում հինգ մայրցամաքներում, մարդիկ ամեն օր մահանում են։
Բավարար չէ, նրանք սկսում են ինչ-որ նոր բան՝ Հյուսիսային Կորեա, Ռուսաստան կամ Իրան։
Քո կոկորդը սեղմվում է, զարկերակդ արագանում է։
Որքան ավելի շատ տառապանք է պետք, մինչև խաղաղություն գա?
Մատնոցը սեղմվում է քարերի պես ամուր։
Էյ, եթե քո ներսում խաղաղություն կա, խաղաղություն կլինի։
Ինչպես ոսկե արևը երկնքում, մենք խաղաղություն ենք ցանկանում որպես մեր վերջնական նպատակ։
Խաղաղությունը հեռավոր նպատակ չէ; խաղաղությունը ճանապարհն է։
Խաղաղություն, այն միջոցը, որով մարդ ճանապարհորդում է։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն նույնպես սկսվում է քո ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է քո մեջ։
Այս խաղաղությունը բոլորի հետ միասնություն է ստեղծում, նույնիսկ եթե դա խելագարություն է, հեյ, կա այդպիսի ուժ։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։
Այն, ինչ խորը տիրում է իմ սրտում, գոյություն ունի տրամաբանությունից և բանականությունից շատ ավելի վեր և
դրսևորվում է մեր մեջ որպես համայնքային խաղաղություն։
Խաղաղություն, խաղաղություն սկսվում է իմ ներսից։
Խաղաղություն, խաղաղություն, դա Աստվածն է իմ մեջ։