როგორც იტყვიან, "ყველა გზა რომს მიუყვება", ამიტომ შეიძლება ითქვას, რომ:
ყველა მინიშნება მიუთითებს აშშ-ის კერძო ანალიტიკურ ცენტრზე, საგარეო ურთიერთობათა საბჭოზე, ანუ შემოკლებით
CFR-ზე, როდესაც საქმე ეხება ნატოს უკან მდგომ ადამიანებს.
CFR-ის და მისი გლობალური ქსელის ძალაუფლების უპრეცედენტო კონცენტრაციის ფაქტი მხოლოდ ერთ დასკვნას გვიტოვებს:
ნატო უნდა განიხილებოდეს, როგორც მისი ერთ-ერთი ინსტრუმენტი, რომელიც ხელს უწყობს მსოფლიო მმართველობის
საბჭოს გლობალური მიზნების, მათ შორის, ცენტრალური მსოფლიო მთავრობის ჩამოყალიბების, წინ წასწევას.
ე.წ. "მშვიდობის დამყარება" მხოლოდ მათ არსებობასა და ოპერაციებს ლეგიტიმაციას სძენს — CFR-ის სამსახურში.
პირველ რიგში, ნატო ხელს უწყობს მთელ ამ ომისშეყვარებულობას — იქნება ეს პროპაგანდით, ისეთი მუქარებით, როგორიცაა ნატოს
აღმოსავლეთისკენ გაფართოება, თუ რეალური რეარმენმენტით და ა.შ.
ევროპაში ომის შესაძლებლობა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე მწვავედ იგრძნობა.
მეორე, ნატო, ყველა ომისშეყვარებულთან – ომის ისტერიამდეც კი – ერთად, წარმოადგენს მისასალმებელ ყურადღების გადატანის ტაქტიკას,
რათა ხელი შეუწყოს CFR-ის სტრატეგების რეალური მიზნების წინსვლას:
კერძოდ, მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის ქვაკუთხედების დამყარება.
1949 წლის 4 აპრილს – 75 წლის წინ – ნატო დაარსდა, როგორც თავდაცვითი ალიანსი ყოფილი საბჭოთა კავშირის წინააღმდეგ.
ნატო არის "ჩრდილო-ატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაცია", რომელიც გერმანულად ასევე ცნობილია, როგორც
"ატლანტიკური ალიანსი" ან "ჩრდილო-ატლანტიკური ხელშეკრულება".
ნატო ახლა 32 ევროპულ და ჩრდილოეთ ამერიკულ წევრ სახელმწიფოს აერთიანებს.
ალიანსის უმნიშვნელოვანესი პრინციპია ნატოს ხელშეკრულების მე-5 მუხლში მოხსენიებული ეგრეთ წოდებული ურთიერთდახმარების პუნქტი:
მხარეები თანხმდებიან, რომ ევროპაში ან ჩრდილოეთ ამერიკაში ერთ ან მეტ მათგანზე განხორციელებული
შეიარაღებული თავდასხმა ჩაითვლება მათზე ყველასზე თავდასხმად.
ნატოს ხელშეკრულების მე-5 მუხლის თანახმად, თუ ნატოს ერთ წევრზე თავდასხმა მოხდება, ეს მთელ ნატოს ალიანსზე თავდასხმად ითვლება.
ნატოს საბჭომ გამოაცხადა ალიანსის შემთხვევა, რომელიც აქამდე მხოლოდ ერთხელ გამოიყენეს: 2001 წლის 11
სექტემბერს აშშ-ში მომხდარი ტერორისტული თავდასხმების შემდეგ.
საზოგადოებაში – როგორც ეს გერმანიის ფედერალური მთავრობის ვებსაიტზე წერია – ნატო შექებულია, როგორც
"მსოფლიოში ყველაზე წარმატებული უსაფრთხოების ალიანსი".
მან 75 წლის განმავლობაში უზრუნველყო ევროპის უსაფრთხოება.
უკრაინაში რუსეთის შეჭრიდან ორი წლის შემდეგ, 2024 წლის 4 აპრილს ARD-DeutschlandTrend-ის მიერ ჩატარებული სატელეფონო გამოკითხვის
თანახმად, გერმანიის მოსახლეობის 67% ევროპაში მშვიდობასა და უსაფრთხოებას ძალიან სერიოზულ ან სერიოზულ საფრთხედ მიიჩნევს.
ადამიანების 82% ევროპაში მშვიდობის უზრუნველყოფისთვის ნატოს მნიშვნელოვნად მიიჩნევს.
ნატოს მიერ ევროპაში მშვიდობის უზრუნველყოფის ხარისხის საკითხი აზრებს ჰყოფს და მოსახლეობას უფრო მეტად აწუხებს, ვიდრე ოდესმე.
ეს დოკუმენტური ფილმი სწორედ ამ კითხვას იკვლევს და ნატოს კულისებს გვიჩვენებს.
1. უზრუნველყო თუ არა ნატომ წარსულში მშვიდობა? – ნატოს ყველაზე მნიშვნელოვანი ოპერაციები
ოპერაცია "შეერთებული ძალები" ყოფილ იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაში 1999 წლის 24 მარტიდან 10 ივნისამდე
"ოპერაცია მოკავშირე ძალა" იყო ნატოს სამხედრო ოპერაციის კოდური სახელწოდება იუგოსლავიის ფედერაციულ რესპუბლიკაზე.
განლაგებულმა დაახლოებით 200-მა გამანადგურებელმა 28,018 ასაფეთქებელი მოწყობილობა – მათ შორის კლასტერული ბომბები –
და 10-15 ტონა ურანით დაფარული საბრძოლო მასალა ჩამოაგდო.
არც გაეროს მანდატი არსებობდა და არც კოლექტიური თავდაცვის შემთხვევა.
ნატომ საჰაერო იერიშები სავარაუდო "ჰუმანიტარული კატასტროფის" მოტივით გაამართლა.
თუმცა, რამდენიმე ანგარიშის, მათ შორის ევროპაში უსაფრთხოებისა და თანამშრომლობის ორგანიზაციის (ეუთო)
მონაცემების თანახმად, ომის დაწყებამდე არც ჰუმანიტარული კატასტროფა ყოფილა და არც ეთნიკური წმენდა.
თუმცა, ომის დაწყების შემდეგ, იყო: 10,000 დაღუპული ჯარისკაცი და პოლიციის ოფიცერი; 489-528 სამოქალაქო
პირის დაღუპვა Human Rights Watch-ის მონაცემებით;
იუგოსლავიის შეფასებით, 1,200–2,500 მშვიდობიანი მოქალაქე მოკლულია;
გაუსწორებელი გრძელვადიანი შედეგები, როგორიცაა ნაყოფის მოშლა და მძიმე დაავადებები,
რომლებიც ურანის საბრძოლო მასალებითაა გამოწვეული.
შეფასებით, გრძელვადიანი შედეგების გამო 125 000 ადამიანი დაიღუპა.
იუგოსლავიასა და სერბეთში გარდაცვალების მაჩვენებელი წლიურად 2.5 პროცენტით გაიზარდა.
და განადგურდა ინფრასტრუქტურა: 110 საავადმყოფო, 480 სკოლა, 19 რკინიგზის სადგური, 60 ხიდი და სამრეწველო საწარმოები.
ოპერაცია "მუდმივი თავისუფლება" (OEF) ავღანეთში, ფილიპინებში, საქართველოში, კირიგიზეტსტანში, აფრიკის რქაში, სომალისა
და საჰარაში 2001 წლის 7 ოქტომბრიდან 2014 წლის 28 დეკემბრამდე
2001 წლის 11 სექტემბრის თავდასხმების საპასუხოდ, აშშ-ის მთავრობამ გამოაცხადა ეგრეთ წოდებული ომი საერთაშორისო ტერორიზმზე.
ნატოს საბჭომ შემდგომში გადაწყვიტა, თავდასხმები ჩათვლილიყო შეერთებულ შტატებზე თავდასხმად, ჩრდილოატლანტიკური
ხელშეკრულების მე-5 მუხლის, ურთიერთდაცვის პუნქტის, შესაბამისად.
ნატომ ავღანეთში მშვიდობისა და უსაფრთხოების გარდა ყველაფერი დატოვა.
მოკლე დროში თალიბანმა მთელი ქვეყნის დიდი ნაწილების კონტროლი მოიპოვა.
Welthungerhilfe-ს თანახმად, ჰუმანიტარული მდგომარეობა "კატასტროფულია".
ბევრი დამკვირვებელი ავღანეთში საერთაშორისო მისიას წარუმატებლად მიიჩნევს.
შეფასებით, ნატომ და მისმა მოკავშირეებმა 240,000 მკვდარი დატოვეს.
მხოლოდ 2012 წლის ჩათვლით 43,000 სამოქალაქო პირის დაღუპვა.
3,500-ზე მეტმა ნატოს ჯარისკაცმა – მათ შორის 59-მა გერმანიის შეიარაღებული ძალებიდან – დაკარგა სიცოცხლე.
საერთაშორისო სამხედრო ჩარევა ლიბიაში 2011 წლის 19 მარტიდან 31 ოქტომბრამდე
2011 წლის 17 მარტს, გაეროს 1973-ე რეზოლუციამ გაეროს წევრ სახელმწიფოებს უფლება მისცა, დაეწესებინათ "ლიბიის თავზე
ფრენის აკრძალვის ზონა" სამოქალაქო მოსახლეობის დაცვისა და მთავრობის ძალების წინააღმდეგ ამბოხებულების მხარდაჭერის საბაბით.
2011 წლის 31 მარტს ნატომ გაეროს 1973-ე რეზოლუციის აღსრულების მიზნით მთლიანი სამხედრო ოპერაციის მეთაურობა გადაიბარა.
260 გამანადგურებლით ნატომ სულ 7,587 საჰაერო დარტყმა განახორციელა.
შედეგი იყო 50,000 სამოქალაქო პირის დაღუპვა და 50,000 სამოქალაქო პირის დაჭრა.
ეკონომიკური ინფრასტრუქტურა ძირითადად განადგურდა და დიდი წყალმომარაგების ქსელის ობიექტები დაბომბეს.
ლიბიაში ჩარევით ნატომ სრულიად ყველაფერი გააკეთა, გარდა მშვიდობის დამყარებისა.
ყველა ამ ომს ერთი საერთო აქვს: ომით გამოწვეული ბოროტება იმ სავარაუდო უსამართლობაზე მეტი იყო, რომელიც,
თითქოს, ქვეყანაში მშვიდობის დასამყარებლად უნდა აღმოეფხვრა.
ეს არღვევს საერთაშორისო ჰუმანიტარული სამართლის პრინციპს.
და ამ ომებს კიდევ ერთი საერთო აქვთ: ისინი ტყუილებს ეფუძნებოდნენ.
თავის წიგნში "არალეგალური ომები: როგორ ახდენენ ნატოს ქვეყნები გაეროს საბოტაჟს", შვეიცარიელი ისტორიკოსი, დოქტორი დანიელ განსერი,
აჩვენებს, თუ როგორ იწარმოებდა არალეგალური ომები წარსულსა და აწმყოში — ალიანსის საფუძვლის
გარეშე და გაეროს პირდაპირი მანდატის გარეშე.
და თუ ნატოს წარსულში ჩატარებულმა ოპერაციებმა მშვიდობა ვერ უზრუნველყო, უნდა უზრუნველყოს კი ამჟამად?
2. თუ ნატოს ოპერაციებმა მშვიდობა ვერ უზრუნველყო, ეს წმინდა წყლის წარუმატებლობა იყო თუ ცბიერი გათვლა?
ვინ იდგა ნატოს დაარსების უკან?
"ყველა მინიშნება მიუთითებს აშშ-ის კერძო ანალიტიკურ ცენტრზე, საგარეო ურთიერთობათა საბჭოზე (მოკლედ
CFR), როდესაც საქმე ეხება ნატოს უკან მდგომ ადამიანებს."
ამერიკელმა იურისტმა უილიამ ბანდიმ CFR-ის კვლევით ჯგუფებს მისწერა, რომ მათ ხელი შეუწყვეს იმ აზროვნების ჩარჩოს
შექმნას, რომელიც მარშალის გეგმისა და ნატოს შექმნას მოჰყვა.
ბანდი იყო ანალიტიკოსი ცენტრალურ სადაზვერვო სააგენტოში (CIA).
როდესაც 1939 წლის სექტემბერში ევროპაში მეორე მსოფლიო ომი დაიწყო, აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტმა
დამოუკიდებელი ანალიზისა და კვლევის პროგრამა წარადგინა.
ეს დაევალა CFR-ის სასწავლო ჯგუფებს.
პროექტი, რომელიც ცნობილი გახდა, როგორც "ომისა და მშვიდობის კვლევები", მიზნად ისახავდა ამერიკის საგარეო
პოლიტიკის წარმართვას მომდევნო ომის წლებში და იმ რთულ ახალ სამყაროში, რომელიც მის შემდეგ წარმოიშვებოდა.
ალენ უელს დულესმა და ჰენსონ უ. ბოლდუინმა უხელმძღვანელეს შეიარაღების ჯგუფს ომისა და მშვიდობის კვლევების
ინსტიტუტში, სადაც ნატოს ძირითადი იდეები და პროექტები შემუშავდა.
ალენ უელს დულესი იყო CFR-ის დირექტორთა საბჭოს წევრი 1927-დან 1969 წლამდე და მისი პრეზიდენტი 1946-დან 1950
წლამდე; ის იყო CIA-ს დირექტორი 1953-დან 1961 წლამდე.
CIA-ს დირექტორის რანგში, დალესმა ავტორიზაცია მისცა ფიდელ კასტროზე , პატრის ლუმუმბაზე და რაფაელ ტრუხილიოზე
, სხვა პირებთან ერთად, ფარულ მკვლელობის მცდელობებს.
ლუმუმბა დახვრეტით მოკლეს.
მან მანამდე მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა კონგოს ბელგიური კოლონიური მმართველობიდან მშვიდობიანად გამოყვანაში.
დალესი პასუხისმგებელი იყო ირანისა და გვატემალის სახელმწიფო გადატრიალებებზე.
მისი ხელმძღვანელობით, ცენტრალურმა სადაზვერვო სააგენტომ ერთდროულად საიდუმლოდ დაუჭირა მხარი ორ
მეტოქე ფრაქციას სამხრეთ და ცენტრალურ ამერიკაში.
დულესმა კუბელ რევოლუციონერებსაც კი მიაწოდა იარაღი.
"გაყავი და ბატონობ" პრინციპის ერთგულად.
ეს პრინციპი გულისხმობს სამხედრო, პოლიტიკურ ან რიტორიკულ სტრატეგიას, რომელიც
მიზნად ისახავს მოწინააღმდეგის ბანაკის დაყოფას.
განა გასაკვირია, რომ ნატო მშვიდობას ვერ უზრუნველყოფს, იმის გათვალისწინებით, რომ მისი დამფუძნებელი პრინციპები შემუშავდა
კაცის, ალენ დალესის, დახმარებით, რომელსაც ხელები სისხლიანი აქვს?
3. ნატოს მიზნები = CFR-ის მიზნები
ნატოს ფუძემდებლური მიზნებისა და დანიშნულების გასაგებად, აუცილებელია CFR-ის მიზნების გაგება.
ათწლეულების განმავლობაში, CFR აშშ-ის მთავრობაში თითქმის ყველა საკვანძო პოზიციას იკავებდა და თითოეულ ადმინისტრაციას,
იქნებოდა ეს დემოკრატიული თუ რესპუბლიკური, რამდენიმე ასეული მაღალი რანგის ოფიციალური პირითა და მრჩევლით ამარაგებდა.
საგარეო ურთიერთობათა კერძო საბჭოს წევრები არიან, სხვებთან ერთად:
რამდენიმე აშშ-ის პრეზიდენტი და ვიცე-პრეზიდენტი ორივე პარტიიდან;
აშშ-ის საგარეო საქმეთა, თავდაცვისა და ფინანსთა თითქმის ყველა მინისტრი;
აშშ-ის სამხედრო ძალებისა და ნატოს შტაბების უფროსებისა და მეთაურების უმეტესობა;
კონგრესის ყველაზე გავლენიანი წევრების ნაწილი (განსაკუთრებით საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკის განმსაზღვრელები);
თითქმის ყველა ეროვნული უსაფრთხოების მრჩეველი, ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოს (CIA) დირექტორი, გაეროში ელჩი,
ფედერალური სარეზერვო სისტემის თავმჯდომარე, მსოფლიო ბანკის პრეზიდენტი და ეროვნული ეკონომიკური საბჭოს დირექტორი.
ორკვირიანმა ბეჭდურმა ჟურნალმა The New American-მა 2021 წლის ივლისის ნომერში ეს შემდეგნაირად შეაჯამა.
ეს იყო სპეციალური გამოცემა CFR-ის 100-ე წლისთავის აღსანიშნავად, სახელწოდებით: "CFR: კვლავაც ძალა ტახტის უკან".
"CFR-ის ისტორია არის საუკუნოვანი ომის ქრონიკა ეროვნული სუვერენიტეტის წინააღმდეგ და დაუღალავი მცდელობა, დაარსდეს
ყოვლისშემძლე მსოფლიო მთავრობა, რომელსაც CFR-ის გლობალისტები ხშირად თავიანთ "ახალ მსოფლიო წესრიგს" უწოდებდნენ. (...)
CFR ნამდვილად ახდენს უპრეცედენტო გავლენას პოლიტიკურ, ფინანსურ, ეკონომიკურ, მედიისა და აკადემიურ წრეებში.
(...) ის არის საჯარო სახე, ცენტრალური ნერვული სისტემა იმისა, რასაც კრიტიკოსები "ღრმა სახელმწიფოს" უწოდებენ – არჩეული არმყოფი
"მუდმივი მთავრობისა", რომელმაც ჩვენს ქვეყანაში კონტროლი დაამყარა.
ნომერი სრულდება სიტყვებით, ციტატა: ""ღრმა სახელმწიფოს" ჯოჯოხეთური ჩაჭიდება ჩვენს ერსა და მთელ მსოფლიოზე არ მოირღვევა, თუ მეტი
ამერიკელი (და მეტი ადამიანი მთელ მსოფლიოში) არ გამოფხიზლდება, არ ამხელს CFR-ის მზარდ კონტროლს და არ დაუპირისპირდება
მის ეშმაკურ "ახალი მსოფლიო წესრიგის" დღის წესრიგს."
1950 წლის 17 თებერვალს, უოლ-სტრიტის ბანკირმა ჯეიმს პ. ვარბურგმა, ფრანკლინ დ. რუზველტის
მრჩეველმა, აშშ-ის სენატის კომიტეტს განუცხადა:
ჩვენ გვექნება მსოფლიო მთავრობა, მოგვწონს ეს თუ არა (...) თანხმობით თუ დაპყრობით.
ის ასევე იყო CFR-ის წევრი, ისევე როგორც მისი მამა, პოლ ვარბურგი, რომელიც ცნობილია, როგორც ფედერალური სარეზერვო სისტემის "მამა".
იმის ახსნა, თუ რა დონეზე ასრულებს ნატო მთავარ როლს მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის დღის
წესრიგის განხორციელებაში, მოცემულია შემდეგ თავებში.
4. როგორ არის შესაძლებელი ნატოს ოპერაციების "მშვიდობის უზრუნველყოფად" წარმოჩენა? – CFR-ის "პროპაგანდისტული მატრიცა"
გეოპოლიტიკური სტრატეგიების წარმატებული განხორციელება, განსაკუთრებით კი სამხედრო საშუალებების გამართლება
სავარაუდოდ მშვიდობის დასამყარებლად, წარმოუდგენელი იქნებოდა საზოგადოებრივ აზრზე ეფექტური გავლენის გარეშე.
შვეიცარიის პოლიტიკის კვლევის (SPR) მიერ 2017 წლის სექტემბერში გამოქვეყნებული 22-გვერდიანი
კვლევა წარმოადგენს CFR-ის "პროპაგანდისტულ მატრიცას":
როგორ აკონტროლებს CFR-ი გეოსტრატეგიული ინფორმაციის ნაკადს.
კვლევა განმარტავს, თუ "როგორ შექმნა CFR-მა უმეტესად თავის თავში ჩაკეტილი ტრანსატლანტიკური საინფორმაციო ციკლი, რომელშიც
თითქმის ყველა რელევანტურ წყაროსა და საორიენტაციო წერტილს საბჭოს წევრები და მისი პარტნიორი ორგანიზაციები აკონტროლებენ".
საინფორმაციო სააგენტოები
საინფორმაციო სააგენტოები განსაკუთრებულ როლს ასრულებენ საინფორმაციო მატრიცაში.
სინამდვილეში, საერთაშორისო მოვლენებისთვის, CFR-ის მედიასაშუალებების მიერ გამოყენებული ტექსტისა
და სურათების თითქმის მთლიანი მოცულობა მხოლოდ სამ გლობალურ საინფორმაციო სააგენტოს ეკუთვნის:
ამერიკული Associated Press (AP), ბრიტანულ-კანადური Thomson Reuters და ფრანგული Agence France-Presse (AFP).
არასამთავრობო ორგანიზაციები (არასამთავრობო ორგანიზაცია) და საზოგადოებასთან ურთიერთობის სააგენტოები
არასამთავრობო ორგანიზაციების გარეშეც კი, სამხედრო ოპერაციების საზოგადოებისთვის მიყიდვა თითქმის წარმოუდგენელი იქნებოდა.
ეს ხალხს მეტი დამოუკიდებლობისა და სანდოობის ილუზიას უქმნის.
სინამდვილეში კი, Amnesty International-ის (AI), Human Rights Watch-ის (HRW) და მრავალი სხვა, ერთი
შეხედვით, ჰუმანიტარული ორგანიზაციის დირექტორები ათწლეულების განმავლობაში იყვნენ ჩართულნი CFR-ში.
მრავალი სხვა ფინანსდება და იმართება CFR-ის მილიარდერების მიერ, როგორებიც არიან ჯორჯ სოროსი.
შვეიცარიის პოლიტიკის კვლევის ცენტრი (SPR) წერს, რომ ასეთ არასამთავრობო ორგანიზაციებს ყოველთვის მიმართავენ, როდესაც საქმე
ეხება სამხედრო ჩარევის ლეგიტიმაციას ჰუმანიტარული მოტივებით.
5. ნატოს ოპერაციები შეიძლება წარმოდგენილ იქნას, როგორც "მშვიდობისმყოფელთა ოპერაციები", რადგან არა მხოლოდ "პროპაგანდის
მატრიცა", არამედ თავად ნატოც მტკიცედ იმყოფება CFR-ის ხელში.
Swiss Policy Research წერს: "CFR-მა ათწლეულების განმავლობაში შეინარჩუნა ოფიცრებისთვის საკუთარი სასწავლო პროგრამა, რის
შედეგადაც, შეფასებების მიხედვით, აშშ-ის ყველა მაღალი რანგის სამხედრო პერსონალის დაახლოებით 75%-მა გაიარა ტრენინგი
CFR-ში – მათ შორის, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ თითქმის ყველა შტაბის უფროსმა, ნატოს მეთაურმა და რეგიონულმა მეთაურმა.
ამგვარად, საბჭომ ჩამოაყალიბა იდეოლოგიურად გაწვრთნილი, იმპერიული სამხედრო ძალა, რომლის მსგავსს სხვაგან
თითქმის ექსკლუზიურად ტოტალიტარულ რეჟიმებში ვხვდებით.
ნატოს გენერალური მდივნებისა და ევროპაში ალიანსის უმაღლესი სარდლების (SACEUR) კარიერაც
ასევე მიუთითებს ბილდერბერგის ჯგუფსა და CFR-ზე.
როგორც ნატოს ყველაზე მაღალი რანგის ოფიციალური პირი, გენერალური მდივანი საჯაროდ წარმოადგენს ორგანიზაციას.
ის ყოველთვის ევროპიდანაა.
SACEUR-ი ყოველთვის არის აშშ-ის გენერალი ან ადმირალი და ფლობს საერთო სამხედრო-ოპერატიულ მეთაურობას.
გენერალური მდივნებისა და ევროპის სარდლების (SACEUR) მნიშვნელოვანი რაოდენობა ბილდერბერგის კონფერენციების მონაწილეები იყვნენ.
სახელების სია შეგიძლიათ კრედიტებში იპოვოთ.
6. ნატო, როგორც ინსტრუმენტი – არა მშვიდობის უზრუნველსაყოფად, არამედ CFR-ის გლობალური მიზნების წინ წასაწევად,
მათ შორის, ცენტრალური მსოფლიო მთავრობის ჩამოყალიბებისთვის.
CFR-ის და მისი გლობალური ქსელის ძალაუფლების უპრეცედენტო კონცენტრაციის ფაქტი მხოლოდ ერთ დასკვნას გვიტოვებს:
ნატო უნდა განიხილებოდეს, როგორც მისი ერთ-ერთი ინსტრუმენტი, რომელიც ხელს უწყობს მსოფლიო მმართველობის
საბჭოს გლობალური მიზნების, მათ შორის, ცენტრალური მსოფლიო მთავრობის ჩამოყალიბების, წინ წასწევას.
ე.წ. "მშვიდობის დამყარება" მხოლოდ მათ არსებობასა და ოპერაციებს ლეგიტიმურობას სძენს — CFR-ის სამსახურში.
CFR-ის სტრატეგოსების ერთი გეოპოლიტიკური მიზანი, უდავოდ, არის მსოფლიოში აშშ-ის არმიისა და ნატოს სამხედრო
უპირატესობის უზრუნველყოფა, თუ მისი გაფართოება არა.
2023 წლის ივნისის მონაცემებით, აშშ-ის შეიარაღებულ ძალებს შეერთებული შტატების ფარგლებს გარეთ 80-ზე
მეტ ქვეყანაში დაახლოებით 750 სამხედრო ბაზა აქვს.
"დაძაბულობის სტრატეგია" როგორც გეოპოლიტიკური ინსტრუმენტი, რომელსაც მსოფლიო მთავრობის არქიტექტორები თავიანთი პოლიტიკური და
სამხედრო გლობალური ძალაუფლების შემდგომი გაფართოებისთვის იყენებენ
თუმცა, ნებისმიერი გეოსტრატეგი, რომელიც თავისი პოლიტიკური და სამხედრო გლობალური ძალაუფლების შემდგომ გაფართოებას ისახავს
მიზნად, უპირველესად არ ეყრდნობა ტრადიციულ – ეგრეთ წოდებულ – "ცხელ" ომებს, არამედ მოსახლეობის
"შიშისა და ტერორის" მდგომარეობაში შენარჩუნებას.
ამას ასევე "დაძაბულობის სტრატეგიას" უწოდებენ.
შემდეგი განმარტება შეგიძლიათ იხილოთ კრიმპედიაში :
"დაძაბულობის სტრატეგია, როგორც პოლიტიკური კონცეფცია, გულისხმობს სახელმწიფო ორგანოების მიერ წახალისებულ ან განხორციელებულ
ზომებს, რომლებიც მიზნად ისახავს საკუთარ მოსახლეობაში ან სახელმწიფოში შიშის ან გაურკვევლობის დანერგვას. (...)
გარდა ამისა, დაძაბულობის სტრატეგიას შეუძლია, მოსახლეობაში სახელმწიფო ჩარევის სურვილის გაძლიერებით, გაამართლოს
სახელმწიფოს მიერ განხორციელებული რეპრესიული ქმედებები და ჩარევა.
ისტორიკოს დანიელ განზერის თქმით, "ტერორი (...) მოსახლეობის მანიპულირებისთვის ნებისმიერ
სხვა სამხედრო სტრატეგიაზე უფრო შესაფერისია".
განსერის თანახმად, შიშის გენერირებისა და მანიპულირების მეთოდები გამოიყენება იმისთვის, რომ (ადგილობრივი)
მოსახლეობა გარკვეული პოლიტიკური ან ეკონომიკური ზომების მიმართ "მიმღები ან მტრული განწყობის" გახადონ.
თუმცა, მოსახლეობაში შიშისა და ტერორის დასანერგად გამოყენებული მეთოდები მხოლოდ შეიარაღებულ ძალადობას არ
გულისხმობს, არამედ ნებისმიერი სახის ომის რიტორიკასაც.
მაგალითად, 1945 წლიდან 1991 წლამდე აშშ-სა და საბჭოთა კავშირს შორის ეგრეთ წოდებულმა "ცივმა ომმა" გამოიწვია
ნამდვილი შეიარაღების შეჯიბრი, ბირთვული იარაღის ჩათვლით.
მიუხედავად იმისა, რომ თავიდან იქნა აცილებული იარაღის გამოყენებით პირდაპირი, ღია ომი, ტერმინის "შეკავება" ფარგლებში
გაჩენილმა ურთიერთბირთვულმა საფრთხემ პირველად წარმოშვა კაცობრიობის თვითგანადგურების ("ზედმეტობის") შესაძლებლობა.
კონფლიქტს რამდენჯერმე უკიდურესად მუქარის შემცველი ხასიათი მიეცა, რის გამოც სუპერსახელმწიფოებს შორის
"ცხელი" ომის შესაძლებლობა ადამიანების გონებაში მუდამ იყო.
ეს მოსახლეობას მუდმივ "დაძაბულობისა" და "წარუმატებლობის" მდგომარეობაში ამყოფებდა.
ეს ხელს უწყობდა მთავრობებსა და იარაღის ინდუსტრიას, რაც მათ საშუალებას აძლევდა, ადამიანებს ჩამოერთმიათ სამოქალაქო
უფლებები და თავისუფლებები ან სხვაგვარად ეფარებინათ სიტუაციით.
იგივე სურათი ჩანს უკრაინისა და რუსეთის კონფლიქტის გარშემო არსებულ ამჟამინდელ რიტორიკაშიც.
1991 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ნატოს ჯერი დადგა.
სწორად გაგებულია! 1999 წლიდან დაწყებული ეგრეთ წოდებული ნატოს აღმოსავლეთისკენ გაფართოების შედეგად, გეოპოლიტიკურმა
სტრატეგოსებმა შეძლეს რუსეთთან კონფლიქტის პოტენციალის შენარჩუნება და საკუთარი მოსახლეობის მუდმივ დაძაბულობაში შენარჩუნება.
უკრაინის ნატოში გაწევრიანება რუსეთთან დაპირისპირებისა და დაძაბულობის პოლიტიკის აბსოლუტური კულმინაცია იქნებოდა.
უკრაინის ნატოში გაწევრიანება გამოიწვევდა ურთიერთდაცვის პუნქტის ამოქმედებას და ყველა ნატოს
წევრი სახელმწიფო რუსეთთან ომში აღმოჩნდებოდა.
შესაძლებელია ვივარაუდოთ, რომ ეს გამოიწვევდა ომის გავრცელებას მთელ ევროპაში, თუ არა მთელ მსოფლიოში.
2024 წლის მარტში, Deutschlandfunk-ის რადიოსთან ინტერვიუში, ნატოს გენერალურმა მდივანმა, იენს სტოლტენბერგმა, კიდევ ერთხელ განაცხადა,
რომ ზუსტად ვერ იტყოდა, თუ როდის მიიღებდნენ უკრაინას ალიანსში:
მაგრამ ჩვენ ბევრს ვშრომობთ, რომ ეს რაც შეიძლება მალე მოხდეს.
ასეთი სტრატეგია, რომლის მიხედვითაც ომი ევროპელი მოსახლეობის ზურგზე იწარმოება, სრულიად მისაღებია CFR-ის სტრატეგოსებისთვის.
CFR-ის სტრატეგმა ალენ დალესმა, რომელიც 1953-1961 წლებში CIA-ს დირექტორი იყო, საბოლოოდ დაამკვიდრა პრაქტიკა, როდესაც
კონფლიქტის მოწინააღმდეგე მხარეებს ერთდროულად აწვდიდა იარაღს.
სტატიაში, რომელიც 2024 წლის 22 აპრილს გამოქვეყნდა ჟურნალში Foreign Affairs, რომელიც კვარტალურად გამოდის
საგარეო ურთიერთობათა საბჭოს (CFR) სახელით, ნაჩვენებია, რომ ეს მხოლოდ დაუჯერებელი თეორია არ არის.
სტატიის სათაური ყველაფერს ამბობს: "ევროპამ – და არა ნატომ – უნდა გაგზავნოს ჯარები უკრაინაში".
გერმანელმა გამომძიებელმა ჟურნალისტმა თომას როპერმა სტატიას კომენტარი გაუკეთა და, სხვა საკითხებთან ერთად, განაცხადა: "ვინც
ყურადღებით წაიკითხავს, მიხვდება, რომ პუტინის განცხადება, რომ აშშ უკრაინაში ბოლოს
უკრაინელამდე იბრძოლებს, სამწუხაროდ, სრულიად სიმართლეა".
უფრო მეტიც, სტატია აჩვენებს, რომ ავტორებს ასევე სურთ ბრძოლა ბოლო ევროპელამდე...
საკლასოწიგნის სტრატეგია, როგორც ნაჩვენებია საგანმანათლებლო ფილმში "როგორ მუშაობს თანამედროვე ომები?"
"მტაცებელი" თავის მიერ შერჩეულ ქვეყნებს არწმუნებს, რომ საკუთარი იარაღითა და არმიებით აიღონ
იარაღი თავისი უდიდესი კონკურენტის წინააღმდეგ.
მხოლოდ მაშინ, როდესაც ყველა ქვეყანა ამოილევა ბოლო ვაზნამდე, დაკარგავს საუკეთესო ადამიანებს და გაანადგურებს საკუთარ თავს,
ჭეშმარიტი ანთროპოფობი, ნამდვილი აგრესორი და ომის გამჩაღებელი ერევა საქმეში, რათა ერთიანად
დაამარცხოს ისინი (...)(ან) რათა მხსნელად შერაცხონ.
შეიძლება ასევე გვახსოვდეს ბრიტანელი ლორდ ჰასტინგს ისმეის ცნობილი გამონათქვამი, როგორც ნატოს პირველი გენერალური მდივნის რანგში:
ნატო დაარსდა იმისთვის, რომ საბჭოთა კავშირი გარეშე დაეტოვებინა, ამერიკელები კი შიგნით შეეტანა და გერმანელები კი დაემორჩილებინა.
ნამდვილად შეიძლება თუ არა ამ განცხადების გაგება მხოლოდ ნატოს დაარსების კონტექსტში, როგორც ამას
ტაბლოიდური მედია აკეთებს, თუ ის დღესაც ძალაშია?
7. დასკვნა: ნატო არ შეიძლება განიხილებოდეს, როგორც "მშვიდობისმყოფელობის" გარანტი – განსაკუთრებით
არა ევროპაში – არამედ, როგორც ახალი მსოფლიო წესრიგის არქიტექტორთა გარანტი, და ეს ორმხრივობით.
პირველ რიგში, ნატო, როგორც ომის გამჩაღებელი
პირველ რიგში, ნატო ხელს უწყობს მთელ ამ ომისშეშურებას — იქნება ეს პროპაგანდის, ისეთი მუქარის მეშვეობით, როგორიცაა
ნატოს აღმოსავლეთით გაფართოება, თუ რეალური რეარმირება და ა.შ.
ევროპაში ომის შესაძლებლობა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე მწვავედ იგრძნობა.
ომის გამჩაღებელმა რიტორიკამ 2024 წლის 31 მაისს კიდევ ერთ პიკს მიაღწია.
ნატოს საგარეო საქმეთა მინისტრები პრაღაში შეიკრიბნენ.
დღის წესრიგში შედიოდა 2024 წლის ივლისში ვაშინგტონში დაგეგმილი სამიტის მოსამზადებელი
სამუშაოები და ნატოს მხარდაჭერა უკრაინის მიმართ.
ტაბლოიდურ მედიაში სათაური ასე ჟღერდა:
შეერთებული შტატები და გერმანია რუსეთის პოზიციებზე თავიანთი იარაღის გამოყენების უფლებას
იძლევიან, მაგრამ მხოლოდ ხარკოვის მახლობლად.
უკრაინის მთავრობამ 3 ივნისს უკვე მოუწოდა, რომ დასავლური იარაღის "გამოყენების არეალი" რუსეთის ტერიტორიაზე გაფართოებულიყო.
ეს მხოლოდ დროის საკითხია.
თავდაცვის უფლება საერთაშორისო სამართლიდან მომდინარეობს, აცხადებს ნატო.
ალიანსის გენერალურმა მდივანმა, იენს სტოლტენბერგმა, მოკავშირეებს მოუწოდა, გააგრძელონ
უკრაინის იარაღითა და საბრძოლო მასალით მომარაგება.
რუსეთის პასუხი მყისიერი იყო:
რუსეთი ნატოს ქმედებას სერიოზულ ესკალაციად მიიჩნევს და მასიური საპასუხო ზომებით იმუქრება.
მეორე, ნატო, როგორც ყურადღების გადასატანი ტაქტიკა
მეორე, ნატო, ყველა ომისშეყვარებულთან — ომის ისტერიამდეც კი — ერთად, წარმოადგენს მისასალმებელ ყურადღების გადატანის
ტაქტიკას CFR-ის სტრატეგების რეალური მიზნების წინ წასაწევად:
კერძოდ, მსოფლიო ცენტრალური მთავრობის ქვაკუთხედების დამყარება.
სამხედრო უპირატესობა მხოლოდ ერთ-ერთი რამდენიმე ფაქტორიდანაა.
ახალი მსოფლიო წესრიგის დამყარების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი ქვაკუთხედი ჯანმრთელობასა და ფინანსებზე კონტროლი და ძალაუფლებაა.
მსოფლიოს მასშტაბით, კულისებს მიღმა, ამჟამად მიმდინარეობს მზადება – რუსეთისა და ჩინეთის ჩათვლით –
ციფრული ცენტრალური ბანკის ვალუტების შემოღებისთვის.
გერმანელი ფინანსური ექსპერტის, ერნსტ ვოლფის თანახმად, ყველა მოქალაქესა და ყველა კომპანიას
ცენტრალურ ბანკში მხოლოდ ერთი ანგარიში უნდა ჰქონდეს.
ეს სახელმწიფოს საშუალებას მისცემდა, ცენტრალურად განსაზღვრულიყო ფულადი მასა, ემართა და გაეკონტროლებინა ფულადი
ნაკადები და საჭიროებისამებრ დაეწესებინა საპროცენტო განაკვეთები.
ეს მხოლოდ ორი მაგალითია იმისა, თუ როგორ უნდა მოხდეს ძალაუფლებისა და კონტროლის ცენტრალიზება
მსოფლიო მასშტაბით და გადაცემა "მსოფლიო მთავრობისთვის".
ნატო პირველ რიგში სამხედრო უპირატესობის უზრუნველსაყოფად, ხოლო მეორე რიგში — ყურადღების გადასატანად მუშაობს,
იმ ყოველგვარი მსოფლიო ბატონობისკენ მიმართული მცდელობებიდან, რომლებიც სრული ძალით მიმდინარეობს.
Kla.TV-მ ეს მცდელობები მრავალ გადაცემაში ამხილა.
ამ ინფორმაციის ნაწილს იპოვით ლურჯ საინფორმაციო ველში.
ძვირფასო მაყურებლებო, შესაძლოა ახლა თავი გადატვირთულად გრძნობდეთ ამ ფაქტების სიმრავლისგან და გამოსავალს ვერ ხედავდეთ.
Kla.TV ხშირად იღებს მაყურებლებისგან უკუკავშირს, რომ ჩვენ მხოლოდ პრობლემებს ვნახსენებთ და არანაირ გადაწყვეტას არ წარმოვაჩენთ.
ამ ეტაპზე, თუმცა, ჩვენ არ შეგვიძლია ბოდიში მოვუხადოთ იმის გამო, რომ ჩვენი გადაწყვეტები ხილულ სფეროში არ არის ფესვგადგმული.
ყველა ამ მასშტაბური საფრთხის წინაშე, ათწლეულების განმავლობაში ჩვენი ძალა და იმედი უმაღლესი განზომილებიდან
მოგვეპოვებოდა, რასაც ივო საზეკი არაერთხელ მოწმობს.
ყველასთვის, ვინც იმედის დაკარგვას არ აპირებს, გვსურს თქვენი ყურადღება მივაპყროთ ჩვენი მრავალფეროვანი,
შემეცნებითი კონფერენციების ფართო არჩევანს ვებგვერდებზე: www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen და www.sasek.tv.
და ბოლოს, უყურეთ სამ მოკლე ამონარიდს Kla.TV-ის დამფუძნებლის, ივო საზეკის, გამოსვლიდან, რომელიც მან 2024 წლის
4 მაისს, მეგობართა საერთაშორისო შეხვედრაზე წარმოთქვა.
სასეკი საუბრობს რეალური ფარული მსოფლიო ომის წინ ყურადღების გადატანის იარაღსა და მისგან გამოსვლის სასარგებლო გზაზე.
ძვირფასო მეგობრებო, ჩვენ სასწრაფოდ უნდა ვისწავლოთ იმის გააზრება, რომ დრო შეიცვალა.
ომებს, რომლებიც ამჟამად ანალოგურ სამყაროში მიმდინარეობს, ანუ ფიზიკურ ომებს ტანკებით, ვერტმფრენებით, ფრთოსანი რაკეტებით და
მსგავსი საშუალებებით, დღეს სრულიად განსხვავებული ფუნქცია აქვთ.
იცით, რომელიები?
ეს ტრადიციული ომები, რომლებიც ამჟამად მიმდინარეობს, უმთავრესად სინამდვილეში მიმდინარე ფარული მსოფლიო
ომისგან ყურადღების გადასატან იარაღს წარმოადგენს, ხვდებით?
თავად ომები, კარგად დაფიქრდით, რასაც ვამბობ, თავად ომები, რომლებიც ამჟამად მიმდინარეობს, დივერსიული ტაქტიკაა იმ
ბევრად უფრო დიდი ომის დასაფარად, რომელიც სინამდვილეში ხდება.
თუ ისინი მთელი მსოფლიოს ამ გენური თერაპიით აცრას შეძლებენ, ხვდებით, როგორ მუშაობს ეს?
მიმდინარე ჰიბრიდული ომი, მეორე მხრივ, სინამდვილეში ამ პლანეტის ყველა ბოლო ადამიანს მოიცავს.
ზუსტად ისე, როგორც ბიძია ბილმა (გეიტსმა) იწინასწარმეტყველა: "მხოლოდ მაშინ ვიქნებით უსაფრთხოდ, როდესაც ცის ქვეშ ყველა
ადამიანი აცრილი იქნება..." ხომ იცით, ბიძია ბილი, ბილ გეიტსი.
მაშ, ფარული თავდამსხმელი სწორედ ამაზე აკეთებს ანგარიშს.
მან ეს 120 წლის წინ დაწერა; მე ეს წერილობით მაქვს.
ფარული თავდამსხმელი იმედოვნებს, რომ მას მხოლოდ მაშინ ამოვიცნობთ, როცა უკვე ძალიან გვიან იქნება, რადგან მაშინ ციფრული,
უნაღდო სრული თვალთვალის ტექნოლოგიის გამოყენებით ნებისმიერი ოპონენტის დამორჩილება ღილაკზე ერთი დაჭერით იქნება შესაძლებელი.
ახლა, ჩვენს ამ დროს, ამ განბლოკვის დღეს – როგორც დღეს მე მას ვუწოდებ – ღმერთი, ასე ვთქვათ, იკრავს თავის ყველაზე
მძიმე, ყველაზე ბასრ ისარს, თავის ყველაზე ძლიერ იარაღს.
ეს რა იარაღია? ფიზიკურ იარაღზეა აქ საუბარი?
არა, არა, არა. ახლა არა.
ნახეთ, ათასწლეულების განმავლობაში ვისწავლეთ, რომ ფიზიკური იარაღი გარდაუვლად იწვევს სულ უფრო
უარეს ომებს და კიდევ უფრო სასიკვდილო იარაღს.
ჩვენ ვისწავლეთ, რომ
და ამგვარად, ღვთის ჭეშმარიტი და ერთადერთი ჭეშმარიტად ხსნისმომტანი იარაღი სულის იარაღია.
სიტყვის იარაღი. ზეცის ქვეშ ყველაზე ძლიერი.
ჭეშმარიტება, წარმოთქმული, მაგალითად, მაგრამ არა ისე, როგორც ადრე, როგორც სუსტი ან თუნდაც კანონიერად სასიკვდილო ადამიანური
სიტყვა – არამედ ჭეშმარიტება, წარმოთქმული ძალაუფლების ეფექტებისა და ონტიკური ძალაუფლების ძლიერი ავთენტიფიკაციების შესაბამისად.
ხედავთ განსხვავებას?
ეს ნიშნავს, რომ ამ გამოცხადებულ საბოლოო ბრძოლაში ჩვენ მხოლოდ ერთი იარაღის გამოყენება შეგვიძლია.
სრული გამოსვლა, "გახსნის დღე", რომელიც პირდაპირ ეთერში 53 ქვეყანაში გადაიცა, შეგიძლიათ იხილოთ მისამართზე: www.kla.tv/29017.
გაშალეთ წითელი ხალიჩა, ატეხეთ ჰიმნი.
დროშა ამაყად ფრიალებს ცაში – "მშვიდობა! მშვიდობა!" ხშირად ითქმის.
ერთდროულად 50-ზე მეტი დაღუპული, ათასობით დაჭრილი კი თავის ტანჯვაზე წუხს.
შავი კვამლი ციად აღმავალს, ხალხი კი მთელი ხმით მშვიდობას მოითხოვს.
მყარ ცაზე ოქროს მზესავით, ჩვენი უმთავრესი მიზანი მშვიდობაა.
მშვიდობა შორეული მიზანი არ არის; მშვიდობა გზაა.
მშვიდობა, სატრანსპორტო საშუალება, რომლითაც ადამიანი გადაადგილდება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
ხუთ კონტინენტზე ომები მძვინვარებს, ადამიანები ყოველდღე იღუპებიან.
ეს საკმარისი არ არის, ისინი რაღაც ახალს იწყებენ – ჩრდილოეთ კორეა, რუსეთი ან ირანი.
გაგეწვება ყელში, გული გიჩქარდება.
რამდენი ტანჯვა კიდევ სჭირდება მშვიდობას?
მუშტი ქვისავით მაგრად იკუმშება.
ჰეი, თუ შენში სიმშვიდეა, იქნება სიმშვიდე.
მყარ ზეცაში ოქროს მზესავით, ჩვენი უმთავრესი მიზანი მშვიდობაა.
მშვიდობა შორეული მიზანი არ არის; მშვიდობა გზაა.
მშვიდობა, სატრანსპორტო საშუალება, რომლითაც ადამიანი მოგზაურობს.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ასევე შენში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი თქვენში.
ეს სიმშვიდე ყველასთან ერთიანობას ქმნის, თუნდაც ეს სიგიჟე იყოს, ჰეი, ასეთი ძალა არსებობს.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.
ის, რაც ჩემს გულში ღრმად მეფობს, ლოგიკასა და გონიერებას სცდება და ჩვენში საზოგადოებრივ სიმშვიდედ ვლინდება.
მშვიდობა, მშვიდობა ჩემში იწყება.
მშვიდობა, მშვიდობა, ეს არის ღმერთი ჩემში.