Tulad ng kasabihan, "Lahat ng daan ay patungo sa Roma," kaya masasabi na:
Lahat ng pahiwatig ay tumuturo sa Amerikanong pribadong think tank na Council on Foreign Relations, o CFR para sa
madaling sabi, pagdating sa mga taong nasa likod ng NATO.
Ang katotohanan ng walang kapantay na konsentrasyon ng kapangyarihan ng CFR at ng pandaigdigang
network nito ay nagbibigay lamang ng isang konklusyon:
Dapat ituring ang NATO bilang isa sa mga instrumento nito para isulong ang pandaigdigang layunin ng CFR, kabilang
ang pagtatatag ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang diumano'y "pagpapanatili ng kapayapaan" ay nagsisilbi lamang upang gawing lehitimo ang kanilang
pag-iral at mga operasyon – sa paglilingkod sa CFR.
Una, pinapagana ng NATO ang buong pagpapalaganap ng digmaan – maging sa pamamagitan ng propaganda, mga banta tulad ng paglawak
ng NATO patungong silangan, o aktwal na muling pag-armas, atbp.
Sa Europa, mas naroroon kaysa kailanman ang posibilidad ng digmaan mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Pangalawa, ang NATO, kasama ang lahat ng pagpapasiklab ng digmaan – pati na ang histeriya ng digmaan – ay nagsisilbing
isang malugod na taktika ng paglihis ng pansin upang isulong ang tunay na mga layunin ng mga estratehista ng CFR:
kabilang ang pagtatatag ng mga batayang pundasyon ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Noong ika-4 ng Abril 1949 – mahigit 75 taon na ang nakalipas – itinatag ang NATO bilang isang
alyansang pangdepensa laban sa dating Unyong Sobyet.
Ang NATO ay nangangahulugang "North Atlantic Treaty Organisation", na kilala rin sa Aleman
bilang "Atlantic Alliance" o "North Atlantic Treaty".
Ngayon, binubuo ang NATO ng 32 estadong kasapi sa Europa at Hilagang Amerika.
Ang pinakamahalagang prinsipyo ng alyansa ay ang tinatawag na probisyon ng magkatuwang na
pagtulong sa Artikulo 5 ng Kasunduan sa NATO:
Pumapayag ang mga partido na ang isang armadong pag-atake laban sa isa o higit pa sa kanila sa Europa o Hilagang
Amerika ay ituturing na pag-atake laban sa lahat ng mga ito.
Artikulo 5 ng Kasunduan ng NATO ay nagsasaad na kung ang isang miyembro ng NATO ay
inatake, ang buong alyansa ng NATO ay inatake.
Idineklara ng Konseho ng NATO ang isang kaso ng alyansa, na minsan lamang pa lamang naipatawag: pagkatapos ng mga
pag-atakeng terorista sa Estados Unidos noong 11 Setyembre 2001.
Sa pangkalahatang publiko – gaya ng mababasa sa website ng Pederal na Pamahalaan ng Alemanya – hinahangaan ang NATO bilang
"ang pinakamatagumpay na alyansang pangseguridad sa mundo".
Tiniyak nito ang seguridad ng Europa sa loob ng 75 taon.
Mga dalawang taon matapos ang pagsalakay ng Russia sa Ukraine, 67% ng populasyon ng Alemanya ang kasalukuyang nakikita ang
kapayapaan at seguridad sa Europa bilang lubos na o seryosong nanganganib, ayon sa isang surbey sa telepono
na isinagawa ng ARD-DeutschlandTrend noong 4 Abril 2024.
82% ng mga tao ang itinuturing na mahalaga ang NATO para sa pagpapanatili ng kapayapaan sa Europa.
Ang tanong kung hanggang saan tinitiyak ng NATO ang kapayapaan sa Europa ay naghahati ng
opinyon at mas binabahala ang populasyon kaysa dati.
Sinusuri ng dokumentaryong ito nang eksakto ang tanong na ito at tinitingnan ang mga nangyayari sa likod ng eksena sa NATO.
1. Naitaguyod ba ng NATO ang kapayapaan noon? – Ang pinakamahalagang operasyon ng NATO
Operasyong Allied Force sa dating Pederal na Republika ng Yugoslavia mula 24 Marso hanggang 10 Hunyo 1999
Ang Operation Allied Force ang kodigong pangalan para sa isang operasyong militar ng NATO
laban sa Pederal na Republika ng Yugoslavia.
Ang humigit-kumulang 200 na fighter jet na na-deploy ay naghulog ng 28,018 na pampasabog na aparato – kabilang ang mga cluster
bomb – at 10–15 toneladang bala na may patong na uranium.
Walang mandato ng UN at walang kaso ng kolektibong pagtatanggol.
Ginustipika ng NATO ang mga pag-atake sa himpapawid sa pamamagitan ng diumano'y "krisis humanitaryo."
Gayunpaman, ayon sa ilang ulat, kabilang ang mga mula sa OSCE , walang katastropang makatao at
walang etnikong paglilinis bago nagsimula ang digmaan.
Gayunpaman, nang magsimula ang digmaan, mayroong: 10,000 na namatay na mga sundalo at pulis;
489–528 na sibilyang nasawi ayon sa Human Rights Watch;
1,200–2,500 sibilyan ang napatay ayon sa pagtataya ng Yugoslav;
nakapipinsalang pangmatagalang epekto gaya ng pagkunan at malulubhang karamdaman na sanhi ng mga munisyong uranium.
Ayon sa mga pagtataya, 125,000 katao ang namatay dahil sa pangmatagalang epekto.
Ang antas ng kamatayan sa Yugoslavia at Serbia ay tumaas ng 2.5 porsyento taon-taon.
At nasira ang imprastruktura: 110 ospital, 480 paaralan, 19 istasyon ng riles, 60 tulay at mga planta ng industriya.
Operasyong Enduring Freedom (OEF) sa Afghanistan, Pilipinas, Georgia, Kyrgyzstan, Horn of Africa, Somalia at
Sahara mula 7 Oktubre 2001 hanggang 28 Disyembre 2014
Bilang tugon sa mga pag-atake noong ika-11 ng Setyembre 2001, idineklara ng pamahalaang Estados Unidos ang
tinatawag na digmaan laban sa pandaigdigang terorismo.
Pagkatapos ay nagpasya ang Konseho ng NATO na ituring ang mga pag-atake bilang pag-atake sa Estados Unidos sa
ilalim ng Artikulo 5, ang probisyon ng magkatuwang na pagtatanggol ng Kasunduan sa Hilagang Atlantiko.
Hindi iniwan ng NATO ang Afghanistan nang hindi nag-iwan ng kapayapaan at seguridad.
Sa loob ng maikling panahon, nakontrol ng Taliban ang malalaking bahagi ng buong bansa.
Ayon sa Welthungerhilfe, ang sitwasyong pangkatauhan ay "kamatastrofiko".
Maraming tagamasid ang itinuturing na isang kabiguan ang internasyonal na misyon sa Afghanistan.
Tinatayang iniwan ng NATO at ng mga kaalyado nito ang 240,000 na patay.
43,000 na pagkamatay ng sibilyan hanggang 2012 lamang.
Mahigit 3,500 sundalo ng NATO – kabilang ang 59 mula sa Hukbong Sandatahan ng Alemanya – ang nasawi.
Pandaigdigang interbensyong militar sa Libya mula 19 Marso hanggang 31 Oktubre 2011
Noong 17 Marso 2011, pinahintulutan ng Resolusyon 1973 ng UN ang mga bansang kasapi nito na magtatag ng "no-fly zone sa
Libya" upang diumano'y protektahan ang populasyong sibilyan at suportahan ang mga rebelde laban sa puwersa ng pamahalaan.
Noong ika-31 ng Marso 2011, inako ng NATO ang pamumuno sa buong operasyong militar upang ipatupad ang Resolusyon 1973 ng UN.
Sa 260 na fighter jet, nagsagawa ang NATO ng kabuuang 7,587 air strike.
Ang resulta ay 50,000 sibilyang nasawi at 50,000 sibilyang nasugatan.
Malaking bahagi ng imprastrakturang pang-ekonomiya ang nasira at pinasabugan ang mga pasilidad ng malawak na sistema ng tubig.
Sa pamamagitan ng pakikialam nito sa Libya, hindi naging paraan ng NATO ang pagtitiyak ng kapayapaan.
Lahat ng mga digmaang ito ay may isang bagay na pareho: mas malaki ang kasamaan na idinulot ng digmaan
kaysa sa diumano'y kawalang-katarungang dapat nitong alisin upang matiyak ang kapayapaan sa bansa.
Ito ay lumalabag sa prinsipyo ng pandaigdigang makataong batas.
At may isa pang pinagkakapareho ang mga digmaang ito: nakabatay ang mga ito sa mga kasinungalingan.
Sa kanyang aklat na "Illegal Wars: How NATO Countries Sabotage the UN," ipinapakita ng Swiss na historyador na si Dr. Daniele
Ganser kung paano isinagawa ang mga iligal na digmaan noon at ngayon – nang walang batayan para
sa alyansa at walang tahasang mandato mula sa UN.
At kung ang mga operasyon ng NATO noon ay hindi nakapagtamo ng kapayapaan, dapat ba nilang gawin iyon ngayon?
2. Kung hindi nakamit ng mga operasyon ng NATO ang kapayapaan, puro ba itong pagkabigo o mapanlinlang na kalkulasyon?
Sino ang nasa likod ng pagtatatag ng NATO?
Lahat ng pahiwatig ay tumuturo sa pribadong think tank ng Estados Unidos na Council on Foreign Relations – CFR para sa
maiikling pangalan – pagdating sa mga taong nasa likod ng NATO.
Isinulat ng Amerikanong abogado na si William Bundy sa mga grupong pang-aral ng CFR na nakatulong sila sa paglikha ng
balangkas ng pag-iisip na nagbunga sa Marshall Plan at sa NATO.
Si Bundy ay isang analista sa Central Intelligence Agency (CIA).
Nang magsimula ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig sa Europa noong Setyembre 1939, iminungkahi ng Kagawaran ng Estado ng Estados
Unidos ang isang programa ng malayang pagsusuri at pag-aaral.
Ito ay inatas sa mga grupong pag-aaral ng CFR.
Ang proyekto, na naging kilala bilang "Pag-aaral ng Digmaan at Kapayapaan," ay nilayong gabayan ang patakarang
panlabas ng Amerika sa mga darating na taon ng digmaan at sa hamong bagong mundong lilitaw pagkatapos nito.
Pinamunuan nina Allen Welsh Dulles at Hanson W. Baldwin ang pangkat ng sandatahan ng Pag-aaral sa Digmaan at Kapayapaan, kung
saan binuo ang mga pangunahing ideya at mga burador para sa NATO.
Si Allen Welsh Dulles ay naging miyembro ng lupon ng mga direktor ng CFR mula 1927 hanggang 1969 at naging pangulo nito mula 1946
hanggang 1950; siya ang direktor ng CIA mula 1953 hanggang 1961.
Bilang direktor ng CIA, inaprubahan ni Dulles ang mga lihim na pagtatangka ng pagpaslang kina Fidel Castro ,
Patrice Lumumba at Rafael Trujillo , bukod sa iba pa.
Pinatay si Lumumba ng isang firing squad.
Dati niyang ginampanan ang isang mahalagang papel sa mapayapang paggabay sa Congo palabas ng kolonyal na pamumuno ng Belhika.
Si Dulles ang may pananagutan sa mga kudeta sa Iran at Guatemala.
Sa ilalim ng kanyang pamumuno, lihim na sinuportahan ng CIA ang dalawang magkaribal na
paksiyon sa Timog at Gitnang Amerika nang sabay.
Nagbigay pa nga si Dulles ng mga sandata sa mga rebolusyonaryong Cuban.
Tapat sa prinsipyong 'hatiin at manungkulan'.
Ang prinsipyong ito ay tumutukoy sa isang estratehiyang militar, pampulitika, o retorikal
na naglalayong hatiin ang kampo ng kalaban.
Hindi na ba nakapagtataka, kung gayon, na hindi naitatag ng NATO ang kapayapaan, dahil ang mga prinsipyong
nagtatag nito ay binuo sa tulong ng isang lalaki, si Allen Dulles, na may dugo sa kanyang mga kamay?
3. Mga layunin ng NATO = Mga layunin ng CFR
Upang maunawaan ang mga nakapailalim na layunin at layunin ng NATO, kailangang maunawaan ang mga layunin ng CFR.
Sa loob ng mga dekada, sinakop ng CFR ang halos lahat ng mahahalagang posisyon sa pamahalaan ng Estados Unidos at
nagbigay ng ilang daang nangungunang opisyal at tagapayo sa bawat administrasyon, Demokratiko man o Republikano.
Kasama sa mga miyembro ng pribadong Konseho sa Ugnayang Panlabas, kabilang sa iba pa:
ilang mga pangulo at bise-presidente ng Estados Unidos mula sa parehong partido;
halos lahat ng mga ministro ng ugnayang panlabas, depensa, at pananalapi ng US;
karamihan sa mga hepe ng kawani at mga kumander ng militar ng Estados Unidos at NATO;
ilan sa mga pinaka-maimpluwensyang miyembro ng Kongreso (lalo na ang mga dayuhan at mga gumagawa ng patakaran sa seguridad);
Halos lahat ng mga tagapayo sa pambansang seguridad, mga direktor ng CIA, mga embahador sa UN, mga tagapangulo
ng Federal Reserve, mga pangulo ng World Bank, at mga direktor ng National Economic Council.
Ang bi-lingguhang magasin na The New American ay binuod ito nang sumusunod sa isyu nito noong Hulyo 2021.
Ito ay isang espesyal na edisyon na nagmamarka ng ika-100 anibersaryo ng CFR, na may pamagat na:
"CFR: Nananatiling Kapangyarihan sa Likod ng Trono".
"Ang kasaysayan ng CFR ay isang salaysay ng isang digmaang tumagal ng isang siglo laban sa pambansang kasarinlan at ng
walang humpay na pagsisikap na magtatag ng isang makapangyarihang pandaigdigang pamahalaan, na madalas tinutukoy ng mga globalistang
CFR bilang kanilang 'Bagong Pandaigdigang Kaayusan'. (...)
Talagang nagkakaroon ang CFR ng walang kapantay na impluwensya sa mga larangang pampulitika,
pinansyal, pang-ekonomiya, pang-media, at akademiko.
(…) Siya ang pampublikong mukha, ang sentral na sistemang nerbiyos ng tinatawag ng mga kritiko na 'deep state' – ang hindi inihalal
na 'permanenteng pamahalaan' na kumontrol sa ating bansa.
Nagtatapos ang isyu sa mga salitang, quote: "Ang impiyernong kapit ng 'Deep State' sa ating bansa – at sa buong mundo – ay
hindi mababali maliban kung mas maraming Amerikano (at mas maraming tao sa buong mundo) ang magising,
ilantad ang lumalawak na kontrol ng CFR, at tutulan ang demonyong agenda nitong New World Order."
Noong 17 Pebrero 1950, sinabi ng bangkero ng Wall Street na si James P. Warburg, tagapayo ni Franklin D.
Roosevelt, sa isang komite ng Senado ng Estados Unidos:
Magkakaroon tayo ng pamahalaang pandaigdig, gusto man natin o hindi (...) sa pamamagitan ng pahintulot o pananakop.
Kasapi rin siya ng CFR, tulad ng kanyang ama, si Paul Warburg, na kilala bilang 'ama' ng Sistema ng Federal Reserve.
Ang lawak ng papel na ginagampanan ng NATO sa pagpapatupad ng adyenda ng isang sentral na pamahalaang
pandaigdig ay inilalahad sa mga sumusunod na kabanata.
4. Paano posible na maibenta ang mga operasyong NATO bilang "pagpapanatili ng kapayapaan"? – Ang "propaganda matrix" ng CFR
Ang matagumpay na pagpapatupad ng mga estratehiyang geopolitikal, lalo na ang pagbibigay-katwiran sa paggamit ng puwersang
militar upang diumano'y matiyak ang kapayapaan, ay hindi maisip kung hindi epektibong naimpluwensyahan ang opinyong publiko.
Isang 22-pahinang pag-aaral ng Swiss Policy Research (SPR) mula Setyembre 2017 ang naglalahad ng "propaganda matrix" ng CFR:
Paano kinokontrol ng CFR ang daloy ng geostrategikong impormasyon.
Ipinapaliwanag ng pag-aaral kung paano lumikha ang CFR ng isang halos saradong siklo ng impormasyon sa transatlantiko kung saan
halos lahat ng may-katuturang pinagkukunan at sanggunian ay kontrolado ng mga miyembro ng
Konseho at ng mga kaakibat nitong organisasyon.
Mga ahensya ng balita
May espesyal na papel ang mga ahensiya ng balita sa matriks ng impormasyon.
Sa katunayan, para sa mga pandaigdigang kaganapan, halos lahat ng teksto at mga larawang ginagamit ng mga pahayagan ng CFR
ay nagmumula lamang sa tatlong pandaigdigang ahensya ng balita:
ang Amerikanong Associated Press (AP), ang Briton-Kanadyang Thomson Reuters, at ang Pranses na Agence France-Presse (AFP).
Mga organisasyong di-pampamahalaan (NGO) at mga ahensiyang pang-ugnayang pampubliko
Kahit na walang mga di-pampamahalaang organisasyon, halos imposibleng ipagtanggol sa publiko ang mga operasyong militar.
Nagbibigay ito sa mga tao ng ilusyon ng mas malaking kalayaan at kredibilidad.
Sa katunayan, ang mga direktor ng Amnesty International (AI), Human Rights Watch (HRW) at marami pang ibang kunwaring makataong
organisasyon ay sangkot na sa CFR sa loob ng mga dekada.
Marami pang iba ang pinondohan at pinamumunuan ng mga bilyonaryo ng CFR tulad ni George Soros.
Sinulat ng Swiss Policy Research (SPR) na palaging tinatawag ang mga ganitong NGO kapag kailangang gawing
lehitimo ang interbensyong militar sa batayang makatao.
5. Maaaring ipagbenta ang mga operasyon ng NATO bilang "peacekeeping" dahil hindi lamang ang "propaganda matrix" kundi
pati na rin ang mismong NATO ay matibay na nasa kamay ng CFR.
Sumusulat ang Swiss Policy Research: "Matagal nang pinananatili ng CFR ang sarili nitong programa sa pagsasanay para sa mga
opisyal sa loob ng mga dekada, kaya't ayon sa mga pagtataya, tinatayang 75% ng lahat ng nakatataas na militar na tauhan ng
Estados Unidos ay sinanay ng CFR – kabilang ang halos lahat ng mga hepe ng kawani, mga kumander ng NATO, at mga
kumander ng rehiyon mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Sa ganitong paraan, nakapagtayo ang Konseho ng isang ideolohikal na sinanay na imperyal na puwersang militar na
halos eksklusibong matatagpuan sa mga totalitaryong rehimen.
Ang mga karera ng mga Kalihim Heneral ng NATO at mga Supreme Allied Commanders Europe (SACEUR) ay
nagpapahiwatig din sa Bilderberg Group at sa CFR.
Bilang pinakamataas na ranggo ng kinatawan ng NATO, kumakatawan ang Kalihim-Heneral sa organisasyon sa publiko.
Palagi siyang galing sa Europa.
Ang SACEUR ay palaging isang heneral o admiral ng Estados Unidos at may pangkalahatang operasyong militar na pamumuno.
Maraming Kalihim-Heneral at mga SACEUR ang naging mga kalahok sa mga kumperensya ng Bilderberg.
Makikita mo ang listahan ng mga pangalan sa credits.
6. Ang NATO bilang kasangkapan – hindi upang matiyak ang kapayapaan, kundi upang isulong ang mga pandaigdigang layunin
ng CFR, kabilang ang isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang katotohanang ang CFR at ang pandaigdigang network nito ay may hindi pangkaraniwang konsentrasyon ng
kapangyarihan ay humahantong lamang sa isang konklusyon:
Dapat ituring ang NATO bilang isa sa mga instrumento nito para isulong ang pandaigdigang layunin ng CFR, kabilang
ang pagtatatag ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang diumano'y "pagpapanatili ng kapayapaan" ay nagsisilbi lamang upang gawing lehitimo ang kanilang
pag-iral at mga operasyon – sa paglilingkod sa CFR.
Isa sa mga layuning geopolitikal ng mga estratehista ng CFR ay walang dudang tiyakin, kung hindi man
palawakin, ang pangingibabaw militar ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos at ng NATO sa buong mundo.
Ayon sa isang pag-update noong Hunyo 2023, ang sandatahang lakas ng Estados Unidos ay may tinatayang 750 base
militar sa mahigit 80 bansa sa labas ng Estados Unidos.
Ang "istratehiya ng tensyon" bilang isang geopolitikal na instrumento na ginagamit ng mga arkitekto ng isang
pandaigdigang pamahalaan upang higit pang palawakin ang kanilang pampulitika at militar na kapangyarihan sa buong mundo
Gayunpaman, ang sinumang geostratehista na nagnanais pang palawakin ang kanilang pampulitika at militar na kapangyarihan sa
buong mundo ay hindi pangunahing umaasa sa mga karaniwang – tinatawag na – "mainit" na digmaan, kundi sa
pagpapanatili ng populasyon sa kalagayan ng "takot at teror".
Tinutukoy din ito bilang ang "istratehiya ng tensyon".
Ang sumusunod na kahulugan ay matatagpuan sa Krimpedia :
"Ang estratehiya ng tensiyon bilang isang konseptong pampulitika ay tumutukoy sa mga hakbang na isinusulong o ipinatutupad ng
mga organo ng estado upang maghasik ng takot o kawalang-katiyakan sa kanilang sariling populasyon o estado. (...)
Higit pa rito, ang estratehiya ng tensyon ay maaaring magsilbing katwiran para sa mga mapang-supil na aksyon at
interbensyon ng estado sa pamamagitan ng pagpapalakas ng pagnanais ng populasyon para sa interbensyon ng estado.
Ayon sa historyador na si Daniele Ganser, "ang teror (...) ay mas angkop kaysa sa anumang ibang
estratehiyang militar para manipulahin ang populasyon."
Ayon kay Ganser, ginagamit ang mga pamamaraan ng paglikha at pagmanipula ng takot upang gawing bukas o mapoot ang populasyon
(pansarili) sa ilang hakbang na pampulitika o pang-ekonomiya.
Gayunpaman, ang mga pamamaraan na ginagamit upang maghasik ng takot at teror sa isang populasyon ay hindi
lamang tumutukoy sa armadong karahasan, kundi pati na rin sa anumang uri ng retorika ng digmaan.
Halimbawa, ang tinatawag na "Cold War" sa pagitan ng Estados Unidos at ng Unyong Sobyet mula 1945 hanggang 1991 ay nagdulot ng
tunay na karera sa armas, kabilang ang mga sandatang nukleyar.
Bagaman naiiwasan ang direktang lantad na digmaan na gumagamit ng mga sandata, ang magkabilang banta ng digmaang nukleyar sa
ilalim ng terminong "deterrence" ay unang nagbunsod ng posibilidad ng sariling pagkawasak ng sangkatauhan ("overkill").
Ang alitan ay naging lubhang nakakatakot sa ilang pagkakataon, kaya't ang posibilidad ng isang "mainit" na digmaan sa
pagitan ng mga superpuwersa ay palaging nasa isipan ng mga tao.
Ito ay nagpapanatili sa populasyon sa isang patuloy na estado ng "tensiyon" at "kawalang-katiyakan".
Ito ay naging pabor sa mga pamahalaan at sa industriya ng armas, na nagbigay-daan sa kanila na agawin sa mga tao ang kanilang
mga karapatang sibil at kalayaan o kumita mula sa sitwasyon.
Makikita rin ang parehong pattern sa kasalukuyang retorika tungkol sa alitan sa pagitan ng Ukraine at Russia.
Matapos bumagsak ang Unyong Sobyet noong 1991, ang NATO naman ang sumunod.
Tama ang pagkaunawa! Sa tinatawag na pagpapalawak ng NATO patungong silangan na nagsimula noong 1999, nagtagumpay ang mga
estratehista sa geopolitika na panatilihin ang potensyal ng tunggalian sa Russia at
panatilihing balisa ang kanilang sariling populasyon.
Ang pagsapi ng Ukraine sa NATO ay magiging sukdulang rurok sa patakaran ng paghaharap at tensiyon laban sa Russia.
Ang pagsali ng Ukraine sa NATO ay magpapasigla sa probisyon ng magkasanib na pagtatanggol, at lahat ng mga
bansa ng NATO ay mapapasabak sa digmaan laban sa Russia.
Maaaring ipalagay na magreresulta ito sa paglaganap ng digmaan sa buong Europa, kung hindi man sa buong mundo.
Sa isang panayam sa Deutschlandfunk noong Marso 2024, muling iginiit ni Jens Stoltenberg, Kalihim-Heneral
ng NATO, na hindi niya matitiyak kung kailan eksaktong matatanggap ang Ukraine sa alyansa:
Ngunit nagsusumikap kami nang husto upang maisakatuparan ito sa lalong madaling panahon.
Ganitong estratehiya, kung saan isinasagawa ang digmaan sa likod ng populasyong Europeo, ay
ganap na posible para sa mga estratehista ng CFR.
Ang strategist ng CFR na si Allen Dulles ang sa huli ay nagtakda ng huwaran bilang direktor ng CIA mula 1953
hanggang 1961 nang sabay niyang suplayan ng armas ang magkaribal na panig sa isang tunggalian.
Isang artikulong inilathala noong 22 Abril 2024 sa journal na Foreign Affairs, na inilalathala tuwing tatlong buwan
sa ngalan ng Council on Foreign Relations (CFR), ay nagpapakita na hindi ito basta-bastang malayong teorya.
Ang pamagat ng artikulo ang nagsasabi ng lahat: "Ang Europa – ngunit hindi ang NATO –
ang dapat magpadala ng mga tropa sa Ukraine."
Germanong mamamahayag-imbestigador na si Thomas Röper ay nagkomento sa artikulo, na nagsasabi, bukod sa iba pa: "Sinumang
babasa nang mabuti ay mapagtatanto na ang pahayag ni Putin na lalaban ang Estados Unidos sa Ukraine hanggang sa
huling Ukrainiano ay, sa kasamaang-palad, ganap na totoo."
Higit pa rito, ipinapakita ng artikulo na nais din ng mga may-akda na makipaglaban hanggang sa huling Europeo ...
Isang estratehiyang pang-tekstbuku, tulad ng ipinapakita sa pelikulang pang-edukasyon na
"Paano gumagana ang mga makabagong digmaan?"
Ang "aggressor" ay humihikayat sa mga napiling bansa na mag-alsa ng sandata laban sa kanyang pinakamalaking
karibal gamit ang sarili nilang mga sandata at hukbo.
Kapag naubos na ng lahat ng bansa ang kanilang huling bala, nawala ang kanilang pinakamahusay na mga tao at sila'y nasira na,
saka lamang humahalo ang tunay na misantrópiko, ang tunay na agresor at tagapaghasik ng digmaan, upang talunin silang lahat
nang sabay-sabay (...) (o) upang ipagdiwang bilang tagapagligtas.
Maaari ring maalala ang kilalang pahayag ni British Lord Hastings Ismay sa kanyang
katungkulan bilang unang Kalihim Heneral ng NATO:
Itinatag ang NATO upang huwag mapasok ang Unyong Sobyet, mapasali ang mga Amerikano, at mapigilan ang mga Aleman.
Talaga bang mauunawaan lamang ang pahayag na ito sa konteksto ng pagkakatatag ng NATO, gaya ng
ginagawa ng tabloid media, o balido pa rin ba ito ngayon?
7. Konklusyon: Hindi maaaring ituring ang NATO bilang tagagarantiya ng "pananatiling kapayapaan" – lalo na sa
Europa – kundi bilang tagagarantiya para sa mga arkitekto ng bagong kaayusang pandaigdig, at ito sa dalawang aspekto.
Una, ang NATO bilang tagapaghasik ng digmaan
Una, pinapagana ng NATO ang buong pagpapalaganap ng digmaan – maging sa pamamagitan ng propaganda, mga banta gaya ng paglawak
ng NATO patungong silangan, o aktwal na muling pag-armas, atbp.
Sa Europa, mas naroroon kaysa dati ang posibilidad ng digmaan mula pa noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Umabot sa isa na namang rurok ang mapanuksong retorika ng digmaan noong 31 Mayo 2024.
Nagpulong sa Prague ang mga ministro ng ugnayang panlabas ng NATO.
Kasama sa adyenda ang mga paghahanda para sa pagpupulong ng mga pinuno sa Washington sa
Hulyo 2024 at ang suporta ng NATO para sa Ukraine.
Ang headline sa tabloid na media ay nagsasabing:
Pinapayagan ng Estados Unidos at Alemanya ang paggamit ng kanilang mga sandata laban sa mga
posisyon sa Rusya, ngunit malapit lamang sa Kharkiv.
Noong ika-3 ng Hunyo, hinikayat na ng pamahalaang Ukrainiano na palawakin ang "saklaw ng aplikasyon" ng mga
sandatang Kanluranin hanggang sa teritoryo ng Rusya.
Dapat ay usapin na lamang ito ng oras.
Ang karapatan sa pagtatanggol ay nagmumula sa pandaigdigang batas, ayon sa NATO.
Hinimok ni Jens Stoltenberg, Kalihim-Heneral ng Alyansa, ang mga Kaalyado na ipagpatuloy
ang pagbibigay ng armas at bala sa Ukraine.
Agad na dumating ang tugon ng Russia:
Tinuturing ng Russia ang kilos ng NATO bilang isang seryosong eskalasyon at nagbabanta ng malawakang tugon.
Pangalawa, ang NATO bilang taktika ng paglihis ng pansin
Pangalawa, ang NATO, kasama ang lahat ng pagpapasiklab ng digmaan – pati na ang histeriya ng digmaan – ay nagsisilbing
isang malugod na taktika ng paglihis ng pansin upang isulong ang tunay na mga layunin ng mga estratehista ng CFR:
kabilang ang pagtatatag ng mga batayang pundasyon ng isang sentral na pamahalaang pandaigdig.
Ang kalamangan militar ay isa lamang sa ilang mga salik.
Isa sa pinakamahalagang batayan para maitatag ang bagong kaayusang pandaigdig ay ang
kontrol at kapangyarihan sa kalusugan at pananalapi.
Kasalukuyang isinasagawa ang mga paghahanda sa likod ng mga eksena sa buong mundo – kabilang sa Russia at Tsina –
para sa pagpapakilala ng mga digital na salaping sentral.
Ayon sa Aleman na eksperto sa pananalapi na si Ernst Wolff, dapat bawat mamamayan at bawat kumpanya ay
magkaroon lamang ng isang account sa bangko sentral.
Ito ay magbibigay-daan sa estado na sentral na tukuyin ang suplay ng pera, pamahalaan at kontrolin ang daloy ng pera,
at itakda ang mga antas ng interes ayon sa pangangailangan.
Ito ay dalawang halimbawa lamang kung paano ang kapangyarihan at kontrol ay isasentralisa sa buong
mundo at ililipat sa isang "pangmundong pamahalaan".
Ang NATO ay unang nagsisilbi upang matiyak ang pangingibabaw militar at pangalawa upang ilihis ang pansin
mula sa lahat ng uri ng mga pagsisikap sa dominasyon ng mundo na kasalukuyang umiigting.
Ibinunyag ng Kla.TV ang mga pagsusumikap na ito sa maraming programa.
Makikita mo ang ilan sa impormasyong ito sa asul na kahon ng impormasyon.
Mahal na mga manonood, marahil ay nabibigatan na kayo ng lahat ng mga katotohanang ito at
hindi na kayo nakakakita ng paraan palabas.
Madalas makatanggap ang Kla.TV ng puna mula sa mga manonood na sinasabing binibigyang-diin lang namin ang
mga problema at hindi nagbibigay ng anumang solusyon.
Sa puntong ito, gayunpaman, hindi kami maaaring humingi ng paumanhin sa katotohanang ang aming
mga solusyon ay hindi nakaugat sa nakikitang mundo.
Sa harap ng lahat ng napakalalaking banta na ito, matagal na naming hinango ang aming lakas at pag-asa mula sa isang mas mataas
na dimensyon, na paulit-ulit na pinapatotohanan ni Ivo Sasek.
Para sa lahat ng hindi nais sumuko sa pag-asa, nais naming ituro sa inyo ang aming malawak na hanay ng mga nakapagpapaliwanag na
kumperensya sa www.ivo-sasek.ch/veranstaltungen at www.sasek.tv.
Sa wakas, panoorin ang tatlong maiikling sipi mula sa talumpati ni Ivo Sasek, tagapagtatag ng Kla.TV,
sa International Friends Meeting noong 4 Mayo 2024.
Pinag-uusapan ni Sasek ang sandata ng distraksyon bago ang aktwal na nakatagong digmaang pandaigdig at tungkol
sa isang kapaki-pakinabang na paraan para makalabas dito.
Mahal kong mga kaibigan, kailangan nating agad matutong maunawaan na nagbago na ang panahon.
Ang mga digmaan na kasalukuyang isinasagawa sa analohikal na mundo, ibig sabihin ay pisikal na digmaan gamit
ang mga tangke, helikoptero, cruise missile at iba pa, ay may ganap na ibang tungkulin ngayon.
Alam mo ba kung alin?
Ang mga karaniwang digmaan na kasalukuyang isinasagawa ay pangunahing nagsisilbing taktika ng paglihis mula sa
tunay na lihim na digmaang pandaigdig, naiintindihan mo ba?
Ang mga digmaan mismo, pag-isipan mong mabuti ang sinasabi ko, ang mga digmaan mismo na kasalukuyang isinasagawa ay mga taktika
ng panlilihis upang takpan ang mas malaking digmaan na nagaganap.
Kung magtatagumpay sila sa pagbabakuna sa buong mundo gamit ang terapiyang henetiko na ito,
naiintindihan mo ba kung paano ito gumagana?
Ang kasalukuyang hybrid na digmaan, sa kabilang banda, ay sumasaklaw sa bawat indibidwal sa planetang ito.
Tulad ng hula ni Tiyo Bill (Gates): "Kapag nabakunahan na ang bawat tao sa ilalim ng langit, saka lamang tayo
magiging ligtas..." Alam mo, si Tiyo Bill, si Bill Gates.
Kaya umaasa rito ang nakatagong mananalakay.
Sinulat niya iyon 120 taon na ang nakalipas; nasa akin ito sa sulat.
Ang nakatagong mananalakay ay umaasa na makikilala lang natin siya kapag huli na ang lahat, dahil sa oras na iyon ay maaaring
matalo ang anumang pagtutol sa isang pindot lang gamit ang digital na teknolohiyang pang-total na pagsubaybay na walang salapi.
Ngayon, sa ating mga panahon, sa araw na ito ng pagbubukas muli – gaya ng tawag ko rito ngayon – ang Diyos ay, wari,
hinahatak ang kanyang pinakamahirap, pinakamatalas na palaso, ang kanyang pinakamakapangyarihang sandata.
Anong sandata iyan? Pinag-uusapan ba natin dito ang mga pisikal na sandata?
Hindi, hindi, hindi. Hindi ngayon.
Tingnan mo, libu-libong taon ang nagturo sa atin na ang mga pisikal na sandata ay hindi maiiwasang humantong sa mas
malalalang digmaan at sa mas nakamamatay pang mga sandata.
Nalaman na namin iyon.
At kaya ang tunay at tanging tunay na nakapagliligtas na mga sandata ng Diyos ay ang mga sandata ng espiritu.
Ang sandata ng salita. Ang pinakamalakas sa ilalim ng langit.
Ang katotohanan, na binibigkas halimbawa, ngunit hindi tulad ng dati, bilang isang mahina o kahit na ligal na nakamamatay na
salitang pantao – kundi ang katotohanan, na binibigkas ayon sa mga epekto ng kapangyarihan at
makapangyarihang pagpapatunay ng ontikong kapangyarihan.
Nakikita mo ba ang pagkakaiba?
Ibig sabihin nito ay isang sandata lamang ang maaari naming gamitin sa huling labanan na ito na inanunsyo na.
Ang buong talumpati, "Unlocking Day", na ipinalabas nang live sa 53 bansa, ay matatagpuan sa www.kla.tv/29017.
Ilatag ang pulang karpet, patugtugin nang malakas ang pambansang awit.
Ang watawat ay buong pagmamalaking itinataas sa himpapawid – "Kapayapaan! Kapayapaan!" ang madalas na sinasabi.
Mahigit 50 ang namatay nang sabay-sabay, libu-libong nasugatan ang naghihinagpis sa kanilang pagdurusa.
Umaakyat sa langit ang itim na usok, sumisigaw ng kapayapaan nang buong lakas ang mga tao.
Tulad ng gintong araw sa kalangitan, hinihiling namin ang kapayapaan bilang aming pinakahuling layunin.
Ang kapayapaan ay hindi isang malayong layunin; ang kapayapaan ang daan.
Kapayapaan, isang sasakyan na sinasakyan ng isang tao.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamayani nang malalim sa aking puso ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Nag-aalab ang mga digmaan sa limang kontinente, namamatay ang mga tao araw-araw.
Hindi pa sapat, nagsisimula sila ng bago – Hilagang Korea, Russia o Iran.
Nakasikip ang iyong lalamunan, bumibilis ang iyong pulso.
Gaano pa karaming pagdurusa bago dumating ang kapayapaan?
Ang kamao ay humihigpit na parang bato.
Hoy, kung may kapayapaan sa loob mo, magkakaroon din ng kapayapaan.
Tulad ng gintong araw sa kalangitan, hinihiling namin ang kapayapaan bilang aming pinakahuling layunin.
Ang kapayapaan ay hindi isang malayong layunin; ang kapayapaan ang daan.
Kapayapaan, isang sasakyan na sinasakyan ng isang tao.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamayani nang malalim sa aking puso ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula rin sa loob mo.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob mo.
Ang kapayapang ito ay lumilikha ng pagkakaisa sa lahat, kahit na tila kabaliwan, hey, may ganoong kapangyarihan.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamayani nang malalim sa aking puso ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan ay nagsisimula sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.
Ang namamayani nang malalim sa aking puso ay umiiral nang lampas sa lohika at rason, at
nagpapahayag ng kapayapaan ng pamayanan sa ating kalooban.
Kapayapaan, nagsisimula ang kapayapaan sa loob ko.
Kapayapaan, kapayapaan, iyan ang Diyos sa loob ko.