Dr Pfeil, ons hoor dat lande onder druk geplaas is om in te stem tot die nuwe IHR, die Internasionale Gesondheidsregulasies.
Wat kan jy hieroor sê? Is daar enige bewyse of bewys?
Wel, ek het geen konkrete bewyse nie, maar die dame wat dit aangemeld het, het ten minste aanlyn
deelgeneem aan ons prokureurs se perskonferensie in Genève.
Sy is 'n baie geloofwaardige, jong prokureur, toegewyd, uit Suid-Afrika.
En 'n Nederlandse prokureur was in Genève teenwoordig, en sy het my ook bevestig dat daar inderdaad druk uitgeoefen
is, d.w.s. sanksies en verskeie ander maatreëls is gedreig.
Is daar 'n lys van hoe elke land gestem het, of hoe is dit hanteer?
Ja, dit was 'n baie vreemde proses, wat die stemming betref.
Dit het eintlik net gesê: Het almal nou die finale weergawe?
Die finale weergawe van die IGV, soos dit na bewering aangeneem is, moes eintlik vier maande vooruit beskikbaar
gewees het, in ooreenstemming met Artikel 55, paragraaf 2.
En dan sê die voorsitter van die vergadering eenvoudig, kyk kortliks rond en sê: Ek sien geen besware nie.
So: Ek sien geen besware hier nie. En dis dit.
En daarna is berig dat slegs 37 state hul goedkeuring uitdruklik uitgespreek het, en daar is 'n lys van hierdie 37.
Okay, is die stemming per handopsteking gehou?
Nee, in elk geval kan jy op die video-opname sien, ek het dit weer gekyk, jy kan eintlik geen handseine sien nie, alhoewel daar
'n prosedurele reël vir die Wêreldgesondheidsraad se plenaire sitting is. Reël 72 lui dat dit óf deur 'n
handopstekking óf, op versoek, deur 'n roeplysstemming geskied.
Geen van hierdie dinge het gebeur nie. Dit beteken dat hier ook 'n groot vraagteken is oor of die
stemming selfs volgens die reëls plaasgevind het.
Volgens ons was dit beslis in stryd met die internasionale reg.
OK, wat beteken hierdie hersiene gesondheidsregulasies byvoorbeeld as 'n voëlgrieppandemie uitgeroep word?
Ja, voëlgriep lyk of dit reeds in voorbereiding is, so om te sê.
Dit beteken byvoorbeeld dat aangesien die IGV nou 'n baie sterk klem plaas op sogenaamde relevante gesondheidsprodukte,
entstowwe byvoorbeeld nou selfs vinniger voorberei kan word.
Daar is ook 'n noodgevalgebruiklysingsprosedure, benewens vanaf 2022.
En die interessante ding is dat farmaseutiese maatskappye reeds aansoek kan doen vir sekere produkte.
Daar is ook amptelik onafhanklike kenners wat dit veronderstel is om te beoordeel.
Maar die ongelooflike ding is dat die WGO die reg voorbehou om te besluit of hierdie
verslae wel of nie gepubliseer moet word nie.
Dit beteken dat ek uiteindelik 'n produk kan hê wat duidelik nie aanbeveel is nie weens ernstige veiligheidsbesorgdhede of omdat
dit nie doeltreffend is nie, of albei, en dat die WGO arbitrêr besluit om dit tog aan lande te beveel,
byvoorbeeld as deel van 'n verpligte inentingsprogram.
Wel, dit is 'n ongehoorde skandaal.
Watter sien jy, of watter veranderinge aan die Internasionale Gesondheidsregulasies beskou jy as die mees kontroversieel?
Ja, ek het net 'n kontroversiële punt genoem, naamlik hierdie nuwe, eksplisiete fokus op medisyne en entstowwe, eufemisties
verwys na as 'relevante gesondheidsprodukte' in propagandataal.
Natuurlik moet ons dit alles beskou teen die agtergrond van die WGO se massiewe afhanklikheid van die
farmaseutiese lobby. Eerstens is daar die probleem dat dit belangekonflikte veroorsaak, d.w.s. eksterne beheer.
Toe, soos ons nou weet, het die WGO talle kundige komitees.
Hierdie komitees is verplig om verklarings oor belangekonflikte te maak, maar hierdie verklarings bly ook vertroulik.
En ons weet ook dat daar eintlik 'n konstante draaimolen van personeel is tussen die WGO en
farmaseutiese-verwante organisasies en privaat organisasies.
Dit wil sê, dit is nogal problematies.
Nog 'n uiters problematieke kwessie is dat ons nou uitdruklik die stryd teen sogenaamde vals inligting en desinformasie in die IHR
veranker het, wat beteken dat iemand 'n monopolie op inligting, 'n monopolie op waarheid opeis, wat duidelik Artikel 5 van die
Grondwet oortree, naamlik vryheid van uitdrukking, vryheid van inligting, vryheid van
die media en, bo alles, akademiese vryheid.
Dan het ons die moontlikheid van eskalasie, waardeur nie net 'n gesondheidsnoodgeval verklaar kan word nie, 'n sogenaamde vals
alarm, maar ook 'n verhoogde variant, naamlik die sogenaamde pandemiese noodgeval, waar gevrees word dat ons dan ook met selfs
strenger maatreëls sal moet rekeneer, selfs strenger en dalk langerdurende beperkings op
grondregte, d.w.s. skendinge van grondregte.
Watter van die dinge wat jy pas genoem het, dink jy is die belangrikste om aan die publiek se aandag te bring?
Dit is eintlik 'n kombinasie van alles.
So, uiteindelik, vorm hierdie moontlik ongetoetste produkte 'n akute bedreiging vir lewe en ledemate. Boonop gaan navorsing
en ontwikkeling, produksie, finansiering en verspreiding van hierdie produkte nou bykomende befondsing ontvang.
Hierdie regulasies is vinnig oorgedra vanaf die tydelik uitgestelde pandemie-ooreenkoms na die IGV.
En dan, deur navorsing oor hierdie produkte te bevorder, het ons 'n probleem – naamlik dat ons dit nie kan skei van die sogenaamde
navorsing oor funksie-speletjies nie, wat 'n uiters gevaarlike instrument is en wat uiteindelik kan lei tot wat ons reeds met
Covid-19 ervaar het, naamlik dat dit laboratoriumvirusse kan wees wat dan, meer of minder per toeval – omdat veiligheidsmaatreëls
nooit voldoende kan wees nie – die laboratorium verlaat en dan die presiese pandemie veroorsaak
wat hierdie IGV's veronderstel is om te bekamp.
En dit is natuurlik nog 'n absolute skoonheid.
Mev. Pfeil, watter stappe dink u behoort ons te neem om gebruik te maak van die 10-maande-periode wat regerings
nou het om – kom ons sê – bewustheid van hierdie kwessies te skep en ook iets daaraan te doen?
So, natuurlik is die besluitnemersvlak nou baie, baie belangrik.
As ek nou na Duitsland kyk, het ons natuurlik relatief min hoop dat die federale regering nou die stap sal neem om te
sê dat ons nie die IHR, die Internasionale Gesondheidsregulasies, sal aanvaar nie. Dit is wat moet gebeur.
Maar wat ons kan doen, byvoorbeeld, en wat ons as prokureurs of as 'n groter groep wil probeer, is om 'n petisie aan die
Bundestag in te dien. Ons wil die saak onder die aandag van die Duitse Bundestag bring en die Bundestag oproep om die regering
aan te spoor om die IHR te verwerp en dit nie te aanvaar nie.
So dit sou die heel eerste ding wees.
Verder is petisies belangrik; politici reageer natuurlik op kiesers, wat beteken dat wanneer
mense die strate betree, dit 'n duidelike sein stuur.
Byvoorbeeld kan enige individu 'n ontmoeting reël met die politikus wat hul kiesafdeling verteenwoordig.
Daar is ook goeie inligtingsmateriaal, ensovoorts. En bowenal, bied onderwys.
So, verlede week het ek met 'n dame gepraat wat baie toegewyd en baie insiggewend is, wat by die CDU behoort en wat sê dat daar
baie, baie kollegas in die Bundestag is wat eenvoudig nog nie weet nie – hoe ongelooflik dit ook al mag
klink – wat nie weet wat hier op die spel staan nie.
En dit sou ons potensiaal wees waarop ons reken.
Dit sou my volgende vraag wees:
Watter argumente het ons teen hierdie politici wanneer ons gaan probeer om met hulle te praat en – sê maar – hulle te skud?
Eerstens en veral, as hierdie IGVs in werking tree, sal ons hele waardestelsel, wat in die
Grondwet vervat is, uiteindelik op die spel staan.
Eerstens en bowenal, fundamentele regte.
Dit is inderdaad die geval – en dit is ook belangrik om te weet – dat die federale regering
verantwoordelik sou wees vir die appèl teen die IGV.
Die IGV sal egter eers in Duitsland in werking tree sodra 'n toestemmingswet en 'n implementeringswet aanvaar is.
Dit is hier waar die Duitse Bundestag en die Duitse Bundesrat in werking tree.
Dit beteken dat ons die geleentheid het om dit weer aan hulle te herhaal: Liewe kollegas, as julle dit goedkeur, sal
julle die fundamentele beginsels van die Grondwet oortree.
En dit sou 'n geleentheid wees om hier terrein te herwin.
Is dit dus beslis die moeite werd om met plaaslike politici hieroor te praat, veral
met ons verteenwoordigers in die Bundestag?
Absoluut. Ons moet dus alles probeer, en dan benodig ons natuurlik dat die algemene publiek
betrokke raak, en dan kan ons ook aan die politici skryf.
Baie sê hulle het reeds probeer, maar daar was geen reaksie nie.
Maar selfs al is daar geen onmiddellike reaksie nie, glo ek dat hierdie mense uiteindelik
sal besef dat daar hier iets aan die gang is.
Een laaste vraag: Watter organisasies ken jy wat nou ook in hierdie rigting beweeg en sê dat ons iets daaraan
moet doen? En met wie kan ons in hierdie verband netwerk?
Ja, wel, daar is byvoorbeeld 'n paar regtig wonderlike burgersinisiatiewe teen die WGO in Switserland.
Natuurlik is daar ook 'n groot spesialisinisiatief genaamd Global Health Security.
Dit is transnasionaal in Duitstalige lande – dit is wonderlik.
'n Geruime tyd gelede het ek by 'n aksie-alliansie in Duitsland aangesluit wat die World Health Alliance genoem word.
Dan het ons natuurlik nou die eerste stap, of 'n verdere stap, geneem in die rigting van internasionale netwerke
tussen prokureurs in Genève en vasgestel dat ons natuurlik in byna alle lande dieselfde probleme het.
En dit beteken dat internasionale solidariteit nou regtig begin vorm aanneem. Die idee is dat ons ook – in 'n gecoördineerde
poging in die individuele state – alles in ons vermoë moet doen om te verhoed dat hierdie IGO in werking tree.
En dit sou natuurlik ook 'n spesiale uitwerking hê.
Ja. Mev. Pfeil, baie dankie vir die onderhoud.
Ons wens jou alle sukses en alles van die beste toe!
Baie dankie. Jy is baie welkom.