Dr Pfeil, entzun dugu herrialdeak presionatu dituztela IHR berria, Osasun Araudi Internazionala, onartzeko.
Zer esan dezakezu honi buruz? Badago inolako frogarik edo ebidentziarik?
Bada, ez dut inolako froga zehatzik, baina honi buruz jakinarazi zuen emakumeak, behintzat, gure
abokatuen Genevako prentsaurrekoan linean parte hartu zuen.
Hegoafrikakoa den, oso sinesgarri den, gazte eta konprometituta dagoen abokatu bat da.
Eta Genevan Herbehereetako abokatu bat zegoen, eta hark ere baieztatu zidan presioa egiazki egin zela, hau da,
zigorrak eta bestelako hainbat neurri mehatxatu zituztela.
Herrialde bakoitzak nola bozkatu zuen edo nola kudeatu zen hori jasotzen duen zerrendarik ba al dago?
Bai, botoari dagokionez oso prozesu bitxia izan zen.
Egiazki, honela besterik ez zuen esan: Denek al dute orain azken bertsioa?
IGVren azken bertsioa, onartu zutela esaten denez, egiazki lau hilabete lehenago egon beharko zuen
eskuragarri, 55. artikuluaren 2. paragrafoaren arabera.
Eta gero bilerako lehendakariak, laburki ingurura begiratu ondoren, esaten du: ez dut inolako aurkako iradokizunik ikusten.
Beraz: hemen ez dut inolako aurkako iradokizunik ikusten. Eta horixe da.
Eta ondoren jakinarazi zen 37 estatuk bakarrik beren onespena argi eta garbi adierazi zutela, eta 37 horien zerrenda bat dago.
Ados, bozketa eskuz altxatuta egin al zen?
Ez, edozein kasutan, bideo-grabazioan ikus dezakezu, berriro ikusi nuen, ezin duzu benetan inolako eskuko seinalerik ikusi,
nahiz eta Osasunaren Mundu Biltzarraren osoko bilkurarako prozedura-araua egon. 72. arauak dio bai
eskuekin bozketa egin daitekeela, bai eskaerari erantzunez izenka bozketa egin daitekeela.
Bi gauza hauek ez ziren gertatu. Horrek esan nahi du hemen ere zalantza handia dagoela bozketa arauen arabera egin ote zen.
Gure ustez, zalantzarik gabe nazioarteko legearen aurkakoa zen.
Ados, zer esan nahi dute osasun-araudi berrikusi hauek, adibidez, hegazti-gripearen pandemia bat deklaratzen denean?
Bai, hegazti-gripea dagoeneko prestatzen ari dela dirudi, esateko moduan.
Honek esan nahi du, adibidez, IGVk orain hain deituriko osasun-produktu garrantzitsuei ematen dien garrantzia oso
handia denez, txertoak askoz azkarrago prestatu daitezkeela.
2022tik aurrera, larrialdietarako erabilerarako izendapen-prozedura bat ere badago.
Eta interesgarria dena da farmazeutika enpresek jada produktu jakin batzuetarako eskaera egin dezaketela.
Horrez gain, ofizialki independenteak diren aditu batzuk ere badaude, hauek hori ebaluatzeko ardura dutelarik.
Baina harrigarria da Osasunaren Mundu Erakundeak txosten hauek argitaratu ala ez erabakitzeko eskubidea gordetzen duela.
Horrek esan nahi du, azken finean, agian produktu bat izango dudala, argi eta garbi ez dena gomendatu segurtasun-arazo larriak
direla-eta edo eraginkorra ez delako, edo biak direlako, eta, hala ere, Osasunaren Mundu Erakundeak arbitrarioki
erabakitzen duela herrialdeei gomendatzea, adibidez derrigorrezko txertaketa-programa baten barruan.
Ba, hau inoiz ikusi gabeko eskandalu bat da.
Zein ikusten dituzu, edo Osasunaren Nazioarteko Araudiko zein aldaketa jotzen dituzu eztabaidagarrienak?
Bai, puntu eztabaidagarria aipatu dut: medikamentu eta txertoetan jarritako arreta berri eta esplizitu hau, propaganda-hizkeran
eufemistikoki "osasun-produktu egokiak" deitzen zaiona.
Jakina, hau guztia kontuan hartu behar dugu Osasunaren Mundu Erakundearen farmazeutikako lobbyarekiko
mendekotasun masiboaren testuinguruan. Lehenik eta behin, interes gatazken arazoa dago, hau da, kanpoko kontrola.
Gero, orain dakigunez, Osasunaren Mundu Erakundeak adituz osatutako hainbat batzorde ditu.
Batzorde hauek interes gatazkei buruzko adierazpenak egin behar dituzte, baina adierazpen
horiek ere konfidentzialak izaten jarraitzen dute.
Eta badakigu, egiaz, Osasunaren Mundu Erakundea (OME), farmazeutika-arloko erakundeak eta erakunde pribatuak
lotzen dituen pertsonal-truke etengabe eta alai bat dagoela.
Hau da, oso arazozkoa da.
Beste arazo oso problematiko bat da orain IHRn, hain deituriko informazio faltsuaren eta desinformazioaren aurkako borroka modu
esplizitoan txertatu dugula, eta horrek esan nahi du norbaitek informazioaren monopolioa eta egia monopolioa aldarrikatzen
duela, eta hori argi eta garbi oinarrizko legearen 5. artikulua urratzen duela, hau da, adierazpen
askatasuna, informazio askatasuna, hedabideen askatasuna eta, batez ere, askatasun akademikoa.
Ondoren, eskalazio-aukera dugu: ez bakarrik osasun-larrialdi bat (hala deitutako faltsua) deklaratu daiteke, baizik eta aldaera
indartsuago bat ere, hain zuzen ere pandemia-larrialdi deiturikoa; bertan beldur gara neurri zorrotzagoekin eta
oinarrizko eskubideen murrizketa zorrotzago eta agian iraunkorragoekin ere egin beharko dugula, beste
modu batean esanda, oinarrizko eskubideen urraketak.
Aipatutako gauzetatik, zein uste duzu garrantzitsuena den jendearen arreta erakartzeko?
Egiaz, denaren konbinazioa da.
Beraz, azken finean, probatu gabe egon daitezkeen produktu hauek bizitza eta gorputz osotasunerako mehatxu larria suposatzen dute.
Gainera, produktu horien ikerketa eta garapena, ekoizpena, finantzaketa eta banaketa
orain diru-laguntza gehigarria jasoko dute.
Araudi hauek azkar transferitu ziren aldi baterako atzeratutako pandemiaren akordioatik IGVra.
Eta ondoren, produktu horien ikerketa sustatzeak arazo bat sortzen du – alegia, ezin dugula bereizi funtzioaren joko
deituriko ikerketatik, oso tresna arriskutsua dena eta azken batean Covid-19arekin jada bizi izan dugun egoerara eraman
dezakeena, hau da, laborategiko birusak izan daitezkeela eta gero, nolabaiteko ausaz – segurtasun-neurriak inoiz ez
direlako nahikoak – laborategia utzi eta, ondoren, IGV horiek borrokatu behar duten pandemia bera eragin dezakete.
Eta hori, noski, beste ikusgarri harrigarri bat da.
Pfeil andre, zein urrats hartu beharko genituzke, zure ustez, gobernuek orain duten hamar hilabeteko epea –
esaterako – gai horiei buruz kontzientzia pizteko eta, aldi berean, zerbait egiteko baliatzeko?
Beraz, jakina, erabakiak hartzeko maila orain oso, oso garrantzitsua da.
Orain Alemaniari begiratzean, naturalki nahiko itxaropen gutxi dugu gobernu federalak orain pausoa emango
duela esanez ez dugula onartuko IHR, Osasunaren Araudi Internazionala. Hori da gertatu behar dena.
Baina, adibidez, abokatu gisa edo talde handiago gisa egin dezakeguna eta saiatu nahi duguna da Alemaniako Parlamentuari
petizio bat aurkeztea. Gai hau Alemaniako Parlamentuaren arreta deitu nahi dugu eta gobernuari IHR
baztertzeko eta onartu ez dezan eskatzeko eskatzea nahi dugu.
Beraz, hori izango litzateke lehenengo gauza.
Petizio gehiago egitea garrantzitsua da; politikariek naturalki bozkalariei erantzuten diete, eta horrek esan nahi du jendeak
kalera ateratzen denean seinale garbi bat bidaltzen duela.
Adibidez, edozein pertsonak bere hautes-barrutia ordezkatzen duen politikariarekin bilera bat antolatu dezake.
Era berean, informazio-material ona eta abar ere badago. Eta, batez ere, hezkuntza eskaini.
Beraz, joan den astean oso konprometituta eta oso pertzepitiboa den emakume batekin ari nintzen hitz egiten; emakume hori CDUkoa
da eta dio Bundestag-en dauden lankide askok, oso askok, oraindik ere, sinestezina
dirudien arren, ez dakiela hemen zer dagoen jokoan.
Eta hori izango litzateke gure potentziala, eta horretan oinarritzen gara.
Hori izango litzateke nire hurrengo galdera:
Zein argudio ditugu politikari horien aurka, haiekin hitz egitera joan eta – esaterako – esnatzeko astintzeko saiatzen garenean?
Lehenik eta behin, IGV hauek indarrean sartzen badira, Oinarrizko Legean jasotako gure
balio-sistema osoa azken finean arriskuan egongo da.
Lehenik eta behin, oinarrizko eskubideak.
Egiaz, hala da – eta hori ere garrantzitsua da jakitea – gobernu federalak IGVaren aurka
helegitea jartzeaz arduratuko litzatekeela.
Hala ere, IGV Alemanian bakarrik indarrean jarriko da adostasun lege bat eta ezarpen lege bat onartuta daudenean.
Hemen sartzen dira jokoan Alemaniako Bundestag eta Alemaniako Bundesrat.
Honek esan nahi du berriro ere haiei esateko aukera dugula: lankide maiteok, hau onartzen baduzue, Lege
Oinarrizkoaren oinarrizko printzipioak urratuko dituzue.
Eta hori hemen lurra berreskuratzeko aukera bat izango litzateke.
Beraz, zalantzarik gabe merezi du tokiko politikariekin honi buruz hitz egitea, bereziki Bundestageko gure ordezkariekin?
Jakina. Beraz, dena probatu behar dugu, eta, noski, herritarren babesa behar dugu; orduan politikariei ere idatzi diezaiekegu.
Askok diote jada saiatu direla, baina erantzunik ez zegoen.
Hala ere, uste dut erreakziorik ez badago ere, jende hauek nolabait konturatuko direla hemen zerbait gertatzen ari dela.
Azken galdera bat: Zein erakunde ezagutzen dituzu, orain ere norabide horretan mugitzen ari direnak eta esaten
dutenak honi buruz zerbait egin behar dugula? Eta norekin harremanetan jar gaitezke horren inguruan?
Bai, ba, adibidez, Suitzan ere badira Osasunaren Mundu Erakundearen aurkako herritarren ekimen bikain batzuk.
Jakina, Global Health Security izeneko ekimen espezialista bikaina ere badago.
Alemanez hitz egiten den herrialdeetan transnazionala da – bikaina da.
Duela denbora bat, Alemanian Munduko Osasun Aliantza izeneko ekintza-aliantza batean sartu nintzen.
Orduan, jakina, Genevako abokatuen arteko nazioarteko sareketarako lehen urratsa edo beste urrats bat eman dugu, eta ia
herrialde guztietan arazo berberak ditugula egiaztatu dugu.
Eta horrek esan nahi du nazioarteko elkartasuna orain benetan forma hartzen hasi dela. Ideia da guk ere – estatu
bakoitzean egindako ahalegin bateratuan – ahalegin guztiak egitea IGO hau indarrean sartzea saihesteko.
Eta horrek, noski, eragin berezi bat ere izango luke.
Bai. Pfeil andreari, eskerrik asko elkarrizketagatik.
Zuri arrakasta guztiak eta onena opa dizugu!
Eskerrik asko. Ez dago ezer.