Dr. Pfeil, kita krungu manawa negara-negara wis dipaksa sarujuk marang IHR anyar, yaiku Peraturan Kesehatan Internasional.
Apa sing bisa sampeyan omongake babagan iki? Apa ana bukti utawa kebenaran?
Ya, aku ora duwe bukti konkrit, nanging wanita sing nglaporake iki paling ora melu konferensi
pers para pengacara kita sacara online ing Jenewa.
Dheweke iku pengacara enom sing banget dipercaya, setya, saka Afrika Kidul.
Lan ana pengacara Walanda sing rawuh ing Jenewa, lan dheweke uga mastèkaké marang aku yèn tekanan pancèn
ditrapaké, yaiku sanksi lan macem-macem langkah liya diancam.
Apa ana dhaptar carane saben negara milih, utawa kepiye iki ditangani?
Ya, iku pancen proses sing aneh banget, saka segi pamilihan.
Sejatine mung kandha: Apa saiki kabeh wis nduwé versi pungkasan?
Versi pungkasan IGV, kaya sing konon wis diadopsi, saktenane kuduné wis kasedhiya patang
wulan luwih dhisik, miturut Pasal 55 ayat 2.
Lan banjur ketua rapat mung kandha, ndelok sakedhap, banjur kandha: Aku ora weruh ana sing nentang.
Dadi: aku ora weruh ana keberatan ing kene. Lan kuwi wae.
Lan sawisé kuwi dilaporaké yèn mung 37 negara bagian sing kanthi cetha wis nyatakake persetujuané, lan ana dhaptar saka 37 kuwi.
Oke, apa pemungutan suara kuwi dilakoni kanthi ngacungake tangan?
Ora, ing kahanan apa wae, sampeyan bisa ndeleng ing rekaman video, aku wis nonton maneh, sampeyan sejatine ora bisa ndeleng
sinyal tangan apa wae, sanajan ana aturan prosedur kanggo Majelis Kesehatan Donya, kanggo sidang pleno. Aturan 72,
sing kandha manawa bisa kanthi ngacungake tangan utawa, miturut panjalukan, voting kanthi nyebut jeneng.
Kaloro prakara iki ora kelakon. Iki ateges ing kene uga ana pitakon gedhe apa
pemungutan swara kuwi pancen dilakoni manut aturan.
Miturut panemuku, kuwi pancen bertentangan karo hukum internasional.
Oke, apa tegese peraturan kesehatan sing wis direvisi iki, contone yen pandemi flu manuk diumumake?
Ya, flu manuk kayane wis disiapake, bisa diomongake.
Iki ateges, contone, amarga IGV saiki menehi penekanan sing kuwat banget marang produk kesehatan sing diarani
relevan, vaksin, contone, saiki bisa disiapake luwih cepet.
Ana uga prosedur pendaftaran panggunaan darurat, saliyane wiwit taun 2022.
Lan sing menarik yaiku perusahaan farmasi wis bisa nglamar kanggo produk tartamtu.
Ana uga para ahli sing resmi mandiri sing kudune ngevaluasi iki.
Nanging sing nggumunake yaiku WHO nduweni hak kanggo mutusake apa nerbitake utawa ora nerbitake laporan-laporan iki.
Iki ateges, ing pungkasané, aku bisa nduwé produk sing cetha ora disaranaké amarga ana keprihatinan keamanan sing serius utawa
amarga ora efektif, utawa loro-loroné, lan WHO kanthi sewenang-wenang mutusaké nyaranaké produk
kuwi marang negara-negara, umpamané minangka bagéan saka program vaksinasi wajib.
Ya, iki skandal sing durung tau ana sadurunge.
Endi sing sampeyan deleng, utawa owah-owahan apa ing Peraturan Kesehatan Internasional
sing sampeyan anggep paling kontroversial?
Ya, aku mung nyebutake poin kontroversial, yaiku fokus anyar sing eksplisit marang obat-obatan lan vaksin, sing kanthi eufemistik
diarani "produk kesehatan sing relevan" ing basa propaganda.
Mesthi wae, kita kudu nimbang kabeh iki kanthi latar mburi gumantungé WHO sing gedhé marang lobi farmasi. Kaping pisan,
ana masalah benturan kapentingan, yaiku kontrol saka njaba.
Banjur, kaya sing saiki kita ngerti, WHO nduwèni akèh komite ahli.
Panitia-panitia iki wajib nggawe pranyatan babagan benturan kapentingan, nanging pranyatan-pranyatan kasebut tetep rahasia.
Lan kita uga ngerti manawa sejatine ana perputaran wong sing terus-terusan antarane WHO, organisasi sing
ana gandhengane karo farmasi, lan organisasi swasta.
Iku tegesé, iki pancen dadi masalah.
Masalah liyane sing banget bermasalah yaiku saiki kita wis sacara eksplisit ngukuhake perjuangan nglawan sing diarani informasi
palsu lan disinformasi ing IHR, sing ateges ana wong sing ngaku duwé monopoli informasi, monopoli kabeneran, sing cetha nglanggar
Artikel 5 Undhang-Undhang Dasar, yaiku kabebasan nyatakake pendapat, kabebasan informasi, kabebasan
media lan, sing paling utama, kabebasan akademik.
Banjur kita duwe kemungkinan eskalasi, sing ora mung bisa diumumake darurat kesehatan, sing diarani palsu, nanging uga
varian sing luwih parah, yaiku sing diarani darurat pandemi, ing ngendi kita kudu wedi manawa banjur uga kudu ngadhepi
langkah-langkah sing luwih ketat, watesan hak-hak dhasar sing luwih ketat lan bisa uga
luwih suwe, yaiku pelanggaran hak-hak dhasar.
Endi saka barang-barang sing sampeyan sebutake mau sing sampeyan kira paling penting kanggo digawa marang perhatian umum?
Iki sejatine gabungan saka kabeh.
Dadi, pungkasané, produk-produk sing bisa uga durung diuji iki ngancam nyawa lan awak kanthi parah. Luwih saka kuwi,
riset lan pangembangan, produksi, pembiayaan, lan distribusi produk-produk iki saiki bakal nampa dana tambahan.
Peraturan-peraturan iki kanthi cepet dipindhahake saka perjanjian pandemi sing ditangguhake sementara wektu menyang IGV.
Lan banjur, kanthi nyengkuyung riset marang produk-produk iki, kita duwe masalah – yaiku kita ora bisa misahake saka riset sing
diarani "game of function", sing dadi piranti banget mbebayani lan pungkasane bisa nuntun marang apa sing wis kita alami karo
Covid-19, yaiku manawa iki bisa dadi virus laboratorium sing banjur, luwih kurang amarga kebetulan – amarga langkah-langkah
keamanan ora bakal cukup – metu saka laboratorium lan banjur nyebabake pandemi sing sejatine arep dipatèni déning IGV iki.
Lan kuwi mesthi wae pancen nggumunake banget.
Bu Pfeil, miturut panjenengan langkah apa sing kudu kita lakoni supaya bisa migunakaké periode 10 wulan sing saiki
diduwèni pamaréntah kanggo – umpama – nambah kesadaran bab masalah-masalah iki lan uga tumindak ngatasi?
Dadi mesthi wae tingkat pangambil keputusan saiki pancen penting banget.
Nalika aku ndeleng Jerman saiki, kita mesthi nduwé pangarep-arep sing relatif sithik yèn pamaréntah federal bakal njupuk
langkah kanggo ngomong yèn kita ora bakal nampa IHR, yaiku Peraturan Kesehatan Internasional. Kuwi sing kudu kelakon.
Nanging apa sing bisa kita lakoni, umpama, lan apa sing pengin kita coba minangka pengacara utawa minangka klompok sing luwih
gedhé, yaiku ngirim petisi marang Bundestag. Kita pengin nggawa masalah iki marang perhatian Bundestag Jerman lan ngajak
Bundestag supaya meksa pamaréntah nolak IHR lan ora nampa.
Dadi kuwi bakal dadi bab pisanan tenan.
Petisi-petisi liyane iku penting; para politisi mesthi nanggapi para pemilih, sing ateges nalika wong-wong
padha metu menyang dalan, iku ngirim sinyal sing kuwat.
Contone, sapa wae bisa ngatur patemon karo politikus sing makili konstituensi.
Ana uga bahan informasi sing apik, lsp. Lan, sing paling utama, nyedhiyakake pendidikan.
Dadi, minggu kepungkur aku lagi ngobrol karo sawijining wanita sing pancen setya lan peka, sing dadi anggota CDU lan sing kandha
yèn ana akèh banget kanca-kanca ing Bundestag sing pancèn isih ora ngerti – sanajan kèri tenan – apa sing dipertaruhkan ing kéné.
Lan kuwi bakal dadi potensi kita, sing kita andelake.
Kuwi bakal dadi pitakonanku sabanjure:
Apa dalil sing kita duwé marang para politisi iki nalika kita nyedhaki lan nyoba ngomong karo wong-wong
mau lan – ayo diomong – nggoyang supaya padha tangi?
Kaping pisan lan paling utama, yen IGV iki ditrapake, sakabehe sistem nilai kita sing kaestokake ing
Undhang-Undhang Dasar bakal pungkasané dipertaruhkan.
Kaping pisan lan kang paling utama, hak-hak dhasar.
pancen kaya ngono – lan iki uga penting kanggo dingerteni – yèn pamaréntah federal sing bakal
tanggung jawab kanggo ngajokaké banding marang IGV.
Nanging, IGV mung bakal ditrapake ing Jerman sawisé ana undang-undang persetujuan lan
undang-undang pelaksanaan sing wis disahake.
Iki panggonané Bundestag Jerman lan Bundesrat Jerman mlebu peran.
Iki ateges kita duwe kasempatan kanggo ngandhani maneh marang kanca-kanca: Yen sampeyan nyetujoni iki, sampeyan
bakal nglanggar prinsip-prinsip dhasar Undhang-Undhang Dasar.
Lan kuwi bakal dadi kasempatan kanggo mbalekake posisi ing kene.
Dadi mesthi pantes rembugan karo politisi lokal babagan iki, utamane wakil-wakil kita ing Bundestag?
Mesthi. Dadi kita kudu nyoba kabeh, banjur mesthi kita butuh dukungan saka masyarakat umum, lan
banjur kita uga bisa nulis marang para politikus.
Akeh sing kandha wis nyoba, nanging ora ana wangsulan.
Nanging sanajan ora ana reaksi langsung, aku yakin yen wong-wong iki pungkasane bakal nyadari yen ana sing kedadeyan ing kene.
Pitakonan pungkasan: Organisasi apa waé sing sampeyan ngerti sing saiki uga obah menyang arah iki, ngomong yèn
kita kudu nindakake apa-apa babagan iki? Lan sapa waé sing bisa kita ajak jejaring ing babagan iki?
Ya, umpama, ana uga sawetara inisiatif warga sing pancen apik banget nglawan WHO ing Swiss.
Mesthi wae, ana uga inisiatif spesialis gedhe sing diarani Global Health Security.
Iku transnasional ing negara-negara sing nganggo basa Jerman – apik tenan.
Sawetara wektu kepungkur, aku gabung karo aliansi aksi ing Jerman sing diarani World Health Alliance.
Banjur, mesthi wae, saiki kita wis njupuk langkah kapisan, utawa langkah luwih lanjut, kanggo jejaring internasional
antar pengacara ing Jenewa lan wis nemtokake manawa kita mesthi nduwé masalah sing padha ing meh kabèh negara.
Lan kuwi ateges yèn solidaritas internasional saiki pancèn wiwit mbentuk wujud. Gagasané yaiku kita uga bisa –
kanthi upaya bebarengan ing saben negara – ngupaya kabèh cara kanggo nyegah IGO iki supaya ora ditrapaké.
Lan kuwi mesthi uga bakal duwe efek khusus.
Inggih. Bu Pfeil, matur nuwun sanget kanggo wawancarane.
Mugi panjenengan pinaringan kasil lan kabecikan sedaya!
Matur nuwun sanget. Sami-sami.