Vir vandag, 17 Junie 2024, het die organisasie United for Freedom gaste na 'n perskonferensie
hier in die pragtige Taunus-streek uitgenooi.
Daar is 'n rykdom onderwerpe om vandag te bespreek.
Onder andere praat Dr Pfeil oor die Internasionale Gesondheidsregulasies, wat in
stryd met die internasionale reg aangeneem is.
Soos goed bekend is, is hierdie twee weke gelede by die Wêreldgesondheidsorganisasie
se Algemene Vergadering in Genève aangeneem.
Dr Pfeil: Ja, oor die aanneming van die IGV in stryd met internasionale reg.
Dit was nogal 'n thriller by die Wêreldgesondheidsvergadering, die manier waarop hierdie IGT's na bewering aangeneem is.
En natuurlik is dit belangrik dat ek kortliks die mees kontroversiële aspekte van hierdie internasionale
gesondheidsregulasies uiteensit en wat ons daaraan kan doen.
'n Kort opmerking oor die WGO:
Mens hoor dikwels dat dit 'n privaat organisasie is.
Formele, die WGO is 'n regeringsorganisasie.
Dit is die klassieke unie van state vir 'n spesifieke doel.
Hier beweer hulle amptelik dat hulle gesondheid, openbare gesondheid bevorder.
Sulke organisasies stig dan gewoonlik hul eie liggame.
Hier is dit die Wêreldgesondheidsraad.
Verteenwoordigers van die Lidstate word daar ontplooi.
Dan het ons 'n Uitvoerende Raad as die uitvoerende liggaam en, baie belangrik en baie magtig, die
Direkteur-Generaal, wat die sogenaamde Sekretariaat lei.
Die oorspronklike plan was om twee internasionale verdragte aan te neem.
Eerstens, die IGV, wat reeds in die 2005-grondwet bestaan, maar nou omvattend hersien is.
En daar was ook planne om 'n nuwe internasionale verdrag aan te neem, die sogenaamde pandemieverdrag.
Die aanneming van die pandemie-verdrag is uitgestel, en daar is baie druk hier om dit, indien moontlik,
uiterlik by volgende jaar se Wêreldgesondheidsvergadering aan te neem – dit is wat mnr. Tedros wil hê.
Die mense wat moontlik agter hom staan, wil hê dit moet, indien moontlik, hierdie jaar deurgevoer word.
Presies, volgens die tydlyn. Daar is beweer dat die IGV reeds goedgekeur is.
As ons dit nou net aanvaar, sal hulle outomaties ná twaalf maande in werking tree.
Tenzij die betrokke state uitdruklik hul uittreding verklaar.
Dit beteken dus dat hulle beswaar maak teen die inwerkingtreding daarvan oor tien maande.
Dit sal wees tot 31 Maart.
Die aanvaarding van die Internasionale Gesondheidsregulasies, ek sit dit in
aanhalingstekens, het op 'n baie vreemde wyse plaasgevind.
Ons het die verpligte prosedurele vereiste van Artikel 55 IGV.
Daarna moet die finale weergawe, wat daarna ter stemming gebring sal word, ten minste vier maande voor die stemming in
die Wêreldgesondheidsraad aan die state beskikbaar gestel word.
Die doel is natuurlik dat lande duidelik moet wees oor die politieke, ekonomiese, administratiewe en finansiële gevolge.
Hulle moet ook nagaan of hierdie IGV-wysigings byvoorbeeld versoenbaar is met hul
nasionale grondwette of met internasionale reg.
In plaas daarvan het ons voluit gewerk en, net voor voltooiing, was ons in Genève en het daar in
die oggend as prokureurs 'n perskonferensie gehou.
By die parallelle geleentheid het ons nog nie geweet dat hierdie waansin in die aand sou
plaasvind nie, dat dit na bewering reeds goedgekeur is.
Hoe het dit eintlik gegaan?
Daar is nog steeds 'n video-opname van hierdie stemming, wat nog steeds op die tuisblad gesien kan word.
Natuurlik, sover ek kon sien, kan jy nie die hele kamer sien nie, maar eintlik net die plenaire area vooraan.
Toe sê die President: Het almal hierdie finale weergawe? Ek sien geen besware nie.
En dan vra hy: ja, stem almal saam? En dan weer: Ek sien geen beswaar nie.
So, 'n baie vreemde prosedure, veral aangesien Reël 72 bepaal dat:
Stemming moet per handopstekking geskied of, op versoek, selfs per rolroeping.
Daar was stilte in die woud. Dus 'n baie, baie twyfelagtige storie.
Toe is daar beweer dat daar eensgesindheid was, wat niemand wat nou na hierdie video kyk, kan verifieer nie.
Daar is positief berig dat 37 state uitdruklik in die guns van die aanneming van hierdie IGV's gepleit het.
Daar is 'n lys wat natuurlik Duitsland en verskeie ander Europese lande insluit, sowel as ander soos byvoorbeeld die VSA.
Maar daar was ook baie teenstand in die bespreking.
So Belarus, Iran, Argentinië, Costa Rica en ander lande – Slowakye is baie belangrik, dink net aan hierdie moordaanslag nou.
Appèlle is ook toegelaat. Vandaar hierdie eienaardige verhaal.
Is die kworum (die minimum aantal lede wat benodig word om besluite te neem) selfs bereik?
99 lande sou uitdruklik met 'n handopsteking moes instem. Baie twyfelagtig.
Daarom beslis op grond van Artikel 55, paragraaf 2 alleen.
Marianne Grimmenstein het dit so pragtig gestel: Die WGO oortree sy eie reëls.
Stem in stryd met internasionale reg en dus ongeldig.
En enige staat wat hierteen nie beswaar maak nie, stel homself eintlik in die onreg.
Na die noodsaaklike inhoud.
Benewens die gesondheidsnoodgeval van internasionale kommer – treffend in Engels afgekort as "fake", soos in vals – is daar
nou 'n nuwe, ernstiger vorm hiervan, die pandemiese noodgeval.
Dit is ook vreemd dat dit byvoorbeeld veronderstel is om oor 'n hoë risiko te gaan, dit wil sê slegs die risiko om die kapasiteit
van gesondheidstelsels te oorskry of sosiale en ekonomiese ontwrigting te veroorsaak weens 'n veronderstelde
baie gevaarlike grensoverschrijdende aansteeklike siekte.
Vanuit 'n regsperspektief moet mens dan vra: Is sulke kriteria gepas vir 'n pandemiese noodgeval wat
uiteindelik massiewe inbreuke op fundamentele regte regverdig?
Want dit is nie te wyte aan die siekte self nie, maar 'n kwessie van die regering se raamwerkvoorwaardes.
Dit is eintlik 'n swak regverdiging vir daaropvolgende skendinge van fundamentele regte, wat Direkteur-Generaal Tedros
dan op grond van hierdie pandemie-noodgeval kan aanbeveel.
En daar moet gevrees word dat selfs ernstiger ingrypings op grond van die pandemiese noodgeval geregverdig sal word.
Dan baie problematies, die sogenaamde relevante gesondheidsprodukte en 'n baie belangrike nuwe beginsel by die
WGO is die sogenaamde gelykheid, distributiewe geregtigheid.
Dit verwys na die feit dat armer lande, ontwikkelende lande in dik aanhalingstekens, nou ook baat vind by al hierdie seëninge
van sogenaamde entstowwe, natuurlik mRNA-tegnologie en medisyne van daardie – ek sê dit doelbewus met groot ironie –
farmaseutiese maatskappye wat indirek of direk die WGO mede-borg.
En op hierdie punt, ten minste, wonder mens: Wie beheer eintlik die WGO?
Is dit regtig nog steeds die state, of is dit die borge?
Dit is goed bekend dat die WGO byna 85 persent van sy befondsing uit vrywillige skenkings kry, insluitend 'n groot aantal privaat
skenkings van die farmaseutiese bedryf, hetsy direk of indirek.
Die Bill Gates-stigting alleen dra waarskynlik direk of indirek by tot 20 persent van die WGO se totale begroting.
Die stryd teen sogenaamde misleiding en waninligting is egter nou uitdruklik in die IGV vervat.
In hierdie konteks is ongeveer 40 vennootskaps-ooreenkomste met groot tegnologiemaatskappye uit die digitale bedryf, Google,
Facebook en Co., met Microsoft natuurlik in die agtergrond, gesluit, waarvan die inhoud ook nie bekendgemaak word nie.
Teen hierdie agtergrond moet ons natuurlik vrees vir 'n verdere verskerping van sensuur, veral in die vrye media, maar bowenal
in 'n groot deel van die gesiene wetenskaplike gemeenskap wat in die verlede reeds uit die diskoers uitgesluit is.
En sonder vrye diskoers kan ons beslis nie die waarheid benader wat hier dringend nodig is nie.
Dit alles teen die agtergrond van die voortdurende gebrek aan 'n onafhanklike, wettig bindende toesighoudende liggaam wat
byvoorbeeld mnr. Tedros oor sy vingers sou tik wanneer hy 'n vals pandemie of 'n pandemiese noodgeval afkondig.
In teorie moet hy vooraf die risiko's en voordele van elke enkele maatregel wat hy aanbeveel, afweeg.
Dit geld ook vir lande met liberale grondwette.
Aangesien niemand hom dophou nie en daar geen kontroles en balanse is nie, kan hy eenvoudig die vals
pandemie-noodgeval en hierdie aanbevelings willekeurig afdwing.
Soos 'n inkvis, bly die WGO uitreik na regeringsadministrasies.
Daar sal nou 'n nasionale IHR-owerheid wees, en die sogenaamde kernvermoëns op die verskillende administratiewe vlakke moet
versterk word, insluitend, natuurlik, die stryd teen sogenaamde infodemieë – dit wil sê in die bestryding van
beweerde misleiding, waar die WGO en die Lidstate dan die ooreenstemmende monopolie op die waarheid voorhou.
Daar is 'n gebrek aan 'n onafhanklike toesighoudende owerheid.
Die aanbevelings kan massiewe skendinge van grondregte inhou wat, indien nie in terme van risiko en voordeel beoordeel nie,
tot die ernstigste skendinge van grondregte wêreldwyd kan lei.
Die bevordering van navorsing in entstowwe en medisyne is onontkombaar tegnies gekoppel
aan wat bekendstaan as funksiewin-navorsing.
Dit is op sy beurt gekoppel aan navorsing oor biologiese wapens en gepaard met beduidende veiligheidsrisiko's.
Dit beteken dat daar 'n selfs groter risiko is dat hierdie WGO-regulasies uiteindelik die
presiese gevare sal skep wat die WGO beweer wil voorkom.
In werklikheid sal 'n land soos Duitsland, byvoorbeeld, 'n verpligting hê ingevolge internasionale
reg op WGO-vlak wanneer die IHR in werking tree.
Duitsland kan egter teoreties sê: Stop, ek sal nie implementeer wat mnr. Tedros aanbeveel nie,
byvoorbeeld op nasionale vlak, omdat dit die Grondwet oortree.
Dit is teoreties denkbaar, en hulle behoort dit eintlik te doen.
In die praktyk het ons gesien dat lande verantwoordelikheid na die WGO verskuif.
Duitsland is in elk geval een van die hoofstaatsborgers van die WGO.
Duitsland sal gewillig voldoen.
Ten minste in die verlede het Duitsland nie moeite gedoen om aan die bepalings van die Grondwet te voldoen nie.
Dit beteken dat ons, teen hierdie agtergrond, die gevaar in die gesig staar van die vestiging van 'n eksterne beheerste en
totalitêre wêreldwye gesondheidsregime en, natuurlik, uiteindelik die gevaar van langdurige en massiewe menseregteskendings.
Menswaardigheid is onaantastbaar.
'n Staat wat inmeng met fisiese integriteit en fundamentele burgerlike vryhede, moet so 'n inmenging altyd regverdig.
Hy moet altyd die risiko's en voordele afweeg.
Ons het hierdie redenasie nie in Duitsland of in baie ander lande regoor die wêreld in 2020 gehoor nie.
Ons het nog geen getuienis gehoor nie.
Die staat het hier 'n plig, en dit het versuim om dit na te kom!
Deur alleenlik nie hierdie regverdiging te verskaf nie, pleeg hy reeds massiewe menseregteskendings. Wat kan daaraan gedoen word?
Natuurlik moet ons so ver as moontlik gaan, daarom is belangrike media-uitlate hier ook verteenwoordig om die openbare mening op
te roer. Demonstrasies, pamflette en so meer. Maar eerstens en voor alles gaan dit nou daaroor om dié in posisies van
verantwoordelikheid, dié wat nog goeie wil het, aan te spoor.
Dit is baie belangrik om regsoptrede te neem, dringende gedinge, grondwetlike klagtes, uiters belangrik.
Byvoorbeeld kan elke enkele persoon in gesprek tree met hul lid van die parlement in hul kiesafdeling.
En hierdie mense probeer aandag vestig op die kwessie.
Daar is baie geleenthede om hier betrokke te raak.
Selfs net gesels met vriende, kennisse, bure, met die deur effens oop.
Ons moet regtig en ons kan regtig hier al die stops uittrek. Daar is geen maatregel wat nie belangrik is nie.
Maar ek sou sê dat die fokus eintlik op oortuiging, onderwys, onderwys, onderwys onder politieke besluitnemers behoort te wees.
Persoonlik sien ek min kans dat dit met die federale regering sal gebeur.
Daarom probeer ons deur hierdie petisie die Bundestag oortuig om die federale regering op
te roep om af te sien, en dit kragtig te doen.
En natuurlik, as alles reguit was, sou 'n grondwetlike klagte teen hierdie heeltemal onwettig aangeneemde IGV's eintlik
suksesvol moes wees as ons nog normale toestande gehad het.
En ons hoop en vertrou dat ons sal terugkeer na normale toestande.
En ons sal almal probeer om ons deel te doen om dit te bereik. Baie dankie.