Σήμερα, 17 Ιουνίου 2024, η οργάνωση Ενωμένοι για την Ελευθερία μας κάλεσε σε συνέντευξη Τύπου εδώ στην όμορφη περιοχή Taunus.
Υπάρχει πληθώρα θεμάτων που θα συζητηθούν σήμερα.
Μεταξύ άλλων, ο Δρ Pfeil μιλάει για τους Διεθνείς Υγειονομικούς Κανονισμούς που υιοθετήθηκαν κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.
Όπως γνωρίζετε, αυτές εγκρίθηκαν πριν από δύο εβδομάδες στη Γενική Συνέλευση του ΠΟΥ στη Γενεύη.
Δρ Pfeil: Ναι, στην υιοθέτηση της ΔΥΑ κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου.
Έτσι, ήταν ένα θρίλερ στην Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας, ο τρόπος με τον οποίο υποτίθεται ότι υιοθετήθηκαν αυτές οι ΔΥΑ.
Και, φυσικά, είναι σημαντικό να περιγράψω εν συντομία τις πιο αμφιλεγόμενες πτυχές αυτών των διεθνών
υγειονομικών κανονισμών και τι μπορούμε να κάνουμε.
Πολύ σύντομα για το θέμα του ΠΟΥ:
Συχνά ακούγεται ότι πρόκειται για ιδιωτικό οργανισμό.
Επίσημα, ο ΠΟΥ είναι κυβερνητικός οργανισμός.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για την κλασική ένωση κρατών για έναν συγκεκριμένο σκοπό.
Εδώ ισχυρίζονται επίσημα ότι θέλουν να προάγουν την υγεία, τη δημόσια υγεία.
Κατά κανόνα, οι οργανώσεις αυτές έχουν επίσης τα δικά τους όργανα.
Εδώ είναι η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας.
Οι εκπρόσωποι των κρατών μελών αποσπώνται εκεί.
Στη συνέχεια, έχουμε ένα Εκτελεστικό Συμβούλιο ως εκτελεστικό όργανο και, πολύ σημαντικό και παντοδύναμο, τον Γενικό Διευθυντή,
ο οποίος βρίσκεται επικεφαλής της λεγόμενης Γραμματείας.
Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε την υιοθέτηση δύο διεθνών συνθηκών.
Η μία είναι η ΔΔΑ, η οποία υπάρχει ήδη σε ένα σύνταγμα του 2005, αλλά το οποίο έχει πλέον αναθεωρηθεί πλήρως.
Και στη συνέχεια, υπήρχαν επίσης σχέδια για την υιοθέτηση μιας νέας διεθνούς συνθήκης, της λεγόμενης συνθήκης για την πανδημία.
Η έγκριση της συνθήκης για την πανδημία έχει αναβληθεί, ασκείται μεγάλη πίεση εδώ, αν είναι δυνατόν το
αργότερο στην Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας του επόμενου έτους - αυτό είναι που θέλει ο κ. Tedros.
Οι άνθρωποι που μπορεί να βρίσκονται πίσω από αυτό ελπίζουν ότι θα υιοθετηθεί ενδεχομένως φέτος.
Ακριβώς, σχετικά με το χρονοδιάγραμμα. Υποστηρίχθηκε ότι η ΔΥΑ είχε υιοθετηθεί.
Εάν απλά υποθέσετε ότι, τότε θα τεθούν αυτόματα σε ισχύ μετά από δώδεκα μήνες.
Εκτός εάν τα αντίστοιχα κράτη δηλώνουν ρητά τη λεγόμενη εξαίρεση.
Με άλλα λόγια, αντιδρούν στην έναρξη ισχύος εντός δέκα μηνών.
Αυτό ισχύει μέχρι τις 31 Μαρτίου.
Η υιοθέτηση των Διεθνών Υγειονομικών Κανονισμών, το θέτω σε εισαγωγικά, έγινε με έναν πολύ περίεργο τρόπο.
Από τη μία πλευρά, έχουμε την υποχρεωτική διαδικαστική απαίτηση του άρθρου 55 του ΔΣΑ.
Σύμφωνα με αυτό, η τελική έκδοση, η οποία στη συνέχεια θα τεθεί σε ψηφοφορία, πρέπει να είναι πράγματι
διαθέσιμη στα κράτη τουλάχιστον τέσσερις μήνες πριν από την ψηφοφορία στην Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας.
Ο σκοπός είναι, φυσικά, να συνειδητοποιήσουν τα κράτη τις πολιτικές, οικονομικές, διοικητικές και δημοσιονομικές συνέπειες.
Πρέπει επίσης να ελέγξουν κατά πόσον αυτές οι τροποποιήσεις των ΔΥΑ είναι συμβατές, για παράδειγμα με
τα εθνικά τους συντάγματα ή με το διεθνές δίκαιο.
Αντ' αυτού, βρεθήκαμε στη Γενεύη και παραχωρήσαμε εκεί το πρωί συνέντευξη Τύπου ως δικηγόροι.
Στην παράλληλη εκδήλωση, δεν ξέραμε ακόμα ότι αυτή η τρέλα θα γινόταν το βράδυ, ότι υποτίθεται ότι είχε περάσει.
Πώς πήγε αυτό στην πραγματικότητα;
Υπάρχει ακόμα μια βιντεοσκόπηση αυτής της ψηφοφορίας - η οποία είναι ακόμα ορατή στην αρχική σελίδα.
Φυσικά δεν μπορείτε να δείτε ολόκληρη την αίθουσα, απ' όσο έχω δει, αλλά πραγματικά μόνο την ολομέλεια στο μπροστινό μέρος.
Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος ερωτά: Είναι αυτή η τελική έκδοση διαθέσιμη σε όλους; Δεν βλέπω αντιρρήσεις.
Και μετά ρωτάει, ναι, συμφωνούν όλοι; Και μετά έρχεται πάλι: δεν βλέπω καμία αντίρρηση. Δεν βλέπω καμία αντίρρηση.
Επομένως, πρόκειται για μια πολύ περίεργη διαδικασία, ιδίως από τη στιγμή που ο διαδικαστικός κανόνας 72 την καθορίζει:
Η ψηφοφορία πρέπει να γίνεται με ανάταση του χεριού ή ακόμη και με ονομαστική κλήση, εάν ζητηθεί.
Αυτή ήταν η σιωπή στο δάσος. Οπότε μια πολύ, πολύ ύποπτη ιστορία.
Τότε ισχυρίστηκαν, μια ομοφωνία που κανείς που παρακολουθεί αυτό το βίντεο τώρα δεν μπορεί να επαληθεύσει.
Αναφέρθηκε θετικά ότι 37 χώρες τάχθηκαν ρητά υπέρ της υιοθέτησης αυτής της ΔΥΑ.
Υπάρχει ένας κατάλογος, ο οποίος φυσικά περιλαμβάνει τη Γερμανία και αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και άλλες, όπως οι ΗΠΑ.
Κατά τη διάρκεια της συζήτησης υπήρξαν όμως και πολλές αντιδράσεις.
Έτσι, η Λευκορωσία, το Ιράν, η Αργεντινή, η Κόστα Ρίκα και άλλες χώρες - η Σλοβακία είναι πολύ
σημαντική, σκεφτείτε μόνο αυτή την επίθεση τώρα.
Οι ενστάσεις έγιναν επίσης δεκτές. Εξ ου και αυτή η παράξενη ιστορία.
Επιτεύχθηκε καθόλου απαρτία;
99 κράτη θα έπρεπε να δώσουν τη ρητή συγκατάθεσή τους με ανάταση των χεριών. Πολύ αμφίβολο.
Επομένως, σίγουρα λόγω του άρθρου 55, παράγραφος 2 και μόνο.
Η Marianne Grimmenstein το είπε πολύ καλά: ο ΠΟΥ παραβιάζει τους δικούς του κανόνες.
Ψηφοφορία αντίθετη προς το διεθνές δίκαιο και συνεπώς άκυρη.
Και όποιο κράτος δεν το διαψεύδει αυτό, στην πραγματικότητα βρίσκεται σε απόλυτη αδικία.
Τα κύρια περιεχόμενα.
Εκτός από την κατάσταση έκτακτης ανάγκης δημόσιας υγείας διεθνούς εμβέλειας - που συντομογραφείται σε Fake,
πόσο λάθος - υπάρχει τώρα αυτή η νέα μορφή κλιμάκωσης, η πανδημική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Είναι επίσης περίεργο ότι, για παράδειγμα, υποτίθεται ότι πρόκειται για υψηλό κίνδυνο, δηλαδή μόνο για τον κίνδυνο
υπέρβασης της ικανότητας των συστημάτων υγείας ή πρόκλησης κοινωνικών και οικονομικών διαταραχών, λόγω μιας
υποτιθέμενης πολύ επικίνδυνης διασυνοριακής μολυσματικής νόσου.
Από νομικής άποψης, θα πρέπει επίσης να αναρωτηθείτε αν τα κριτήρια αυτά είναι κατάλληλα για μια τέτοια πανδημική
κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η οποία υποτίθεται ότι δικαιολογεί μαζικές καταπατήσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Επειδή αυτό δεν οφείλεται στην ίδια την ασθένεια, αλλά είναι ζήτημα των συνθηκών του κρατικού πλαισίου.
Αυτό είναι στην πραγματικότητα ένας κακός λόγος για την παρέμβαση στα θεμελιώδη δικαιώματα, τα οποία ο Γενικός
Διευθυντής Tedros μπορεί στη συνέχεια να συστήσει με βάση αυτή την πανδημική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και υπάρχει ο φόβος ότι ακόμη αυστηρότερες παρεμβάσεις θα δικαιολογηθούν από την
κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την πανδημία.
Εν συνεχεία, πολύ προβληματικά, τα λεγόμενα σχετικά προϊόντα υγείας και μια πολύ σημαντική νέα αρχή στον
ΠΟΥ είναι η λεγόμενη ισότητα, η διανεμητική δικαιοσύνη.
Αυτό αναφέρεται στο γεγονός ότι οι φτωχότερες χώρες, οι αναπτυσσόμενες χώρες σε εισαγωγικά, επωφελούνται τώρα επίσης από
όλες αυτές τις ευλογίες των λεγόμενων εμβολίων, της τεχνολογίας modRNA φυσικά, και των φαρμάκων από εκείνες - και το
λέω αυτό με μεγάλη ειρωνεία - τις φαρμακευτικές εταιρείες που έμμεσα ή άμεσα συγχρηματοδοτούν τον ΠΟΥ.
Και εδώ, το αργότερο σε αυτό το σημείο, τίθεται το ερώτημα: Ποιος ελέγχει στην πραγματικότητα τον ΠΟΥ;
Είναι πραγματικά ακόμα οι πολιτείες ή είναι οι χορηγοί;
Είναι γνωστό ότι ο ΠΟΥ εξαρτάται από εθελοντικές δωρεές για σχεδόν το 85% της χρηματοδότησής του,
συμπεριλαμβανομένων πολλών ιδιωτικών δωρεών που προέρχονται άμεσα ή έμμεσα από τη φαρμακοβιομηχανία.
Μόνο το Ίδρυμα Bill Gates συμβάλλει άμεσα ή έμμεσα στο 20% του συνολικού προϋπολογισμού του ΠΟΥ.
Τώρα, ωστόσο, ο αγώνας κατά της λεγόμενης παραπληροφόρησης και παραπληροφόρησης είναι ρητά κατοχυρωμένος στο ΔΔΑ.
Στο πλαίσιο αυτό, συνήφθησαν περίπου 40 συμφωνίες εταιρικής σχέσης με μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας από τον ψηφιακό
τομέα, Google, Facebook κ.λπ., φυσικά με τη Microsoft στο παρασκήνιο, το περιεχόμενο των οποίων επίσης δεν αποκαλύπτεται.
Σε αυτό το πλαίσιο, πρέπει φυσικά να φοβόμαστε μια επιδείνωση του προβλήματος της λογοκρισίας, ιδίως στα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης,
αλλά κυρίως σε ένα μεγάλο μέρος της σοβαρής επιστημονικής κοινότητας, η οποία έχει
ήδη αποκλειστεί από το διάλογο στο παρελθόν.
Και χωρίς ελεύθερο διάλογο, σίγουρα δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια που χρειάζεται επειγόντως εδώ.
Και όλα αυτά με φόντο τη συνεχιζόμενη έλλειψη ενός ανεξάρτητου, νομικά δεσμευτικού εποπτικού οργάνου που θα μπορούσε, για
παράδειγμα, να χτυπήσει τον κ. Τέντρος στις αρθρώσεις, αν κήρυττε μια ψεύτικη ή πανδημική κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Θεωρητικά, πρέπει να σταθμίζει εκ των προτέρων τους κινδύνους και τα οφέλη κάθε μεμονωμένου μέτρου που συνιστά.
Τα κράτη με φιλελεύθερο σύνταγμα πρέπει επίσης να το κάνουν αυτό.
Αλλά επειδή κανείς δεν τον ελέγχει, επειδή δεν υπάρχουν έλεγχοι και ισορροπίες, μπορεί απλά να συνταγογραφήσει
την ψεύτικη και την πανδημική κατάσταση έκτακτης ανάγκης καθώς και αυτές τις συστάσεις αυθαίρετα.
Ο ΠΟΥ συνεχίζει να επιτίθεται στις κρατικές διοικήσεις σαν χταπόδι.
Θα πρέπει πλέον να υπάρχει μια εθνική αρχή ΔΥΑ και να ενισχυθούν οι λεγόμενες βασικές ικανότητες στα διάφορα διοικητικά επίπεδα,
συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της καταπολέμησης της λεγόμενης infodemics - δηλαδή στον τομέα της καταπολέμησης της
υποτιθέμενης παραπληροφόρησης, όπου ο ΠΟΥ και τα κράτη μέλη διατηρούν το αντίστοιχο μονοπώλιο της αλήθειας.
Δεν υπάρχει ανεξάρτητο εποπτικό όργανο.
Οι συστάσεις μπορεί να συνεπάγονται μαζικές καταπατήσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων, οι οποίες, αν δεν εξεταστούν
ως προς την σχέση οφέλους-κινδύνου, θα οδηγήσουν σε μαζικές παραβιάσεις των θεμελιωδών δικαιωμάτων παγκοσμίως.
Η χρηματοδότηση της έρευνας για εμβόλια και φάρμακα συνδέεται αναπόφευκτα τεχνικά με τη
λεγόμενη έρευνα για την απόκτηση λειτουργικότητας.
Αυτό με τη σειρά του συνδέεται με την έρευνα για τα βιολογικά όπλα και οι σχετικοί κίνδυνοι για την ασφάλεια είναι καταφανείς.
Με άλλα λόγια, υπάρχει ακόμη μεγαλύτερος κίνδυνος αυτοί οι κανονισμοί του ΠΟΥ να δημιουργήσουν τελικά τους
κινδύνους που ο ΠΟΥ ισχυρίζεται ότι θέλει να αποτρέψει.
Στην πραγματικότητα, μια χώρα όπως η Γερμανία, για παράδειγμα, έχει υποχρέωση βάσει του διεθνούς
δικαίου σε επίπεδο ΠΟΥ όταν τεθεί σε ισχύ η ΔΥΑ.
Ωστόσο, η Γερμανία μπορεί θεωρητικά να πει: Σταματήστε, δεν θα εφαρμόσω αυτό που συνιστά ο κ. Τέντρος, για παράδειγμα,
σε εθνικό επίπεδο, διότι αυτό θα παραβίαζε τον βασικό νόμο.
Αυτό είναι θεωρητικά εφικτό και θα έπρεπε να το κάνουν.
Στην πράξη, είδαμε ότι τα κράτη μεταθέτουν την ευθύνη στον ΠΟΥ.
Η Γερμανία είναι ούτως ή άλλως ένας από τους κύριους κρατικούς χορηγούς του ΠΟΥ.
Η Γερμανία θα εκτελέσει πρόθυμα.
Τουλάχιστον στο παρελθόν, η Γερμανία δεν έδινε πλέον σημασία στις απαιτήσεις του βασικού νόμου.
Με άλλα λόγια, σε αυτό το πλαίσιο, αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο δημιουργίας ενός ελεγχόμενου από ξένους και ολοκληρωτικού
παγκόσμιου υγειονομικού καθεστώτος και, φυσικά, τον κίνδυνο μακροχρόνιων και μαζικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη.
Ένα κράτος που παρεμβαίνει στη σωματική ακεραιότητα, στις στοιχειώδεις ατομικές ελευθερίες,
πρέπει πάντα να δικαιολογεί αυτή την παρέμβαση.
Πρέπει πάντα να σταθμίζει τους κινδύνους και τα οφέλη.
Δεν έχουμε ακούσει αυτή τη δικαιολογία στη Γερμανία και σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο από το 2020.
Δεν έχουμε ακούσει κανένα στοιχείο.
Το κράτος έχει ένα καθήκον να εκπληρώσει εδώ, δεν το έχει εκπληρώσει!
Και μόνο επειδή δεν παρέχει αυτή τη δικαιολογία, διαπράττει ήδη παραβιάσεις των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων σε μαζική κλίμακα. Τι μπορεί να γίνει γι' αυτό;
Φυσικά, πρέπει να ταρακουνήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερο το κοινό, γι' αυτό και σημαντικά μέσα ενημέρωσης εκπροσωπούνται
επίσης εδώ. Διαδηλώσεις, φυλλάδια και ούτω καθεξής. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα τώρα είναι να ταρακουνήσουμε αυτούς που
βρίσκονται σε θέσεις ευθύνης, αυτούς που έχουν ακόμα καλή θέληση.
Είναι πολύ σημαντικό να λάβετε νομικά μέτρα, συνοπτικές διαδικασίες, συνταγματικές καταγγελίες, εξαιρετικά σημαντικό.
Για παράδειγμα, κάθε άτομο μπορεί να απευθυνθεί στον βουλευτή της εκλογικής του περιφέρειας.
Και αυτοί οι άνθρωποι προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή στο θέμα.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να συμμετάσχετε εδώ.
Ακόμα και αν απλά μιλάτε με φίλους, γνωστούς, γείτονες, όπου μια μικρή χαραμάδα στην πόρτα είναι ανοιχτή.
Πρέπει και πρέπει πραγματικά να βάλουμε τα δυνατά μας εδώ. Δεν υπάρχει μέτρο που να μην είναι σημαντικό.
Θα έλεγα όμως ότι η εστίαση πρέπει να είναι στην πειθώ, στην εκπαίδευση, στην εκπαίδευση, στην
εκπαίδευση, στην εκπαίδευση των πολιτικών υπευθύνων.
Προσωπικά βλέπω λίγες πιθανότητες με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
Για το λόγο αυτό χρησιμοποιούμε αυτό το ψήφισμα για να προσπαθήσουμε να πείσουμε τη Bundestag να
καλέσει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να εξαιρεθεί.
Και βέβαια, αν τα πράγματα ήταν σωστά, μια συνταγματική προσφυγή κατά αυτών των εντελώς παράνομα υιοθετημένων
IGV θα έπρεπε να είναι πράγματι επιτυχής, αν εξακολουθούσαμε να έχουμε κανονικές συνθήκες.
Και ελπίζουμε και βασιζόμαστε στην επιστροφή σε κανονικές συνθήκες.
Και όλοι θα προσπαθήσουμε να συνεισφέρουμε. Σας ευχαριστώ πολύ.