Por hodiaŭ, la 17-a de junio 2024, la organizo Unuiĝintaj por Libereco invitis gastojn al
gazetara konferenco ĉi tie en la bela Taunus-regiono.
Estas abundo da temoj por diskuti hodiaŭ.
Interalie, d-ro Pfeil parolas pri la Internaciaj Sanitaraj Regularoj, kiuj estis adoptitaj kontraŭe al internacia juro.
Kiel estas bone konate, ĉi tiuj estis adoptitaj antaŭ du semajnoj ĉe la Ĝenerala
Asembleo de la Monda Organizaĵo pri Sano en Ĝenevo.
D-ro Pfeil: Jes, pri la adopto de la IGV kontraŭe al internacia juro.
Do tio estis sufiĉe suspensplena okazaĵo ĉe la Monda Sanasembleo, laŭ la maniero kiel tiuj IGT-oj laŭdire estis adoptitaj.
Kaj, kompreneble, gravas, ke mi mallonge skizu la plej kontestatajn aspektojn de ĉi tiuj
internaciaj sanreguligoj kaj kion ni povas fari pri ili.
Nur rapida noto pri la WHO:
Oni ofte aŭdas, ke ĝi estas privata organizo.
Furmaĵe, la Monda Organizaĵo pri Sano estas registara organizo.
Tio estas, ĝi estas la klasika unio de ŝtatoj por specifa celo.
Ĉi tie ili oficiale asertas, ke ili antaŭenigas sanon, publikan sanon.
Tiaj organizoj tiam kutime starigas siajn proprajn organojn.
Jen estas la Monda Sanasembleo.
Reprezentantoj de la Membroŝtatoj estas tie sekundataj.
Poste ni havas Plenuman Konsilion kiel la plenuman organon kaj, tre grave kaj tre potencan, la Ĝeneralan
Direktoron, kiu estras la tiel nomatan Sekretarion.
La originala plano estis adopti du internaciajn traktatojn.
Unue, la IGV, kiu jam ekzistas en la konstitucio de 2005, sed nun estis amplekse reviziita.
Kaj poste ankaŭ estis planoj adopti novan internacian traktaton, la tiel nomatan pandemian traktaton.
La adopto de la pandemia traktato estis prokrastita, kaj estas granda premo por ke ĝi estu adoptita ĉe la
venontjara Monda San-Asembleo, se eble – tion volas s-ro Tedros.
La homoj, kiuj eble estas malantaŭ li, esperas, ke ĝi estos aprobita ĉi-jare.
Ekzakte, laŭ la templinio. Oni asertis, ke la IGV estis aprobita.
Se ni simple supozas, ke tio estas la kazo, tiam ili aŭtomate ekvalidiĝos post dek du monatoj.
Krom se la respektivaj ŝtatoj eksplicite deklaras sian malkonsenton.
Do tio signifas, ke ili kontraŭas ĝian ekvalidon ene de dek monatoj.
Tio estus ĝis la 31-a de marto.
La adopto de la Internaciaj Sanitaraj Regularoj, mi metis tion en citilojn, okazis tre strange.
Ni havas la devigan proceduran postulon de Artikolo 55 de la IGV.
Post tio, la fina versio, kiu poste estos submetita al voĉdonado, devas esti disponigita al la ŝtatoj almenaŭ
kvar monatojn antaŭ la voĉdonado en la Monda Sanasembleo.
La celo, kompreneble, estas, ke landoj estu klaraj pri la politikaj, ekonomiaj, administraj kaj financaj konsekvencoj.
Ili ankaŭ devas kontroli, ĉu ĉi tiuj amendoj al la IGV estas kongruaj, ekzemple, kun
iliaj naciaj konstitucioj aŭ kun internacia juro.
Anstataŭe ni laboris senĉese kaj, ĵus antaŭ la fino, ni estis en Ĝenevo kaj tie matene
kiel advokatoj okazigis gazetaran konferencon.
Ĉe la paralela evento ni ankoraŭ ne sciis, ke ĉi tiu frenezo okazos vespere, ke ĝi laŭdire jam estis pasigita.
Kiel ĝi fakte iris?
Ankoraŭ ekzistas video-registraĵo de ĉi tiu voĉdono, kiun oni ankoraŭ povas vidi sur la hejmpaĝo.
Kompreneble, laŭ mia vidpunkto, vi ne povas vidi la tutan ĉambron, sed fakte nur la plenan areon ĉe la fronto.
Tiam la Prezidanto diras: Ĉu ĉiuj havas ĉi tiun finan version? Mi ne vidas kontraŭojn.
Kaj tiam li demandas: Jes, ĉu ĉiuj konsentas? Kaj denove: Mi ne vidas iun kontraŭon. Mi ne vidas iun kontraŭdiron.
Ĉi tio estas tre stranga proceduro, precipe ĉar Regulo 72 postulas, ke:
Voĉdonado devas esti per manlevado aŭ, laŭ peto, eĉ per nomvoko.
Estis silento en la arbaro. Do, tre, tre dubinda rakonto.
Poste oni asertis, ke ekzistis unuanimeco, kion neniu, kiu nun spektas ĉi tiun videon, povas konfirmi.
Positive estis raportite, ke 37 ŝtatoj eksplicite esprimis sin favore al adopto de ĉi tiuj IGV-oj.
Estas listo, kiu nature inkluzivas Germanion kaj plurajn aliajn eŭropajn landojn, same kiel aliajn, ekzemple Usonon.
Sed en la diskuto ankaŭ estis granda opozicio.
Do Belorusio, Irano, Argentino, Kostariko kaj aliaj landoj – Slovakio estas tre grava, nur pensu pri ĉi tiu atenco nun.
Apelacioj ankaŭ estis permesitaj. Tial ĉi tiu stranga rakonto.
Ĉu la kvorumo (la minimuma nombro da membroj bezonataj por fari decidojn) eĉ estis atingita?
99 landoj devus esti eksplicite konsentintaj per manlevado. Tre pridubinda.
Tial, sendube nur surbaze de Artikolo 55(2).
Marianne Grimmenstein tiel bele diris: La Monda Organizaĵo pri Sano malobservas siajn proprajn regulojn.
Voĉdono kontraŭa al internacia juro kaj tial nevalida.
Kaj ĉiu ŝtato, kiu ne kontraŭas tion, fakte kulpigas sin mem.
Al la esenca enhavo.
Krom la san-krizo de internacia zorgo – ĝuste mallongigita al "fake" – nun ekzistas nova,
pli serioza formo de ĝi, la pandemia krizo.
Estas ankaŭ stranga, ke, ekzemple, oni supozas, ke temas pri alta risko, t.e. nur pri la risko superi la kapablojn de
sanaj sistemoj aŭ kaŭzi socian kaj ekonomian perturbon pro supozeble tre danĝera translanda infekta malsano.
El jura perspektivo, oni tiam devas demandi: Ĉu tiaj kriterioj estas taŭgaj por pandemia krizostato, kiu
finfine pravigas masivajn malobservojn de fundamentaj rajtoj?
Ĉar tio ne estas pro la malsano mem, sed prefere demando pri la kadrokondiĉoj de la registaro.
Do tio fakte estas malbona kialo por sekvaj malobservoj de fundamentaj rajtoj, kiujn Direktoro-Ĝenerala Tedros
tiam povas rekomendi surbaze de ĉi tiu pandemia krizostato.
Kaj oni timas, ke eĉ pli severaj intervenoj estos pravigitaj surbaze de la pandemia urĝa stato.
Tiam tre problemaj, tiel nomataj rilataj sanproduktoj, kaj ĉe la Monda Organizaĵo pri Sano tre grava nova
principo estas tiel nomata egaleco, distributiva justeco.
Ĉi tio rilatas al la fakto, ke malriĉaj landoj, evoluantaj landoj en dikaj citiloj, nun ankaŭ profitas de ĉiuj ĉi benoj de la tiel
nomataj vakcinoj, kompreneble mRNA-teknologio kaj medikamentoj de tiuj – mi diras tion intence kun granda
ironio – farmaciaj kompanioj, kiuj rekte aŭ nerekte kunfinancas la Mondan Organizaĵon pri Sano.
Kaj je ĉi tiu punkto, plej malfrue, oni demandas sin: Kiu fakte kontrolas la WHO?
Ĉu ĝi vere ankoraŭ estas la ŝtatoj, aŭ ĉu ĝi estas la sponsoroj?
Estas bone konate, ke la Monda Organizaĵo pri Sano dependas de volontulaj donacoj por preskaŭ 85 procentoj de
sia financado, inkluzive de multaj privataj donacoj de la farmacia industrio, rekte aŭ nerekte.
La Fondaĵo Bill Gates sole verŝajne kontribuas rekte aŭ nerekte al 20 procentoj de la
tuta buĝeto de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Tamen la batalo kontraŭ la tiel nomata misinformado kaj malinformado nun estas eksplicite enskribita en la IGV.
En ĉi tiu kunteksto, ĉirkaŭ 40 partnerecaj interkonsentoj estis subskribitaj kun grandaj teknologiaj kompanioj de la
cifereca industrio, Google, Facebook kaj Co., kun Microsoft kompreneble en la fono, kies enhavoj ankaŭ ne estas malkaŝitaj.
Kontraste al ĉi tiu fono, ni nature devas timi plian streĉiĝon de cenzuro, precipe en la liberaj amaskomunikiloj, sed antaŭ
ĉio en granda parto de la respektinda scienca komunumo, kiu jam estis ekskludita el la diskurso en la pasinteco.
Kaj sen libera diskuto ni certe ne povas alproksimiĝi al la vero, kiu ĉi tie urĝe necesas.
Ĉio ĉi en la kunteksto de la daŭra manko de sendependa, laŭleĝe deviga kontrolorgano, kiu povus, ekzemple,
tapi la fingrojn de s-ro Tedros kiam li deklaras falsan pandemion aŭ pandemian urĝan situacion.
Teorie, li devas antaŭe taksi la riskojn kaj avantaĝojn de ĉiu unuopa mezuro, kiun li rekomendas.
Tio ankaŭ validas por landoj kun liberalaj konstitucioj.
Tamen, ĉar neniu lin kontrolas kaj ne ekzistas kontroloj kaj ekvilibroj, li povas simple trudi la falsan
pandemian urĝan staton kaj ĉi tiujn rekomendojn arbitre.
Kiel polpo, la Monda Organizaĵo pri Sano daŭre etendas siajn brakojn al registaraj administracioj.
Nun estos nacia IHR-aŭtoritato, kaj la tiel nomataj kernaj kapabloj ĉe la diversaj administraj niveloj devas esti
plifortigitaj, inkluzive, kompreneble, de la batalo kontraŭ la tiel nomataj infodemioj – tio estas, en la kampo de
kontraŭbatalado de supozata misinformado, kie la Monda Organizaĵo pri Sano kaj la Ŝtatoj-Membroj tiam
rezervas al si la respondan monopolon pri la vero.
Mankas sendependa kontrol-aŭtoritato.
La rekomendoj povus impliki masivajn malobservojn de fundamentaj rajtoj, kiuj, se ne taksitaj laŭ risko kaj profito, povus konduki
al la plej seriozaj malobservoj de fundamentaj rajtoj tutmonde.
La antaŭenigo de esplorado pri vakcinoj kaj medikamentoj estas neeviteble teknike ligita al tio, kio
estas konata kiel esplorado pri funkcia plibonigo.
Tio, siavice, estas ligita al esplorado pri biologiaj armiloj kaj asociita kun signifaj sekurecaj riskoj.
Tio signifas, ke ekzistas eĉ pli granda risko, ke ĉi tiuj reguligoj de la Monda Organizaĵo pri Sano
finfine kreos ĝuste tiujn danĝerojn, kiujn la Monda Organizaĵo pri Sano asertas, ke ĝi volas preventi.
Fakte, lando kiel ekzemple Germanio havos devon laŭ internacia juro je la nivelo de la
Monda Organizaĵo pri Sano kiam la IHR ekvalidiĝos.
Tamen Germanio teorie povas diri: Haltu, mi ne efektivigos tion, kion rekomendas sinjoro Tedros, ekzemple
en mia lando, ĉar tio malobservas la Fundamentan Leĝon.
Tio estas teorie ebla, kaj ili fakte devus tion fari.
En praktiko, ni vidis, ke landoj transdonas respondecon al la Monda Organizaĵo pri Sano.
Ĉiuokaze Germanio estas unu el la ĉefaj ŝtataj sponsoroj de la Monda Organizaĵo pri Sano.
Germanio volonte obeos.
Almenaŭ en la pasinteco, Germanio ne klopodis plenumi la dispoziciojn de la Baza Leĝo.
Tio signifas, ke kontraŭ ĉi tiu fono ni alfrontas la danĝeron de starigo de ekstere kontrolata kaj totalisma tutmonda
sanregimo kaj, kompreneble, finfine la danĝeron de longdaŭraj kaj masivaj malobservoj de homaj rajtoj.
Homa digno estas nevioligebla.
Ŝtato, kiu intervenas en fizikan integrecon kaj fundamentajn civilajn liberecojn, devas ĉiam pravigi tian intervenon.
Li devas ĉiam taksi la riskojn kaj la avantaĝojn.
Ni ne aŭdis ĉi tiun rezonadon en Germanio aŭ en multaj aliaj landoj tra la mondo en 2020.
Ni ne aŭdis iun ajn pruvon.
La ŝtato havas ĉi tie devon, kaj ĝi malsukcesis plenumi ĝin!
Per la sola malsukceso provizi ĉi tiun pravigon, li jam faras masivajn malobservojn de
homaj rajtoj. Kion oni povas fari pri tio?
Kompreneble, ni devas iri kiel eble plej malproksimen, tial ankaŭ gravaj amaskomunikiloj estas reprezentataj ĉi tie por instigi la
publikan opinion. Manifestacioj, flugfolioj kaj tiel plu. Sed unue kaj ĉefe nun temas pri instigi tiujn en
respondecaj postenoj, tiujn, kiuj ankoraŭ havas bonan volon.
Estas tre grave entrepreni jurajn agojn, urĝajn procedurojn, konstituciajn plendojn, ekstreme grave.
Ekzemple, ĉiu persono povas interparoli kun sia parlamentano en sia balotdistrikto.
Kaj ĉi tiuj homoj provas altiri atenton al la problemo.
Estas multaj eblecoj por engaĝiĝi ĉi tie.
Eĉ nur babilante kun amikoj, konatoj, najbaroj, kun la pordo iomete malfermita.
Ni vere devas kaj vere povas ĉi tie elĉerpi ĉiujn rimedojn. Ne ekzistas mezuro, kiu ne gravas.
Sed mi dirus, ke la fokuso fakte devus esti sur persvado, edukado, edukado, edukado inter politikaj decidantoj.
Persone, mi vidas malmulte da ŝanco, ke tio okazos kun la federacia registaro.
Tial ni provas per ĉi tiu peticio konvinki la Bundestagon alvoki la federacian registaron rezigni, kaj fari tion firme.
Kaj, kompreneble, se ĉio estus laŭleĝa, konstitucia plendo kontraŭ ĉi tiuj tute kontraŭleĝe adoptitaj IGV-oj fakte
devus esti sukcesa, se ni ankoraŭ havus normalajn kondiĉojn.
Kaj ni esperas kaj fidas, ke ni revenos al normalaj kondiĉoj.
Kaj ni ĉiuj provos fari nian parton por atingi tion. Multan dankon.