Gaur, 2024ko ekainaren 17an, United for Freedom erakundeak gonbidatuak ekarri ditu
prentsaurreko batera hemen, Taunus eskualde ederrean.
Gaur eztabaidatzeko gai ugari daude.
Besteak beste, Dr. Pfeil-ek Osasun Araudi Internazionalez hitz egiten du, nazioarteko legea urratuta onartu zirenak.
Jakina denez, hauek bi aste onekoa duela onartu ziren Genevako Osasunaren Mundu Erakundearen Biltzar Nagusian.
Dr Pfeil: Bai, nazioarteko legea urratuta IGV onartzeari dagokionez.
Osasunaren Mundu Biltzarrean, IGT hauek ustez onartu zituzten modua benetan thriller bat izan zen.
Eta, noski, garrantzitsua da nazioarteko osasun-araudi hauen alderdi eztabaidagarrienak laburki
azaldu eta horiei buruz zer egin dezakegun adieraztea.
Osasunaren Mundu Erakundeari buruzko ohar azkar bat:
Maiz entzuten da erakunde pribatua dela.
Formaloki, WHO gobernu-erakunde bat da.
Hau da, helburu zehatz baterako estatuen batasuna klasikoa da.
Hemen, ofizialki osasuna eta osasun publikoa sustatzen ari direla diote.
Halako erakundeek, ondoren, normalean beren organo propioak sortzen dituzte.
Hona hemen Munduko Osasun Asamblean.
Bazkide Estatuen ordezkariak bertara bigarrenez bidaltzen dira.
Ondoren, exekutibo-organo gisa Kontseilu Exekutiboa dugu, eta oso garrantzitsua eta oso boteretsua den
Zuzendaritza Nagusia, hain deituriko Idazkaritza burutzen duena.
Jatorrizko plana bi nazioarteko itun onartzea zen.
Lehenik eta behin, IGV, 2005eko konstituzioan dagoena, baina orain osorik berrikusi dena.
Eta, gainera, nazioarteko hitzarmen berri bat onartzearen ideia ere bazen, hain deitutako pandemia-hitzarmena.
Pandemiari buruzko ituna onartzea atzeratu dute, eta presio handia dago ahalik eta lasterren gauzatzeko,
ahal bada datorren urteko Osasun Mundu Biltzarraren baitan – hori da Tedros jaunak nahi duena.
Bere atzean egon daitezkeen pertsonek espero dute aurten onartuko dela.
Zehazki, denbora-lerroari dagokionez. Aldarrikatu zuten IGV onartua izan zela.
Oraindik horrela suposatzen badugu, hamabi hilabetera automatikoki indarrean sartuko dira.
Estatu bakoitzak bere salbuespena argi eta garbi adierazi ezean.
Horrek esan nahi du hamar hilabeteko epean indarrean sartzea ukatu egiten dutela.
Hori martxoaren 31ra arte izango litzateke.
Osasun Araudi Internazionalaren onarpena, aipamarketan jarri nuena, oso modu bitxian gertatu zen.
IGVko 55. artikuluaren prozedura-betebehar derrigorrezkoa dugu.
Horren ostean, ondoren bozkatuko den azken bertsioa Osasunaren Mundu Biltzarraren bozketa baino gutxienez lau
hilabete lehenago estatuentzat eskuragarri egon behar da.
Helburua, noski, herrialdeek ondorio politiko, ekonomiko, administratibo eta finantzarioei buruz argi izatea da.
Era berean, egiaztatu behar dute IGV hauek egokigarriak diren, adibidez, beren
konstituzio nazionalekin edo nazioarteko legearekin.
Horren ordez, gogor lan egin genuen, eta amaitu baino pixka bat lehenago Genevan ginen, eta goizean
bertan abokatu gisa prentsaurreko bat egin genuen.
Paraleloko ekitaldian oraindik ez genekien zoroaldi hau arratsaldean gertatuko
zenik, eta, diotenez, jada onartua zegoela.
Benetan nola joan zen?
Bozketa honen bideo-grabazioa oraindik badago, eta etxeko orrian ikusi daiteke.
Jakina, nik ikusi ahal nuen neurrian, ezin duzu gela osoa ikusi, baizik eta benetan aurrealdeko plenario-eremua bakarrik.
Orduan presidenteak dio: Denek al dute azken bertsio hau? Ez dut inolako aurkako iradokizunik ikusten.
Eta gero galdetzen du: bai, denek ados al daude? Eta berriro: ez dut inolako aurkapenik
ikusten. Ez dut inolako kontraesanerik ikusten.
Beraz, oso prozedura bitxia da, batez ere 72. arauak honela xedatzen duelako:
Bozketa eskuz altxatuta egin behar da edo, eskaera eginez gero, izenka ere bai.
Basuan isiltasuna zegoen. Beraz, oso, oso zalantzazko istorioa.
Ondoren, adostasun osoa zegoela aldarrikatu zuten, baina orain bideo hau ikusten duen inork ezin du hori egiaztatu.
Positiboki jakinarazi zen 37 estatuk argi eta garbi adierazi zutela IGT hauek onartzearen alde.
Zerrenda bat dago, eta bertan, noski, Alemania eta beste hainbat Europako herrialde daude,
baita, adibidez, AEBak bezalako beste batzuk ere.
Baina eztabaidan ere aurkako jarrera handia izan zen.
Beraz, Bielorrusia, Iran, Argentina, Costa Rica eta beste herrialde batzuk – Eslovakia oso
garrantzitsua da, pentsa orain saiakera-hiltze saiakera honi.
Errekurtsoak ere onartuta zeuden. Hortaz, istorio bitxi hau.
Korumua (erabakiak hartzeko beharrezko kideen gutxieneko kopurua) lortu al zen?
99 herrialdek eskuz altxatuta adierazita esplizituki ados egon beharko zuten. Oso zalantzagarria.
Beraz, zalantzarik gabe, soilik 55. artikuluaren 2. paragrafoaren oinarrietan.
Marianne Grimmensteinek hain ederki esan zuen: Osasunaren Mundu Erakundeak bere arauak urratzen ari da.
Nazioarteko legearen aurka bozkatu, eta, beraz, baliogabea da.
Eta honi aurka egiten ez dion edozein estatu, egiazki oker jartzen da.
Eduki esentzialera.
Nazioarteko kezka sortzen duen osasun-larrialdiari – ingelesez egoki laburbildua "fake" gisa, faltsua esanahian – orain
forma berri eta larriago bat gehitu zaio: pandemia-larrialdia.
Era berean, bitxia da, adibidez, arrisku handiaz ari dela suposatzea, hau da, osasun-sistemen gaitasunak gainditzeak edo
mugaz bestaldeko ustez oso arriskutsua den infekzio-gaixotasun batek eragindako nahasmendu sozial eta
ekonomikoa sortzeak dakarren arriskua bakarrik dela suposatzea.
Lege-ikuspegitik, orduan galdetu behar da: irizpide horiek egokiak al dira pandemia-larrialdi baterako, azken batean
oinarrizko eskubideen urraketa masiboak justifikatzen dituena?
Zeren hori ez baita gaixotasunaren ondorio zuzena, baizik eta gobernuaren marko-baldintzen kontua.
Hori, egiaz, oinarrizko eskubideen ondorengo urraketak egiteko arrazoi eskasa da, eta Zuzendari Nagusi Tedrosek
pandemiako larrialdi honen oinarrian gomendatu dezakeena.
Eta beldurra dago pandemiako larrialdiaren izenean are gogorragoak diren esku-hartzeak ere justifikatuko direla.
Ondoren oso arazo handia izan ziren, hain deitutako osasun-produktu garrantzitsuak eta Osasunaren
Mundu Erakundean oso garrantzitsua den printzipio berri bat, hain deitutako ekitatea, banaketa-justizia.
Honek adierazten du pobrezako herrialdeek, komatxo lodizko "garapen-bidean dauden herrialdeek", orain ere hain deituriko
txertoen bedeinkapen guztietatik onura ateratzen dutela: noski, mRNA teknologia eta medikamentuak, zuzenean edo
zeharka Osasunaren Mundu Erakundea (OME) babesten duten farmazeutika-enpresetatik –eta hori ironikoki esaten dut–.
Eta une honetan, azkenik, norbaitek galdetzen du: benetan nork kontrolatzen du Osasunaren Mundu Erakundea?
Benetan oraindik estatuak al dira, ala babesleak?
Oso ondo da jakina Munduko Osasun Erakundea bere finantzaketa ia %85ean borondatezko dohaintzen menpe
dagoela, tartean farmazeutika industriaren hainbat dohaintza pribatuk, zuzenean nahiz zeharka.
Bill Gates Fundazioak bakarrik, zuzenean edo zeharka, Osasunaren Mundu Erakundearen
aurrekontu osoaren %20 ekartzen du, ziurrenik.
Hala ere, deituriko desinformazioaren eta informazio okerraren aurkako borroka orain modu esplizitoan jasota dago IGVn.
Testuinguru honetan, industria digitaleko teknologia handiko enpresekin —Google, Facebook eta antzekoekin—, eta,
noski, Microsoft atzean zegoela, 40 inguru lankidetza-hitzarmen sinatu ziren, eta horien edukia ere ez da argitaratu.
Atzealde honetan, noski, zentsura-arazoaren gogortzea beldurrik handiena eragiten digu, batez ere hedabide libreetan,
baina, batez ere, ospe handiko zientzia-komunitate zabalean, iraganean jada diskurtsoetatik kanporatua izan dena.
Eta askatasuneko diskurtsoarik gabe, ezin gara zalantzarik gabe hurbildu hemen premiaz behar den egia horretara.
Hau guztia gertatzen da oraindik ere ez dagoelako legezkotasun juridikoko loteslerik duen ikuskaritza-agintaritza independente
bat, esaterako, Mr. Tedrosi hatzak astintzeko, pandemi faltsu bat edo pandemi larrialdi bat deklaratzen duenean.
Teorian, gomendatzen dituen neurri bakoitzaren arriskuak eta onurak aurrez neurtu behar ditu.
Hau ere konstituzio liberalak dituzten herrialdeei aplikatzen zaie.
Hala ere, inork ez duelako berari begiratzen eta kontrol eta oreka-sistemarik ez dagoelako, pandemiaren
larrialdi faltsua eta gomendio hauek nahi bezala ezarri ditzake.
Izki baten antzera, WHOk gobernu administrazioetara heltzen jarraitzen du.
Orain IHR nazionaleko agintaritza bat egongo da, eta administrazio-maila desberdinetan dauden, hain deitutako,
oinarrizko gaitasunak indartu beharko dira, noski, hain deitutako infodemiak borrokatzea barne – alegia, ustezko
desinformazioaren aurkako borrokan, non WHOk eta Estatu Kideek egia monopolioa gordetzen duten.
Agintari gainbegirale independente baten falta dago.
Gomendioek oinarrizko eskubideen urraketa masiboak ekar ditzakete; arrisku eta onuraren arabera ebaluatu ezean, mundu osoan
oinarrizko eskubideen urraketa larrienetara eraman dezakete.
Txertoen eta sendagaien ikerketaren sustapena ezinbestean lotuta dago funtzioaren irabaziaren ikerketarekin.
Hau, bere aldetik, arma biologikoen ikerketarekin lotuta dago eta segurtasun arrisku esanguratsuekin lotuta dago.
Honek esan nahi du arrisku handiagoa dagoela WHOren arau hauek azken batean WHOk prebenitu
nahi dituela dioen arrisku berberak sortzeko.
Izan ere, Alemaniar bezalako herrialde batek nazioarteko legearen arabera betebeharra izango du Osasunaren
Mundu Erakundearen mailan, IHR indarrean sartzen denean.
Hala ere, Alemaniak teorikoki esan dezake: "Gelditu, ez dut Tedros jaunak gomendatzen duena, adibidez nire
herrialdean, ezartuko, konstituzioa urratzen duelako."
Hori teorikoki posible da, eta egiazki hala egin beharko lukete.
Praktikan ikusi dugu herrialdeek erantzukizuna Osasunaren Mundu Erakundeari pasatzen ari direla.
Alemania, edonola ere, Osasunaren Mundu Erakundearen estatu babesle nagusietako bat da.
Alemaniak prestasunez beteko du.
Gutxienez iraganean, Alemaniak ez du Oinarrizko Legearen xedapenak betetzeko ahaleginik egin.
Honek esan nahi du, testuinguru horretan, kanpotik kontrolatutako eta totalitarioa den osasun global erregimen baten
ezarpena arriskuan dugula, eta, noski, azken batean, epe luzeko eta masibo giza eskubideen urraketen arriskuan gaudela.
Giza duintasuna ukiezina da.
Fisikoaren osotasuna eta oinarrizko askatasun zibiletan esku hartzen duen estatuak
beti justifikatu behar du halako esku-hartzea.
Beti arriskuak eta onurak neurtu behar ditu.
2020an ez dugu arrazoiketa hau entzun Alemanian edo mundu osoko beste herrialde askotan.
Ez dugu inolako frogarik entzun.
Estatuak hemen betebehar bat du, eta huts egin du hori betetzeko!
Jarraian azalpen hau bakarrik emateari utzita, jada giza eskubideen urraketa masiboak
egiten ari da. Zer egin daiteke honi buruz?
Jakina, ahalik eta gehien aurrera egin behar dugu, eta horregatik hemen ere ordezkatuta daude hedabide garrantzitsuak publikoa
mobilizatzeko. Manifestazioak, eskuorriak eta abar. Baina, lehenik eta behin, orain ardura-postuetan daudenak,
oraindik asmo onekoak direnak, mobilizatzea da kontua.
Ekintza juridikoa hartzea oso garrantzitsua da, prozedura premiazkoak, konstituzio-kexak, oso garrantzitsua.
Adibidez, hauteskunde-barrutiko Parlamentuko kidearekin pertsona bakoitzak elkarrizketa batean parte har dezake.
Eta pertsona hauek gaiari arreta erakartzen saiatzen ari dira.
Hemen parte hartzeko aukera asko daude.
Ateari pixka bat zabalik eutsita, lagunekin, ezagunekin eta auzokideekin soilik hitz egitea ere.
Benetan egin behar dugu eta benetan ahal dugu hemen ahalegin guztiak egitea. Ez dago garrantzirik gabeko neurririk.
Baina nik esango nuke arreta benetan konbentzitzera, hezitzera, hezitzera, hezitzera bideratu
behar dela erabaki politikoak hartzen dituztenengan.
Pertsonalki, uste dut aukera gutxi dagoela hori gobernu federalarekin gertatzeko.
Horregatik, petizio honen bidez, Bundestag-i eskatzen saiatzen ari gara gobernu federalari atzera
egiteko deia egin diezaion, eta hori indarrez egin dezan.
Eta, noski, dena gardena balitz, egoera normalak izango bagenu, konstituzio-kexa bat, guztiz legez kanpo onartutako IGV
horien aurkakoa, benetan arrakastatsua izan beharko litzateke.
Eta espero eta konfiantza dugu egoera normaletara itzuliko garela.
Eta denok saiatuko gara gure ekarpena egiten. Eskerrik asko.