Այսօր, 2024 թվականի հունիսի 17-ին, «Միացյալ ազատության» կազմակերպությունը հրավիրել է հյուրերին
մամուլի ասուլիսի այս գեղեցիկ Թաունուսի շրջանում։
Այսօր քննարկելու համար առատ թեմա կա։
Մյուս բաների թվում՝ դոկտոր Փֆեյլը խոսում է Միջազգային առողջապահական կանոնակարգերի մասին,
որոնք ընդունվել են միջազգային իրավունքի խախտմամբ։
Ինչպես հայտնի է, դրանք ընդունվեցին երկու շաբաթ առաջ Ժնևում՝ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության Գլխավոր ժողովում։
Դոկտոր Փեյլ: Այո, IGV-ի ընդունման վերաբերյալ՝ խախտելով միջազգային իրավունքը։
Առողջապահության համաշխարհային ժողովում բավականին հուզիչ էր, թե ինչպես են, ըստ ամենայնի, ընդունվել այդ IGT-ները։
Եվ, իհարկե, կարևոր է, որ ես կարճ ներկայացնեմ այս միջազգային առողջապահական կանոնակարգերի ամենավիճահարույց
կողմերը և այն, թե ինչ կարող ենք անել դրանց վերաբերյալ։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության վերաբերյալ կարճ մեկնաբանություն:
Հաճախ լսում են, որ դա մասնավոր կազմակերպություն է։
Ֆորմալ առումով՝ ԱՀԿ-ն կառավարական կազմակերպություն է։
Այսինքն՝ դա կոնկրետ նպատակով պետությունների դասական միությունն է։
Այստեղ նրանք պաշտոնապես պնդում են, որ խթանում են առողջությունը, հանրային առողջությունը։
Այդպիսի կազմակերպությունները սովորաբար ստեղծում են իրենց սեփական մարմինները։
Ահա սա Առողջապահության համաշխարհային ժողովն է։
Անդամ պետությունների ներկայացուցիչները այնտեղ ուղարկվում են։
Այնուհետև ունենք Գործադիր խորհուրդը որպես գործադիր մարմին և, շատ կարևոր ու հզոր, գլխավոր
տնօրենը, որը գլխավորում է կոչված Գրասենյակը։
Սկզբնական պլանը երկու միջազգային պայմանագրեր ընդունելն էր։
Առաջին հերթին՝ IGV-ն, որը արդեն առկա է 2005 թվականի սահմանադրությունում, սակայն այժմ ամբողջությամբ վերանայվել է։
Եվ հետո առաջացավ նաև նոր միջազգային պայմանագիր ընդունելու գաղափարը, այսպես կոչված «պանդեմիկ պայմանագիրը»։
Պանդեմիայի պայմանագրի ընդունումը հետաձգվել է, և մեծ ճնշում կա, որ այն ընդունվի ոչ ուշ քան հաջորդ տարվա Առողջապահության համաշխարհային
ժողովում, եթե հնարավոր է՝ հենց դա է ուզում պարոն Թեդրոսը։
Նրա ետևում կանգնած մարդիկ հույս ունեն, որ այն կընդունվի այս տարի։
Ճիշտ է ժամանակագրությանը։ Պնդվում էր, որ IGV-ն ընդունվել է։
Եթե մենք այժմ պարզապես դա ենթադրենք, ապա դրանք ինքնաբերաբար ուժի մեջ կմտնեն տասներկու ամսից հետո։
Եթե համապատասխան պետությունները հստակ չեն հայտարարում իրենց հրաժարվելու մասին։
Դա նշանակում է, որ նրանք դեմ են դրա ուժի մեջ մտնելուն տաս ամսվա ընթացքում։
Դա կլինի մինչև մարտի 31-ը։
Միջազգային առողջապահական կանոնակարգի ընդունումը, որը ես դրեցի մեջբերման նշանների մեջ, տեղի ունեցավ շատ տարօրինակ կերպով։
Մենք ունենք IGV-ի 55-րդ հոդվածի պարտադիր ընթացակարգային պահանջը։
Դրանից հետո վերջնական տարբերակը, որը հետագայում կդրվի քվեարկության, պետք է ներկայացվի պետություններին առնվազն չորս ամիս
առաջ Առողջապահության համաշխարհային ժողովի քվեարկությունից։
Նպատակը, իհարկե, այն է, որ երկրները հստակ պատկերացում ունենան քաղաքական, տնտեսական, վարչական և ֆինանսական հետևանքների մասին։
Նրանք պետք է նաև ստուգեն, թե արդյոք այս IGV փոփոխությունները համատեղելի են, օրինակ, իրենց ազգային
սահմանադրությունների կամ միջազգային իրավունքի հետ։
Փոխարենը մենք անդադար աշխատեցինք, և ավարտից անմիջապես առաջ գտնվում էինք Ժնևում, որտեղ առավոտյան
փաստաբանների կարգավիճակով մամուլի ասուլիս անցկացրինք։
Պարալել միջոցառման ժամանակ մենք դեռ չէինք իմանում, որ այս խելագարությունը երեկոյան կկատարվի,
որ, ինչպես պնդում էին, այն արդեն ընդունվել էր։
Իրականում ինչպես անցավ?
Այս քվեարկության տեսագրությունը դեռևս առկա է և կարող է դիտվել գլխավոր էջում։
Իհարկե, որքան ես հասկանում էի, դու չես կարող տեսնել ամբողջ պալատը, այլ միայն առջևի լիագումար հատվածը։
Այնուհետև նախագահը ասում է. «Բոլորի՞ մոտ կա այս վերջնական տարբերակը։ Ես որևէ առարկություն չեմ տեսնում։»
Եվ հետո նա հարցնում է՝ այո՞, բոլորը համաձա՞յն են։ Եվ հետո կրկին՝ ես որևէ առարկություն
չեմ տեսնում։ Ես որևէ հակասություն չեմ տեսնում։
Ուստի շատ տարօրինակ ընթացակարգ է, հատկապես որ 72-րդ կանոնը նախատեսում է, որ:
Քվեարկությունը պետք է կատարվի ձեռք բարձրացնելու միջոցով կամ, պահանջի դեպքում, անգամ ցուցակային քվեարկությամբ։
Անտառում լռություն էր։ Այսպիսով, շատ, շատ կասկածելի պատմություն։
Այնուհետև պնդվեց, որ եղել է միաձայնություն, որը հիմա այս տեսանյութը դիտող ոչ ոք չի կարող հաստատել։
Դրականորեն հաղորդվեց, որ 37 նահանգներ հստակ արտահայտվել են այս IGV-ները ընդունելու օգտին։
Կա մի ցուցակ, որը բնականաբար ներառում է Գերմանիան և մի շարք այլ եվրոպական երկրներ, ինչպես նաև, օրինակ, ԱՄՆ-ը։
Բայց քննարկման ընթացքում նույնպես մեծ ընդդիմություն կար։
Այսպիսով՝ Բելառուսը, Իրանը, Արգենտինան, Կոստա Ռիկան և այլ երկրներ – Սլովակիան շատ կարևոր է,
պարզապես մտածեք այս սպանության փորձի մասին հիմա։
Վերաքննիչ բողոքներ նույնպես թույլատրվում էին։ Ուստի այս տարօրինակ պատմությունը։
Արդյո՞ք քվորումը (որոշումներ ընդունելու համար պահանջվող անդամների նվազագույն թիվը) ընդհանրապես ապահովվել էր՞
99 երկրներ ստիպված կլինեին բացահայտ համաձայնություն հայտնել ձեռք բարձրացնելու միջոցով։ Շատ կասկածելի է։
Ուստի, անշուշտ, բացառապես 55-րդ հոդվածի 2-րդ կետի հիմքով։
Մարիաննե Գրիմմենշտեյնը շատ գեղեցիկ արտահայտվեց՝ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը խախտում է իր սեփական կանոնները։
Քվեարկել միջազգային իրավունքի դեմ, հետևաբար անվավեր է։
Եվ ցանկացած պետություն, որը այսինքն չի ընդդիմանում դրան, իրականում իրեն սխալ դիրքում է դնում։
Անհրաժեշտ բովանդակությանը։
Միջազգային մտահոգություն առաջացնող առողջապահական արտակարգ իրավիճակին՝ անգլերենում ճիշտ կերպով «fake»
(այսինքն՝ կեղծ) կրճատմամբ, այժմ ավելացել է դրա նոր, ավելի լուրջ ձևը՝ պանդեմիական արտակարգ իրավիճակը։
Նաև տարօրինակ է, որ, օրինակ, ենթադրվում է, թե խոսքը վերաբերում է բարձր ռիսկին, այսինքն՝ միայն առողջապահական համակարգերի
կարողությունների գերազանցման կամ, ենթադրյալ շատ վտանգավոր սահմանափակող վարակիչ հիվանդության պատճառով,
սոցիալական և տնտեսական խափանումների առաջացման ռիսկին։
Իրավական տեսանկյունից պետք է հարցնել՝ արդյոք նման չափանիշները համապատասխան են համաճարակային արտակարգ
իրավիճակի համար, որը վերջիվերջո արդարացնում է հիմնական իրավունքների զանգվածային խախտումները։
Քանի որ դա պայմանավորված չէ հենց հիվանդությամբ, այլ կառավարության շրջանակային պայմանների հարց է։
Այսինքն՝ դա իրականում թույլ հիմք է հիմնական իրավունքների հետագա խախտումների համար, որոնց հիման վրա գլխավոր
տնօրեն Թեդրոսը կարող է առաջարկություններ անել այս համաճարակային արտակարգ իրավիճակի հիմքով։
Եվ վախ կա, որ համաճարակային արտակարգ իրավիճակի հիմքով արդարացվելու են ավելի խիստ միջամտություններ։
Այնուհետև շատ խնդրահարույց են կոչված համապատասխան առողջապահական արտադրանքները, և Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպությունում շատ կարևոր նոր սկզբունք է կոչված հավասարություն՝ բաշխիչ արդարություն։
Սա վերաբերում է այն փաստին, որ աղքատ երկրները, այսպես կոչված «զարգացող երկրները», այժմ նույնպես օգտվում են այսպես կոչված
պատվաստանյութերի բոլոր օրհնություններից՝ իհարկե mRNA տեխնոլոգիայից և այդ՝ – ես դա դիտմամբ մեծ հեգնանքով եմ ասում –
դեղագործական ընկերություններից, որոնք անուղղակի կամ ուղղակիորեն համաֆինանսավորում են
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը։
Եվ այս պահին, առնվազն, մարդը զարմանում է՝ ով իրականում վերահսկում է ԱՀԿ-ն?
Իրոք դա դեռևս նահանգներն են՞, թե՞ հովանավորներն են։
Լավ հայտնի է, որ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը իր ֆինանսավորման գրեթե 85 տոկոսը ստանում է կամավոր
նվիրատվություններից, այդ թվում՝ դեղագործական արդյունաբերության բազմաթիվ մասնավոր
նվիրատվություններից, ուղղակի կամ անուղղակի կերպով։
Միայն Բիլ Գեյթսի հիմնադրամը, հավանաբար, ուղղակի կամ անուղղակիորեն մասնակցում է Առողջապահության
համաշխարհային կազմակերպության ընդհանուր բյուջեի 20 տոկոսին։
Այնուամենայնիվ, կոչված սխալ և ապատեղեկատվության դեմ պայքարը այժմ հստակ ամրագրված է IGV-ում։
Այս համատեքստում թվային արդյունաբերության խոշոր տեխնոլոգիական ընկերությունների՝ Google-ի, Facebook-ի և այլնի հետ, բնականաբար
Microsoft-ի ներգրավմամբ, կնքվել են մոտ 40 գործընկերային համաձայնագրեր, որոնց բովանդակությունը նույնպես չի հրապարակվում։
Այս ֆոնին մենք բնականաբար պետք է վախենանք սենսորշիպի հետագա խստացումից, հատկապես ազատ մամուլում, բայց
առավելապես հեղինակավոր գիտական համայնքի մեծ մասում, որը նախկինում արդեն դուրս էր մնացել դիսկուրսից։
Եվ առանց ազատ քննարկման մենք անշուշտ չենք կարող մոտենալ այստեղ հրատապ անհրաժեշտ ճշմարտությանը։
Այս ամենը տեղի է ունենում անկախ, իրավական ուժ ունեցող հսկող մարմնի շարունակական բացակայության ֆոնին, որը, օրինակ,
կարող էր զգուշացնել պարոն Թեդրոսին, երբ նա հայտարարում է կեղծ համաճարակ կամ համաճարակային արտակարգ իրավիճակ։
Թեորետիկորեն նա պետք է նախապես գնահատի առաջարկվող յուրաքանչյուր միջոցառման ռիսկերն ու օգուտները։
Սա վերաբերում է նաև ազատական սահմանադրություններ ունեցող երկրներին։
Այնուամենայնիվ, քանի որ ոչ ոք նրան չի վերահսկում և չկան ստուգումների և հավասարակշռության մեխանիզմներ, նա կարող
է պարզապես հռչակել կեղծ համաճարակային արտակարգ իրավիճակ և իր կամայականությամբ կիրառել այս առաջարկությունները։
Օկտոպուսի պես՝ ԱՀԿ-ն շարունակում է կապ հաստատել կառավարական վարչակազմերի հետ։
Հիմա պետք է ստեղծվի ազգային IHR մարմին, և տարբեր վարչական մակարդակներում կոչվող հիմնական կարողությունները պետք է
ամրապնդվեն, այդ թվում, իհարկե, կոչվող ինֆոդեմիկների դեմ պայքարը՝ այսինքն՝ ենթադրյալ սխալ տեղեկատվության դեմ պայքարի
ոլորտում, որտեղ ԱՀԿ-ն և անդամ պետությունները իրենց համար պահպանում են ճշմարտության համապատասխան մոնոպոլիան։
Անկախ հսկիչ մարմին գոյություն չունի։
Առաջարկությունները կարող են հանգեցնել հիմնարար իրավունքների զանգվածային խախտումների, որոնք, եթե չվերլուծվեն
ռիսկերի և օգուտների տեսանկյունից, կարող են բերել աշխարհով մեկ հիմնարար իրավունքների ամենածանր խախտումների։
Վակցինաների և դեղամիջոցների հետազոտությունների խթանումը անխուսափելիորեն տեխնիկապես կապված է այն, ինչը
հայտնի է որպես ֆունկցիայի ավելացման հետազոտություն։
Սա, իր հերթին, կապված է կենսաբանական զենքերի հետազոտությունների հետ և կապված է նշանակալի անվտանգության ռիսկերի հետ։
Սա նշանակում է, որ առկա է ավելի մեծ ռիսկ, որ այս ԱՀԿ կանոնակարգերը վերջիվերջո կստեղծեն հենց այն
վտանգները, որոնք, ըստ ԱՀԿ-ի, ցանկանում են կանխարգելել։
Իրականում, օրինակ՝ Գերմանիայի նման երկիրը միջազգային իրավունքի համաձայն՝ ԱՀԿ մակարդակում
պարտավորություն կունենա, երբ IHR-ը ուժի մեջ մտնի։
Այնուամենայնիվ, Գերմանիան տեսականորեն կարող է ասել՝ «Կանգ առեք, ես չեմ իրականացնի այն, ինչ խորհուրդ է տալիս պարոն Թեդրոսը, օրինակ՝
ազգային մակարդակում, քանի որ դա խախտում է Հիմնական օրենքը»:
Դա տեսականորեն հնարավոր է, և նրանք իսկապես պետք է դա անեն։
Գործնականում մենք տեսել ենք, որ երկրները պատասխանատվությունը տեղափոխում են ԱՀԿ-ի վրա։
Գերմանիան, այնուամենայնիվ, Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության գլխավոր պետական հովանավորներից մեկն է։
Գերմանիան հաճույքով կհամաձայնի։
Առնվազն անցյալում Գերմանիան չի հոգացել Հիմնական օրենքի դրույթներին համապատասխանելու մասին։
Սա նշանակում է, որ այս նախադրյալներում մենք կանգնած ենք արտաքին վերահսկողության տակ գտնվող և տոտալիտար համաշխարհային առողջապահական
ռեժիմի ստեղծման վտանգի առջև և, իհարկե, վերջիվերջո՝ երկարաժամկետ և զանգվածային մարդու իրավունքների խախտումների վտանգի առջև։
Մարդու արժանապատվությունը անխախտելի է։
Պետությունը, որը միջամտում է ֆիզիկական անձեռնմխելիությանը և հիմնարար քաղաքացիական
ազատություններին, պետք է միշտ հիմնավորի նման միջամտությունը։
Նա պետք է միշտ գնահատի ռիսկերն ու օգուտները։
2020 թվականին մենք այս փաստարկը չենք լսել Գերմանիայում կամ աշխարհի բազմաթիվ այլ երկրներում։
Մենք որևէ ապացույց չենք լսել։
Պետությունը այստեղ պարտավորություն ունի, և այն չի կատարել այն։
Միայն այս հիմնավորումը չներկայացնելու պատճառով նա արդեն իսկ կատարում է զանգվածային մարդու
իրավունքների խախտումներ։ Ի՞նչ կարելի է անել այս առնչությամբ։
Իհարկե, մենք պետք է գնանք հնարավորինս հեռու, և հենց դրա համար այստեղ ներկայացված են կարևոր լրատվամիջոցներ՝ հանրությանը
ոգևորելու համար։ Դեմոնստրացիաներ, թռուցիկներ և այլն։ Բայց առաջին հերթին այժմ խնդիրն այն է, որ ոգևորվեն պատասխանատու
պաշտոններ զբաղեցնողները, նրանք, ովքեր դեռ բարի կամք ունեն։
Շատ կարևոր է ձեռնարկել իրավական միջոցառումներ, շտապ ընթացակարգեր, սահմանադրական բողոքներ, չափազանց կարևոր է։
Օրինակ՝ յուրաքանչյուր մարդ կարող է զրուցել իր ընտրատարածքի պատգամավորի հետ։
Եվ այս մարդիկ փորձում են ուշադրություն հրավիրել խնդրի վրա։
Այստեղ ներգրավվելու բազմաթիվ հնարավորություններ կան։
Նույնիսկ պարզապես ընկերների, ծանոթների, հարևանների հետ զրուցելիս, երբ դուռը մի փոքր բաց է։
Մենք իսկապես պետք է և իսկապես կարող ենք այստեղ կիրառել բոլոր հնարավոր միջոցները։ Չկա որևէ միջոց, որը կարևոր չէ։
Բայց ես կասեի, որ իրականում ուշադրությունը պետք է կենտրոնացվի քաղաքական որոշում կայացնողների
համոզման, կրթության, կրթության, կրթության վրա։
Անձամբ ես դաշնային կառավարության հետ դրա իրականացման հնարավորությունը շատ փոքր եմ տեսնում։
Դրա համար մենք այս ստորագրահավաքի միջոցով փորձում ենք համոզել Բունդեսթագին կոչ անել ֆեդերալ
կառավարությանը հրաժարվել դրանից և դա անել վճռականորեն։
Եվ, իհարկե, եթե ամեն ինչ օրինական լիներ, սահմանադրական բողոքը այս ամբողջովին անօրինական կերպով ընդունված IGV-ների դեմ իրականում
հաջող կլիներ, եթե մենք դեռևս նորմալ պայմաններ ունենայինք։
Եվ մենք հույս ու վստահություն ունենք, որ կվերադառնանք նորմալ պայմաններին։
Եվ մենք բոլորս կփորձենք մեր բաժինը կատարել դրա համար։ Շատ շնորհակալություն։