Í dag, 17. júní 2024, hefur samtökin United for Freedom boðið gestum á blaðamannafund hér í hinum fallega Taunus-héraði.
Það eru fjölmörg umræðuefni sem þarf að ræða í dag.
Meðal annars ræðir Dr. Pfeil um alþjóðlegu heilbrigðisreglugerðirnar, sem
voru samþykktar í andstöðu við alþjóðalög.
Eins og vel er vitað voru þau samþykkt fyrir tveimur vikum síðan á aðalþingi Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar í Genf.
Dr Pfeil: Já, um samþykkt IGV í andstöðu við alþjóðalög.
Þetta var ansi spennandi á Heimsheilsuþinginu, hvernig þessar IGT-reglugerðir voru sagðar hafa verið samþykktar.
Og auðvitað er mikilvægt að ég kynni stuttlega umdeildustu þætti þessara alþjóðlegu
heilbrigðisreglna og hvað við getum gert í því.
Bara stutt athugasemd um WHO:
Maður heyrir oft að um einkaaðila sé að ræða.
Formallega er WHO ríkisstofnun.
Það er að segja, þetta er hin klassíska samband ríkja með tilteknu markmiði.
Hér fullyrða þeir formlega að þeir séu að stuðla að heilsu, lýðheilsu.
Slíkar stofnanir stofna þá yfirleitt sín eigin aðila.
Hér er það Heimsheilbrigðisþingið.
Fulltrúar aðildarríkjanna eru sendir þangað.
Þá höfum við framkvæmdaráð sem framkvæmdarstjórn og, mjög mikilvægt og mjög voldugt,
aðalstjóra sem stýrir svonefndu skrifstofu.
Upprunalega áætlunin var að staðfesta tvo alþjóðlega samninga.
Í fyrsta lagi IGV, sem þegar er til í stjórnarskrá frá 2005, en hefur nú verið endurskoðuð í heild.
Og síðan voru einnig áætlanir um að taka upp nýjan alþjóðasamning, svokallaðan faraldursamning.
Samþykkt faraldursamningsins hefur verið frestuð, og hér er mikill þrýstingur á að hann verði samþykktur, ef
mögulegt er, á heimsþingi Alþjóðaheilbrigðismálastofnunarinnar næsta árs – það er það sem herra Tedros vill.
Fólkið sem gæti staðið að baki honum vonast til að það verði samþykkt á þessu ári.
Nákvæmlega, miðað við tímalínuna. Það var haldið fram að IGV hefði verið samþykkt.
Ef við gerum bara ráð fyrir því um sinn, þá taka þau sjálfkrafa gildi eftir tólf mánuði.
Nema viðkomandi ríki lýsi skýrt yfir að þau vilji ekki taka þátt.
Þetta þýðir að þeir mótmæla gildistöku þess innan tíu mánaða.
Það gildir til 31. mars.
Aðlögun alþjóðlegra heilbrigðisreglna, ég setti það í gæsalappir, fór fram á mjög undarlegum hátt.
Við höfum skyldubundna málsmeðferðar­kröfu samkvæmt 55. grein IGV.
Eftir það skal lokaútgáfan, sem síðar verður lögð til atkvæðagreiðslu, gerð aðgengileg
aðildarríkjunum að minnsta kosti fjórum mánuðum fyrir atkvæðagreiðsluna í Alþjóðaheilbrigðisþinginu.
Markmiðið er auðvitað að lönd séu skýr varðandi pólitískar, efnahagslegar, stjórnsýslulegar og fjárhagslegar afleiðingar.
Þeir verða einnig að kanna hvort þessar IGV-breytingar séu samrýmanlegar, til dæmis við þjóðarskrár þeirra eða alþjóðalög.
Í staðinn unnum við af fullum krafti og rétt áður en verkinu lauk vorum við í Genf og héldum
þar blaðamannafund um morguninn sem lögfræðingar.
Á samhliða viðburðinum vissum við enn ekki að þessi brjálæði myndi eiga sér stað um
kvöldið, að því hefði meinglega verið samþykkt.
Hvernig gekk það eiginlega?
Enn er til myndbandsupptaka af þessari atkvæðagreiðslu, sem enn má sjá á forsíðunni.
Auðvitað, svo langt sem ég gat séð, geturðu ekki séð alla kammersalinn, heldur aðeins aðalrýmið framan við hann.
Þá segir forsetinn: Er þetta lokaútgáfa hjá öllum? Ég sé engar athugasemdir.
Og þá spyr hann: "Jæja, er allir sammála?" Og aftur: "Ég sé enga andmæli."
Svo, mjög undarleg aðferð, sérstaklega þar sem regla 72 kveður á um að:
Atkvæðagreiðsla skal fara fram með handaupplyftingu eða, ef þess er óskað, jafnvel með nafnakalli.
Það var þögn í skóginum. Svo mjög, mjög vafasöm saga.
Þá var haldið fram að samstaða hefði verið, sem enginn sem horfir á þetta myndband nú getur staðfest.
Það var jákvætt greint frá því að 37 ríki hefðu sérstaklega lýst stuðningi við að taka upp þessar IGV.
Það er listi sem eðlilega inniheldur Þýskaland og nokkur önnur Evrópulönd, auk annarra, til dæmis Bandaríkjanna.
En í umræðunni var einnig mikil andstaða.
Svo Hvíta-Rússland, Íran, Argentína, Kosta Ríka og önnur lönd – Slóvakía er mjög
mikilvæg, hugsaðu bara um þessa morstilraun núna.
Áfrýjanir voru einnig leyfðar. Þess vegna þessi sérkennilega saga.
Náðist þá yfir höfuð kvóruminn (lágmarksfjöldi meðlima sem þarf til að taka ákvarðanir)?
99 lönd hefðu þurft að samþykkja það skýrt með handarhækkun. Mjög vafasamt.
Þess vegna, án efa eingöngu á grundvelli 55. gr. 2. mgr.
Marianne Grimmenstein orðaði það svo fallega: WHO er að brjóta sín eigin reglur.
Atkvæði sem er gefið í andstöðu við alþjóðalög er því ógilt.
Og hvert ríki sem ekki mótmælir þessu er í raun að setja sig í rangt.
Að kjarnaefninu.
Auk heilsufarsástands sem vekur alþjóðlega áhyggjur – réttilega skammtað á ensku sem "fake", eins og í falskt – er nú
komin fram nýr og alvarlegri gerð af þessu, faraldursástand.
Það er líka undarlegt að, til dæmis, sé gert ráð fyrir að um mikla áhættu sé að ræða, þ.e. eingöngu áhættu á að yfirstíga
getu heilbrigðiskerfa eða valda félagslegum og efnahagslegum truflunum vegna meintrar mjög hættulegar landamærasýkingar.
Frá lagalegu sjónarhorni þarf þá að spyrja: Eru slík skilyrði viðeigandi fyrir faraldsfræðilegt neyðarástand sem
að lokum réttlætir gríðarleg brot á grundvallarréttindum?
Vegna þess að það stafar ekki af sjúkdómnum sjálfum, heldur er það spurning um ramma skilyrða stjórnvalda.
Þetta er í raun og veru slæm ástæða fyrir frekari brotum á grundvallarréttindum, sem framkvæmdastjóri Tedros
getur síðan mælt með á grundvelli þessarar faraldursneyðar.
Og óttast er að enn íhaldssamari íhlutun verði réttlætt á grundvelli neyðarástands heimsfaraldursins.
Þá mjög vandamálaleg svokölluð viðeigandi heilbrigðisvörur og mjög mikilvæg ný meginregla
hjá WHO er svokölluð jöfnuð, dreifingarréttlæti.
Þetta vísar til þess að fátækari lönd, þróunarlönd í þykkum gæsalappum, njóta nú einnig góðs af öllum þessum blessunum
svokallaðra bóluefna, náttúrlega mRNA-tækni og lyfjum frá þeim – ég segi þetta viljandi með mikilli kaldhæðni – lyfjafyrirtækjum
sem óbeint eða beint styrkja Alþjóðaheilbrigðismálastofnunina.
Og á þessum tímapunkti, eða jafnvel síðar, veltir maður fyrir sér: Hver ræður í raun og veru heimsheilbrigðisstofnuninni?
Er það virkilega ennþá ríkin, eða eru það styrktaraðilar?
Alþjóðasamfélagið veit vel að Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin (WHO) er háð sjálfboðagjöfum fyrir tæpum 85
prósentum af fjármögnun sinni, þar á meðal fjölda einkagjafa frá lyfjaframleiðendum, beint eða óbeint.
Einungis Bill Gates-stofnunin leggur líklega beint eða óbeint til 20 prósent af heildarfjárhagsáætlun WHO.
Hins vegar er baráttan gegn svokallaðri rangfærslu og villandi upplýsingum nú skýrlega fest í IGV.
Í þessu samhengi voru gerðir um 40 samstarfssamningar við stórar tæknifyrirtæki úr stafrænu iðnaðinum, Google,
Facebook og Co., með Microsoft að sjálfsögðu í bakgrunni, og efni þeirra er heldur ekki opinberað.
Á þessum bakgrunni verðum við eðlilega að óttast að vandamálið með ritskoðun muni magnast, sérstaklega í frjálsum fjölmiðlum, en
umfram allt í stórum hluta virðingarverðrar vísindasamfélagsins, sem þegar hefur verið útilokað úr umræðunni í fortíðinni.
Og án frjálsrar umræðu getum við alls ekki nálgast sannleikann sem hér er brýn nauðsyn.
Allt þetta á bakgrunni þess að enn vantar sjálfstætt, lagalega bindandi eftirlitsaðila sem gæti til dæmis
klappað herra Tedros á fingurna þegar hann lýsir yfir falska heimsfaraldri eða heimsfaraldursástandi.
Í kenningunni þarf hann að vega og meta áhættu og ávinning hvers og eins aðgerðar sem hann mælir með fyrirfram.
Þetta gildir einnig um lönd með frjálslyndum stjórnarskrám.
Hins vegar, þar sem enginn hefur eftirlit með honum og engin völdaskipan og jafnvægi er til staðar, getur
hann einfaldlega þvingað fram falska heimsfaraldursneyðarástand og þessi tilmæli handahófskennt.
Eins og smokkfiskur heldur WHO áfram að ná til stjórnvalda.
Nú á að koma á fót þjóðlegum IHR-yfirvöldum og svo kallaðar kjarnaaðgerðir á hinum ýmsu stjórnsýslustigum skulu styrktar, þar
á meðal, auðvitað, baráttan gegn svokölluðum infódemíum – þ.e. í baráttunni gegn meintum rangfærslum, þar sem
WHO og aðildarríkin tryggja sér þá einokun á sannleikann.
Það vantar sjálfstætt eftirlitsvald.
Mælingarnar gætu falið í sér gríðarleg brot á grundvallarréttindum sem, ef ekki eru metin út frá áhættu og ávinningi, gætu leitt
til alvarlegustu brota á grundvallarréttindum um allan heim.
Stuðningur við rannsóknir á bóluefnum og lyfjum er óhjákvæmilega tæknilega tengdur því sem kallað er virkni-aukandi rannsóknir.
Þetta tengist aftur rannsóknum á líffræðivopnum og tengist verulegum öryggisáhættu.
Þetta þýðir að enn meiri hætta er á því að þessar reglugerðir WHO muni að lokum skapa einmitt
þær hættur sem WHO segist vilja koma í veg fyrir.
Reyndar mun land eins og Þýskaland, til dæmis, bera skyldu samkvæmt alþjóðalögum á vettvangi WHO þegar IHR tekur gildi.
Hins vegar getur Þýskaland í kenningu sagt: "Stopp, ég mun ekki innleiða það sem herra Tedros mælir með, til dæmis
innanlands, vegna þess að það brýtur gegn stjórnarskránni."
Það er fræðilega mögulegt, og þeir ættu í raun að gera það.
Í framkvæmd höfum við séð að ríki eru að færa ábyrgð yfir á WHO.
Þýskaland er engu að síður einn af helstu ríkisstyrktaraðilum WHO.
Þýskaland mun fúslega verða við.
Að minnsta kosti í fortíðinni hefur Þýskaland ekki gert sér far um að fara eftir ákvæðum Grunnlögsins.
Þetta þýðir að, í ljósi þessa, stöndum við frammi fyrir hættu á því að komið verði á fót ytri stýrðu og einræðisheildstæðu
alþjóðlegu heilbrigðiskerfi og, auðvitað, að lokum hættu á langvarandi og umfangsmiklum mannréttindabrotum.
Mannleg reisn er óafsalanleg.
Ríki sem grípur inn í líkamlegt heilindi og grundvallarborgaraleg réttindi verður ætíð að réttlæta slíka íhlutun.
Hann þarf alltaf að vega áhættu og ávinning.
Við höfum ekki heyrt þessa röksemdarfærslu í Þýskalandi né í mörgum öðrum löndum um allan heim árið 2020.
Við höfum ekki heyrt nein sönnunargögn.
Ríkið ber hér skyldu og hefur brugðist við að uppfylla hana!
Með því einu að vanrækja að leggja fram þessa réttlæting er hann þegar að fremja gríðarleg
mannréttindabrot. Hvað er hægt að gera í þessu?
Auðvitað verðum við að ganga eins langt og mögulegt er, og þess vegna eru mikilvægar fjölmiðlanefndir einnig hér til staðar til
að vekja almenningsálit. Mótmæli, bæklingar og svo framvegis. En fyrst og fremst snýst þetta nú um að
vekja þá sem bera ábyrgð, þá sem enn hafa góðan vilja.
Það er mjög mikilvægt að grípa til lagalegra aðgerða, tafarlausra málsmeðferða og stjórnarskrárkvartanir, afar mikilvægt.
Til dæmis getur hver einstaklingur átt samræður við þingmann sinn í kjördæmi sínu.
Og þessir einstaklingar reyna að vekja athygli á málinu.
Hér eru margir möguleikar til að taka þátt.
Jafnvel bara að spjalla við vini, kunningja, nágranna, með dyrnar örlítið opnar.
Við verðum virkilega að og getum virkilega beitt öllum tiltækum ráðum hér. Engin ráðstöfun er ómikilvæg.
En ég myndi segja að áherslan ætti í raun að vera á sannfæringu, fræðslu, fræðslu, fræðslu meðal stjórnmálákvarðanatökuaðila.
Persónulega sé ég litla möguleika á að þetta gerist hjá alríkisstjórninni.
Þess vegna reynum við með þessari áskorun að sannfæra Bundestag um að kalla á sambandsstjórnina
um að nýta sér undanþágu og gera það af krafti.
Og auðvitað, ef allt væri á hreinu, þyrfti stjórnarskrárkvörtun gegn þessum algjörlega ólöglega samþykktu IGV-um í
raun að bera árangur ef venjuleg skilyrði væru enn til staðar.
Og við vonumst til og treystum því að við munum snúa aftur til eðlilegra aðstæðna.
Og við munum öll reyna að leggja okkar af mörkum til að ná þessu. Takk kærlega fyrir.