Dina iki, 17 Juni 2024, organisasi United for Freedom wis ngundang tamu menyang konferensi
pers ing kene, ing wewengkon Taunus sing endah.
Ana akèh topik sing bakal dibahas dina iki.
Antarane liya-liyane, Dr Pfeil ngomongake babagan Peraturan Kesehatan Internasional, sing
diadopsi kanthi nglanggar hukum internasional.
Kaya sing wis dingerteni, iki wis disahake rong minggu kepungkur ing Majelis Umum WHO ing Jenewa.
Dr Pfeil: Ya, babagan adopsi IGV sing nglanggar hukum internasional.
Dadi kuwi pancen dadi thriller ing Majelis Kesehatan Donya, carane IGT-IGT iki konon diadopsi.
Lan mesthi wae, penting kanggo aku nerangake kanthi ringkes aspek-aspek sing paling kontroversial saka peraturan kesehatan
internasional iki lan apa sing bisa kita lakoni babagan kuwi.
Mung cathetan cekak babagan WHO:
Asring krungu yèn iku organisasi swasta.
Sacara resmi, WHO iku sawijining organisasi pamaréntahan.
Yaiku, iku persatuan nagara-nagara klasik kanggo tujuan tartamtu.
Ing kéné, padha kanthi resmi ngaku yèn padha promosi kesehatan, kesehatan umum.
Organisasi kaya ngono biasane banjur mbentuk badan dhéwé.
Iki Majelis Kesehatan Donya.
Wakil-wakil saka Negara Anggota ditugasake menyang kana.
Banjur kita duwe Dewan Eksekutif minangka badan eksekutif lan, sing paling penting lan paling kuwasa,
Direktur Jenderal, sing mimpin Sekretariat sing diarani.
Rencana asli yaiku ngadopsi loro perjanjian internasional.
Kaping pisan, IGV, sing wis ana ing konstitusi taun 2005, nanging saiki wis direvisi kanthi tuntas.
Lan banjur uga ana gagasan kanggo ngadopsi perjanjian internasional anyar sing diarani perjanjian pandemi.
Adopsi perjanjian pandemi wis ditundha, lan ana akèh tekanan supaya rampung paling lambat ing Majelis Kesehatan
Dunia taun ngarep, yen bisa – kuwi sing dikarepake Pak Tedros.
Wong-wong sing bisa waé ana ing mburi dhèwèké ngarep-arep yèn iku bakal disahaké taun iki.
Persis, miturut garis wektu. Diklaim yèn IGV wis disahaké.
Yen kita mung nganggep kaya ngono saiki, mula bakal otomatis ditrapake sawisé rolas wulan.
Kajaba negara-negara sing dimaksud kanthi tegas nyatakake yen padha ora melu.
Dadi kuwi ateges padha nentang supaya iki ora ditrapake sajrone sepuluh wulan.
Iku bakal nganti 31 Maret.
Adopsi Peraturan Kesehatan Internasional, aku lebokake ing tanda petik, kelakon kanthi cara sing aneh banget.
Kita duwe syarat prosedural wajib saka Artikel 55 IGV.
Sawisé kuwi, versi pungkasan sing bakal diajokaké kanggo pemungutan swara kudu kasedhiya kanggo
negara-negara paling ora patang wulan sadurungé pemungutan swara ing Majelis Kesehatan Donya.
Tujuane, mesthi wae, supaya negara-negara cetha babagan akibat politik, ekonomi, administratif, lan finansial.
Padha uga kudu mriksa apa amandemen IGV iki cocog, contone karo konstitusi nasionalé utawa karo hukum internasional.
Nanging, kita kerja tanpa kendhat lan, sakdurunge rampung, kita ana ing Jenewa lan nganakake
konferensi pers ing kana ing esuk minangka pengacara.
Ing acara paralel, kita durung ngerti manawa kegilaan iki bakal kelakon ing wayah bengi, manawa konon wis disetujoni.
Piyé tenan kahanané?
Isih ana rekaman video pemungutan suara iki, sing isih bisa dideleng ing kaca ngarep.
Mesthi wae, saka sing tak deleng, kowe ora bisa ndeleng kabèh ruang, nanging mung wilayah plenari ing ngarep.
Banjur Presiden kandha: Apa kabeh wis nduwé versi pungkasan iki? Aku ora weruh ana sing nentang.
Lan banjur dhèwèké takon, ya, apa kabèh sarujuk? Lan banjur manèh: Aku ora weruh ana sing nentang.
Dadi, prosedur sing banget aneh, utamane amarga Aturan 72 nemtokake manawa:
Pemungutan swara kudu kanthi ngacungake tangan utawa, miturut panyuwunan, malah kanthi panggil jeneng siji-siji.
Ana meneng ing alas. Dadi, crita sing banget-banget diraguhi.
Banjur diaku manawa ana kesepakatan, sing saiki ora ana siji wae sing nonton video iki sing bisa mastiake.
Dilaporake kanthi positif manawa 37 negara bagian wis kanthi tegas nyatakake dhukungan kanggo ngadopsi IGT iki.
Ana dhaptar sing mesthi kalebu Jerman lan sawetara negara Éropa liyane, uga liyane kaya Amerika Serikat, contone.
Nanging ana uga akèh penentangan ing diskusi.
Dadi Belarus, Iran, Argentina, Costa Rica lan negara-negara liyane – Slovakia iku penting
banget, cukup pikirna nyoba pembunuhan iki saiki.
Bandhing uga diijini. Mula saka iku ana crita sing aneh iki.
Apa kuorum (jumlah minimal anggota sing dibutuhake kanggo nggawe keputusan) wis tekan?
99 negara kudu sarujuk kanthi cetha kanthi ngacungake tangan. Iki banget diraguhi.
Mula, mesthi adhedhasar Pasal 55 ayat (2) waé.
Marianne Grimmenstein ngendika kanthi éndah banget: WHO nglanggar aturane dhéwé.
Milih bertentangan karo hukum internasional lan mulane ora sah.
Lan saben negara sing ora mbantah iki sejatine nyelehake awake dhewe ing posisi sing salah.
menyang isi sing penting.
Saliyane kahanan darurat kesehatan sing dadi perhatian internasional – sing cekakane "fake" – saiki ana wujud
anyar sing luwih serius saka iki, yaiku darurat pandemi.
Uga aneh yèn, umpama, dianggep iku babagan risiko dhuwur, ya iku mung risiko ngluwihi kapasitas sistem kesehatan utawa
nyebabake gangguan sosial lan ekonomi amarga penyakit infèksi lintas wates sing dianggep banget mbebayani.
Saka sudut pandang hukum, mula kudu takon: Apa kriteria kaya ngono cocog kanggo kahanan darurat pandemi, sing
pungkasane mbenerake pelanggaran masif marang hak-hak dhasar?
Amarga iku ora amarga penyakité dhéwé, nanging iku pitakonan babagan kahanan kerangka pamaréntah.
Dadi kuwi saktenane alesan sing ringkih kanggo pelanggaran hak-hak dhasar sabanjure, sing banjur bisa disaranake
Direktur Jenderal Tedros adhedhasar kahanan darurat pandemi iki.
Lan kudu diwaspadai manawa intervensi sing luwih abot bakal dianggep sah kanthi alasan darurat pandemi.
Banjur dadi banget bermasalah, sing diarani produk kesehatan sing relevan, lan prinsip anyar sing penting banget
ing WHO yaiku sing diarani kesetaraan, kaadilan distributif.
Iki nyebutake kasunyatan manawa negara-negara miskin, negara-negara berkembang ing tanda petik kandel, saiki uga entuk
manfaat saka kabèh berkah saka sing diarani vaksin, mesthi teknologi mRNA lan obat-obatan saka perusahaan
farmasi sing – aku ngomong iki kanthi ironi gedhe – sacara ora langsung utawa langsung dadi sponsor WHO.
Lan ing titik iki, paling akhir, wong padha penasaran: Sapa sejatine sing ngontrol WHO?
Apa pancen isih negara-negara, utawa sponsor?
Wis dingerteni manawa WHO gumantung marang sumbangan sukarela kanggo meh 85 persen saka pendanaane, kalebu akèh sumbangan
pribadi saka industri farmasi, langsung utawa ora langsung.
Yayasan Bill Gates waé kamungkinan nyumbang langsung utawa ora langsung nganti 20 persen saka total anggaran WHO.
Nanging, perjuangan nglawan sing diarani misinformasi lan disinformasi saiki wis kanthi cetha kacathet ing IGV.
Ing konteks iki, watara 40 perjanjian kemitraan wis ditandatangani karo perusahaan teknologi gedhe saka
industri digital, Google, Facebook lan Co., kanthi Microsoft mesthi ana ing latar mburi, lan isine uga ora diungkapake.
Ing latar mburi iki, kita mesthi kudu wedi marang tambahé masalah sensor, utamané ing media bebas, nanging luwih-luwih ing
pérangan gedhé saka komunitas ilmiah sing bereputasi, sing wis tau dikucilaké saka diskursus ing jaman kepungkur.
Lan tanpa wicara bébas, kita mesthi ora bisa nyedhaki kabeneran sing saiki banget dibutuhake ing kéné.
Kabeh iki dumadi ing latar mburi kekirangan sing terus-terusan saka badan pangawas mandiri sing sah sacara hukum,
sing bisa, umpama, nggebuk driji Pak Tedros nalika dheweke ngumumake pandemi palsu utawa darurat pandemi.
Miturut teori, dhèwèké kudu nimbang risiko lan manfaat saka saben ukuran sing disaranaké sadurungé.
Iki uga ditrapake kanggo negara-negara sing nduwé konstitusi liberal.
Nanging, amarga ora ana sing ngawasi dheweke lan ora ana cek lan imbangan, dheweke bisa gampang ngetrapake darurat pandemi
palsu lan rekomendasi-rekomendasi iki kanthi sewenang-wenang.
Kaya gurita, WHO terus nyedhaki pamaréntahan.
Saiki bakal ana otoritas IHR nasional, lan sing diarani kapasitas inti ing macem-macem tingkat administratif kudu dikuatake, kalebu
mesthi perang nglawan sing diarani infodemi – yaiku ing babagan nglawan kabar palsu sing diduga, ing ngendi WHO lan
Negara Anggota banjur nyimpen monopoli kasunyatan sing cocog.
Ana kakurangan panguwasa pangawas mandiri.
Rekomendasi-rekomendasi kasebut bisa nyebabake pelanggaran gedhe marang hak-hak dhasar sing, yen ora dinilai saka segi
risiko lan manfaat, bisa nuntun marang pelanggaran paling serius marang hak-hak dhasar ing saindenging jagad.
Promosi panaliten babagan vaksin lan obat-obatan ora bisa dipisahake sacara teknis
karo sing diarani panaliten gain-of-function.
Iki banjur ana gandhèngané karo panaliten senjata biologis lan digandhèngaké karo risiko keamanan sing wigati.
Iki ateges ana risiko sing luwih gedhe manawa peraturan WHO iki pungkasane bakal nyebabake
bebaya sing sejatine WHO ngaku kepengin nyegah.
Sejatine, sawijining negara kaya Jerman, umpama, bakal nduwé kewajiban miturut hukum
internasional ing tingkat WHO nalika IHR resmi berlaku.
Nanging, Jerman sacara teoretis bisa ngomong: Mandheg, aku ora bakal nerapake apa sing disaranake Pak Tedros, contone
ing negaraku, amarga iku nglanggar Undhang-Undhang Dasar.
Iku sacara teoretis bisa dibayangake, lan sejatine padha kudu nindakake kuwi.
Ing praktik, kita wis weruh yèn negara-negara ngalihake tanggung jawab marang WHO.
Jerman pancen salah siji panyengkuyung negara utama kanggo WHO.
Jerman bakal kanthi rela manut.
Paling ora ing jaman kepungkur, Jerman ora gelem netepi ketentuan-ketentuan Undhang-Undhang Dasar.
Iki ateges, ing latar mburi iki, kita ngadhepi bebaya diadegaké rezim kesehatan global sing dikontrol saka njaba lan
totaliter, lan mesthi waé pungkasane ngadhepi bebaya pelanggaran hak asasi manungsa sing suwé lan masif.
Martabat manungsa ora kena dilanggar.
Negara sing ngganggu integritas fisik lan kabebasan sipil dhasar kudu tansah mbenerake gangguan kuwi.
Dheweke kudu tansah nimbang risiko lan manfaat.
Kita ora krungu alesan iki ing Jerman utawa ing akèh negara liya ing saindenging donya ing taun 2020.
Kita durung krungu bukti apa-apa.
Negara nduwé kewajiban ing kéné, lan wis gagal nepaki!
Mung amarga ora nyedhiyakake alesan iki wae, dhèwèké wis nindakake pelanggaran hak asasi manungsa sing
gedhé banget. Apa sing bisa ditindakake babagan iki?
Mesthi wae, kita kudu maju sak adoh-adohé, mulané media wigati uga diwakili ing kéné kanggo nggugah pendapat umum. Demonstrasi,
selebaran lan sapituruté. Nanging sing paling utama saiki yaiku nggugah wong-wong sing
nduwé tanggung jawab, sing isih nduwé niyat apik.
Iku penting banget kanggo nindakake tindakan hukum, proses darurat, pengaduan konstitusional, pancen penting banget.
Contone, saben wong bisa rembugan karo Anggota Parlemen ing konstituensi dheweke.
Lan wong-wong iki nyoba narik kawigaten marang masalah kasebut.
Ana akèh kesempatan kanggo melu ing kéné.
Sanajan mung ngobrol karo kanca-kanca, kenalan, utawa tangga teparo, kanthi lawang rada mbukak.
Kita pancen kudu lan pancen bisa ngupaya sakabehe ing kene. Ora ana ukuran sing ora penting.
Nanging aku bakal ngomong yèn fokusé saktenané kudu ana ing persuasi, pendidikan, pendidikan,
pendidikan marang para pembuat keputusan politik.
Secara pribadi, aku weruh sithik kemungkinan iki kelakon karo pamaréntah federal.
Mulane kita nyoba liwat petisi iki kanggo meyakaké Bundestag supaya ngajak pamaréntah
federal metu, lan nindakake kuwi kanthi tegas.
Lan mesthi wae, yen kabeh wis transparan, gugatan konstitusional marang IGV sing diadopsi kanthi cara sing pancen
ora sah iki sejatine kudu kasil yen kahanan normal isih ana.
Lan kita ngarep-arep lan percaya manawa kita bakal bali menyang kahanan normal.
Lan kita kabeh bakal nyoba nindakake perané kanggo nggayuh iki. Matur nuwun sanget.