За денес, 17 јуни 2024 година, организацијата "Обединети за слобода" ги покани гостите на
прес-конференција овде во прекрасниот регион Таунус.
Денес има изобилство теми за дискусија.
Меѓу другото, д-р Фајл зборува за Меѓународните здравствени прописи, кои беа усвоени во спротивност со меѓународното право.
Како што е добро познато, тие беа усвоени пред две недели на Генералното собрание на СЗО во Женева.
Д-р Фајл: Да, за усвојувањето на IGV во спротивност со меѓународното право.
Па тоа беше вистински трилер на Светската здравствена скупштина, начинот на кој овие IGT-ови наводно беа усвоени.
И, секако, важно е да ги накратко изложам најконтроверзните аспекти на овие меѓународни здравствени
регулативи и што можеме да направиме во врска со нив.
Само кратка забелешка за СЗО:
Често се слуша дека е приватна организација.
Формално, СЗО е владина организација.
Тоа е, тоа е класично здружување на држави за специфична цел.
Тука тие официјално тврдат дека промовираат здравје, јавно здравје.
Таквите организации потоа обично формираат свои тела.
Еве ја Светската здравствена скупштина.
Таму се испраќаат претставници на државите членки.
Потоа имаме Извршен совет како извршно тело и, многу важно и многу моќно, Генералниот
директор, кој го раководи таканаречениот Секретаријат.
Првобитниот план беше да се усвојат два меѓународни договори.
Прво, IGV, кој веќе постои во Уставот од 2005 година, но сега е целосно ревидиран.
А потоа имаше и планови за усвојување на нов меѓународен договор, таканаречениот договор за пандемии.
Прифаќањето на пандемискиот договор е одложено, а има голем притисок да се заврши, најдоцна до Собранието
на Светската здравствена организација следната година – тоа е она што го сака г-дин Тедрос.
Луѓето кои можеби стојат зад него се надеваат дека ќе биде усвоено оваа година.
Точно, според временската линија. Се тврдеше дека IGV бил усвоен.
Ако само го претпоставиме тоа засега, тогаш тие автоматски ќе стапат на сила по дванаесет месеци.
Освен ако соодветните држави изрично не изјават дека се повлекуваат.
Тоа значи дека тие се противат на стапувањето во сила во рок од десет месеци.
Тоа би било до 31 март.
Прифаќањето на Меѓународните здравствени прописи, го ставам тоа во наводници, се случи на многу чуден начин.
Имаме задолжително процедурално барање од член 55 IGV.
Потоа, конечната верзија, која подоцна ќе биде ставена на гласање, мора да им биде достапна на државите најмалку
четири месеци пред гласањето во Светската здравствена скупштина.
Целта, секако, е земјите да бидат јасни во врска со политичките, економските, административните и финансиските последици.
Тие исто така мора да проверат дали овие измени на IGV се компатибилни, на пример, со нивните
национални устави или со меѓународното право.
Наместо тоа, работевме без престан и, непосредно пред завршувањето, бевме во Женева и таму
наутро одржавме прес-конференција како адвокати.
На паралелниот настан сè уште не знаевме дека ова лудило ќе се случи навечер, дека наводно било пренесено.
Како всушност помина?
Сè уште постои видео-снимка од ова гласање, која сè уште може да се види на почетната страница.
Секако, колку што можев да видам, не може да се види целата сала, туку навистина само пленарниот дел напред.
Потоа претседателот вели: Дали сите ја имаат оваа конечна верзија? Не гледам никакви приговори.
И потоа тој прашува: "Да, дали сите се согласуваат?" И потоа повторно: "Не гледам никаков
приговор. Не гледам никаква противречност."
Значи, многу чудна постапка, особено затоа што Правилото 72 пропишува дека:
Гласањето мора да биде со подигнување на рака или, на барање, дури и со попишување по име.
Во шумата владееше тишина. Значи, многу, многу сомнителна приказна.
Потоа се тврдеше дека имало единство, што никој што сега го гледа ова видео не може да го потврди.
Се извести позитивно дека 37 држави изрично се изјаснија во прилог на усвојувањето на овие IGV.
Постои список, кој природно ги вклучува Германија и неколку други европски земји, како и други, на пример САД.
Но во дискусијата имаше и големо противење.
Значи Белорусија, Иран, Аргентина, Костарика и други земји – Словачка е многу важна,
само помислете на овој обид за атентат сега.
Апелите исто така беа дозволени. Затоа оваа необична приказна.
Дали воопшто беше постигнат кворумот (минималниот број членови потребни за донесување одлуки)?
99 земји би морале експлицитно да се согласат со подигнување на рака. Многу сомнително.
Затоа, дефинитивно само врз основа на член 55, став 2.
Марианне Гримменштајн тоа го кажа толку прекрасно: СЗО ги крши сопствените правила.
Гласање спротивно на меѓународното право и затоа неважечко.
И секоја држава што не се противи на ова, всушност се става во погрешна положба.
До суштинската содржина.
Покрај здравствената вонредна состојба од меѓународна загриженост – соодветно скратена на англиски како "fake",
што значи лажно – сега постои нова, посериозна форма на ова, пандемиската вонредна состојба.
Исто така е чудно што, на пример, се претпоставува дека станува збор за висок ризик, односно само за ризикот од надминување на
капацитетите на здравствените системи или од предизвикување социјални и економски нарушувања поради
наводно многу опасна прекугранична заразна болест.
Од правна перспектива, тогаш треба да се праша: Дали таквите критериуми се соодветни за пандемиска вонредна состојба,
која на крајот оправдува масовни нарушувања на основните права?
Бидејќи тоа не е поради самата болест, туку е прашање на рамковните услови на владата.
Значи, тоа всушност е слаб изговор за понатамошни нарушувања на основните права, кои Генералниот директор Тедрос потоа може
да ги препорача врз основа на оваа пандемиска вонредна состојба.
И се стравува дека дури и уште потешки интервенции ќе бидат оправдани со образложение
на вонредната состојба поради пандемијата.
Потоа многу проблематични, таканаречените релевантни здравствени производи и еден многу важен нов принцип во
СЗО е таканаречената еднаквост, распределбена правда.
Ова се однесува на фактот дека посиромашните земји, развивачки земји во дебели наводници, сега исто така имаат корист од сите
овие благодати на таканаречените вакцини, природно, мРНК технологијата и лековите од оние – ова го кажувам
намерно со голема иронија – фармацевтски компании кои индиректно или директно ја ко-спонзорираат СЗО.
И во овој момент, најдоцна, човек се прашува: Кој всушност ја контролира СЗО?
Дали навистина сè уште се државите, или се спонзорите?
Добро е познато дека СЗО е зависна од доброволни донации за речиси 85 проценти од своето финансирање,
вклучувајќи голем број приватни донации од фармацевтската индустрија, директно или индиректно.
Само Фондацијата на Бил Гејтс веројатно директно или индиректно придонесува со 20 проценти од вкупниот буџет на СЗО.
Сепак, борбата против таканаречената дезинформација и misinformation сега е експлицитно вградена во IGV.
Во овој контекст, беа склучени околу 40 партнерски договори со големите технолошки компании од дигиталната индустрија,
Google, Facebook и Co., при што Microsoft, секако, беше во позадина, а нивната содржина исто така не е откриена.
На оваа позадина, природно е да се плашиме од заострување на проблемот со цензурата, особено во слободните
медиуми, но пред сè во голем дел од угледната научна заедница, која веќе била исклучена од дискурсот во минатото.
И без слободен дискурс, дефинитивно не можеме да се приближиме до вистината која тука итно ни е потребна.
Сето ова на позадината на континуираниот недостаток на независна, правно обврзувачка надзорна институција која, на
пример, би му удрила шлаканица на г-дин Тедрос кога тој ќе прогласи лажна пандемија или пандемиска вонредна состојба.
Во теорија, тој мора да ги процени ризиците и придобивките од секоја мерка што ја препорачува.
Ова исто така важи и за земји со либерални устави.
Сепак, бидејќи никој не го надгледува и нема проверки и рамнотежи, тој едноставно може да го наметне
лажниот пандемиски итен случај и овие препораки произволно.
Како октопод, СЗО продолжува да се пробива до владините администрации.
Сега ќе постои национална IHR-власт, а таканаречените клучни капацитети на различните административни нивоа треба да се
зајакнат, вклучувајќи, се разбира, и борбата против таканаречените инфодемии – односно, во областа на борбата
против наводната дезинформација, каде што СЗО и државите-членки потоа го резервираат соодветниот монопол врз вистината.
Нема независна надзорна институција.
Препораките би можеле да вклучуваат масовни повреди на основните права кои, доколку не се проценат во однос на
ризикот и користа, би можеле да доведат до најсериозните повреди на основните права ширум светот.
Промовирањето на истражувањата за вакцини и лекови неизбежно е поврзано со истражувањата за зголемување на функцијата.
Ова, пак, е поврзано со истражување на биолошко оружје и е поврзано со значителни безбедносни ризици.
Ова значи дека постои уште поголем ризик дека овие регулативи на СЗО на крајот ќе ги создадат токму
оние опасности кои СЗО тврди дека сака да ги спречи.
Всушност, земја како Германија, на пример, ќе има обврска според меѓународното право на ниво на СЗО кога МИЗ ќе стапат во сила.
Сепак, Германија теоретски може да каже: "Стоп, нема да го спроведам она што г-дин Тедрос го препорачува, на
пример, во мојата земја, бидејќи тоа го крши уставот."
Тоа е теоретски можно, и тие навистина треба да го сторат тоа.
Во пракса, видовме дека земјите ја префрлаат одговорноста на СЗО.
Германија, сепак, е еден од главните државни спонзори на СЗО.
Германија ќе се согласи со задоволство.
Барем во минатото, Германија не се потруди да ги почитува одредбите на Основната закон.
Ова значи дека, на оваа позадина, се соочуваме со опасноста од воспоставување на надворешно контролиран и тоталитарен
глобален здравствен режим и, секако, на крајот со опасноста од долгорочни и масовни прекршувања на човековите права.
Човечкото достоинство е неприкосновено.
Држава што се меша во физичкиот интегритет и основните слободи секогаш мора да ја оправда таквата интервенција.
Тој секогаш мора да ги претежи ризиците и придобивките.
Ова образложение не го слушнавме во Германија ниту во многу други земји низ светот во 2020 година.
Не сме слушнале никакви докази.
Државата има должност овде и не успеа да ја исполни!
Само со тоа што не ја обезбеди оваа оправданост, тој веќе врши масовни прекршувања на
човековите права. Што може да се направи во врска со ова?
Секако, мораме да одиме што е можно подалеку, поради што и важни медиуми се претставени овде за да ја мобилизираат јавноста.
Демонстрации, летоци и слично. Но, пред сè, сега станува збор за мобилизирање на оние на одговорни позиции, оние
кои сè уште се подготвени да дејствуваат со добра намера.
Многу е важно да се преземат правни мерки, итни постапки, уставни жалби, исклучително важно.
На пример, секој поединец може да разговара со својот пратеник во својата изборна единица.
И овие луѓе се обидуваат да го привлечат вниманието кон проблемот.
Тука има многу можности да се вклучите.
Дури и само разговарајќи со пријатели, познаници, соседи, со вратата малку отворена.
Навистина мораме и навистина можеме да ги вложиме сите напори овде. Нема мерка што не е важна.
Но би рекол дека фокусот всушност треба да биде на убедување, едукација, едукација,
едукација меѓу политичките носители на одлуки.
Лично, гледам малку шанси ова да се случи со федералната влада.
Затоа преку оваа петиција се обидуваме да го убедиме Бундестагот да побара од федералната
влада да се повлече и тоа да го стори решително.
И, секако, ако сè беше транспарентно, уставното жалба против овие целосно незаконски усвоени IGV-ови навистина
би морала да успее ако сè уште имавме нормални услови.
И се надеваме и веруваме дека ќе се вратиме во нормални услови.
И сите ќе се обидеме да го дадеме својот придонес. Многу ви благодарам.