Vandaag, 17 juni 2024, heeft de organisatie United for Freedom ons uitgenodigd voor een
persconferentie hier in het prachtige Taunusgebied.
Er is een overvloed aan onderwerpen om vandaag te bespreken.
Dr. Pfeil heeft het onder andere over de Internationale Gezondheidsregeling die in strijd
met het internationaal recht is aangenomen.
Zoals u weet, zijn deze twee weken geleden aangenomen tijdens de Algemene Vergadering van de WHO in Genève.
Dr. Pfeil: Ja, tegen de aanname van de IGR in strijd met het internationaal recht.
Het was dus nogal een thriller op de Wereldgezondheidsvergadering, de manier waarop deze IGR zogenaamd werd aangenomen.
En natuurlijk is het belangrijk dat ik kort de meest controversiële aspecten van deze
internationale gezondheidsregels schets en wat we kunnen doen.
Heel kort over het onderwerp WHO:
Je hoort vaak dat het een particuliere organisatie is.
Formeel is de WHO een overheidsorganisatie.
Met andere woorden, dit is de klassieke vereniging van staten voor een specifiek doel.
Hier beweren ze officieel dat ze de gezondheid, de volksgezondheid, willen bevorderen.
In de regel hebben dergelijke organisaties ook hun eigen organen.
Hier is het de Wereldgezondheidsvergadering.
De vertegenwoordigers van de lidstaten zijn daar gedetacheerd.
Dan hebben we een Executive Board als uitvoerend orgaan en dan, heel belangrijk en heel almachtig, de directeur-generaal,
die aan het hoofd staat van het zogenaamde secretariaat.
Het oorspronkelijke plan was om twee internationale verdragen aan te nemen.
Een daarvan is de IGR, die al bestaat in een grondwet uit 2005, maar die nu grondig is herzien.
En dan waren er eigenlijk ook nog plannen om een nieuw internationaal verdrag aan
te nemen, het zogenaamde pandemieverdrag.
De goedkeuring van het pandemieverdrag is uitgesteld, er wordt hier veel druk uitgeoefend, zo mogelijk
uiterlijk op de Wereldgezondheidsvergadering van volgend jaar - dat is wat de heer Tedros wil.
De mensen die erachter zitten hopen dat het mogelijk dit jaar nog wordt aangenomen.
Precies, over de tijdlijn. Er werd beweerd dat de IHR was aangenomen.
Als je daar gewoon van uitgaat, dan worden ze na twaalf maanden automatisch van kracht.
Tenzij de respectieve staten de zogenaamde opt-out uitdrukkelijk verklaren.
Met andere woorden, ze maken bezwaar tegen deze inwerkingtreding binnen tien maanden.
Dat zou tot 31 maart zijn.
De goedkeuring van de Internationale Gezondheidsregeling, ik zet het tussen
aanhalingstekens, is op een heel vreemde manier gebeurd.
Aan de ene kant hebben we het dwingende procedurele vereiste van artikel 55 van de IGR.
Volgens dit artikel moet de definitieve versie, die vervolgens in stemming wordt gebracht, ten minste vier maanden
voor de stemming in de Wereldgezondheidsvergadering daadwerkelijk beschikbaar zijn voor de staten.
Het doel is natuurlijk dat de staten zich bewust worden van de politieke, economische, administratieve en financiële gevolgen.
Ze moeten ook nagaan of deze IGR-wijzigingen verenigbaar zijn met bijvoorbeeld hun
nationale grondwet of met het internationaal recht.
In plaats daarvan waren we in Genève en hielden daar 's ochtends als advocaten een persconferentie.
Bij het parallelle evenement wisten we nog niet dat deze waanzin 's avonds zou plaatsvinden, dat het voorbij zou zijn.
Hoe ging dat eigenlijk?
Er is nog steeds een video-opname van deze stemming - nog steeds zichtbaar op de homepage.
Natuurlijk kun je niet de hele hal zien, voor zover ik heb gezien, maar eigenlijk alleen het plenum aan de voorkant.
De Voorzitter zegt vervolgens: Is deze definitieve versie voor iedereen beschikbaar? Ik zie geen bezwaren.
En dan vraagt hij: ja, is iedereen het daarmee eens? En dan komt weer: ik zie geen bezwaar. Ik zie geen bezwaar.
Het is dus een heel vreemde procedure, vooral omdat procedureregel 72 dit voorschrijft:
Er moet worden gestemd bij handopsteking of zelfs hoofdelijk indien daarom wordt gevraagd.
Dat was stilte in het bos. Dus een heel, heel onbetrouwbaar verhaal.
Toen werd het beweerd, een unanimiteit die niemand die deze video nu bekijkt kan verifiëren.
Er werd positief gerapporteerd dat 37 landen zich uitdrukkelijk hebben uitgesproken voor deze goedkeuring van de IGR.
Er is een lijst, die natuurlijk Duitsland en verschillende Europese landen bevat, maar ook andere landen zoals de VS.
Maar er was ook veel tegenstand tijdens de discussie.
Dus Wit-Rusland, Iran, Argentinië, Costa Rica en andere landen - Slowakije is heel belangrijk, denk maar aan deze aanval.
Bezwaar was ook toegestaan. Vandaar dit vreemde verhaal.
Is het quorum überhaupt bereikt?
99 staten hadden expliciet toestemming moeten geven door middel van handopsteking. Zeer twijfelachtig.
Daarom zeker alleen al vanwege artikel 55, lid 2.
Marianne Grimmenstein zei het zo goed: de WHO breekt haar eigen regels.
Stemming in strijd met internationaal recht en daarom ongeldig.
En elke staat die dit niet tegenspreekt, zet zichzelf absoluut op het verkeerde been.
De belangrijkste inhoud.
Naast de noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid van internationale omvang - afgekort tot Fake, hoe fout - is er
nu deze nieuwe vorm van escalatie, de pandemische noodsituatie.
Het is ook vreemd dat het bijvoorbeeld zou gaan over een hoog risico, d.w.z. alleen het risico dat de capaciteit van
gezondheidssystemen wordt overschreden of dat sociale en economische ontwrichting wordt veroorzaakt, als gevolg van een
zogenaamd zeer gevaarlijke grensoverschrijdende infectieziekte.
Vanuit juridisch oogpunt moet je je ook afvragen of dergelijke criteria wel geschikt zijn voor een dergelijke
pandemische noodsituatie, die dan geacht wordt massale inbreuken op de grondrechten te rechtvaardigen.
Dit ligt namelijk niet aan de ziekte zelf, maar aan de randvoorwaarden.
Dat is dus eigenlijk, dat is eigenlijk een slechte reden om in te grijpen in de grondrechten, die een directeur-generaal Tedros
dan kan aanbevelen op basis van deze pandemische noodsituatie.
En het valt te vrezen dat nog strengere interventies gerechtvaardigd zullen zijn door de pandemische noodsituatie.
Dan heel problematisch, de zogenaamde relevante gezondheidsproducten en een heel belangrijk
nieuw principe bij de WHO is de zogenaamde rechtvaardigheid, de verdelende rechtvaardigheid.
Dit verwijst naar het feit dat de armere landen, de ontwikkelingslanden tussen aanhalingstekens, nu ook profiteren
van al deze zegeningen van zogenaamde vaccins, modRNA-technologie natuurlijk, en medicijnen van die - en ik zeg
dit heel ironisch - farmaceutische bedrijven die indirect of direct medesponsor zijn van de WHO.
En hier rijst uiterlijk de vraag: Wie controleert eigenlijk de WHO?
Zijn het echt nog steeds de staten of zijn het de sponsors?
Het is algemeen bekend dat de WHO voor bijna 85 procent van haar financiering afhankelijk is van vrijwillige donaties,
waaronder veel particuliere donaties die direct of indirect afkomstig zijn van de farmaceutische industrie.
Alleen al de Bill Gates Foundation draagt waarschijnlijk direct of indirect bij aan 20 procent van het totale budget van de WHO.
Nu is de strijd tegen zogenaamde desinformatie en desinformatie echter expliciet verankerd in de IGR.
In deze context werden ongeveer 40 partnerschapsovereenkomsten gesloten met grote techbedrijven uit de digitale sector,
Google, Facebook en dergelijke, natuurlijk met Microsoft op de achtergrond, waarvan de inhoud ook niet openbaar wordt gemaakt.
Tegen deze achtergrond moeten we natuurlijk vrezen voor een verergering van het censuurprobleem, vooral in de vrije media,
maar vooral in een groot deel van de serieuze wetenschappelijke gemeenschap, die in het
verleden al werd uitgesloten van het discours.
En zonder vrij discours kunnen we de waarheid, die hier dringend nodig is, absoluut niet benaderen.
Dit alles tegen de achtergrond van het voortdurende gebrek aan een onafhankelijk, wettelijk bindend toezichthoudend
orgaan dat de heer Tedros bijvoorbeeld op de vingers tikt als hij een nepalarm of een pandemische noodsituatie afkondigt.
In theorie moet hij vooraf de risico's en voordelen afwegen van elke individuele maatregel die hij aanbeveelt.
De staten met een liberale grondwet moeten dit ook doen.
Maar omdat niemand hem controleert, omdat er geen checks and balances zijn, kan hij de nep- en pandemische noodsituatie
en deze aanbevelingen gewoon willekeurig voorschrijven.
De WHO blijft overheidsinstanties aanvallen als een octopus.
Er moet nu een nationale IGR-autoriteit komen en de zogenaamde kerncapaciteiten op de verschillende bestuursniveaus moeten
worden versterkt, waaronder natuurlijk de strijd tegen de zogenaamde infodemie - d.w.z. op het gebied van de bestrijding van
vermeende verkeerde informatie, waarbij de WHO en de lidstaten zich het bijbehorende monopolie op de waarheid voorbehouden.
Er is geen onafhankelijk toezichthoudend orgaan.
De aanbevelingen kunnen gepaard gaan met massale inbreuken op de grondrechten die, als ze niet worden getoetst
op risico's en voordelen, leiden tot massale schendingen van de grondrechten wereldwijd.
De financiering van onderzoek naar vaccins en geneesmiddelen is onvermijdelijk technisch
gekoppeld aan zogenaamd 'gain-of-function'-onderzoek.
Dit is op zijn beurt weer gekoppeld aan onderzoek naar biowapens en de bijbehorende veiligheidsrisico's zijn overduidelijk.
Met andere woorden, er is een nog groter risico dat deze WHO-regels uiteindelijk de gevaren
zullen creëren die de WHO beweert te willen voorkomen.
In feite heeft een land als Duitsland bijvoorbeeld een verplichting onder internationaal recht
op WHO-niveau wanneer de IGR van kracht wordt.
Maar Duitsland kan in theorie zeggen: Stop, ik zal niet uitvoeren wat bijvoorbeeld de heer Tedros aanbeveelt op
nationaal niveau, want dat zou in strijd zijn met de basiswet.
Dit is theoretisch denkbaar en ze zouden het ook echt moeten doen.
In de praktijk hebben we gezien dat staten hun verantwoordelijkheid afschuiven op de WHO.
Duitsland is sowieso een van de grootste sponsors van de WHO.
Duitsland zal bereid zijn te executeren.
Duitsland heeft in ieder geval in het verleden geen aandacht meer besteed aan de eisen van de basiswet.
Met andere woorden, tegen deze achtergrond lopen we het gevaar dat we een door buitenlanders gecontroleerd en totalitair
mondiaal gezondheidsregime instellen en, natuurlijk, uiteindelijk het gevaar van langdurige en massale mensenrechtenschendingen.
De menselijke waardigheid is onschendbaar.
Een staat die ingrijpt in de fysieke integriteit, in elementaire burgerlijke vrijheden, moet deze ingreep altijd rechtvaardigen.
Hij moet altijd de risico's en voordelen tegen elkaar afwegen.
Deze rechtvaardiging hebben we in Duitsland en in veel landen over de hele wereld sinds 2020 niet meer gehoord.
We hebben geen enkel bewijs gehoord.
De staat heeft hier een plicht te vervullen en heeft die niet vervuld!
Alleen al door dit niet te rechtvaardigen, worden mensenrechten op grote schaal geschonden. Wat kan hieraan worden gedaan?
Natuurlijk moeten we het publiek zo veel mogelijk wakker schudden, daarom zijn belangrijke media hier ook vertegenwoordigd.
Demonstraties, folders enzovoort. Maar het belangrijkste is nu om de verantwoordelijken wakker
te schudden, degenen die nog van goede wil zijn.
Het is heel belangrijk om juridische stappen te nemen, kort gedingen, grondwettelijke klachten, heel belangrijk.
Iedereen kan bijvoorbeeld praten met zijn parlementslid in zijn kiesdistrict.
En deze mensen proberen de aandacht op de kwestie te vestigen.
Er zijn veel manieren om mee te doen.
Zelfs gewoon praten met vrienden, kennissen, buren, waar een klein kiertje in de deur openstaat.
We moeten en zullen hier echt alles uit de kast moeten halen. Er is geen maatregel die niet belangrijk is.
Maar ik zou zeggen dat de focus echt moet liggen op overtuigingskracht, onderwijs, onderwijs,
onderwijs onder de politieke besluitvormers.
Persoonlijk zie ik weinig kans bij de federale overheid.
Daarom proberen we met deze petitie de Bondsdag te overtuigen om de federale regering op te roepen om niet mee te doen.
En natuurlijk, als het goed is, zou een grondwettelijke klacht tegen deze volledig onrechtmatig aangenomen
IGV's eigenlijk succesvol moeten zijn als we nog steeds normale omstandigheden hadden.
En we hopen en rekenen op een terugkeer naar normale omstandigheden.
En we zullen allemaal proberen onze bijdrage te leveren. Hartelijk dank.