Para sa araw na ito, ika-17 ng Hunyo 2024, inimbitahan ng organisasyong United for Freedom ang mga bisita sa
isang press conference dito sa magandang rehiyon ng Taunus.
Maraming paksa ang tatalakayin ngayon.
Kasama sa iba pang mga bagay, pinag-uusapan ni Dr. Pfeil ang International Health Regulations, na
inaprubahan nang lumalabag sa pandaigdigang batas.
Tulad ng kilala, inaprubahan ang mga ito dalawang linggo na ang nakalipas sa Pangkalahatang Asembleya ng WHO sa Geneva.
Dr Pfeil: Oo, sa pag-aampon ng IGV na lumalabag sa batas internasyonal.
Talagang kapanapanabik iyon sa World Health Assembly, sa paraan kung paano diumano'y inaprubahan ang mga IGT na iyon.
At siyempre, mahalaga na maiguhit ko nang maigsi ang pinaka-kontrobersyal na mga aspeto ng mga
pandaigdigang regulasyong pangkalusugan na ito at kung ano ang maaari nating gawin tungkol dito.
Isang mabilis na tala tungkol sa WHO:
Madalas marinig na ito ay isang pribadong organisasyon.
Pormal, ang WHO ay isang organisasyong pang-gobyerno.
Ibig sabihin, ito ay ang klasikong pagsasama-sama ng mga estado para sa isang tiyak na layunin.
Dito, opisyal nilang inaangkin na itinataguyod nila ang kalusugan, ang pampublikong kalusugan.
Karaniwan, nagtatatag ang mga ganitong organisasyon ng sarili nilang mga katawan.
Narito ang Pandaigdigang Asembleya ng Kalusugan.
Ipinapadala roon ang mga kinatawan ng mga Estado-miyembro.
Pagkatapos, mayroon tayong Executive Council bilang katawan ng ehekutibo at, napakahalaga at napakalakas, ang
Direktor-Heneral na namumuno sa tinatawag na Secretariat.
Ang orihinal na plano ay magpatibay ng dalawang pandaigdigang kasunduan.
Una, ang IGV, na matagal nang nakapaloob sa konstitusyon ng 2005, ngunit ngayon ay ganap nang nirebisa.
At saka may mga plano rin na ipatupad ang isang bagong pandaigdigang kasunduan, ang tinatawag na kasunduan sa pandemya.
Naantala ang pag-aampon ng kasunduan sa pandemya, at malaki ang presyur dito na maipasa ito sa pinakamadaling
panahon sa susunod na World Health Assembly sa susunod na taon, kung maaari – iyan ang gusto ni G. Tedros.
Ang mga taong maaaring nasa likod niya ay umaasa na maipapasa ito ngayong taon.
Eksakto sa linya ng oras. Inaangkin na naipasa na ang IGV.
Kung ipagpapalagay lang natin iyon sa ngayon, magkakabisa sila nang kusa pagkalipas ng labindalawang buwan.
Maliban kung tahasang ipahayag ng kani-kanilang estado ang kanilang pag-opt-out.
Kaya nangangahulugan iyon na tutol sila sa pagkabisa nito sa loob ng sampung buwan.
Iyon ay hanggang ika-31 ng Marso.
Ang pag-aampon ng International Health Regulations, na inilagay ko sa mga tandang padamdam, ay
naganap sa isang napakakatangi-tanging paraan.
Mayroon kaming sapilitang pamamaraan na kinakailangan ng Artikulo 55 ng IGV.
Pagkatapos noon, ang huling bersyon, na susunod na ihahain sa botohan, ay dapat isumite sa mga estado hindi bababa sa apat na
buwan bago ang pagboto sa Pandaigdigang Asembleya ng Kalusugan.
Ang layunin, siyempre, ay maging malinaw sa mga bansa ang mga politikal, pang-ekonomiya,
pang-administratibo, at pinansyal na kahihinatnan.
Dapat din nilang suriin kung ang mga amyenda sa IGV na ito ay katugma, halimbawa, sa kanilang
pambansang konstitusyon o sa pandaigdigang batas.
Sa halip, nagtrabaho kami nang buong-buo at, bago pa man matapos, nasa Geneva kami at nagdaos doon ng
isang press conference sa umaga bilang mga abogado.
Sa kaganapang kasabay, hindi pa namin alam na mangyayari ang kabaliwan na ito sa gabi, na diumano'y naipasa na ito.
Paano nga ba talaga ito nangyari?
Mayroon pa ring video recording ng botong ito na makikita pa rin sa homepage.
Siyempre, sa aking nakikita, hindi mo makita ang buong silid, kundi tanging ang plenaryong lugar sa harap.
Pagkatapos ay nagsabi ang Pangulo: Mayroon na ba kayong lahat ng huling bersyon na ito? Wala akong nakikitang pagtutol.
At saka niya tinatanong, "Oo ba, sang-ayon ba kayong lahat?" At muli: "Wala akong nakikitang
pagtutol. Wala akong nakikitang kontradiksyon."
Kaya, isang napakakatangi-tanging pamamaraan, lalo na't itinatadhana ng Panuntunan 72 na:
Ang pagboto ay dapat sa pamamagitan ng pagtaas ng kamay o, sa kahilingan, kahit sa pamamagitan ng pagtawag ng pangalan.
May katahimikan sa gubat. Kaya, isang napaka-napaka-kuwestiyonableng kuwento.
Pagkatapos ay inangkin na may pagkakaisa, na hindi mapatutunayan ng sinumang nanonood ng video na ito ngayon.
Iniulat nang positibo na 37 estado ang hayagang nagsalita pabor sa pag-aampon ng mga IGV na ito.
May isang listahan na siyempre ay kinabibilangan ng Alemanya at ng ilang iba pang mga bansa sa Europa, pati
na rin ng iba pa tulad ng Estados Unidos, halimbawa.
Ngunit nagkaroon din ng malaking pagtutol sa talakayan.
Kaya Belarus, Iran, Argentina, Costa Rica at iba pang mga bansa – napakahalaga ng Slovakia,
isipin mo lang ang pagtatangka ng pag-atake ngayon.
Pinayagan din ang mga apela. Kaya't ito ang kakaibang kuwento.
Naabot ba ang quorum (ang pinakamababang bilang ng mga miyembro na kinakailangan upang makagawa ng mga desisyon)?
Kailangang tahasang sumang-ayon ang 99 na bansa sa pamamagitan ng pagpapakita ng kamay. Lubhang kaduda-duda.
Kaya, tiyak na batay lamang sa Artikulo 55(2).
Sinabi nang napakaganda ni Marianne Grimmenstein: nilalabag ng WHO ang sarili nitong mga patakaran.
Boto na salungat sa batas internasyonal at samakatuwid ay hindi balido.
At anumang estado na hindi tutol dito ay talagang inilalagay ang sarili sa pagkakamali.
Sa mahalagang nilalaman.
Bukod sa pandaigdigang krisis pangkalusugan na may alalahanin – na tama ngang iniikli sa Ingles bilang "fake", na
nangangahulugang huwad – ngayon ay mayroon nang bagong, mas seryosong anyo nito, ang pandemiyang emerhensiya.
Kakaiba rin na, halimbawa, inaakala itong tungkol sa mataas na panganib, ibig sabihin, tanging ang panganib ng paglabis sa
kakayahan ng mga sistemang pangkalusugan o ng pagdudulot ng panlipunan at pang-ekonomiyang kaguluhan dahil sa diumano'y
napakadelikadong sakit na nakakahawa na lumalampas sa hangganan.
Mula sa pananaw ng batas, kailangang itanong: Ang ganitong mga pamantayan ba ay angkop para sa isang
pandaigdigang emerhensiya na sa huli ay nagbibigay-katwiran sa malawakang paglabag sa mga pangunahing karapatan?
Dahil hindi iyon dahil sa mismong karamdaman, kundi sa mga kundisyong balangkas ng pamahalaan.
Kaya iyon ay talagang mahina na dahilan para sa mga kasunod na paglabag sa mga pangunahing karapatan, na maaaring irekomenda ni
Direktor-Heneral Tedros batay sa emerhensiyang pandemyang ito.
At dapat ikatakot na maaaring bigyang-katwiran pa ang mas matitinding interbensyon
sa dahilan ng emerhensiyang pandemyang ito.
Pagkatapos ay napaka-problematiko, ang tinatawag na mga kaugnay na produktong pangkalusugan at isang
napakahalagang bagong prinsipyo sa WHO ay ang tinatawag na pagkakapantay-pantay, makatarungang pamamahagi.
Ito ay tumutukoy sa katotohanang ang mga mahihirap na bansa, ang mga bansang umuunlad sa makakapal na tandang kuwit, ay
nakikinabang na rin ngayon sa lahat ng mga biyayang dulot ng tinatawag na mga bakuna, kabilang ang teknolohiyang mRNA at mga
gamot mula sa mga – sinasabi ko ito nang may matinding pag-iironiya – mga kumpanyang parmasyutiko na
direkta man o di-direktang kasosyo sa pagpopondo ng WHO.
At sa puntong ito, sa pinakahuli, nagtatanong ang isa: Sino nga ba ang talagang kumokontrol sa WHO?
Talaga bang mga estado pa rin ito, o mga sponsor?
Malawakang alam na ang WHO ay umaasa sa boluntaryong donasyon para sa halos 85 porsyento ng pondo nito,
kabilang ang maraming pribadong donasyon mula sa industriya ng parmasyutiko, direkta man o di-direkta.
Malamang na ang Bill Gates Foundation lamang ay direktang o di-tuwirang nag-aambag ng
dalawampung porsyento ng kabuuang badyet ng WHO.
Gayunpaman, ang pakikipaglaban sa tinatawag na maling impormasyon at panlilinlang na
impormasyon ay ngayon tahasang nakasaad sa IGV.
Sa kontekstong ito, humigit-kumulang 40 kasunduan sa pakikipagsosyo ang napirmahan sa malalaking tech na kumpanya mula
sa industriya ng digital, gaya ng Google, Facebook at iba pa, kasama ang Microsoft na siyempre nasa
likuran, na ang mga nilalaman ay hindi rin inilantad.
Sa ganitong kalagayan, hindi maiiwasan na matakot tayo sa mas mahigpit na pagsensura, lalo na sa malayang media, ngunit higit
sa lahat sa malaking bahagi ng kagalang-galang na komunidad ng agham, na dati nang hindi pinapayagang makilahok sa talakayan.
At kung walang malayang talakayan, tiyak na hindi natin maaabot ang katotohanang lubos na kinakailangan dito.
Lahat ng ito ay nasa konteksto ng patuloy na kawalan ng isang independiyenteng, legal na may bisa na awtoridad sa pangangasiwa
na maaaring, halimbawa, kumatok sa daliri ni G. Tedros kapag ipinahayag niya ang isang
pekeng pandemya o isang pandemikong emerhensiya.
Sa teorya, kailangan niyang timbangin nang maaga ang mga panganib at benepisyo ng bawat hakbang na kanyang inirerekomenda.
Ito ay naaangkop din sa mga bansang may malayang konstitusyon.
Gayunpaman, dahil walang nakabantay sa kanya at walang mekanismo ng pagsusuri at balanse, maaari niyang basta
ipataw ang pekeng emerhensiya ng pandemya at ang mga rekomendasyong ito nang arbitraryo.
Tulad ng isang pugita, patuloy na nakikipag-ugnayan ang WHO sa mga pamahalaan.
Ngayon ay magkakaroon ng pambansang awtoridad para sa IHR, at ang tinatawag na pangunahing kakayahan sa iba't ibang antas ng
administrasyon ay palalakasin, kabilang, siyempre, ang pakikipaglaban sa tinatawag na infodemic – iyon ay, sa larangan
ng paglaban sa diumano'y maling impormasyon, kung saan ang WHO at ang mga Miyembrong Estado ay nagtatalaga sa
kanilang sarili ng eksklusibong karapatan sa katotohanan.
May kakulangan ng isang independiyenteng awtoridad sa pangangasiwa.
Maaaring magdulot ang mga rekomendasyon ng malawakang paglabag sa mga pangunahing karapatan na, kung hindi susuriin batay sa
panganib at benepisyo, ay maaaring magdulot ng pinakamalubhang paglabag sa mga pangunahing karapatan sa buong mundo.
Ang pagsusulong ng pananaliksik sa mga bakuna at gamot ay hindi maiiwasang kaugnay sa
pananaliksik na nagpapataas ng kakayahan ng virus.
Ito naman ay kaugnay ng pananaliksik sa mga biyolohikal na sandata at nauugnay sa malalaking panganib sa seguridad.
Ibig sabihin nito ay mas malaki pa ang panganib na sa huli ay lilikhain ng mga regulasyong ito ng WHO ang
mismong mga panganib na sinasabing nais nilang pigilan.
Sa katunayan, ang isang bansa tulad ng Alemanya, halimbawa, ay magkakaroon ng obligasyon sa ilalim ng pandaigdigang
batas sa antas ng WHO kapag naging epektibo ang IHR.
Gayunpaman, sa teorya ay maaaring sabihin ng Alemanya: "Tigil, hindi ko ipatutupad ang inirerekomenda ni
Ginoong Tedros, halimbawa, sa loob ng aking bansa dahil lumalabag ito sa Batas Pundamental."
Teoretikal na posible iyon, at dapat nga nilang gawin iyon.
Sa praktika, nakita natin na inililipat ng mga bansa ang pananagutan sa WHO.
Ang Alemanya ay isa sa mga pangunahing estadong tagapagtaguyod ng WHO.
Masigasig na susunod ang Alemanya.
Hindi bababa sa nakaraan, hindi inasikaso ng Alemanya na sumunod sa mga probisyon ng Batas Pundamental.
Ibig sabihin nito, sa ganitong kalagayan, humaharap tayo sa panganib ng pagtatatag ng isang pandaigdigang rehimen sa
kalusugan na kontrolado mula sa labas at totalitaryan, at siyempre, sa huli, ang panganib ng
pangmatagalan at malawakang paglabag sa karapatang pantao.
Ang dangal ng tao ay hindi maaaring labagin.
Ang isang estado na nakikialam sa pisikal na integridad at mga pangunahing karapatang sibil ay dapat
palaging magbigay ng katwiran para sa ganitong pakikialam.
Dapat niyang laging timbangin ang mga panganib at benepisyo.
Hindi namin narinig ang pangangatwong ito sa Alemanya o sa maraming iba pang bansa sa buong mundo noong 2020.
Hindi pa namin narinig ang anumang ebidensya.
May tungkulin ang estado rito, at nabigo itong tuparin ito!
Sa hindi lang pagbibigay ng ganitong pagbibigay-katwiran, nagkakasala na siya ng malawakang paglabag sa
karapatang pantao. Ano ang maaaring gawin tungkol dito?
Siyempre, kailangan nating umabot nang kasing layo hangga't maaari, kaya narito rin ang mahahalagang midya upang pukawin ang
opinyong publiko. Mga demonstrasyon, mga polyeto at iba pa. Ngunit una sa lahat, ang pinakamahalaga ngayon
ay ang pukawin ang mga nasa posisyon ng pananagutan, ang mga may mabuting kalooban pa rin.
Napakahalaga na magsagawa ng legal na aksyon, maglunsad ng agarang pagdinig, maghain ng
mga reklamo sa konstitusyon, napakahalaga.
Halimbawa, bawat indibidwal ay maaaring makipag-usap sa kanilang Miyembro ng Parlamento sa kanilang konstitwensiya.
At sinusubukan ng mga taong ito na ituon ang pansin sa isyu.
Maraming pagkakataon para makilahok dito.
Kahit nakikipag-usap lang sa mga kaibigan, kakilala, kapitbahay, na bahagyang nakabukas ang pinto.
Talagang kailangan nating gawin ito at talagang kaya nating gawin ang lahat ng ating
makakaya dito. Walang sukatan na hindi mahalaga.
Gayunpaman, masasabi kong ang dapat talagang pagtuunan ng pansin ay ang paghihikayat, edukasyon,
edukasyon, edukasyon sa mga gumagawa ng desisyon sa politika.
Sa totoo lang, maliit lang ang tsansa na mangyari ito sa pederal na pamahalaan.
Kaya naman sinisikap namin, sa pamamagitan ng petisyong ito, na hikayatin ang Bundestag na anyayahan ang pederal
na pamahalaan na umatras, at gawin ito nang buong tapang.
At siyempre, kung lahat ay patas, kailangang magtagumpay ang isang konstitusyonal na reklamo laban sa mga ganap na
ilegal na inaprubahang IGV kung normal pa rin ang kalagayan.
At umaasa at nagtitiwala kami na babalik kami sa normal na kalagayan.
At sisikaping gawin ng lahat ang kanilang bahagi upang makamit ito. Maraming salamat.