הײַנט, דעם 17טן יוני 2024, האָט די אָרגאַניזאַציע "פֿאַראייניקט פֿאַר פֿרײַהייט" פֿאַרבעטן געסט צו אַ
פּרעסע־קאָנפֿערענץ דאָ אין דער שיינער טאַונוס־געגנט.
הײַנט זענען אַ רײַכקייט טעמעס צו דיסקוטירן.
צווישן אַנדערע זאַכן רעדט ד״ר פֿײַל וועגן די אינטערנאַציאָנאַלע געזונטהייט־רעגולאַציעס, וואָס זענען אָנגענומען
געוואָרן אין פֿאַרלעצונג פֿון אינטערנאַציאָנאַלן געזעץ.
ווי גוט באַקאַנט, זענען זיי אנגענומען געוואָרן אַ גוטע צוויי וואָכן צוריק בײַ דער אַלגעמיינער פֿאַרזאַמלונג
פֿון דער וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע אין זשענעװע.
ד״ר פֿײַל: יאָ, אויף דער אַדאָפּציע פֿון דער IGV אין פֿאַרברעכן פֿון אינטערנאַציאָנאַלן געזעץ.
אַזוי איז דאָס געווען אַ גאַנץ טרילער בײַ דער וועלט־געזונטהייט־אַסעמבלי, ווי די
IGTs לכאורה זענען אָנגענומען געוואָרן.
און, פֿאַרשטייט זיך, איז וויכטיק אַז איך קורץ באַשרײַב די מערסט קאָנטראָווערסיעלע אַספּעקטן פֿון די אינטערנאַציאָנאַלע
געזונטהייט־רעגולאַציעס און וואָס מיר קענען טאָן וועגן זיי.
נאָר אַ שנעלע באַמערקונג וועגן דער WHO:
מען הערט אָפֿט אַז דאָס איז אַ פּריוואַטע אָרגאַניזאַציע.
פֿאָרמעל איז די וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע אַ רעגירונגס־אָרגאַניזאַציע.
דאָס הייסט, עס איז די קלאַסישע פֿאַראייניקונג פֿון שטאַטן פֿאַר אַ ספּעציפֿישן ציל.
דאָ באַהאַלטן זיי אָפֿיציעל אַז זיי פּראָמאָטירן געזונטהייט, פּובליק געזונטהייט.
אַזעלכע אָרגאַניזאַציעס גרינדן דאַן געוויינטלעך זייערע אייגענע גופים.
דאָ איז די וועלט־געזונטהייט־אַסעמבלי.
די פֿאָרשטייער פֿון די מיטגליד־שטאַטן ווערן דאָרט צוגעשטעלט.
דערנאָך האָבן מיר אַן עקסעקוטיוו־ראַט ווי דער עקסעקוטיוו־אָרגאַן, און זייער וויכטיק און זייער שטאַרק, דער דירעקטאָר־גענעראַל,
וואָס פֿירט דעם אַזוי גערופענעם סעקרעטאַריאַט.
דער אָריגינעלער פּלאַן איז געווען צו אָננעמען צוויי אינטערנאַציאָנאַלע טראַקטאַטן.
ערשטנס, די IGV, וואָס שוין עקזיסטירט אין דער 2005־ער קאָנסטיטוציע, אָבער איז איצט גאַנץ איבערגעאַרבעט געוואָרן.
און דאַן זענען אויך געווען פּלענער צו אָננעמען אַ נײַעם אינטערנאַציאָנאַלן
אָפּמאַך, דעם אַזוי גערופענעם פּאַנדעמיע־אָפּמאַך.
די אָננעמונג פֿונעם פּאַנדעמיע־אָפּמאַך איז אָפּגעלייגט געוואָרן, און עס איז דאָ אַ סך דרוק עס אָנצונעמען לכל־הפּחות
בײַ דער קומענדיק־יאָריקער וועלט־געזונט־פֿאַרזאַמלונג, אויב מעגלעך – דאָס איז וואָס הער טעדראָס וויל.
די מענטשן וואָס מעגלעך שטייען הינטער אים האָפֿן אַז עס וועט דעם יאָר דורכגעפֿירט ווערן.
פּונקט צו דער צײַטליניע. עס איז געזאָגט געוואָרן אַז די IGV איז דורכגעגאַנגען.
אויב מיר פשוט אָננעמען דאָס פֿאַר איצט, וועלן זיי אויטאָמאַטיש אַרײַנטרעטן אין קראַפֿט נאָך צוועלף חדשים.
אויב נישט די באַטרעפֿנדיקע שטאַטן אויסדריקלעך דערקלערן זייער אָפּזאָג.
דאָס מיינט אַז זיי קעגנען דעם אַרײַנטרעטן אין קראַפֿט אין צען חדשים.
דאָס וואָלט געווען ביזן 31סטן מערץ.
די אַדאָפּציע פֿון די אינטערנאַציאָנאַלע געזונטהייט־רעגולאַציעס, וואָס איך האָב געשטעלט אין
ציטאַט־צייכנס, איז געשען אויף אַ זייער מאָדנע אופֿן.
מיר האָבן דעם מאַנדאַטאָרישן פּראָצעדוראַלן פֿאָדערונג פֿון אַרטיקל 55 IGV.
נאָך דעם מוז די לעצטע ווערסיע, וואָס שפּעטער וועט געשטעלט ווערן צו אַ שטימונג, לפחות פֿיר חדשים איידער דער שטימונג אין דער
וועלט־געזונטהייט־אַסעמבלי פֿאַר די שטאַטן בנימצא געמאכט ווערן.
דער ציל, כמובן, איז אַז די לענדער זאָלן זײַן קלאָר וועגן די פּאָליטישע, עקאָנאָמישע,
אַדמיניסטראַטיווע און פינאַנציעלע קאָנסעקווענצן.
זיי מוזן אויך קאָנטראָלירן צי די IGV-ענדערונגען זענען, למשל, קאָמפּאַטיבל מיט זייערע נאַציאָנאַלע
קאָנסטיטוציעס אָדער מיט אינטערנאַציאָנאַלן געזעץ.
אַנשטאָט דעם האָבן מיר גאַנץ שווער געאַרבעט, און נאָר איידער דער ענדע זײַנען מיר געווען אין זשענעװע און האָבן דאָרט אין
דער מאָרגן געהאַלטן אַ פּרעס־קאָנפֿערענץ ווי אַדוואָקאַטן.
בײַם פּאַראַלעלן געשעעניש האָבן מיר נאָך נישט געוואוסט אַז דער משוגעת וואָלט פּאַסירן אין דער
אָוונט, אַז עס איז לכאורה שוין דורכגעגאַנגען.
ווי איז עס טאַקע געגאַנגען?
עס איז נאָך אַ ווידעא־אויפֿנעמונג פֿון דער אָפּשטימונג, וואָס מען קען נאָך זען אויפֿן היים־בלאַט.
פֿאַרשטייט זיך, לויט ווי איך האָב געקענט זען, קען מען נישט זען די גאַנצע קאַמער, נאָר
טאַקע בלויז דעם פּלענאַרן געגנט אין דער פראָנט.
דערנאָך זאָגט דער פּרעזידענט: האָט יעדער די לעצטע ווערסיע? איך זע נישט קיין אָביעקציעס.
און דאַן פֿרעגט ער: יאָ, צי איז יעדער מסכים? און ווידער: איך זע נישט קיין התנגדות.
אַזוי, אַ זייער אויסערגעוויינלעכע פּראָצעדור, ספּעציעל ווײַל כּלל 72 באַשטימט אַז:
די שטימונג מוז זײַן דורך אויפהייבן די הענט אָדער, אויף בקשה, אפילו דורך אַ נאָמען־רופֿ.
אין וואַלד איז געווען שטילקייט. אַזוי, אַ זייער, זייער צווייפֿלדיקע מעשׂה.
דאַן האָט מען געזאָגט אַז עס איז געווען איינשטימיקייט, וואָס קיינער וואָס איצט קוקט דעם ווידעאָ קען נישט באַשטעטיקן.
עס איז פּאָזיטיוו באריכטעט געוואָרן אַז 37 שטאַטן האָבן אויסדריקלעך זיך אויסגעדריקט אין שטיצע צו אָננעמען די IGTs.
עס איז אַ רשימה, וואָס נאַטירלעך אַרײַננעמט דייטשלאנד און עטלעכע אַנדערע אייראָפּעישע
לענדער, ווי אויך אַנדערע, למשל די פארייניקטע שטאַטן.
אָבער אין דער דיסקוסיע איז אויך געווען אַ גרויסער קעגנשטעל.
אַזוי בעלעאַרוס, איראַן, אַרגענטינע, קאָסטאַ־ריקאַ און אַנדערע לענדער – סלאוואַקייע איז זייער
וויכטיק, נאָר טראַכט וועגן דעם איצטיקן מאַרד־פּרוּוו.
אפּעלאַציעס זענען אויך ערלויבט געוואָרן. דערפֿאַר איז דאָס אַ באַזונדערע מעשׂה.
צי איז דער קאָרעום (די מינימום צאָל מיטגלידער וואָס איז נייטיק צו מאַכן באַשלוסן) בכלל דערגרייכט געוואָרן?
99 לענדער וואָלטן געמוזט אויסדריקלעך מסכים זײַן דורך אַ הענט־אויפֿהייבונג. זייער צווייפֿלדיק.
דעריבער, זיכער נאָר אויף דער באַזע פֿון אַרטיקל 55(2).
מאַריאַנע גרימענשטיין האָט עס אַזוי שיין געזאָגט: די וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע ברעכט אירע אייגענע כּללים.
שטימען קעגן אינטערנאציאָנאַלן געזעץ און דעריבער אומגילטיק.
און יעדער שטאַט וואָס טוט נישט קעגן דעם, שטעלט זיך טאַקע אין טעות.
צו דעם עיקר אינהאַלט.
צוזאַמען מיטן געזונט־נויטפֿאַל פֿון אינטערנאַציאָנאַלער באַזאָרגטקייט – וואָס מען קורצט אויס אויף ענגליש
ווי "fake", ווי אין פאַלש – איז איצט אַ נײַע, ערנסטערע פֿאָרעם דערפון, דער פּאַנדעמישער נויטפֿאַל.
עס איז אויך אויסערגעוויינטלעך אַז, למשל, מען מיינט אַז עס גייט וועגן אַ הויכן ריזיק, דאָס הייסט נאָר דער ריזיק פֿון איבערשרייַטן
די קאַפּאַציטעטן פֿון געזונטהייט־סיסטעמען אָדער פֿון גורם געזעלשאַפֿטלעכע און עקאָנאָמישע דיסראַפּציעס צוליב אַ
לכאורה זייער געפערלעכע גרענצ־איבערגייענדיקע אינפֿעקציע־קרענק.
פֿון אַ לעגאַלן פּערספּעקטיוו, דאַרף מען דעמאָלט פֿרעגן: צי זענען אַזעלכע קריטעריע פּאַסיק פֿאַר אַ
פּאַנדעמישן נויטפֿאַל, וואָס לעסאָף באַרעכטיקט מאַסיווע פֿאַרלעצונגען פֿון פֿונדאַמענטאַלע רעכט?
ווײַל דאָס איז נישט צוליב דער קראַנקייט אַליין, נאָר אַ פֿראַגע פֿון די רעגירונגס־ראַם־באַדינגונגען.
טאָ, דאָס איז טאַקע אַ שוואַכע סיבה פֿאַר שפּעטערדיקע פֿאַרלעצונגען פֿון פֿונדאַמענטאַלע רעכט, וואָס דער
גענעראַל־דירעקטאָר טעדראָס קען דערנאָך רעקאָמענדירן אויפֿן סמך פֿון דעם דאָזיקן פּאַנדעמיע־נויטפֿאַל.
און מען דאַרף זיך פֿאָרכטן, אַז נאָך שטרענגערע אַרײַנגריפֿן וועלן ווערן באַרעכטיקט אויפֿן סמך פֿונעם פּאַנדעמישן נויטפֿאַל.
דאַן זייער פּראָבלעמאַטיש, אַזוי גערופֿן רעלעוואַנטע געזונטהייט־פּראָדוקטן, און אַ זייער וויכטיקער נײַער
פּרינציפּ בײַ דער וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע איז אַזוי גערופֿן גלײַכקייט, פֿאַרטיילונג־גערעכטיקייט.
דאָס באַציט זיך אויף דעם פֿאַקט, אַז די אָרעמערע לענדער, אַנטוויקלונגס־לענדער אין דיקע ציטאַט־צייכנס, געניסן איצט אויך
פֿון אַלע די דאָזיקע ברכות פֿון די אַזוי־גערופֿענע וואַקצינען, פֿאַרשטייט זיך, mRNA־טעכנאָלאָגיע און מעדיקאַמענטן פֿון יענע —
איך זאָג דאָס בכיוון מיט גרויס איראָניע — פֿאַרמאַצעווטישע פֿירמעס וואָס שטיצן דירעקט אָדער
אומדירעקט די וועלט־געזונט־אָרגאַניזאַציע (WHO).
און בײַ דעם פּונקט, בײַ שפּעטסטנס, פֿרעגט מען זיך: ווער קאָנטראָלירט טאַקע די וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע?
איז עס טאַקע נאָך די שטאַטן, אָדער זענען דאָס די ספּאָנסאָרן?
עס איז גוט באַקאַנט אַז די וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע (WHO) איז אָפּהענגיק פֿון פֿרײַוויליקע בײַשטײַערונגען פֿאַר כּמעט 85
פּראָצענט פֿון איר פֿינאַנצירונג, אַרײַנגערעכנט אַ גרויסע צאָל פּריוואַטע בײַשטײַערונגען פֿון דער
פֿאַרמאַצעווטישער אינדוסטריע, סײַ דירעקט, סײַ אומדירעקט.
די ביל גייטס־פֿונדאַציע אַליין טראָגט מסתּמא דירעקט אָדער אומדירעקט צו 20 פּראָצענט פֿון דער גאַנצער
בודזשעט פֿון דער וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע.
אָבער דער קאַמף קעגן די אַזוי גערופענע מיסאינפֿאָרמאַציע און דיסאינפֿאָרמאַציע איז איצט אויסדריקלעך אַרײַנגעשריבן אין דער IGV.
אין דעם קאָנטעקסט זענען אַרום 40 פּאַרטנערשאַפֿט־אָפּמאַכן אויסגעמאַכט געוואָרן מיט גרויסע טעק־פֿירמעס פֿון דער דיגיטאַלער
אינדוסטריע, ווי גוגל, פֿייסבוק און קאָ., און מייקראָסאָפֿט, פֿאַרשטייט זיך, אין דער
הינטערגרונט, וועמענס אינהאַלט ווערט אויך נישט אַנטפּלעקט.
אין דעם הינטערגרונט מוזן מיר נאַטירלעך מורא האָבן פֿון אַ ווייטערדיקן פֿאַרשטרענגונג פֿון צענזור, בפרט אין די פֿרײַע מעדיע,
אָבער בעיקר אין אַ גרויסן טייל פֿון דער רעספּעקטירטער וויסנשאַפֿטלעכער קהילה, וואָס שוין אין דער
פאַרגאַנגענהייט איז אויסגעשלאסן געוואָרן פֿון דער דיסקוסיע.
און אָן פֿרײַער דיסקורס, קענען מיר זיכער נישט דערגרייכן די אמת וואָס דאָ דרינגענדיק נויטיק איז.
דאָס אַלץ קעגן דעם הינטערגרונט פֿון דעם אָנגייענדיקן מאַנגל פֿון אַן אומאָפּהענגיקער, לעגאַל־בינדונגדיקער אויפֿזיכט־אויטאָריטעט
וואָס וואָלט, למשל, געגעבן הער טעדראָס אַ קליינע שטראָף ווען ער דערקלערט אַ פאַלשע פּאַנדעמיע אָדער אַ פּאַנדעמישן נויטפֿאַל.
אין טעאָריע מוז ער פֿריִער אָפּוועגן די ריזיקן און בענעפֿיטן פֿון יעדער איינציקער מיטל וואָס ער רעקאָמענדירט.
דאָס געלט אויך פֿאַר לענדער מיט ליבעראַלע קאָנסטיטוציעס.
אָבער, ווײַל קיינער מאָניטאָרירט אים נישט און עס זענען נישטאָ קיין קאָנטראָלן און באַלאַנסן, קען ער פשוט
אַרײַנפֿירן דעם פאַלשן פּאַנדעמיע־נויטפֿאַל און די רעקאָמענדאַציעס לויט זײַן אייגענעם ווילן.
ווי אַ אָקטאָפּוס, די WHO האַלט אָן זיך אויסצושטעלן צו רעגירונגס־אַדמיניסטראַציעס.
איצט זאָל זײַן אַ נאַציאָנאַלע IHR־אויטאָריטעט, און די אַזוי־גערופענע קערן־קאַפּאַציטעטן אויף די פֿאַרשיידענע
אַדמיניסטראַטיווע ניוואָען זאָלן ווערן געשטאַרקט, אַרײַנגערעכנט, פֿאַרשטייט זיך, דעם קאַמף קעגן די אַזוי־גערופענע אינפֿאָדעמיעס –
דאָס הייסט, אין דעם געביט פֿון באַקעמפֿן די אַזוי־גערופענע מיסאינפֿאָרמאַציע, וווּ די WHO און די מיטגליד־שטאַטן
רעזערווירן דערנאָך דעם צוגעפּאַסטן מאָנאָפּאָל אויפֿן אמת.
עס פעלט אַ זעלבשטענדיקע אויפזיכט־אויטאריטעט.
די רעקאָמענדאַציעס קענען אַרײַננעמען ריזיקע פֿאַרלעצונגען פֿון פֿונדאַמענטאַלע רעכט, וואָס, אויב מען שאַצט זיי נישט אָפּ
לויט ריזיקע און נוץ, קענען פֿירן צו די ערנסטסטע פֿאַרלעצונגען פֿון פֿונדאַמענטאַלע רעכט איבער דער גאַנצער וועלט.
די פּראָמאָציע פֿון פאָרשונג אין וואַקסינען און מעדיצינען איז אומאָפּהענגיק פֿאַרבונדן
מיט וואָס מען רופֿט געווינס־פֿונקציע־פֿאָרשונג.
דאָס איז, אין תּור, פֿאַרבונדן מיט פאָרשונג אויף ביאָלאָגישע וואָפן און פֿאַרבונדן מיט באַטײַטנדיקע זיכערהייט־ריזיקן.
דאָס מיינט אַז עס איז אַ נאָך גרעסערע ריזיקע אַז די רעגולאציעס פֿון דער וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע וועלן לעסאָף שאַפֿן דווקא
די סכּנות וואָס די אָרגאַניזאַציע טענהט אַז זי וויל פֿאַרהיטן.
טאַקע, אַ לאַנד ווי דײַטשלאַנד, למשל, וועט האָבן אַ חובה לויט אינטערנאַציאָנאַלן געזעץ אויף דער
וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע־ניבו, ווען די אינטערנאַציאָנאַלע געזונטהייט־רעגולאַציעס (IHR) קומען אין קראַפֿט.
אָבער דײַטשלאַנד קען טעאָרעטיש זאָגן: האַלט, איך וועל נישט דורכפֿירן וואָס מר טעדראָס רעקאָמענדירט, למשל
אויף נאַציאָנאַלע מדרגה, ווײַל דאָס ברעכט די גרונטגעזעץ.
דאָס איז טעאָרעטיש מעגלעך, און זיי זאָלן טאַקע אַזוי טאָן.
אין פּראַקטיק האָבן מיר געזען אַז לענדער אַריבערלייגן די אחריות אויף די וועלט־געזונטהייט־אָרגאַניזאַציע.
דײַטשלאַנד איז סײַ־ווי־סײַ איינער פֿון די הויפּט־מלוכישע ספּאָנסאָרן פֿון דער וועלט־געזונט־אָרגאַניזאַציע.
דײַטשלאַנד וועט גרינג צוזימלען.
לפּחות אין דער פאַרגאַנגענהייט האָט דייטשלאַנד זיך נישט געמאַכט די מי צו נאָכקומען די באַשטימונגען פֿון דער גרונט־געזעץ.
דאָס מיינט אַז, קעגן דעם הינטערגרונט, שטייען מיר פֿאַר דער סכּנה פֿון דער אויפֿשטעלונג פֿון אַן אויסערן-קאָנטראָלירטן און
טאָטאַליטאַרישן גלאָבאַלן געזונט-רעזשים, און, פֿאַרשטייט זיך, לעסאָף די סכּנה פֿון
לאַנג-טערמיניקע און מאַסיווע מענטשנרעכט-פֿאַרלעצונגען.
מענטשלעכע כּבֿוד איז אומברעכנדיק.
אַ שטאַט וואָס אַרײַנמישט זיך אין פֿיזישער אינטעגריטעט און פֿונדאַמענטאַלע ציווילע
פֿרײַהייטן, מוז שטענדיק באַגרינדן אַזאַ אַרײַנמישונג.
ער מוז שטענדיק אָפּוועגן די ריזיקן און די בענעפֿיטן.
מיר האָבן נישט געהערט דעם דאָזיקן ריזאָנירונג אין דײַטשלאַנד אָדער אין אַ סך אַנדערע לענדער אַרום דער וועלט אין 2020.
מיר האָבן נישט געהערט קיין עדות.
דער שטאַט האָט דאָ אַ פֿליכט, און ער האָט זי נישט דערפֿילט!
דורך אַליין נישט צושטעלן די דאָזיקע באַגרינדונג, פֿאַרברעכט ער שוין מאַסיווע
מענטשנרעכט־פֿאַרלעצונגען. וואָס קען מען טאָן וועגן דעם?
פֿאַרשטייט זיך, מיר מוזן גיין אַזוי ווייט ווי מעגלעך, דערפֿאַר זענען דאָ וויכטיקע מעדיע־אויסגאַבעס, וואָס אויך ווערן דאָ
רעפּרעזענטירט, צו אויפֿרײַסן די ציבורדיקע מיינונג: דעמאָנסטראַציעס, פליגבלעטלעך און אַזוי ווייטער. אָבער
קודם־כּל איז עס איצט אַ זאַך צו אויפֿרײַסן די וואָס האָבן פאַראַנטוואָרטלעכע פּאָזיציעס, די וואָס נאָך האָבן גוטן ווילן.
עס איז זייער וויכטיק צו נעמען לעגאַלע שריט, דרינגענדיקע פּראָצעדורן, קאָנסטיטוציאָנעלע קלאָגן, זייער וויכטיק.
למשל, יעדער איינציקער מענטש קען זיך באַטייליקן אין אַ שמועס מיט זײַן פּאַרלאַמענט־מיטגליד אין זײַן וואַל־קרײַז.
און די מענטשן פּרוּוון צו ציען אויפמערקזאַמקייט צו דעם ענין.
דאָ זענען פֿיל געלעגנהייטן זיך צו באַטייליקן.
אפילו נאָר שמועסן מיט חברים, באַקאַנטע, שכנים, מיטן טיר אַ ביסל אָפֿן.
מיר מוזן טאַקע און מיר קענען טאַקע אַרויסצויגן אַלע האַלטערס דאָ. עס איז נישט קיין מיטל וואָס איז נישט וויכטיק.
אָבער איך וואָלט געזאָגט אַז דער פאָקוס זאָל טאַקע זײַן אויף איבערצייגונג, בילדונג,
בילדונג, בילדונג בײַ די פּאָליטישע באַשלוס־נעמער.
פּערזענלעך זע איך ווייניק מעגלעכקייט אַז דאָס וועט פּאַסירן מיט דער פֿעדעראַלער רעגירונג.
דערפֿאַר פּרוּוון מיר דורך דער פּעטיציע איבערצײַגן דעם בונדעסטאַג צו רופֿן די פֿעדעראַלע רעגירונג
זיך אָפּצוזאָגן, און דאָס צו טאָן מיט שטאַרקייט.
און, כמובן, אויב אַלץ וואָלט געווען אויף דער ריכטיקער באַזע, וואָלט אַ קאָנסטיטוציאָנעלער קלאָג קעגן די גאָר
אומגעזעץ־אָנגענומענע IGVs טאַקע געמוזט מצליח זײַן, אויב מיר נאָך האָבן נאָרמאַלע באַדינגונגען.
און מיר האָפֿן און גלייבן אַז מיר וועלן צוריקקומען צו נאָרמאַלע אומשטענדן.
און מיר אַלע וועלן פּרוּוון טאָן אונדזער טייל צו דערגרייכן דאָס. אַ גרויסן דאַנק.