امسال، شوایزر‌زایْت – مجله‌ای که استقلال، فدرالیسم و آزادی را ترویج می‌کند – چهل‌وپنجمین سالگرد خود را جشن گرفت.
دکتر اولریش شلیور، عضو سابق شورای ملی که به مدت ۴۵ سال ناشر و سردبیر روزنامه «شوایزرتسایت» بود، نیز در جشن‌ها شرکت کرد.
Kla.TV سالگرد فوق‌العاده Schweizerzeit و بنیان‌گذار آن، دکتر اولریش شلیور، را تبریک می‌گوید و برای جانشین او، آنیان لیبراند،
در ادامه انتشار این نشریه مهم برای سوئیس، آرزوی موفقیت دارد!
– به هر حال، روزنامه سوئیسی «شواینرتایم» و بنیان‌گذار آن نقش تعیین‌کننده‌ای در عضو نشدن سوئیس در اتحادیه اروپا ایفا کردند.
برای اطمینان از ادامه این وضعیت، برای «شوایتزر‌زایت» خوانندگانی با رشد پیوسته آرزو می‌کنیم.
اکنون به گزیده‌هایی از نقد و دیدگاه دکتر اولریش شلیور گوش دهید که در نسخهٔ سالگرد و
همچنین در وب‌سایت «شوایزرتسایت» منتشر شده است:
چهل و پنج سال پیش، در اول مارس ۱۹۷۹، نخستین شمارهٔ «شوایزر‌زایت» منتشر شد.
در آن زمان، سوئیس چند صد روزنامهٔ ملی و منطقه‌ای مستقل داشت و این را به‌عنوان «جنگل حفاظتی دموکراسی» خود جشن می‌گرفت.
این جنگل محافظ از آن زمان بی‌رحمانه پاکسازی شده است – تا آنجا که از تنوع آراء پیشین جز این
آشفته‌زار دلگیر رسانه‌ای چیزی باقی نمانده است.
در حالی که از سال ۱۹۷۹ چند صد روزنامه ناپدید شده‌اند، شوایزر‌زایتو زنده ماند، هرچند در ابتدا مجبور بود
از صفر شروع کند و در وضعیت بسیار متزلزلی قرار داشت.
صدایی که برای استقلال سوئیس و آزادی فردی هر یک از افراد به‌طور قاطع ایستادگی کرده و همچنان خواهد ایستاد، خواهد یافت –
همان‌طور که آن زمان قانع بودیم و امروز نیز قانعیم – دوستان کافی را تا تضمین کند که وجودش امن و پایدار بماند.
ما صمیمانه از کلیه خوانندگان «شواختس‌تای» برای این موضوع سپاسگزاریم.
دو رویداد سرنوشت‌ساز در آن زمان به «شوایزر‌تایت» جوان جهش چشمگیری بخشیدند:
نخست، مقاومت آنها در برابر «شورش‌های زوریخ» در دههٔ ۱۹۸۰ که تحریک‌کنندگان آن می‌کوشیدند نظام
حقوقی تضمین‌کنندهٔ امنیت و رفاه را تضعیف کنند.
آنها شکست خوردند – تا حدی به لطف تلاش‌های شوایزر‌زایت.
در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، لازم بود که مقاومت در برابر نخستین تلاش طبقهٔ سیاسی برای تابع کردن سوئیس تحت بوروکراسی متمرکز جامعهٔ
اروپا (EC، اکنون اتحادیهٔ اروپا) شکل گیرد و سازماندهی شود.
– نبردی که تمام قدرتشان را می‌طلبید و هنوز هم به پایان قطعی نرسیده است:
هرچقدر هم اتحادیه اروپا که بدهی‌های هنگفتی دارد و روزبه‌روز بیشتر ویژگی‌های تمامیت‌خواهانه به خود می‌گیرد، امروز ناگوار به نظر
برسد، هنوز هم به نظر می‌رسد مکانی برای آرزو باشد، دست‌کم برای آن بخش از طبقه سیاسی محلی که ترجیح می‌دهد از
بودجه عمومی تغذیه کند تا اینکه احساس کند می‌تواند از طریق تلاش‌های خود به موفقیت مستقلی دست یابد.
هرچقدر هم که از وفاداری خوانندگان‌مان در طول ۴۵ سال گذشته سپاسگزار باشیم، شوایزر‌زایت
اکنون به نقطه‌ای رسیده است که تغییرات ضروری است.
نسخهٔ امروزِ «شوایزر‌تایِت» آخرین نسخه‌ای است که من به‌عنوان سردبیر مسئول آن هستم.
واگذاری با آمادگی کامل در شرف انجام است.
از شمارهٔ بعدی، آنیان لیبراند – که مدت‌هاست برای خوانندگان ما آشناست – به‌عنوان سردبیر منصوب می‌شود.
من خودم در هیئت تحریریه خواهم ماند.
من از طریق ستونم «اکسنت» با خوانندگان «شواینتس‌تای» در تماس خواهم ماند.
حتی تحت مدیریت جدید، برای شوایزر‌زایت کمبودی از چالش‌ها و وظایف وجود نخواهد داشت.
خوشحالم که با تیم مدیریت جدید همکاری می‌کنم تا بالاخره از تابع شدن سوئیس در برابر
بوروکراسی تشنهٔ قدرت اتحادیه اروپا جلوگیری کنیم.
و حفظ بی‌طرفی سوئیس مهم است.
برای این منظور، ارتش سوئیس که به‌طور جنایی مورد غفلت قرار گرفته است، باید به وضعیتی بازگردانده
شود که بتواند به‌راستی امنیت میهن ما را تضمین کند.
و در نهایت، اقدامات مؤثر علیه مهاجرت انبوه کنترل‌نشده، که مدت‌هاست توسط روزنامه شوازر‌زایت پیشنهاد شده
است، باید پیش از آنکه کشور ما را نابود کند، اتخاذ شود.
برای این منظور، رویکرد چپ‌گرایانه، سبز-لیبرال و laissez-faire باید به‌شدت محدود شود.
ما به این هدف متعهد هستیم – حتی تحت مدیریت جدید شوایتسرایت و همواره با حمایت
خوانندگانمان، که مایلم از ایشان صمیمانه سپاسگزاری کنم!
اولریش شلیور