Имсол Schweizerzeit – маҷаллае, ки истиқлолият, федерализм ва озодиро таблиғ мекунад – 45-солагии худро ҷашн гирифт.
Собиқ вакили Шӯрои Миллӣ доктор Улрих Шлюэр, ки 45 сол нашркунанда ва муҳаррири масъули рӯзномаи
«Швайцерцайт» буд, низ дар ҷашнҳо ширкат варзид.
Kla.TV Schweizerzeit ва бунёдгузори он доктор Улрих Шлюэрро бо ин солгарди беназир табрик намуда, ба вориси ӯ
Аниан Либранд дар идомаи ин нашри муҳим барои Швейтсария тамоми комёбиҳоро таманно мекунад!
– Ба ҳар ҳол, рӯзномаи швейтсарӣ «Швайцерцайтунг» ва бунёдгузори он нақши ҳалкунанда доштанд, ки
Швейтсария то имрӯз узви Иттиҳоди Аврупо набошад.
Барои он ки ин ҳолат ҳамеша боқӣ бимонад, мо ба Schweizerzeit хонандагони доимо афзояндаро таманно мекунем.
Ҳоло ба иқтибосҳо аз баррасӣ ва дурнамои доктор Улрих Шлюэр гӯш диҳед, ки дар нашри солгардӣ ва
инчунин дар вебсайти «Schweizerzeit» нашр шудааст:
Чилу панҷ сол пеш, 1 марти соли 1979, аввалин шумораи Schweizerzeit нашр шуд.
Дар он замон дар Швейтсария чандсад рӯзномаи мустақили миллӣ ва минтақавӣ вуҷуд дошт ва инро
ҳамчун «ҷангали муҳофизатии демократия» таҷлил мекард.
Ин ҷангали муҳофизатӣ аз он вақт беамон тоза карда шудааст – то ки аз гуногунии пешини афкор танҳо
омехтаи дилгиркунандаи ВАО-и имрӯза боқӣ мондааст.
Ҳарчанд аз соли 1979 садҳо рӯзнома нопадид шудаанд, «Швайцерцайт» боқӣ монд, гарчанде ки аввал аз
сифр оғоз ёфта, дар вазъи хеле номуътамад қарор дошт.
Овозе, ки беамон барои истиқлолияти Швейтсария ва озодии шахсии ҳар як инсон истодааст ва ҳоло ҳам истодааст, хоҳад ёфт –
чунон ки он замон мо бовар доштем ва то имрӯз ҳам бовар дорем – дӯстони кофӣ, то мавҷудияти он бехатар ва пойдор бимонад.
Мо барои ин ба тамоми хонандагони Schweizerzeit самимона миннатдорем.
Ду рӯйдоди ҳалкунанда дар он замон ба нашрияи ҷавони «Schweizerzeit» такони ҳалкунанда доданд:
Аввалан, муқовимати онҳо бо «нооромиҳои Цюрих» дар солҳои 1980-ум, ки ташкилгарони он мекӯшиданд низоми ҳуқуқиеро, ки
амният ва фаровонии мардумро кафолат медод, заъиф кунанд.
Онҳо ноком шуданд – қисман ба шарофати кӯшишҳои Швайцерзайт.
Дар аввали солҳои 1990 зарур буд, ки муқовиматро ташкил карда, дар ташкили он кӯмак расонем, то ба аввалин кӯшиши синфи сиёсӣ
барои тобех кардани Швейтсария ба бюрократияи марказонидашудаи Ҷамъияти Аврупо (EC, ҳоло Иттиҳоди Аврупо) муқобила шавад.
– ҷанге, ки тамоми қувваашонро талаб мекард ва то имрӯз низ ба поёни ҳалкунанда нарасидааст:
Ҳарчанд Иттиҳоди Аврупо, ки ба қарзҳои зиёд ғарқ шудааст ва рӯз ба рӯз бештар хусусиятҳои тоталитарӣ мегирад, имрӯз хеле
ноумедкунанда ба назар расад, он ҳанӯз ҳам макони орзу менамояд, ҳадди ақал барои он қисми синфи сиёсии маҳаллӣ, ки
бартар медонад аз буҷаи давлатӣ ғизо гирад, на он ки тавассути кӯшишҳои худ ба муваффақияти мустақил ноил шавад.
Ҳарчанд мо барои вафодории хонандагонамон дар тӯли 45 соли гузашта хеле миннатдорем, Schweizerzeit
ҳоло ба нуқтае расидааст, ки тағйирот зарур аст.
Шумораи имрӯзаи Schweizerzeit охирин шумораест, ки ман ҳамчун муҳаррири масъул барои он масъулият дорам.
Ҳамчунин, супурдани пурра омодашуда наздик аст.
Аз шумораи оянда Аниан Либранд – ки муддати тӯлонӣ барои хонандагони мо шинос аст –
ба вазифаи муҳаррири масъул таъин мешавад.
Ман худам дар ҳайати таҳририя мемонам.
Ман тавассути сутуни «Акцент» бо хонандагони «Швајцерцайт» дар тамос хоҳам монд.
Ҳатто бо роҳбарии нав, «Швајцерзайт» аз мушкилот ва вазифаҳое, ки бояд ҳал шаванд, кам нахоҳад дошт.
Ман хурсандам, ки бо дастаи нави роҳбарият кор мекунам, то ниҳоят пешгирӣ кунем, ки Швейтсария ба
бюрократияи серталаби Иттиҳоди Аврупо тобеъ нашавад.
Ва муҳим аст, ки бетарафии Швейтсария ҳифз карда шавад.
Барои ин, Артиши Швейтсария, ки ба таври ҷинояткорона нодида гирифта шудааст, бояд барқарор карда
шавад, то воқеан амнияти ватани моро кафолат диҳад.
Ва ниҳоят, чораҳои муассир бар зидди муҳоҷирати оммавии бе назорат, ки муддати тӯлонӣ аз ҷониби
рӯзномаи «Швайцерцайт» пешниҳод шудаанд, бояд қабул шаванд, то ки он кишвари моро нобуд насозад.
Барои ин бояд равиши лево-кабуд, либералӣ ва бемамониат бо шиддат маҳдуд карда шавад.
Мо ба ин ҳадаф содиқем – ҳатто дар зери роҳбарии нави «Schweizerzeit» ва ҳамеша бо дастгирии хонандагони
худ, ки мехоҳам ба онҳо сипоси самимии худро баён намоям!
Улрих Шлюэр