Die Xinjiang-streek in Noordwes-China is onder streng digitale toesig.
Die streek was voorheen bekend as Turkestan.
Die Uyghur etniese groep wat daar woon, is Moslems, praat 'n Turkse taal en skryf in die Arabiese skrif.
In die 18de eeu is hul land verower en by die Chinese Ryk ingelyf.
Hulle het niks gemeen met die Han-Chinese, die werklike bevolking van China nie.
Die VN se internasionale reg op vrye selfbeskikking is nie van toepassing op die Uyghurs nie.
Want hul gebied is uiters ryk aan minerale hulpbronne.
Die kommunistiese regime in China wil dit nie prysgee nie.
In plaas daarvan het dit hierdie streek in 'n uitgestrekte buiteluggevangenis verander, waar die
Uyghurs nie net heeltemal ontmagtig en geteister word nie, maar ook sistematies uitgedun word.
Met die hulp van heropvoedingskampe, die vernietiging van historiese en godsdienstige geboue,
en 100 000 gedwonge sterilisasies en aborsies.
WEF-stigter Klaus Schwab prys die Chinese regime as voorbeeldig en werd om deur die hele wêreld nagevolg te word.
Deur dit te doen, openbaar Schwab waaroor die superryke magshebbers droom.
Maar wanneer in die verlede het 'n stelsel wat op onderdrukking gebaseer is, ooit op die lang termyn kon oorleef?