Рэгіён Сыньцзян на паўночным захадзе Кітая знаходзіцца пад жорсткім лічбавым наглядам.
Раней гэты рэгіён быў вядомы як Туркестан.
Там пражывае этнічная група уйгураў, якія з'яўляюцца мусульманамі, размаўляюць на цюркскай мове і пішуць на арабскай.
У XVIII стагоддзі іх краіну заваявалі і далучылі да Кітайскай імперыі.
Яны не маюць нічога агульнага з ханьскімі кітайцамі, сапраўдным насельніцтвам Кітая.
Міжнароднае права ААН аб свабодным самавызначэнні не распаўсюджваецца на уйгураў.
Бо іх тэрыторыя надзвычай багатая на мінеральныя рэсурсы.
Камуністычны рэжым у Кітаі не хоча ад гэтага адмаўляцца.
Замест гэтага гэты рэгіён ператварылі ў велізарную турму пад адкрытым небам, дзе уйгуры не толькі цалкам пазбаўленыя
правоў і падвяргаюцца пераследу, але і сістэматычна вынішчаюцца.
З дапамогай лагераў перавыхавання, знішчэння гістарычных і рэлігійных будынкаў, а
таксама 100 000 прымусовых стэрылізацый і абортаў.
Заснавальнік Сусветнага эканамічнага форуму Клаўс Шваб хваліць кітайскі рэжым як прыкладны і варты пераймання ўсім светам.
Дзякуючы гэтаму Шваб раскрывае тое, пра што мараць супербагатыя ўплывовыя персоны.
Але калі ў мінулым сістэма, заснаваная на прыгнёце, калі-небудзь магла выжыць у доўгатэрміновай перспектыве?