Txinako ipar-mendebaldeko Xinjiang eskualdea zaintza digital zorrotz baten mende dago.
Eremu hori lehenago Turkestan izenez ezaguna zen.
Han bizi diren uyghur etniako kideak musulmanak dira, turkiar hizkuntza bat hitz egiten dute eta arabieraz idazten dute.
18. mendean, haien herrialdea konkistatu eta Txinako Inperioan txertatu zuten.
Han txinatarrekin, Txinako benetako biztanleriarekin, ez dute ezer komunean.
Nazio Batuen Erakundearen autodeterminazio libreari buruzko nazioarteko legea ez da Uyghurren kasuan aplikagarria.
Haien lurraldea mineral baliabideetan izugarri aberatsa baita.
Txinako erregimen komunistak hori ez du utzi nahi.
Horren ordez, eskualde hau aire zabaleko espetxe erraldoi bihurtu dute, non uigurrek ez diren soilik guztiz eskubidegabetzat
eta jazarriak, baizik eta sistematikoki suntsituak ere.
Birhezkuntza-kanpalekuen laguntzaz, eraikin historiko eta erlijiosoen suntsiketaz, eta
100.000 behartutako esterilizazio eta abortu bidez.
WEFeko sortzaile Klaus Schwabek txinatar erregimena eredugarria dela eta mundu osoak imitatu beharko lukeela goraipatzen du.
Horrela eginez, Schwabek agerian uzten du superaberatsen botere-arduradunek amesten dutena.
Baina iraganean, zapalkuntzan oinarritutako sistema batek inoiz lortu al du epe luzera bizirautea?