منطقهٔ شین‌جیانگ در شمال‌غرب چین تحت نظارت دیجیتال شدید قرار دارد.
این منطقه قبلاً به نام ترکستان شناخته می‌شد.
گروه قومی اوئیغور که در آنجا زندگی می‌کنند مسلمان هستند، به زبان ترکی سخن می‌گویند و به خط عربی می‌نویسند.
در قرن هجدهم، کشورشان فتح شد و به امپراتوری چین ضمیمه گردید.
آنها هیچ وجه اشتراکی با هان چینی‌ها، جمعیت واقعی چین، ندارند.
قانون بین‌الملل سازمان ملل متحد در مورد حق تعیین سرنوشت آزاد بر اقوام Uyghur اعمال نمی‌شود.
زیرا قلمرو آنها به طور فوق‌العاده‌ای غنی از منابع معدنی است.
رژیم کمونیستی در چین نمی‌خواهد از آن دست بکشد.
بلکه این منطقه را به یک زندان بزرگ روباز تبدیل کرده است، جایی که ویغورها نه تنها کاملاً از حقوق خود محروم و مورد آزار و
اذیت قرار می‌گیرند، بلکه به طور سیستماتیک نیز نسل‌کشی می‌شوند.
با کمک اردوگاه‌های بازآموزی، تخریب بناهای تاریخی و مذهبی، و ۱۰۰٬۰۰۰ عقیم‌سازی و سقط جنین اجباری.
کلوس شواب، بنیان‌گذار مجمع جهانی اقتصاد، رژیم چین را به‌عنوان الگویی شایسته و قابل تقلید برای سراسر جهان ستایش می‌کند.
با این کار، شواب آنچه را که کارگزاران قدرتمند فوق‌ثروت در رؤیا می‌بینند، آشکار می‌کند.
اما در گذشته چه زمانی سیستمی مبتنی بر ستم توانسته است در درازمدت دوام بیاورد؟