Չինաստանի հյուսիս-արևմուտքում գտնվող Շինջանգ տարածաշրջանը գտնվում է խիստ թվային հսկողության տակ։
Այս տարածաշրջանը նախկինում հայտնի էր որպես Թուրկեստան։
Այստեղ բնակվող ույղուր էթնիկ խումբը մուսուլմաններ են, խոսում են թյուրքական լեզվով և գրում են արաբերեն։
18-րդ դարում նրանց երկիրը նվաճվեց և միացվեց Չինաստանի կայսրությանը։
Նրանք ոչ մի ընդհանուր բան չունեն հան չինացիների՝ Չինաստանի իրական բնակչության հետ։
ՄԱԿ-ի միջազգային իրավունքը ազատ ինքնորոշման վերաբերյալ ույղուրների վրա չի կիրառվում։
Նրանց տարածքը հսկայական հարուստ է հանքային ռեսուրսներով։
Չինաստանի կոմունիստական ռեժիմը չի ուզում դրանից հրաժարվել։
Փոխարենը այն այս տարածաշրջանը վերածել է հսկայական բացօթյա բանտի, որտեղ ույղուրները ոչ միայն ամբողջությամբ
զրկված են իրենց իրավունքներից և ենթարկվում են հալածանքների, այլև համակարգված կերպով ոչնչացվում են։
Վերակրթական ճամբարների, պատմական և կրոնական շինությունների ոչնչացման, ինչպես նաև 100 000 հարկադրական
ստերիլիզացիաների և հղիության ընդհատումների միջոցով։
WEF-ի հիմնադիր Կլաուս Շվաբը գովաբանում է չինական ռեժիմը որպես օրինակելի և ամբողջ աշխարհի կողմից ընդօրինակման արժանի։
Այսպես անելով՝ Շվաբը բացահայտում է, թե ինչի մասին են երազում գերհարուստ իշխանավորները։
Բայց անցյալում երբևէ ճնշման վրա հիմնված համակարգը երկարաժամկետ գոյատևել է՞