De regio Xinjiang in het noordwesten van China staat onder streng digitaal toezicht.
De regio heette vroeger Turkestan.
De etnische volksgroep Oeigoeren die daar woont is moslim, spreekt een Turkse taal en schrijft Arabisch.
In de 18e eeuw werd hun land overmeesterd en opgenomen in het Chinese rijk.
Ze hebben niets gemeen met de Han-Chinezen, de eigenlijke bevolking van China.
De VN-wet van het volkenrecht voor vrij zelfbestuur is niet van toepassing op de Oeigoeren.
Dat komt omdat hun grondgebied enorm rijk is aan bodemschatten.
Het communistische regime van China wil daarvan geen afstand doen.
In plaats daarvan heeft het deze regio veranderd in een enorme openluchtgevangenis waarin de Oeigoeren niet
alleen volledig rechteloos gemaakt en gepest worden, maar ook systematisch worden gedecimeerd.
Met behulp van heropvoedingskampen, de vernietiging van historische en religieuze gebouwen evenals
100.000-voudige gedwongen sterilisaties en abortussen.
WEF-oprichter Klaus Schwab prijst het Chinese regime als voorbeeldig en en een
voorbeeld voor de hele wereld om op te volgen.
Schwab onthult daarmee waar de superrijke machthebbers van dromen.
Maar wanneer in het verleden is een systeem gebaseerd op onderdrukking ooit in staat
geweest om op de lange termijn te overleven?