Wewengkon Xinjiang di kalér-kulon Cina keur diawasan digital sacara ketat.
Wewengkon éta baheula dipikawanoh salaku Turkestan.
Kelompok étnis Uyghur anu cicing di dinya téh Muslim, nyarita dina basa Turki jeung nulis dina aksara Arab.
Dina abad ka-18, nagarana ditaklukkeun sarta dilebetkeun kana Kakaisaran Cina.
Maranéhna teu boga nanaon anu sarua jeung urang Han Cina, anu sabenerna jadi populasi Cina.
Hukum internasional PBB ngeunaan hak pikeun nangtukeun nasib sorangan sacara bébas teu lumaku pikeun Uyghur.
Sabab wewengkonna kacida beungharna ku sumber daya mineral.
Rezim komunis di Cina teu hayang ngantepkeun éta.
Sabalikna, éta geus ngarobah wewengkon ieu jadi panjara kabuka anu lega, dimana umat Uyghur henteu ngan ukur leungit
sagala hakna jeung diganggu, tapi ogé sacara sistematis dibasmi.
Kalayan pitulung kamp pendidikan ulang, pangancuran wangunan sajarah jeung agama,
sarta 100.000 sterilisasi paksa jeung aborsi.
Pangadeg WEF Klaus Schwab muji rezim Cina salaku conto anu pantes ditiru ku sakumna dunya.
Ku ngalakukeun éta, Schwab nembongkeun naon anu diimpi-impi ku para makelar kakawasaan anu kacida beungharna.
Tapi iraha baheula hiji sistem nu dumasar kana panindasan kungsi sanggup salamet dina jangka panjang?