வடமேற்கு சீனாவில் உள்ள ஷின்ஜியாங் பிராந்தியம் கடுமையான டிஜிட்டல் கண்காணிப்பின் கீழ் உள்ளது.
இந்தப் பகுதி முன்பு துர்கெஸ்தான் என்று அழைக்கப்பட்டது.
அங்கு வசிக்கும் உய்ғыр இன மக்கள் முஸ்லிம்கள், ஒரு துருக்கிய மொழியைப் பேசி, அரபு மொழியில் எழுதுகிறார்கள்.
18 ஆம் நூற்றாண்டில், அவர்களின் நாடு வெல்லப்பட்டு சீனப் பேரரசுடன் இணைக்கப்பட்டது.
சீனாவின் உண்மையான மக்களான ஹான் சீனர்களுடன் அவர்களுக்கு எந்த ஒற்றுமையும் இல்லை.
ஐ.நா.வின் சுதந்திர சுயநிர்ணயத்திற்கான சர்வதேசச் சட்டம் உய்க்யுர்களுக்குப் பொருந்தாது.
ஏனெனில் அவர்களின் பிரதேசம் கனிம வளங்களில் பெருமளவில் வளம் நிறைந்துள்ளது.
சீனாவில் உள்ள கம்யூனிச ஆட்சி அதைக் கைவிட விரும்பவில்லை.
அதற்குப் பதிலாக, இது இந்தப் பிராந்தியத்தை ஒரு பரந்த திறந்தவெளிச் சிறையாக மாற்றிவிட்டது, அங்கு உய்க்ர்கள் முழுமையாகத்
தங்களது உரிமைகளைப் பறிக்கப்பட்டு, துன்புறுத்தப்படுவது மட்டுமல்லாமல், முறையாகப் படுகொலை செய்யப்படுகிறார்கள்.
மறு கல்வி முகாம்கள், வரலாற்று மற்றும் மதக் கட்டிடங்களின் அழிப்பு, மற்றும் 100,000 கட்டாய
கருத்தடைகள் மற்றும் கருக்கலைப்புகள் ஆகியவற்றின் உதவியுடன்.
WEF நிறுவனர் க்ளாஸ் ஷவாப், சீன ஆட்சியை முன்மாதிரியாகவும், முழு உலகமும் பின்பற்றத் தகுந்தது என்றும் பாராட்டுகிறார்.
இதன் மூலம், அதிபணக்கார சக்தி மையங்கள் கனவு காண்பதை ஷ்வாப் வெளிப்படுத்துகிறார்.
ஆனால், கடந்த காலத்தில் அடக்குமுறையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு அமைப்பு எப்போதுமே நீண்ட காலம் நிலைத்திருந்திருக்கிறதா?