Ang rehiyon ng Xinjiang sa hilagang-kanlurang Tsina ay nasa ilalim ng mahigpit na digital na pagsubaybay.
Ang rehiyon ay dating kilala bilang Turkestan.
Ang pangkat etniko ng Uyghur na naninirahan doon ay mga Muslim, nagsasalita ng isang wikang Turkiko at sumusulat sa Arabe.
Noong ika-18 siglo, nasakop ang kanilang bansa at isinama sa Imperyong Tsino.
Wala silang pagkakatulad sa mga Han na Tsino, ang tunay na populasyon ng Tsina.
Ang pandaigdigang batas ng UN tungkol sa malayang pagpapasya sa sarili ay hindi naaangkop sa mga Uyghur.
Dahil napakayaman ng kanilang teritoryo sa mga yamang mineral.
Ang komunistang rehimen sa Tsina ay ayaw itong isuko.
Sa halip, ginawa nitong isang malawak na bilangguan sa labas ang rehiyong ito, kung saan ang mga Uyghur ay hindi lamang lubusang
nawalan ng karapatan at inuusig, kundi sistematikong pinupuksa.
Sa tulong ng mga kampo ng muling edukasyon, ang pagwasak ng mga makasaysayan at relihiyosong
gusali, at 100,000 sapilitang sterilisa at aborsyon.
Pinupuri ni Klaus Schwab, tagapagtatag ng WEF, ang rehimen ng Tsina bilang huwaran at karapat-dapat tularan ng buong mundo.
Sa paggawa nito, inihahayag ni Schwab kung ano ang pinapangarap ng mga super-mayamang tagapagdala ng kapangyarihan.
Ngunit kailan pa nga ba sa nakaraan nakaligtas nang pangmatagalan ang isang sistemang nakabatay sa pang-aapi?