דער שינדזשיאַנג־ראַיאָן אין צפון־מערבֿ כינע איז אונטער שטרענגער דיגיטאַלער אויפֿפּאַסונג.
דער געגנט איז פריער געווען באַקאַנט ווי טורקestan.
די אויגורים, וואָס דאָרט וווינען, זענען מוסלמענער, רעדן אַ טערקישע שפּראַך און שרײַבן מיט אַראַביש.
אין דעם 18טן יאָרהונדערט איז זייער לאַנד איינגענומען געוואָרן און אַרײַנגעשלאָסן געוואָרן אין דער כינעזישער אימפּעריע.
זיי האָבן גאָרנישט געמיינזאַם מיט די האַן־כינעזער, די טאַקע באַפעלקערונג פֿון כינע.
דער אינטערנאַציאָנאַלער געזעץ פֿון די פֿאַראייניקטע נאַציאָנען וועגן פֿרײַער
זעלבסטבאַשטימונג איז נישט אָנווענדלעך אויף די אוּיגּורן.
ווײַל זייער טעריטאָריע איז ריזיק רײַך אין מינעראַלע רעסורסן.
דער קאמוניסטישער רעזשים אין כינע וויל דאס נישט אויפגעבן.
אָנשטאָט דעם האָט עס דעם געגנט פֿאַרוואַנדלט אין אַ ריזיקן אָפֿן־לופֿט־טורמע, וווּ די אוּיגּורן זענען
נישט נאָר גאָר פֿון זייערע רעכטן אָפּגעשניטן און באַלעסטיקט, נאָר אויך סיסטעמאַטיש דעצימירט.
מיט דער הילף פֿון אומדערציִונגס־לאַגערן, די פֿאַרניכטונג פֿון היסטאָרישע און רעליגיעזע געבײַדעס, און
100,000 געצוווּנגענע סטעריליזאַציעס און אַבאָרטן.
דער גרינדער פֿון דער וועלט־עקאָנאָמישער פֿאָרום, קלאַוס שוואַב, לויבט דעם כינעזישן רעזשים ווי אַ
מוסטער און ווערט פֿאַר נאָכמאַכן דורך דער גאַנצער וועלט.
דערמיט אַנטפּלעקט שוואב וואָס די סופּער־רײַכע מאַכט־ברעכער חלומען.
אָבער ווען אין דער פאַרגאַנגענהייט האָט אַ סיסטעם באַזירט אויף אונטערדריקונג אי־מאָל געקענט איבערלעבן אויף לאַנג צײַט?