Доктор Коул, ба назари шумо, бузургтарин ҷиноят дар давраи Ковид чӣ буд?
Ҳақиқат мурдааст.
Моро ҳукуматҳо дурӯғ гуфтанд, моро хадамоти махфӣ истисмор карданд, моро вазоратҳои дифоъ
истисмор карданд ва ба мардум дурӯғ гуфтанд.
Ҳақиқат дар илм мурдааст.
Шумо дар пайи тазриқҳои мРНК чӣ мебинед?
Ман фикр мекунам, ки бузургтарин мушкилоте, ки мо дар дарозмуддат бо он рӯбарӯ хоҳем шуд, бемориҳои музмини худимунӣ мебошанд.
Ин тазриқотҳо бо ДНК ифлос шуда буданд; онҳо бо истифода аз РНК-и синтетикӣ истеҳсол шуда буданд.
Ва онҳо на танҳо протеинҳои шикафӣ истеҳсол карданд, балки протеинҳои «Франкенштейн»-ро низ истеҳсол карданд.
Ва вақте ки системаи масуният ба протеинҳое дучор мешавад, ки набояд онҳоро шиносад, он ба корҳои беназм шурӯъ мекунад.
Ва бинобар ин мо бешубҳа зиёдшавии фавтиҳоро аз сабаби маргҳои ногаҳонӣ мушоҳида кардем.
Мо афзоиши марг дар саросари ҷаҳонро пас аз ҷорӣ шудани ин тазриқаҳои генетикӣ, ки ҳеҷ гоҳ ваксина набуданд,
балки тазриқаҳои генетикии таҷрибавӣ буданд, мушоҳида кардем.
Пас мо дар тӯли муддати тӯлонӣ бемориҳои зиёди худимунӣ мебинем ва дар бисёр кишварҳои ҷаҳон сатҳи ҳосилнокӣ коҳиш ёфтааст.
Ва он чизе, ки ман дар ибтидо мушоҳида кардам, ин шумораи зиёди ҳолатҳои бемории саратонии турбо, ки аз
назорат берун мондаанд, буд, ва ман бовар дорам, ки, мутаассифона, мо инро боз ҳам хоҳем дид.
Бори дигар, ин тазриқотҳо ҳеҷ гоҳ он чизе набуданд, ки таблиғ мешуданд; онҳо ҳеҷ гоҳ ваксина набуданд.
Ва дарси бардошташуда аз ин, ба назари ман, ин аст, ки мо ҳамчун аҳолӣ дигар ҳеҷ гоҳ набояд аз
РНК-и синтетикӣ ё тазриқаҳои генетикӣ истифода барем.
Дуруст. Оё ин садамаи калон буд, ё онҳое, ки ин ваксинҳоро сохта, онҳоро ба мо таҳмил карданд, медонистанд, ки чӣ кор мекунанд?
Барои онҳое, ки дар қудрат буданд, ин бозии бузурге барои пул ва фоида буд ва онҳо ҳолати изтирории бардурӯғро ихтироъ карданд.
SARS-CoV-2 ҳеҷ гоҳ барои 99,9% аҳолӣ ҳолати фавқулодда набуд.
Пас онҳо аз он ҳамчун фурсате истифода карданд, то технологияи нави худро, ки бо он
машғул буданд ва ҳамеша ноком мешуданд, санҷанд.
Ва онҳо онҳоро бар башарият раҳо карданд.
Чуноне ки ман аллакай аз ин саҳна гуфтам, онҳо ҳангоми сӯҳбат дар бораи «таҷрибаҳо бар
рӯи башарият» ҳатто Менгелеро сурх мекарданд.
Ин як нақзи даҳшатноки ҳуқуқи башар дар саросари ҷаҳон буд, ки ҳаётҳоро вайрон кард, тиҷоратро
нобуд сохт ва одамони бештареро ба фақр тела дод.
Ҳамаи он солҳо ҳоло таърих ҳастанд.
Мо ба гузашта назар хоҳем афканд ва умедворем, ки ин одамон барои бадхоҳии воқеии худ ошкор хоҳанд шуд.
Паёми шумо ба мардуми ҷаҳон ва шаҳрвандони оддӣ чӣ аст?
Мо чӣ кор карда метавонем, то ин одамонро ба ҷавобгарӣ кашем ва ВАО-ро низ ба ҷавобгарӣ кашем?
Мо кадом роҳро бояд пеш гирем?
Хуб, пеш аз ҳама: расонаҳои мустақилро дастгирӣ кунед!
Дуюм: хомӯшӣ маънои розӣ буданро дорад.
Агар шумо хомӯш бошед, дар ҳар куҷое дар ҷаҳон бошед, шумо розӣ ҳастед.
Ба зидди зулм овозатонро баланд бардоред.
Бале, мо бояд якҷоя бимонем.
Фақат тасаввур кунед, дар як ширкат бо 100 корманд 20 нафар ба соҳибмулк муқобилат карданд, 30 нафар бархостанд
ва гуфтанд: «Не, ман ин тазриқаи таҷрибавиро намегирам.»
Ширкат ноком мешуд.
Соҳиби мағоза қафо мекашид.
Вақте ки Амрико зиёда аз 250 сол пеш аз Британияи Кабир ҷудо шуд, барои оғоз кардани инқилоб 3%-и муҳоҷирон кофӣ буд.
Вақте ки мо ҷангро бар зидди кишвари модар бурд кардем, танҳо 30% аз амрикоиҳои нав воқеан содиқ буданд.
Дар колонияҳо 70% ҳанӯз ҳам ба тоҷу тахти Бритониё содиқ буданд.
Барои ғолиб шудан ба бисёриҳо ниёз нест, аммо ба чанд нафар ниёз аст.
Ва вақте ки одамон аз ҳад зиёд хушҳол ва бароҳат мешаванд, худро бехатар эҳсос мекунанд ва дар назди экранҳояшон
гипнозшуда мешаванд, пас онҳо воқеан зиндагӣ намекунанд.
Ҳадаф ин аст, ки зиндагии зебоеро дар муҳаббат ва меҳрубонӣ бо гӯш кардан ба илми ҳақиқӣ ба сар барем.
Илми ягона вуҷуд надорад.
Аммо дар ин озмоиши бузурги инсонӣ барои сулҳ ва озодӣ саҳм гузоред ва ҳеҷ гоҳ ҳуқуқҳои худро надиҳед!
Хуб гуфтӣ.
Пас, ҳар кас бояд яке аз 30% бошад.
«Шумо бояд он тағйироте бошед, ки мехоҳед дар ҷаҳон бубинед», чунон ки Ганди мегуфт.
Тағйирот шав.
Ташаккур.