Skoolleraarsboeke vertel ons hoe masels eers oorwin is, gevolg deur een siekte ná die
ander, danksy veilige en doeltreffende entings.
Maar is dit regtig waar?
Hierdie vraag word ondersoek deur universiteitsdosent Dr Gerd Reuther, radioloog en mediese historikus.
Dr Reuther is al lank bekend vir sy kritiek op farmaseuties-gedomineerde medisyne en het dit
ook uitgespreek in sy Spiegel-bestseller "Der betrogene Patient" (Die Misleide Pasiënt).
In sy lesing gebruik Dr Gerd Reuter die voorbeeld van pokke-inenting en mediese geskiedenisbronne om die gevolge wat
verpligte pokke-inenting op die bevolking gehad het, te toon.
Volgens Dr. Reuther was pokke 'n onskadelike siekte, maar die enting daarteen het tot tienduisende sterftes gelei.
Met die inentings het, so om te sê, die dood van pokke gekom.
Volgens Dr Reuther kan 300 jaar se inentingsgeskiedenis gelykgestel word aan 'n enkele misdaad teen die gesondheid.
Hoor self wat Dr. Reuter oor inentings te sê het en, in die besonder, oor die pokke-inenting.
Die lesing is gegee as deel van die MWGFD-simposium oor die onderwerp "Vaksiengoedkeuring, inentingsaanbevelings,
verpligte inentings – is die data voldoende?"
Dr Ronald Weikl: Geniet asseblief. Sluit nou by my aan vir wat sekerlik 'n uiters vermaaklike aanbieding
gaan wees deur ons geagte kollega, Dr Gerd Reuther, getiteld 'Entings – 'n suksesverhaal?'
Dr Gerd Reuther: Ja, liewe René, baie dankie, liewe gaste.
Die Covid-19-entings, wat nie entings was nie, was nie die eerste gesondheidsmisdaad in die medisyne nie.
Eintlik is die 300 jaar se geskiedenis van inentings een groot gesondheidsmisdaad, maar weens
tydsbeperkings sal ek net oor een inenting praat.
Dit is egter 200 jaar se inentingsgeskiedenis, aangesien die eerste 200 jaar uitsluitlik aan pokke-inenting gewy was.
En hierdie pokke-inentingsprogram is op presies dieselfde wyse uitgevoer as die huidige Covid-19-program.
Dit het gegaan oor dwang, oor strawwe, oor 'n groot bedrag geld, in sommige gevalle selfs meer geld as vandag.
En dit het gegaan oor om iets te doen waarvoor geen bewyse was nie.
En die skade is toegemaak.
Party mag sê, kan pokke en Covid regtig vergelyk word?
Covid, dit was net 'n griep.
Maar pokke was 'n werklik gruwelike siekte.
Ek het hierdie een prentjie saamgebring vir jou, wat jy weer en weer sal sien.
Interessant genoeg sien jy altyd dieselfde beelde van pokke op die internet en in boeke.
Daar was nie so baie pokke-pasiënte in die era van fotografie en film dat jy steeds nuwe kon inbring nie.
Maar reeds in die 19de eeu het 'n spotprenttekenaar gewaag om te wys dat pokke eintlik nie so 'n verskriklike
siekte was nie en nie noodwendig erger as Covid nie.
Dit is net dat hulle afskuwelik lyk.
So het hy hier die vryheid geneem, as 'n bemarkingsgimmick, so om te sê, vir die mediese professionele persone wat hier
op osse en donkies ry, en as 'n aansporing, so om te sê, om
Enting: om 'n nimf wat met pokke bedek is rond te dra om mense te laat skrik.
En jy kan sien wat die kinders aan die regterkant doen.
Die kinders vlug.
Maar jy het hierdie vrees-scenario nodig, net soos jy nou die lyke nodig het wat met Covid op elke straathoek sou lê.
So het hulle hierdie velskuurige nimf hier gewys.
En vrees was nog altyd 'n sentrale deel van die besigheid.
Maar dit was ook nie in die geval van pokke geregverdig nie.
Waarom? Kleinpokke is al vir minstens 'n duisend jaar bekend, waarskynlik al vir baie duisende jare.
was ook in die Weste teenwoordig, maar as 'n onskadelike kindersiekte wat nie eens bespreek is nie.
En hier het ek 'n paar statistieke uit Engeland gebring.
En soos jy kan sien, begin dit omstreeks 1630.
Dit is die eerste gedokumenteerde geval van 'n volwassene wat waarskynlik pokke gehad het.
Tot dan is daar net twyfelagtige nuuskierighede dat 'n volwassene pokke sou opdoen.
Dit het eers in die tweede helfte van die 17de eeu begin.
En bo alles het die pokke-ramp in die 18de eeu plaasgevind, toe entings reeds bestaan het.
Want daarvoor, as jy weer kyk, was daar elke jaar in Londen minder as honderd sterftes aan pokke.
Baie het in baie swak sosiale toestande gewoon.
En dit was eers in die 18de eeu dat daar honderde duisende dodelike gevalle van pokke was.
En kom ons dink net aan Covid.
Mense het nie in 2020 gesterf nie, maar eers nadat die entings begin het.
En hier is dalk 'n eerste leidraad.
Kan dit iets te doen hê met ander sosiale ontwikkelings?
Ja, pokke het eers 'n ramp vir Europa geword toe die Kontra-hervorming ná die
Dertigjarige Oorlog voet aan die grond gekry het.
Baie boeke verklaar steeds, en dit word herhaaldelik ywerig neergeskryf, dat inentings met pus
van pokpasiënte 'n ou volksmedisyne-tradisie is.
Die Chinees, die Indiërs en die Afrikane het dit reeds gedoen, daarom is inenting die mees natuurlike ding in die wêreld.
As jy na die feite kyk, is dit glad nie waar nie.
Daar is geen dokumente voor 1700 wat aandui dat iemand ooit pus in 'n ander persoon ingesny het nie.
Inentings is eers omstreeks 1700 deur twee Griekse waarsêers in Konstantinopel gedokumenteer.
Kort daarna het pokke-epidemies ook daar uitgebreek.
En in 1713 het 'n Griekse geneesheer die eerste verslag oor sulke inentings gelewer.
Maar nie 'n ou volksmedisyne-tradisie nie.
En dit is ook 'n ou vroue-gesegde uit die geskiedenis van pokke om te sê dat hierdie vrou hier, Lady Wortley Montagu,
die groot inleidster van die voordelige pokke-inenting was.
Sy het dit in Konstantinopel gesien en het daarna vanaf 1721 as 'n entingslobbyis in Wes-Europa opgetree.
En dit kom hoofsaaklik voor onder die boonste klas.
Maar selfs destyds het gesonde mense as gevolg van hierdie inentings gesterf.
En veral in die voorste sosiale kringe.
Selfs onder voorstanders van entstowwe word 'n sterftesyfer van ten minste 2% erken.
Niemand weet hoe hoog dit regtig was nie.
Maar jy kan eintlik mev. Wortley Montagu uit die verhaal verwyder; sy het nie regtig 'n rol gespeel nie.
Tien jaar nadat sy begin het om vir inentings te lobby, was nie meer as 1 000 mense in Engeland ingeënt nie.
Belangriker was 'n sekere Abbe Conti, oor wie jy baie min in die geskiedenis leer.
'n Jezuïet wat sterk gepleit het vir hierdie entings.
En die rede waarom die inentings tog aan momentum gewen het, was omdat daar baie geld betrokke was.
Hier is 'n voorbeeld.
'n Engelse geneesheer is ontbied na die Russiese tsaarina Katarina die Grote om haar en haar kinders te inokuleer.
En vir hierdie aktiwiteit, wat, laat ons sê, vyf minute geneem het, het hy 'n betaling van £10 000 ontvang. In
vandag se ekwivalent is dit ongeveer een miljoen euro.
'n Lewenslange pensioen van £500 per jaar en die titel baron.
Hy en sy nakomelinge was vir die lewe versorg.
Daar is vandag in die garages relatief min inenting-Porsches.
In 1721, hierdie onduidelike inentings met pokke-etter via die
In die dam gespring.
Na bewering is gevalle van pokke via 'n skip in die VSA ingevoer.
En 'n predikant en 'n dokter het toe aangevoer dat dit noodsaaklik was om die bevolking met inentings te beskerm.
En hierdie evaluering, wat hulle destyds uitgevoer het, word ook beskou as die eerste mediese statistieke.
Die sterftesyfer van pokke sou van 15% tot 2,5% verminder gewees het. 'n Sukses.
Wat mense egter nie in ag neem nie, is dat dit nie 'n behoorlike studie was wat deur mnr. Cotton
Mather, 'n fanatiese Puritaan, uitgevoer is nie.
Die groepe was glad nie vergelykbaar nie. Daar was geen ewekansige verspreiding nie.
Diegene wat ingeënt was en diegene wat nie ingeënt was nie, was duidelik baie verskillende groepe.
En die sukses moes ook beperk gewees het, want mnr. Cotton Mather moes tydens hierdie inentingsveldtog 14 dae
lank in sy eie huis wegkruip, omdat sy vrou gevrees het dat hy andersins gelynch sou gewees het.
Daar moes dus ernstige gesondheidsprobleme en sterftes gewees het.
Mnr. Cotton Mather het ook daar hekseryverhoorte gehou, terloops.
Ja. En dinge het ook nie goed gelyk in Europa wat sukses betref nie.
As jy hier kyk, is dit statistieke uit Kopenhagen wat die jaarlikse sterftesyfer weens pokke toon.
En hier is aangedui waar die inentingshospitaal geopen en weer gesluit is.
Jy kan niks in die syfers sien wat daarop dui dat iets verander het nie.
So veel vir sukses.
En as jy nie in Kopenhagen en elders ingeskryf het nie, het dit waarskynlik ook nie in Boston gebeur nie.
En wat ook nie in baie boeke oor mediese geskiedenis genoem word nie, is dat in 1729, agt jaar nadat Lady
Wadley Montagu die hele idee bevorder het, die Britse Parlement reeds inentings verbied het.
En dit was eers ná 1743 dat enige weer uitgevoer is.
En Maria Theresa se persoonlike geneesheer in Wene het destyds die baie wyse uitspraak gedoen dat
aristokrate en welgestelde mense gewoonlik aan pokke sterf.
Die onbehandelde kolonie oorleef sonder behandeling.
Dit wys ook dat pokke nie regtig 'n ernstige siekte was nie.
Dit was eers in die vorm van hierdie inenting dat pokke 'n ernstige siekte geword het.
En dit het die geskiedenis beïnvloed.
Nie pokke nie, maar vaccinia.
Hier sal ek vir jou twee prominente sterftes wys.
Links, Lodewyk XV; regs, die laaste Beierse Wittelsbach.
Sy geslagslyn is uitgedoof deur die beweerde dood van Maximiliaan III Jozef aan pokke.
Daar word gesê dat albei aan pokke gesterf het, een op die ouderdom van 64, die ander op 50.
En wat hulle albei gemeen het, was dat hulle baie geliefde heersers was.
Mense het onder hul bewind voorspoedig gevaar.
Ons weet met sekerheid dat Lodewyk XV nie op die ouderdom van 64 pokke kon kry nie, omdat hy dit reeds as
kind gehad het en pokke lewenslange immuniteit verleen.
Louis XV het homself op die ouderdom van 64 bekyk en gesê: as ek nie geweet het dat ek as kind
pokke gehad het nie, sou ek gesê het dat ek pokke het.
Hy het nie oorleef nie. Dit moes die pokke-inenting gewees het.
Max III Joseph word daarvan beskuldig dat hy sy mense beveel het om ingeënt te word, maar self altyd geweier het om dit te doen.
Mens kan twyfel of dit moontlik is om op 50-jarige ouderdom aan pokke te sterf wanneer mens in perfekte gesondheid verkeer.
En daar is nog baie ander.
Twee Habsburgse keisers in Wene het ook aan pokke gesterf.
En daar is 'n paar dinge wat ons tot nadenke behoort te bring.
Die edeles wat gesterf het, was mense wat 'n baie hoë lewenstandaard geniet het.
Maar pokke was eintlik 'n siekte van die krotbuurte, van die armes.
Hoe kan dit wees?
En dit was altyd 'n kindersiektesiekte.
Waarom kan bejaarde mense pokke opdoen wanneer hulle in perfekte gesondheid verkeer?
Byna geen ander dokter het destyds pokke by volwassenes gesien nie.
En nog belangriker, almal weet dat pokke uiters aansteeklik is.
Maar waar die heersers en ander edeles gesterf het, was daar geen verdere gevalle van
siekte en geen verdere sterftes aan pokke nie.
Hulle was nie aansteeklik nie en het duidelik nie ander mense besmet nie.
Maar daar is nog iets anders wat hulle gemeen het.
Alle heersers het die Kerk as hul vyand gehad.
Hulle wou die Kerk uit sy belastingvrye status verwyder.
Wat ná haar dood nie gebeur het nie.
En ek het nog 'n getuie van hierdie gebeure.
Dit is 'n monnik, Abraham A. Santa Clara, wat destyds geleef het.
Sy regte naam was Johann Ulrich Megerle.
En selfs destyds het hy gesê dat die voorreg van die Medi Corum-here die reg was om met straffeloosheid te moord.
So was James Bond nie die eerste persoon in die menslike geskiedenis wat 'n lisensie om te moord ontvang het nie; in
werklikheid is hierdie praktyk, soos mnr. Megerle sê, eintlik in die 13de eeu ingestel met die vestiging van die mediese beroep.
Vir dié wat glo dat dit alles oordrewe is, omdat 'n inentingsaksie nie so sleg kan wees nie, het ek 'n aanhaling uit Hervé
Bovin se boek oor die geskiedenis van inentings saamgebring.
Hy is 'n emeritusprofessor in Leuven.
En hy is 'n ywerige voorstander van inentings.
Ook geassosieer met die Pasteur-instituut.
En hy skryf in sy 2011-boek dat inenting, soos dit in Europa tussen 1721 en die bekendstelling van Sutton se metode, wat
ons binnekort sal bespreek, beoefen is, baie gevaarlik was.
Dit was ongetwyfeld aan die grens van wat geduld kon word.
Hy stel dus ook indirek baie duidelik dat hierdie inentings ook 'n potensiële moordwapen was.
En niks hiervan sou nodig gewees het as mense na hierdie heer geluister het nie.
Daniel Sutton, nie 'n akademiese dokter nie, maar 'n bekwame chirurg. Hy het uit 'n familie van chirurge gekom.
Hy het vanaf 1750 inentings uitgevoer, maar met 'n nuwe tegniek.
En, terloops, het hy in die proses baie geld verdien.
'n inentingskoste het £10 vir gewone burgers gekos en £25 vir die rykes.
Hy het ongeveer 500 tot 1000 per dag gedoen.
Toe het 'n losstaande huis £500 gekos. Dit beteken dat hy op daardie manier in 'n dag verskeie losstaande huise verdien het.
Nietemin het hy respek verdien omdat hy aan die einde van sy lewe gesê het: "Ek het nie 'n enkele pasiënt verloor nie."
Eerstens het hy daarvan afgezien om verdere toksiese maatreëls te tref. Dit word dikwels in die geskiedenis van
entstowwe vergeet, net soos die adjuvante in entstowwe dikwels oor die hoof gesien word.
Want destyds, toe jy ingeënt is, het die amptelike medisyne jou ook adalas, antimoon,
kwik en ander heerlike giftige stowwe gegee.
Hy het niks daarvan gedoen nie.
Hy het hom net die inentingsbeurt gegee en niks anders as vars lug gesê nie.
Maar hy het een ding bo alles anders gedoen. En as mense na mnr. Sutton geluister het, sou
die Covid-entingsramp ook nie gebeur het nie.
Hy het 'n basiese eksperiment uitgevoer.
Hy het eens net die pus in die vel gesny sonder om bloed te laat vloei.
Hy het eens die vel oopgesny, hierdie pus in die onderhuidse vetweefsel ingespuit en toe die pus
in die spiere ingespuit om te sien wat sou gebeur.
En hy het ontdek dat die teikenvoorval vaksinasie-puistels op die vel was, d.w.s. 'n onskadelike
vorm van pokke wat na hierdie inentings voorkom.
Dit het slegs voorgekom toe hy die vel geïnokuleer het, nie die onderhuidse vetweefsel of die spiere nie.
Hoekom?
Dit is eintlik nogal duidelik.
Omdat ons immuunstelsel intrakutaan werk.
Alles wat ons dieper sit, is 'n ramp.
En ongelukkig het die medisyne dit sedert mnr. Sutton se tyd al 250 jaar lank nie besef nie.
Ongelukkig is sy werk "The Inoculator" eers in 1796 gepubliseer, toe Jenner se enting reeds in die beginfase was.
Maar wat Sutton ons geleer het, is dat ons immuunstelsel, as jy dit iets met entstowwe wil
leer, slegs deur die vel en slymvliese werk.
Dit is 'n evolusionêre meganisme. Dit gebeur egter nie wanneer iets dieper in die weefsel ingespuit word nie.
Slegs die vel, neus, keel, longe en spysverteringskanaal kan 'n invloed hê op die immuunstelsel se geheue.
Alles anders is liggaamlike skade met die potensiaal vir beserings.
Dit sou Sutton se deurbraak gewees het.
Maar mnr. Jenner het aangekom.
En mnr. Jenner was van mening, nie as die eerste nie, maar saam met ander dokters voor hom, dat die
onskadelike koeipok, wat daartoe gelei het dat die melkmeisies geen pokkenlittekens gehad het nie,
maar het pragtige wit vel behou, kon as 'n goeie plaasvervanger vir menslike pokkiesop
gebruik word wanneer dit vir inentings gebruik word.
Maar die melkmeisies het eintlik net gesond gebly en pragtige vel gehad omdat hulle vars, onpasteuriseerde koeimelk
gedrink het. Dit het niks met koeipokke te doen gehad nie.
Waarom? Omdat hulle uiters skaars was.
Jenner self het nooit bewyse verskaf van die doeltreffendheid van sy enting nie, en hy het onetiese eksperimente uitgevoer.
Byvoorbeeld het hy sy tuinman se seun met hierdie koeipokke-entstof ingeënt en die kind aan
pokke blootgestel om te sien of iets sou gebeur.
En hy het ook nie gehuiwer om sy seun te ent nie. Jy lees gewoonlik ook nie daarvan nie.
Sy seun was geestelik gestremd ná hierdie enting en is op 21-jarige ouderdom oorlede.
Dit is Jenner, die inentingsheld.
En 'n paar jaar gelede is ook die ou buise wat mnr. Jenner destyds uitgestuur het, ondersoek.
Daar was glad geen koeipokke daarin nie.
Daar was perdepokke daarin, of dalk net iets wat opgedroog het, iets wat regoor die wêreld gestuur
is, iets wat sekerlik nie van enige nut kon wees nie.
En die paar statistieke wat bestaan, in Engeland ná Jenner se bekendstelling, wys hier aan die
linkerkant: dit was die sterftes aan pokke in Engeland.
Ons het reeds sedert 1853 verpligte inentings gehad.
14 000, 20 000 en toe 'n epidemie met 44 000 pokkesterftes.
Mense het geleidelik besef dat die enting eintlik tot die dood deur pokke gelei het.
En toe was daar 'n stad wat die eksperiment, so om te sê, uitgevoer het. Jy kan dit hier sien. Dit is die stad Leicester.
Ek gaan weer terug.
Die stad Leicester het eenvoudig deur die stadsraad verklaar dat verpligte inentings nie meer
binne die stadsgrense afgedwing sal word nie.
Dwingende inentings word nie meer afgedwing nie.
En die stad Leicester het toe die laagste aantal pokkegevalle en die laagste aantal pokkesterftes gehad in vergelyking
met die ander stede waar verpligte inentings afgedwing is.
Dit was ook duidelik in die verdere verloop van gebeure aan die einde van die 19de en aan die begin van die 20ste eeu.
Hier kan jy die aantal gevalle van pokke-sterftes en sterftes as gevolg van pokke-inenting sien.
Die krommes wys in wese waardes van gelyke hoogte.
Dit beteken dat selfs vurige voorstanders van enting nie kan beweer dat dit sterftesyfers verminder nie.
Maar dit was nie net sterftes nie; daar was ook ernstige gestremdhede.
Meningitis het voorgekom met wysigings aan die pokke-inenting.
En in 1924 het 'n patoloog in Praag tydens 'n nekropsie vir die eerste keer die duidelike verband vasgestel.
Jy kan sien hoe lank dit neem. Dus, 125 jaar. 25 jaar ná die bekendstelling van inentings.
Vir die eerste keer is vasgestel dat die hele saak meningitis veroorsaak.
Alhoewel dit natuurlik al voorheen gebeur het.
En dit het nog 'n menslike leeftyd, naamlik 'n generasie, 30 jaar, geneem voordat entskade in Karlsruhe in 1953 erken is.
Tot dan was daar geen amptelike verslae van entskade nie, al is entings al 250 jaar lank uitgevoer.
En in die Federale Republiek van Duitsland, alhoewel daar geen nuwe gevalle van pokke was nie, was daar tussen 1949 en 1979 sewe
bevestigde pokkegevalle, 360 entstofverwante sterftes wat deur die RKI en die Paul Ehrlich-instituut
erken is, en minstens 984 gevalle van permanente skade.
En daarom moes pokke in 1979 as uitgeroei verklaar word, want eers toe kon die pokke-inenting geleidelik gestaak word.
Anders sou die pokke-inenting voortgesit moes word.
Maar dit was nie moontlik nie.
En ek wil graag afsluit met 'n aanhaling van 'n Amerikaanse geneesheer, 'n voorstander van entstowwe wat die mediese
direkteur van voorkomende medisyne in die Amerikaanse leër was.
In 1940, na byna 250 jaar se geskiedenis van entstowwe, het hy gesê dat die hele kwessie van immunisering, beide
aktief en passief, nog in die eksperimentele stadium was.
En nou het ons weer eens gesien hoe eksperimenteel die hele saak is.
En as dit ná hierdie tydperk steeds die geval is, kan mens net vra waarom inentings nog steeds 'n probleem is.