Lernolibroj rakontas al ni, kiel variolo estis unue venkita, sekvita de unu malsano post
alia, danke al sekuraj kaj efikaj vakcinadoj.
Sed ĉu tio vere estas vera?
Ĉi tiun demandon ekzamenas universitata lektoro, radiologo kaj medicina historiisto, d-ro Gerd Reuther.
D-ro Reuther delonge estas konata pro sia kritiko de la farmaceŭtik-dominata medicino kaj ankaŭ
esprimis tion en sia Spiegel-furorlibro "Der betrogene Patient" (La trompita paciento).
En sia prelego, d-ro Gerd Reuter uzas la ekzemplon de variolovakcino kaj medicinhistoriajn
fontojn por montri la konsekvencojn, kiujn la deviga variolovakcino havis sur la loĝantaro.
Laŭ D-ro Reuther, variolo estis sendanĝera malsano, sed vakcinado kontraŭ variolo kondukis al dekmiloj da mortoj.
Kun la vakcinado venis, tiel diri, morto pro variolo.
Laŭ D-ro Reuther, 300 jaroj da historio de vakcinado povus esti egaligitaj kun unu sola krimo kontraŭ la sano.
Aŭdu mem, kion D-ro Reuter diras pri vakcinadoj kaj, precipe, pri la vakcinado kontraŭ variolo.
La prelego estis prezentita kiel parto de la simpozio de MWGFD pri la temo "Aprobo de vakcinoj, rekomendoj
pri vakcinado, deviga vakcinado – ĉu la datumoj sufiĉas?"
D-ro Ronald Weikl: Bonvolu ĝui. Aliĝu al mi nun por tio, kio certe estos ekstreme amuza prezento de nia estimata kolego,
D-ro Gerd Reuther, titolita "Vakcinoj – sukcesa rakonto?".
D-ro Gerd Reuther: Jes, kara René, dankon tre, karaj gastoj.
La Kovim-19-vakcinoj, kiuj ne estis vakcinoj, ne estis la unua san-krimo en medicino.
Fakte, la 300-jara historio de vakcinado estas unu granda san-krimo, sed pro tempolimo mi parolos nur pri unu vakcinado.
Tamen, tio estas 200 jaroj da historio de vakcinado, ĉar la unuaj 200 jaroj estis
dediĉitaj ekskluzive al vakcinado kontraŭ variolo.
Kaj ĉi tiu variolovakcina programo estis efektivigita precize sammaniere kiel la nuna Kovim-19-programo.
Temis pri devigo, pri punoj, pri granda sumo da mono, en iuj kazoj eĉ pli da mono ol hodiaŭ.
Kaj temis pri farado de io, pri kio ne ekzistis pruvo.
Kaj la damaĝo estis kaŝita.
Iuj eble diros, ĉu variolo kaj Kovim-19 vere estas kompareblaj?
Kovido, ĝi estis nur gripo.
Sed variolo estis vere terura malsano.
Mi kunportis ĉi tiun unu bildon por vi, kiun vi vidos denove kaj denove.
Interese, vi ĉiam vidas la samajn bildojn de variolo en la interreto kaj en libroj.
En la epoko de fotografio kaj filmo ne estis tiom da variolpacientoj, ke oni povus daŭre alporti novajn.
Sed jam en la 19-a jarcento, karikaturisto kuraĝis montri, ke variolo fakte ne estis tiel
terura malsano kaj ne nepre pli malbona ol Kovido.
Estas nur ke ili aspektas terure.
Do li prenis la liberecon ĉi tie, kiel merkatika artifiko, tiel diri, por la kuracistoj, kiuj rajdas sur
bovoj kaj azenoj ĉi tie, kaj kiel instigo, tiel diri, al
Vakcinoj portas kun si variolkovritan nimfon, celitan timigi homojn.
Kaj vi povas vidi, kion la infanoj faras ĉe la dekstra flanko.
La infanoj fuĝas.
Sed vi bezonas ĉi tiun timan scenaron, same kiel vi nun bezonas la kadavrojn, kiuj kuŝus sur ĉiu stratangulo pro Kovido.
Do ili montris ĉi tie ĉi tiun makulitan nimfon.
Kaj timo ĉiam estis centra parto de la komerco.
Sed tio ankaŭ ne estis pravigita por variolo.
Kial? Malgrandpesto ekzistas jam almenaŭ mil jarojn, verŝajne jam multajn milojn da jaroj.
Ankaŭ ĉeestis en la Okcidento, sed kiel sendanĝera infana malsano, pri kiu oni eĉ ne diskutis.
Kaj ĉi tie mi alportis kelkajn statistikojn el Anglio.
Kaj kiel vi povas vidi, ĝi komenciĝas ĉirkaŭ la 16:30.
Ĉi tio estas la unua dokumentita kazo de plenkreskulo, kiu verŝajne havis variolon.
Ĝis tiam ekzistas nur dubindaj kuriozaĵoj, ke plenkreskulo kontraktis variolon.
Tio komenciĝis nur en la dua duono de la 17-a jarcento.
Kaj super ĉio, la variola katastrofo okazis en la 18a jarcento, kiam vakcinadoj jam ekzistis.
Ĉar antaŭ tio, se vi rigardas denove, en Londono ĉiujare estis malpli ol cent mortoj pro variolo.
Multaj vivis en tre malbonaj sociaj kondiĉoj.
Kaj ne estis ĝis la 18a jarcento, ke estis centoj da miloj da mortigaj kazoj de variolo.
Kaj ni simple pensu pri Kovimo.
Homoj ne mortis en 2020, sed nur post kiam la vakcinado komenciĝis.
Kaj jen, eble, estas la unua indico.
Ĉu tio povus havi ion komunan kun aliaj sociaj evoluoj?
Jes, variolo fariĝis katastrofo por Eŭropo nur kiam la Kontraŭreformacio ekregis post la Tridekjara Milito.
Multaj libroj ankoraŭ asertas, kaj tio estas diligente ripete kopiita, ke inokuladoj per pŭo de
variolpacientoj estas malnova popola kuracmetodo.
La ĉinoj, la indianoj kaj la afrikanoj jam faris tion, tial vakcinado estas la plej natura afero en la mondo.
Se vi rigardas la faktojn, tio tute ne estas vera.
Ne ekzistas dokumentoj antaŭ 1700, kiuj indikus, ke iu iam tranĉis puson en la haŭton de alia persono.
Inokuladoj estis unuafoje dokumentitaj ĉirkaŭ 1700 de du grekaj divinistoj en Konstantinopolo.
Baldaŭ poste ankaŭ tie eksplodis variolaj epidemioj.
Kaj en 1713 aperis la unua raporto de greka kuracisto pri tiaj inokuloj.
Sed ne malnova popola kuracarta tradicio.
Kaj estas ankaŭ malnova virina fabelo en la historio de variolo diri, ke ĉi tiu virino, Lady Wortley Montagu,
estis la granda enkondukantino de la utila variola vakcinado.
Ŝi vidis tion en Konstantinopolo kaj poste agis kiel lobisto por vakcinado en Okcidenta Eŭropo ekde 1721.
Kaj ĝi ĉefe prevalas inter la supra klaso.
Sed eĉ tiam sanaj homoj mortis pro tiuj inokuloj.
Kaj precipe en la ĉefaj sociaj rondoj.
Eĉ inter subtenantoj de vakcinado oni agnoskas mortoftecon de almenaŭ 2%.
Neniu scias, kiom alta ĝi vere estis.
Sed vi fakte povas forigi sinjorinon Wortley Montagu el la rakonto, ŝi fakte ne ludis rolon.
Dek jarojn post kiam ŝi komencis lobii por vakcinado, ne pli ol mil homoj estis vakcinitaj en Anglio.
Pli grava estis certa Abbe Conti, pri kiu vi lernas tre malmulte en la historio.
Jezuito, kiu forte subtenis ĉi tiujn vakcinadojn.
Kaj la kialo, kial la vakcinadoj tamen akiris impeton, estis, ke estis implikita multe da mono.
Jen ekzemplo.
Angla kuracisto estis vokita al la rusa carino Katarino la Granda por vakcini ŝin kaj ŝiajn infanojn.
Kaj por ĉi tiu agado, kiu daŭris, ni diru, kvin minutojn, li ricevis pagon de 10 000 £. Laŭ
hodiaŭaj kurzoj tio estas ĉirkaŭ unu miliono da eŭroj.
Dumviva pensio de 500 pundoj jare kaj la titolo de barono.
Li kaj liaj posteuloj estis provizitaj por la tuta vivo.
Hodiaŭ en la garaĝoj estas relative malmultaj vakcinitaj Porsche-oj.
En 1721, ĉi tiuj obskuraj inokuladoj de variolaj pusoj per la
Ŝprucita en la lageton.
Laŭdire, kazoj de variolo estis enkondukitaj en Usonon per ŝipo.
Kaj pastro kaj kuracisto tiam insistis, ke estas esence protekti la loĝantaron per vakcinadoj.
Kaj ĉi tiu taksado, kiun ili faris tiutempe, estas ankaŭ konsiderata la unua medicina statistiko.
La mortofteco de variolo estus reduktita de 15% al 2,5%. Sukceso.
Tamen, kion homoj ne konsideras, estas, ke tio ne estis taŭga studo farita de sinjoro Cotton Mather, fanatika puritano.
La grupoj tute ne estis kompareblaj. Ne estis hazarda distribuado.
Tiuj, kiuj estis vakcinitaj, kaj tiuj, kiuj ne estis vakcinitaj, estis evidente tre malsamaj grupoj.
Kaj la sukceso ankaŭ devis esti limigita, ĉar sinjoro Cotton Mather devis kaŝiĝi en sia propra domo dum 14 tagoj dum ĉi tiu
vakcinada kampanjo, ĉar lia edzino timis, ke alie oni linĉus lin.
Do certe okazis seriozaj sanincidentoj kaj mortoj.
Cetere, sinjoro Cotton Mather ankaŭ kondukis sorĉistinajn procesojn tie.
Jes. Kaj en Eŭropo ankaŭ la perspektivoj pri sukceso ne estis bonaj.
Se vi rigardas ĉi tie, ĉi tiuj estas statistikoj el Kopenhago montrantaj la jaran mortoftecon pro variolo.
Kaj ĉi tie estas markita kie la inokula hospitalo estis malfermita kaj denove fermita.
Vi ne povas vidi ion ajn en la ciferoj, kio sugestus, ke io ajn ŝanĝiĝis.
Tiel pri sukceso.
Kaj se vi ne eniris en Kopenhago kaj aliloke, verŝajne tio ankaŭ ne okazis en Bostono.
Kaj kio ankaŭ ne estas menciita en multaj libroj pri medicina historio estas, ke en 1729, ok jarojn post kiam
Lady Wadley Montagu antaŭenigis la tutan ideon, la Brita Parlamento jam malpermesis inokuladojn.
Kaj ne estis ĝis post 1743, ke iuj denove estis efektivigitaj.
Kaj la persona kuracisto de Maria Terezino en Vieno faris tiutempe tre saĝan deklaron, ke
aristokratoj kaj riĉuloj kutime mortas pro variolo.
La netraktita kolonio travivas sen traktado.
Ĉi tio ankaŭ montras, ke variolo ne vere estis serioza malsano.
Ĝi estis nur en la formo de ĉi tiu inokulado, ke variolo fariĝis serioza malsano.
Kaj tio influis la historion.
Ne variolo, sed vakcinio.
Jen mi montros al vi du elstarajn mortojn.
Maldekstre, Ludoviko la 15-a; dekstre, la lasta bavara Vitelŝpaĥo.
Lia linio estis estingita per la supozata morto pro variolo de Maksimiliano la 3-a Jozefo.
Oni diras, ke ambaŭ mortis pro variolo, unu en la aĝo de 64 jaroj, la alia en la aĝo de 50 jaroj.
Kaj tio, kion ili ambaŭ havis komune, estis, ke ili estis tre amataj regantoj.
Homoj prosperis sub ilia regado.
Ni scias certe, ke Ludoviko la 15-a ne povis kontrakti variolojn en la aĝo de 64 jaroj, ĉar li jam havis
ilin kiel infano kaj varioloj donas vivdaŭran imunecon.
Louis la 15-a rigardis sin en la aĝo de 64 jaroj kaj diris: se mi ne scius, ke mi kiel infano
havis variolon, mi dirus, ke mi havas variolon.
Li ne postvivis. Ĝi devas esti estinta vakcinado kontraŭ variolo.
Max la 3-a Jozefo estas akuzita, ke li ordonis, ke liaj homoj estu vakcinitaj, sed li mem ĉiam rifuzis tion fari.
Oni povas dubi, ke eblas morti pro variolo en la aĝo de 50 jaroj, kiam oni estas en perfekta sano.
Kaj estas multaj aliaj.
Du Habsburgaj imperiestroj en Vieno ankaŭ mortis pro variolo.
Kaj estas kelkaj aferoj, kiuj devus nin instigi al pripenso.
La nobeloj, kiuj mortis, estis homoj, kiuj ĝuis tre altan vivnivelon.
Sed variolo fakte estis malsano de la malriĉaj kvartaloj, de la malriĉuloj.
Kiel tio povas esti?
Kaj ĝi ĉiam estis infana malsano.
Kial homoj en alt aĝo povas kontrakti variolon kiam ili estas en perfekta sano?
Preskaŭ neniu alia kuracisto tiutempe vidis variolon ĉe plenkreskuloj.
Kaj pli grave, ĉiuj scias, ke variolo estas ekstreme kontaĝa.
Sed kie la regantoj kaj aliaj nobeloj mortis, ne plu okazis kazoj de malsano nek pluaj mortoj pro variolo.
Ili ne estis kontaĝaj kaj evidente ne infektis aliajn homojn.
Sed estas ankoraŭ alia afero, kiun ili komunas.
Ĉiuj regantoj havis la Eklezion kiel sian malamikon.
Ili volis forigi la Eklezion el ĝia senimposta statuso.
Kio ne okazis post ŝia morto.
Kaj mi havas alian atestanton pri ĉi tiuj eventoj.
Jen monaĥo, Abraham A. Santa Clara, kiu vivis en tiu tempo.
Lia vera nomo estis Johann Ulrich Megerle.
Eĉ tiam li diris, ke la privilegio de la Medi Corum-sinjoroj estis la rajto mortigi senpune.
Do James Bond ne estis la unua persono en la homa historio, al kiu oni donis licencon por mortigi; fakte, kiel diras
sinjoro Megerle, ĉi tiu praktiko estis efektive enkondukita en la 13-a jarcento kun la starigo de la medicina profesio.
Por tiuj, kiuj kredas, ke ĉio ĉi estas troigita, ĉar vakcinado ne povas esti tiel malbona, mi kunportis citaĵon
el la libro de Hervé Bovin pri la historio de vakcinado.
Li estas emerita profesoro en Loveno.
Kaj li estas fervora subtenanto de vakcinado.
Ankaŭ asociita kun la Pasteur-Instituto.
Kaj li skribas en sia libro de 2011, ke la inokulado, kiel oni praktikis ĝin en Eŭropo inter 1721 kaj la enkonduko de la
metodo de Sutton, kiun ni baldaŭ diskutos, estis tre danĝera.
Ĝi estis sendube ĉe la limo de tio, kio povus esti tolerata.
Do li ankaŭ nerekte sufiĉe klare asertas, ke ĉi tiuj inokuloj ankaŭ estis ebla murda armilo.
Kaj nenio el tio estus necesa, se homoj estus aŭskultintaj ĉi tiun sinjoron.
Daniel Sutton ne estas akademia kuracisto, sed lerta kirurgo. Li devenis el familio de kirurgoj.
Li faris inokulaciojn ekde 1750, sed uzante novan teknikon.
Kaj, cetere, gajnis multe da mono dum la procezo.
Inokulado kostis 10 £ por ordinaraj civitanoj kaj 25 £ por riĉuloj.
Li faris ĉirkaŭ 500 ĝis 1000 tage.
Tiutempe sendependa domo kostis 500 £. Tio signifas, ke li tiel en unu tago gajnis plurajn sendependajn domojn.
Tamen li gajnis respekton, ĉar li diris ĉe la fino de sia vivo: "Mi ne perdis eĉ unu pacienton."
Unue, li sin detenis de pliaj toksaj rimedoj. Tio ofte estas forgesita en la historio de vakcinado, same
kiel oni ofte pretervidas la adjuvantojn en vakcinoj.
Ĉar tiam, kiam oni vakcinis vin, oficiala medicino ankaŭ donis al vi adalason, antimonon,
merkurion kaj aliajn bongustajn toksajn substancojn.
Li ne faris ion ajn el tio.
Li ĵus donis al li la vakcinadon kaj diris nenion alian krom freŝa aero.
Sed li faris unu aferon super ĉio alia. Kaj se la homoj estus aŭskultintaj al sinjoro Sutton, la
katastrofo de la Kovim-vakcinado ankaŭ ne okazus.
Li faris bazan eksperimenton.
Li iam simple tranĉis la puson en la haŭton sen ke sango fluu.
Li iam tranĉis la haŭton, injektis tiun puson en la subhaŭtan grasŝtofon, kaj poste injektis
la puson en la muskolojn por vidi, kio okazus.
Kaj li malkovris, ke la celita evento estis vakcinaj pustuloj sur la haŭto, t.e. sen danĝera
formo de variolo, kiu aperas post ĉi tiu inokulado.
Tio okazis nur kiam li inokulis la haŭton, ne la subhaŭtan grasŝtofon aŭ la muskolojn.
Kial?
Fakte ĝi estas sufiĉe klara.
Ĉar nia imunsistemo funkcias intra-kutane.
Ĉio, kion ni metas pli profunde, estas katastrofo.
Kaj bedaŭrinde medicino ne sukcesis rimarki tion ekde la tempo de sinjoro Sutton, dum 250 jaroj.
Bedaŭrinde, lia verko "La Inokulilo" ne estis publikigita ĝis 1796, kiam la vakcinado de Jenner jam estis en la startblokoj.
Sed tio, kion Sutton instruis al ni, estas, ke nia imunsistemo, se oni volas iel eduki ĝin per
vakcinadoj, funkcias nur per la haŭto kaj la mukozaj membranoj.
Ĉi tio estas evolucia mekanismo. Tamen tio ne okazas kiam io estas injektita pli profunde en la histon.
Nur la haŭto, la nazo, la gorĝo, la pulmoj kaj la digestiga trako povas influi la memoron de la imunsistemo.
Ĉio alia konsistigas korpan damaĝon kun la ebleco de vundiĝo.
Tio estus la trarompo de Sutton.
Sed sinjoro Jenner alvenis.
Kaj sinjoro Jenner opiniis, ne kiel la unua, sed kune kun aliaj kuracistoj antaŭ li, ke la sendanĝera bovpoko, kiu
kaŭzis, ke la laktoistinoj havis neniujn malgrandpokskarnojn,
sed konservis belan blankan haŭton, povus servi kiel bona anstataŭaĵo por homa variolopusaĵo kiam uzata por vakcinado.
Sed la laktoistinoj fakte restis sanaj kaj havis belan haŭton nur ĉar ili trinkis freŝan,
nepasturitan bovinlakton. Tio ne havis rilaton al bovpoko.
Kial? Ĉar ili estis ekstreme raraj.
Jenner mem neniam provizis pruvojn pri la efikeco de sia vakcinado, kaj li faris neetikajn eksperimentojn.
Ekzemple, li vakcinis la filon de sia ĝardenisto per ĉi tiu vakcino kontraŭ bovpoko kaj
eksponis la infanon al variolo por vidi, ĉu io okazus.
Kaj li ankaŭ ne hezitis vakcini sian filon. Pri tio oni kutime ankaŭ ne legas.
Lia filo estis mense handikapita post ĉi tiu vakcinado kaj mortis en la aĝo de 21 jaroj.
Jen Jenner, la vakcina heroo.
Kaj antaŭ kelkaj jaroj ankaŭ estis ekzamenitaj la malnovaj tuboj, kiujn sinjoro Jenner tiutempe sendis.
En ĝi tute ne estis bovpesto.
En ĝi estis ĉevalvariolo, aŭ eble nur io sekiĝinta, io, kio estis sendita tra la tuta mondo, io, kio certe ne povis esti utila.
Kaj la malmultaj statistikoj, kiuj ekzistas en Anglio post la enkonduko de Jenner, montras ĉi
tie maldekstre la mortojn pro variolo en Anglio.
Ni jam havis devigan vakcinadon ekde 1853.
14 000, 20 000 kaj poste epidemio kun 44 000 mortoj pro variolo.
Homoj iom post iom ekkomprenis, ke la vakcinado fakte kondukis al morto pro variolo.
Kaj tiam estis urbo, kiu, tiel diri, faris la eksperimenton. Vi povas vidi ĝin ĉi tie. Tio estas la urbo Leicester.
Mi denove revenos.
La urbo Leicester, kiu simple per la urbokonsilio deklaris, ke deviga vakcinado ne plu estos devigata ene de la urbaj limoj.
Ne plu deviga vakcinado.
Kaj la urbo Leicester tiam havis la plej malmultajn kazojn de variolo kaj la plej malmultajn mortojn pro variolo
kompare kun la aliaj urboj, kie deviga vakcinado estis devigita.
Tio ankaŭ estis evidenta en la plua evoluo de la eventoj fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento.
Ĉi tie vi povas vidi la nombron de kazoj de mortoj pro variolo kaj mortoj kaŭzitaj de variola vakcinado.
La kurboj esence montras valorojn de egala alteco.
Tio signifas, ke eĉ ardaj subtenantoj de vakcinado ne povas aserti, ke ĝi reduktas mortecon.
Sed ne estis nur mortoj; estis ankaŭ severaj handikapoj.
Meningito okazis kun modifoj al la variola vakcinado.
Kaj en 1924 patologo en Prago unue dum aŭtopsio establis la klaran ligon.
Vi povas vidi, kiom longe ĝi daŭras. Do, 125 jaroj. 25 jaroj post la enkonduko de vakcinado.
Por la unua fojo estis determinite, ke la tuta afero kaŭzas meningiton.
Kvankam, kompreneble, tio jam okazis antaŭe.
Kaj necesis alia homa vivo, nome unu generacio, tridek jaroj, por ke la damaĝo de la vakcino estu rekonita en Karlsruhe en 1953.
Ĝis tiam ne estis oficialaj raportoj pri damaĝoj kaŭzitaj de vakcinoj, kvankam oni jam dum 250 jaroj faris vakcinadojn.
Kaj en la Federacia Respubliko de Germanio, kvankam ne plu estis kazoj de variolo, inter 1949 kaj 1979 estis 7 konfirmitaj kazoj
de variolo, 360 mortoj rilataj al la vakcino agnoskitaj de la RKI kaj de la Paul
Ehrlich-Instituto, kaj almenaŭ 984 kazoj de permanentaj damaĝoj.
Kaj tial variolo devis esti deklarita ekstermita en 1979, ĉar nur tiam variola vakcinado povis esti paŝo post paŝo ĉesigita.
Alie, la variolovakcino devintus daŭri.
Sed tio ne estis ebla.
Kaj mi ŝatus fini per citaĵo de usona kuracisto, subtenanto de vakcinado, kiu estis la medicina
direktoro pri preventa medicino en la usona armeo.
En 1940, post preskaŭ 250 jaroj da historio de vakcinado, li diris, ke la tuta demando pri imunigo, kaj
aktiva kaj pasiva, ankoraŭ estis en eksperimenta stadio.
Kaj ni nun denove vidis, kia eksperimenta stadio estas la tuta afero.
Kaj se post tiu ĉi periodo tio estas la kazo, tiam oni povas nur demandi, kial vakcinadoj ankoraŭ estas problemo.