کتاب‌های درسی مدارس به ما می‌گویند که چگونه آبله برای اولین بار شکست خورد و پس از آن، یکی پس از دیگری
بیماری‌ها، به لطف واکسیناسیون‌های ایمن و مؤثر، مهار شدند.
اما آیا این واقعاً درست است؟
این پرسش توسط دکتر گِرد روئتر، استاد دانشگاه، رادیولوژیست و تاریخ‌شناس پزشکی، بررسی می‌شود.
دکتر روئتر مدت‌هاست که به‌خاطر انتقادش از پزشکی تحت سلطه شرکت‌های داروسازی شناخته می‌شود و این انتقاد را در کتاب
پرفروشش در اشپیگل با عنوان «بیمار فریب‌خورده» نیز بیان کرده است.
در سخنرانی خود، دکتر گِرد روتر با استفاده از مثال واکسیناسیون آبله و منابع تاریخ پزشکی، پیامدهای
واکسیناسیون اجباری آبله را بر جمعیت نشان می‌دهد.
به گفتهٔ دکتر روئتر، آبله بیماری بی‌ضرری بود، اما واکسیناسیون علیه آبله به مرگ ده‌ها هزار نفر انجامید.
با واکسیناسیون، به اصطلاح، مرگ آبله فرا رسید.
به گفته دکتر روئتر، ۳۰۰ سال تاریخچه واکسیناسیون را می‌توان معادل یک جرم واحد علیه سلامت دانست.
خودتان بشنوید که دکتر روتر درباره واکسیناسیون و به‌ویژه واکسن آبله چه می‌گوید.
این سخنرانی به‌عنوان بخشی از سمپوزیوم MWGFD با موضوع «تأیید واکسن، توصیه‌های واکسیناسیون،
واکسیناسیون اجباری – آیا داده‌ها کافی هستند؟» ارائه شد.
دکتر رونالد ویکل: لطفاً لذت ببرید. اکنون به من بپیوندید برای آنچه بی‌شک ارائه‌ای بسیار سرگرم‌کننده خواهد بود توسط همکار محترم‌مان
دکتر گِرد روئتر با عنوان «واکسیناسیون‌ها – یک داستان موفقیت؟»
دکتر گِرد روئتر: بله، رنه عزیز، بسیار سپاسگزارم، مهمانان عزیز.
واکسیناسیون‌های کووید-۱۹، که در واقع واکسیناسیون نبودند، اولین جنایت بهداشتی در پزشکی نبودند.
در واقع، تاریخچهٔ ۳۰۰ سالهٔ واکسیناسیون یک جنایت بزرگ بهداشتی است، اما به دلیل محدودیت زمان، فقط دربارهٔ یک واکسن صحبت خواهم کرد.
با این حال، این ۲۰۰ سال تاریخ واکسیناسیون است، زیرا ۲۰۰ سال اول صرفاً به واکسیناسیون علیه آبله اختصاص داشت.
و این برنامه واکسیناسیون آبله به طور دقیق به همان شیوه برنامه فعلی کووید-۱۹ اجرا شد.
موضوع بر سر اجبار، مجازات‌ها و مبالغ هنگفتی پول بود که در برخی موارد حتی از امروز هم بیشتر بود.
و این درباره انجام کاری بود که هیچ مدرکی نداشت.
و خسارت پنهان شده است.
برخی ممکن است بگویند، آیا آبله و کووید واقعاً قابل مقایسه هستند؟
کووید، فقط یک آنفولانزا بود.
اما آبله بیماری واقعاً هولناک بود.
من این یک تصویر را برای شما با خود آورده‌ام که بارها و بارها آن را خواهید دید.
جالب است که همیشه همان تصاویر آبله را در اینترنت و کتاب‌ها می‌بینید.
در دوران عکاسی و فیلم‌برداری، بیماران آبله آن‌قدر زیاد نبودند که بتوان مدام بیماران جدید آورد.
اما از اوایل قرن نوزدهم، یک کارتونیست جرأت کرد نشان دهد که آبله در واقع آنقدرها هم
بیماری وحشتناکی نبود و لزوماً بدتر از کووید نبود.
فقط اینکه آن‌ها زشت به نظر می‌رسند.
پس او اینجا، به‌عنوان یک ترفند بازاریابی، به اصطلاح، برای پزشکانی که اینجا با گاوها و الاغ‌ها
می‌روند، و به‌عنوان انگیزه‌ای، به اصطلاح، برای
واکسیناسیون: حمل یک نایمف پوشیده از آبله برای ترساندن مردم.
و می‌توانید ببینید که بچه‌ها در سمت راست چه کار می‌کنند.
کودکان فرار می‌کنند.
اما شما به این سناریوی ترسناک نیاز دارید، مثل اجسادِ روی هر گوشه خیابان در زمان کووید.
پس آن‌ها این نیمفِ پرجوش را اینجا نشان دادند.
و ترس همواره بخش مرکزی این کسب‌وکار بوده است.
اما این برای آبله هم توجیه‌پذیر نبود.
چرا؟ دانسته شده است که آبله دست‌کم از هزار سال پیش وجود داشته و احتمالاً برای هزاران سال.
در غرب نیز وجود داشتند، اما به عنوان یک بیماری بی‌ضرر دوران کودکی که حتی مورد بحث هم قرار نمی‌گرفت.
و در اینجا من برخی آمار را از انگلستان آورده‌ام.
و همان‌طور که می‌بینید، حدود ساعت ۱۶:۳۰ شروع می‌شود.
این اولین مورد مستندشده از یک فرد بالغ است که احتمالاً به آبله مبتلا بوده است.
تا آن زمان، تنها کنجکاوی‌های مشکوکی وجود دارد که یک بزرگسال به آبله مبتلا شده باشد.
این تنها در نیمه دوم قرن هفدهم آغاز شد.
و بالاتر از همه، فاجعهٔ آبله در قرن هجدهم رخ داد، زمانی که واکسیناسیون‌ها از پیش وجود داشتند.
زیرا قبل از آن، اگر دوباره نگاه کنید، هر سال در لندن کمتر از صد مورد مرگ ناشی از آبله رخ می‌داد.
بسیاری در شرایط اجتماعی بسیار نامساعد زندگی کرده‌اند.
و تا قرن هجدهم صدها هزار مورد مرگبار آبله رخ نداد.
و بیایید فقط به کووید فکر کنیم.
در سال ۲۰۲۰ کسی نمرد، اما تنها پس از آغاز واکسیناسیون.
و اینجاست که شاید نخستین سرنخ باشد.
آیا این می‌تواند ارتباطی با سایر تحولات اجتماعی داشته باشد؟
بله، آبله تنها زمانی برای اروپا به یک فاجعه تبدیل شد که پس از جنگ سی‌ساله، اصلاحات ضدپروتستانیسم رواج یافت.
بسیاری از کتاب‌ها هنوز هم بیان می‌کنند، و این موضوع بارها با دقت کپی می‌شود، که تلقیح با
چرک بیماران آبله یک سنت قدیمی طب عامیانه است.
چینی‌ها، هندی‌ها و آفریقایی‌ها قبلاً این کار را انجام داده‌اند، به همین دلیل واکسیناسیون طبیعی‌ترین کار در جهان است.
اگر به حقایق نگاه کنید، این اصلاً درست نیست.
هیچ سندی پیش از سال ۱۷۰۰ وجود ندارد که نشان دهد کسی هرگز چرک را به بدن شخص دیگری تزریق کرده باشد.
واکسیناسیون‌ها برای نخستین بار حدود سال ۱۷۰۰ توسط دو فالگیر یونانی در قسطنطنیه مستند شدند.
کمی بعد، اپیدمی‌های آبله نیز در آنجا شیوع یافتند.
و در سال ۱۷۱۳ نخستین گزارش دربارهٔ چنین واکسیناسیون‌هایی توسط یک پزشک یونانی ارائه شد.
اما یک سنت قدیمی طب سنتی نیست.
و همچنین این یک افسانهٔ قدیمی در تاریخ آبله است که بگویند این زن، لیدی وورتلی مونتگو،
مروّج بزرگ واکسیناسیون سودمند آبله بوده است.
او این را در قسطنطنیه دید و سپس از سال ۱۷۲۱ به بعد در اروپای غربی به‌عنوان لابی‌گر واکسیناسیون فعالیت کرد.
و این عمدتاً در میان طبقهٔ مرفه رواج دارد.
اما حتی در آن زمان هم افراد سالم در نتیجهٔ این واکسیناسیون‌ها می‌مردند.
و به‌ویژه در محافل اجتماعی برجسته.
حتی در میان طرفداران واکسیناسیون، نرخ مرگ‌ومیر حداقل ۲٪ پذیرفته شده است.
هیچ‌کس نمی‌داند واقعاً چقدر بلند بود.
اما در واقع می‌توانید خانم وورتلی مونتگو را از داستان حذف کنید؛ او واقعاً نقشی ایفا نکرد.
ده سال پس از آنکه او برای واکسیناسیون لابی‌گری را آغاز کرد، در انگلستان بیش از هزار نفر واکسینه نشده بودند.
مهم‌تر از همه، یک آبه‌کنتی بود که در تاریخ دربارهٔ او چیز زیادی نمی‌آموزید.
یک یسوعی که به‌شدت از این واکسیناسیون‌ها حمایت می‌کرد.
و دلیل اینکه واکسیناسیون‌ها به هر حال شتاب گرفت، این بود که پول زیادی در میان بود.
در اینجا یک مثال است.
یک پزشک انگلیسی به حضور تزارین روس، کاترین کبیر، فراخوانده شد تا او و فرزندانش را واکسینه‌کند.
و برای این فعالیت که، بگذارید بگوییم، پنج دقیقه طول کشید، او مبلغ ۱۰٬۰۰۰ پوند دریافت کرد.
به ارزش امروز، این حدود یک میلیون یورو است.
مستمری مادام‌العمر سالانه ۵۰۰ پوند و عنوان بارون.
او و نسل‌هایش برای همیشه تأمین بودند.
امروزه در گاراژها نسبتاً تعداد کمی پورشه واکسینه‌شده وجود دارد.
در سال ۱۷۲۱، این تلقیه‌های مبهم چرک آبله از طریق
در برکه پاشیدم.
گفته می‌شود که موارد آبله از طریق یک کشتی به ایالات متحده آمریکا وارد شدند.
و سپس یک روحانی و یک پزشک اصرار کردند که واکسیناسیون برای محافظت از جمعیت ضروری است.
و این ارزیابی که در آن زمان انجام دادند، همچنین به‌عنوان نخستین آمار پزشکی محسوب می‌شود.
نرخ مرگ‌ومیر آبله از ۱۵٪ به ۲.۵٪ کاهش می‌یافت. یک موفقیت.
با این حال، آنچه مردم در نظر نمی‌گیرند این است که این یک مطالعهٔ مناسب نبود که توسط آقای
کاتن ماتر، یک پیوریتان متعصب، انجام شده باشد.
گروه‌ها اصلاً قابل مقایسه نبودند. توزیع تصادفی انجام نشد.
واکسینه‌شدگان و واکسینه‌نشده‌ها آشکارا گروه‌های بسیار متفاوتی بودند.
و موفقیت نیز باید محدود بوده باشد، زیرا آقای کاটন ماتر مجبور شد در طول این کارزار واکسیناسیون به مدت ۱۴ روز در خانه‌ی خود
پنهان شود، چرا که همسرش می‌ترسید در غیر این صورت توده‌کشی شود.
پس حتماً باید حوادث جدی سلامتی و مرگ‌ومیر رخ داده باشد.
راستی، آقای کاپتون ماتر هم آنجا محاکمات جادوگری برگزار کرد.
بله. و اوضاع در اروپا هم از نظر موفقیت چندان خوب نبود.
اگر اینجا را نگاه کنید، این آمارها از کپنهاگ هستند که نرخ مرگ‌ومیر سالانه آبله را نشان می‌دهند.
و اینجا مشخص شده است که بیمارستان واکسیناسیون افتتاح و دوباره تعطیل شد.
در اعداد هیچ نشانه‌ای نیست که دلالت بر تغییر داشته باشد.
این هم از موفقیت.
و اگر در کپنهاگن و جاهای دیگر وارد نشده بودید، احتمالاً در بوستون هم اتفاق نیفتاده بود.
و آنچه در بسیاری از کتاب‌های تاریخ پزشکی ذکر نشده این است که در سال ۱۷۲۹، هشت سال پس از آنکه لیدی وادلی مونتگو این موضوع را ترویج
کرده بود، پارلمان بریتانیا قبلاً واکسیناسیون را ممنوع کرده بود.
و تا پس از سال ۱۷۴۳ هیچ‌یک دوباره انجام نشدند.
و پزشک شخصی ماریا ترزا در وین در آن زمان این گفته بسیار حکیمانه‌ای را بیان کرد که اشراف و ثروتمندان معمولاً بر اثر آبله می‌میرند.
کلنی درمان‌نشده بدون درمان زنده می‌ماند.
این همچنین نشان می‌دهد که آبله در واقع بیماری جدی نبود.
فقط به شکل این تلقیح بود که آبله به بیماری جدی تبدیل شد.
و این بر تاریخ تأثیر گذاشته است.
نه آبله، بلکه واکسینیا.
در اینجا دو مرگ برجسته را به شما نشان خواهم داد.
در سمت چپ، لویی پانزدهم؛ در سمت راست، آخرین ویتلسباخ باواریایی.
نسل او با مرگ ادعایی‌اش بر اثر آبله، ماکسیمیلیان سوم یوزف، منقرض شد.
گفته می‌شود هر دو از آبله مرده‌اند، یکی در ۶۴ سالگی و دیگری در ۵۰ سالگی.
و آنچه هر دوی آن‌ها در مشترک داشتند این بود که حاکمانی بسیار محبوب بودند.
مردم در دوران حکومت آنها رونق یافتند.
ما با اطمینان می‌دانیم که لویی پانزدهم نمی‌توانسته در سن ۶۴ سالگی به آبله مبتلا شود، زیرا او قبلاً در کودکی به
آن مبتلا شده بود و آبله ایمنی مادام‌العمر ایجاد می‌کند.
لوئی پانزدهم در سن ۶۴ سالگی به خود نگاه کرد و گفت: «اگر نمی‌دانستم در کودکی آبله گرفته‌ام، می‌گفتم که اکنون آبله دارم.»
او زنده نماند. حتماً واکسیناسیون آبله بوده است.
مکس سوم یوزف متهم است که به مردمش دستور واکسیناسیون داده، اما خود همواره از انجام آن خودداری کرده است.
ممکن است کسی شک کند که در سن پنجاه سالگی و در حالی که سلامتی کامل دارد، ممکن است از آبله بمیرد.
و بسیاری دیگر هم وجود دارند.
دو امپراتور هابسبورگ در وین نیز بر اثر آبله درگذشتند.
و چند چیز هست که باید ما را به تأمل وادارد.
اشراف‌زادگانی که مردند، افرادی بودند که از سطح زندگی بسیار بالایی برخوردار بودند.
اما آبله در واقع بیماری زاغه‌نشین‌ها و فقرا بود.
چطور ممکن است؟
و همیشه یک بیماری دوران کودکی بود.
چرا افراد مسن در حالی که از نظر سلامتی در وضعیت بسیار خوبی هستند، می‌توانند به واریسله مبتلا شوند؟
در آن زمان، تقریباً هیچ پزشک دیگری آبلهٔ بزرگسالان را ندیده بود.
و مهم‌تر از همه، همه می‌دانند که آبله بسیار مسری است.
اما در مناطقی که حاکمان و سایر نجیب‌زادگان جان باخته بودند، دیگر هیچ مورد بیماری و هیچ مرگ دیگری ناشی از آبله رخ نداد.
آن‌ها مسری نبودند و واضح بود که افراد دیگر را آلوده نکردند.
اما یک چیز دیگر هم هست که آن‌ها با هم مشترک دارند.
تمام حاکمان کلیسا را دشمن خود می‌دانستند.
آنها می‌خواستند کلیسا را از وضعیت معافیت مالیاتی‌اش محروم کنند.
که پس از مرگ او اتفاق نیفتاد.
و من شاهد دیگری برای این رویدادها دارم.
این یک راهب است، ابراهیم اِی. سانتا کلارا، که در آن زمان زندگی می‌کرد.
نام واقعی او یوهان اولریش مگِرله بود.
و حتی آن زمان، او گفت که امتیاز اربابان مدیکوروم حق کشتن بدون مجازات بود.
پس جیمز باند نخستین فردی در تاریخ بشر نبود که مجوز کشتن دریافت کرد؛ در واقع، همان‌طور که آقای مگِرله می‌گوید،
این رویه در قرن سیزدهم با تأسیس حرفهٔ پزشکی معرفی شد.
برای کسانی که معتقدند همهٔ این‌ها اغراق‌آمیز است، چون واکسیناسیون نمی‌تواند این‌قدر بد باشد، من گزیده‌ای از
کتاب هروه‌ بووَن دربارهٔ تاریخچهٔ واکسیناسیون آورده‌ام.
او استاد بازنشستهٔ افتخاری در لُوون است.
و او از حامیان سرسخت واکسیناسیون است.
همچنین با مؤسسه پاستور مرتبط است.
او در کتابش در سال ۲۰۱۱ می‌نویسد که واکسیناسیون، چنان‌که بین سال‌های ۱۷۲۱ و معرفی روش ساتن که به‌زودی به آن
خواهیم پرداخت در اروپا انجام می‌شد، بسیار خطرناک بود.
بی‌شک در حد تحمل بود.
پس او همچنین به‌طور غیرمستقیم کاملاً صریح بیان می‌کند که این واکسیناسیون‌ها نیز می‌توانستند سلاحی برای قتل باشند.
و هیچ‌یک از این‌ها لازم نبود اگر مردم به این آقا گوش می‌دادند.
دانیل ساتن، نه یک پزشک دانشگاهی، بلکه یک جراح ماهر بود. او از خانواده‌ای از جراحان می‌آمد.
او از سال ۱۷۵۰ به بعد واکسیناسیون‌ها را انجام داد، اما با استفاده از یک روش جدید.
و ضمناً در این فرایند پول زیادی به دست آورد.
هزینه واکسیناسیون برای شهروندان عادی ۱۰ پوند و برای ثروتمندان ۲۵ پوند بود.
او روزانه حدود ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ تا انجام می‌داد.
در آن زمان، یک خانهٔ مستقل ۵۰۰ پوند قیمت داشت. این یعنی او با این روش در یک روز چندین خانهٔ مستقل به دست می‌آورد.
با این حال، او به احترام کسب کرده است، زیرا در پایان زندگی‌اش گفت: «من حتی یک بیمار را از دست نداده‌ام.»
نخست، او از اتخاذ اقدامات سمی بیشتر خودداری کرد. این نکته اغلب در تاریخ واکسیناسیون فراموش می‌شود، درست
همان‌طور که اغلب به کمک‌کننده‌های واکسن‌ها کم‌توجهی می‌شود.
چون آن زمان وقتی واکسن می‌زدی، طب رسمی همچنین آلاله، آنتی‌مون، جیوه و سایر مواد سمی خوشمزه را هم به تو می‌داد.
او هیچ‌کدام از آن کارها را انجام نداد.
او فقط واکسن را به او تزریق کرد و جز هوای تازه چیزی نگفت.
اما او بالاتر از هر چیز دیگری یک کار انجام داد. و اگر مردم به آقای ساتن گوش داده بودند، فاجعه واکسیناسیون کووید نیز رخ نمی‌داد.
او یک آزمایش ساده انجام داد.
او یک‌بار فقط چرک را در پوست برید بدون اینکه هیچ خونی جاری شود.
او یک‌بار پوست را شکافت، این چرک را در بافت چربی زیرپوستی تزریق کرد و سپس آن را به عضلات تزریق کرد تا ببیند چه اتفاقی می‌افتد.
و او دریافت که رویداد هدف، پوستول‌های واکسیناسیون روی پوست بود؛ یعنی شکلی بی‌ضرر از آبله که پس از این تلقیح ایجاد می‌شود.
این تنها زمانی رخ داد که او پوست را تلقیح کرد، نه بافت چربی زیرجلدی یا عضلات.
چرا؟
در واقع کاملاً واضح است.
زیرا سیستم ایمنی ما درون‌پوستی عمل می‌کند.
هر چیزی که عمیق‌تر می‌گذاریم فاجعه است.
و متأسفانه، پزشکی از زمان آقای ساتن به مدت ۲۵۰ سال نتوانسته است به این موضوع پی ببرد.
متأسفانه اثر او با عنوان «واکسیناتور» تا سال ۱۷۹۶ منتشر نشد، زمانی که واکسیناسیون جنر از قبل در شرف اجرا بود.
اما آنچه ساتن به ما آموخت این است که سیستم ایمنی ما، اگر بخواهید آن را به نوعی با واکسیناسیون آموزش
دهید، تنها از طریق پوست و غشاهای مخاطی عمل می‌کند.
این یک سازوکار تکاملی است. با این حال، اگر چیزی عمیق‌تر در بافت تزریق شود، این اتفاق نمی‌افتد.
فقط پوست، بینی، گلو، ریه‌ها و دستگاه گوارش می‌توانند بر حافظهٔ سیستم ایمنی تأثیر بگذارند.
هر چیز دیگری مصداق آسیب بدنی با احتمال جراحت است.
آن می‌توانست نقطهٔ عطف ساتن باشد.
اما آقای جنر رسید.
و آقای جنر، نه به عنوان اولین، بلکه همراه با سایر پزشکان پیش از خود، بر این باور بود که آبلهٔ گاوی بی‌ضرر،
که باعث شده بود دوشندگان به آبلهٔ مرغان مبتلا نشوند،
اما پوست سفید زیبای خود را حفظ کرده‌اند و می‌توانند هنگام استفاده برای واکسیناسیون، جایگزین خوبی برای چرک آبلهٔ انسانی باشند.
اما دوشانه‌ها در واقع تنها به این دلیل سالم می‌ماندند و پوستی زیبا داشتند که شیر تازه و
غیرپاستوریزه گاو می‌نوشیدند. این هیچ ربطی به آبله گاوی نداشت.
چرا؟ چون آن‌ها فوق‌العاده نادر بودند.
خود جنر هرگز شواهدی از اثربخشی واکسیناسیونش ارائه نکرد و آزمایش‌های غیراخلاقی انجام داد.
برای مثال، او پسر باغبانش را با این واکسن آب‌پاستو واکسینه کرد و کودک را در معرض آبله قرار داد تا ببیند آیا اتفاقی می‌افتد یا نه.
او در واکسینه‌کردن پسرش هم تردید نکرد. معمولاً درباره‌ی آن هم نمی‌خوانید.
پسرش پس از این واکسیناسیون دچار ناتوانی ذهنی شد و در ۲۱ سالگی درگذشت.
این جنر، قهرمان واکسیناسیون است.
و چند سال پیش، لوله‌های قدیمی که آقای جنر در آن زمان فرستاده بود نیز مورد بررسی قرار گرفتند.
در آن اصلاً آبلهٔ گاوی وجود نداشت.
در آنجا آبلهٔ اسبی بود، یا شاید فقط چیزی خشک‌شده، چیزی که به سراسر جهان فرستاده شده بود، چیزی که قطعاً هیچ فایده‌ای نداشت.
و چند آمار اندکی که پس از معرفی واکسن جنر در انگلستان وجود دارد، در اینجا در سمت چپ نشان می‌دهد
که این‌ها مرگ‌ومیرهای آبله در انگلستان بوده‌اند.
ما از سال ۱۸۵۳ واکسیناسیون اجباری داشتیم.
۱۴٬۰۰۰، ۲۰٬۰۰۰ و سپس یک همه‌گیری با ۴۴٬۰۰۰ مورد مرگ ناشی از آبله.
مردم به‌تدریج متوجه شدند که واکسیناسیون در واقع منجر به مرگ ناشی از آبله می‌شد.
و سپس شهری بود که، به اصطلاح، این آزمایش را انجام داد. می‌توانید آن را اینجا ببینید. این شهر لستر است.
من دوباره برمی‌گردم.
شهر لستر که از طریق شورای شهر اعلام کرد واکسیناسیون اجباری دیگر در محدودهٔ شهر اعمال نخواهد شد.
واکسیناسیون اجباری دیگر اجرا نمی‌شود.
و شهر لستر در آن زمان کمترین تعداد موارد آبله و کمترین تعداد مرگ‌ومیر ناشی از آن را در مقایسه با سایر
شهرهایی که واکسیناسیون اجباری در آن‌ها اجرا شده بود، داشت.
این موضوع همچنین در سیر رویدادهای بعدی در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم مشهود بود.
در اینجا می‌توانید تعداد موارد مرگ ناشی از آبله و مرگ‌های ناشی از واکسیناسیون آبله را مشاهده کنید.
منحنی‌ها اساساً مقادیر هم‌ارتفاع را نشان می‌دهند.
این بدان معناست که حتی حامیان سرسخت واکسیناسیون نیز نمی‌توانند ادعا کنند که این کار مرگ‌ومیر را کاهش می‌دهد.
اما فقط مرگ نبود؛ معلولیت‌های شدید هم وجود داشت.
مننژیت با تغییرات در واکسیناسیون آبله رخ داده است.
و در سال ۱۹۲۴، یک آسیب‌شناس در پراگ برای اولین بار طی کالبدشکافی ارتباط واضح را برقرار کرد.
می‌توانید ببینید چقدر طول می‌کشد. پس، ۱۲۵ سال. ۲۵ سال پس از معرفی واکسیناسیون.
برای اولین بار مشخص شد که کل ماجرا باعث مننژیت شده بود.
اگرچه البته این قبلاً هم اتفاق افتاده است.
و طول کشید تا یک عمر انسانی دیگر، یعنی یک نسل، یعنی سی سال، تا خسارت واکسن در کارلسروهه در سال ۱۹۵۳ به رسمیت شناخته شود.
تا آن زمان، هیچ گزارش رسمی از آسیب واکسن وجود نداشت، هرچند که واکسیناسیون به مدت ۲۵۰ سال انجام شده بود.
و در جمهوری فدرال آلمان، اگرچه دیگر موردی از آبله گزارش نشد، بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۹ هفت مورد تأییدشده آبله، ۳۶۰ مورد
مرگ مرتبط با واکسن که توسط RKI و مؤسسه پل اِرلیش به رسمیت شناخته شدند، و دست‌کم ۹۸۴ مورد آسیب دائمی وجود داشت.
و به همین دلیل بود که آبله در سال ۱۹۷۹ باید ریشه‌کن اعلام می‌شد، زیرا تنها در آن زمان
می‌توانست واکسیناسیون علیه آبله به تدریج متوقف شود.
در غیر این صورت، واکسیناسیون آبله باید ادامه می‌یافت.
اما این امکان‌پذیر نبود.
و می‌خواهم با نقل‌قولی از یک پزشک آمریکایی، حامی واکسیناسیون که مدیر پزشکی پیشگیری در ارتش ایالات متحده بود، به پایان برسم.
در سال ۱۹۴۰، پس از تقریباً ۲۵۰ سال تاریخچه واکسیناسیون، او گفت که کل مسئله ایمن‌سازی، چه
فعال و چه غیرفعال، هنوز در مرحله تجربی قرار دارد.
و اکنون بار دیگر دیده‌ایم که کل ماجرا در چه مرحلهٔ آزمایشی‌ای قرار دارد.
و اگر پس از این مدت چنین باشد، واقعاً تنها می‌توان پرسید که چرا واکسیناسیون هنوز هم موضوعی بحث‌برانگیز است.