Buku pelajaran sekolah nyritakake carane cacar pisanan bisa dikalahake, banjur siji-sijine penyakit
bisa diatasi, amarga vaksinasi sing aman lan efektif.
Nanging apa iki pancen bener?
Pitakonan iki ditliti dening dosen universitas Dr Gerd Reuther, ahli radiologi lan sejarawan medis.
Dr Reuther wis suwe dikenal amarga kritiké marang kedokteran sing didominasi déning industri farmasi lan uga wis
nyatakaké iki ing buku terlarisé ing Spiegel sing judhulé "Der betrogene Patient" (Pasien sing Ditipu).
Ing kuliahé, Dr Gerd Reuter nggunakake conto vaksinasi cacar lan sumber sajarah medis kanggo
nuduhaké akibat vaksinasi cacar wajib marang populasi.
Miturut Dr. Reuther, cacar iku penyakit sing ora mbebayani, nanging vaksinasi nglawan cacar nyebabake puluhan ewu wong mati.
Kanthi teka vaksinasi, bisa diomongaké, mati cacar.
Miturut Dr Reuther, sajarah vaksinasi suwéné 300 taun bisa dipadhakaké karo siji kejahatan marang kesehatan.
Rungokna dhéwé apa sing diomongaké Dr. Reuter babagan vaksinasi lan utamané vaksinasi cacar.
Kuliah kasebut diwenehake minangka bagéan saka simposium MWGFD babagan topik "Persetujuan vaksin,
rekomendasi vaksinasi, vaksinasi wajib – apa datane cukup?"
Dr Ronald Weikl: Monggo dinikmati. Ayo melu saiki kanggo presentasi sing mesthi bakal banget nyenengake
saka kanca kita sing kinurmatan, Dr Gerd Reuther, kanthi judhul 'Vaksinasi – crita sukses?'.
Dr Gerd Reuther: Inggih, René sing tak tresnani, matur nuwun sanget, para tamu sing tak tresnani.
Vaksinasi Covid-19, sing sejatine dudu vaksinasi, dudu kejahatan kesehatan pisanan ing bidang kedokteran.
Sejatine, sajarah vaksinasi suwene 300 taun iku sawijining kejahatan gedhe ing babagan kesehatan, nanging amarga
wektu winates, aku mung bakal ngomong babagan siji vaksinasi.
Nanging, kuwi sajarah vaksinasi suwéné 200 taun, amarga 200 taun kapisan mung kanggo vaksinasi cacar.
Lan program vaksinasi cacar iki dilaksanakake kanthi cara sing persis padha karo program Covid-19 saiki.
Iku bab paksaan, bab paukuman, bab akèh dhuwit, ing sawetara kasus malah luwih akèh dhuwit tinimbang saiki.
Lan kuwi bab nindakake prekara sing ora ana buktine.
Lan karusakané wis ditutup-tutupi.
Ana sing kandha, apa cacar lan Covid pancen bisa dibandhingake?
Covid, iku mung flu.
Nanging cacar iku pancen penyakit sing nggegirisi tenan.
Aku wis nggawa gambar iki kanggo kowe, sing bakal kowe deleng bola-bali.
Sing menarik, kowe tansah weruh gambar cacar sing padha ing internet lan ing buku.
Ora ana akèh pasien cacar ing jaman fotografi lan film sing bisa terus-terusan nggawa pasien anyar.
Nanging wiwit abad kaping 19, sawijining kartunis wani nuduhake manawa cacar sejatine ora pati
nggegirisi lan ora mesthi luwih parah tinimbang Covid.
Mung amarga katoné elek tenan.
Dadi dhèwèké njupuk kabebasan ing kéné, minangka trik pemasaran, bisa diomongké, kanggo para dhokter sing numpak lembu lan
keledai ing kéné, lan minangka insentif, bisa diomongké, kanggo
Vaksinasi nggawa nimfa sing katutupi cacar, dimaksudaké kanggo medeni wong.
Lan kowe bisa ndeleng apa sing ditindakake bocah-bocah ing sisih tengen.
Bocah-bocah padha mlayu.
Nanging kowe butuh skenario wedi iki, kaya mayit-mayit sing bakal ngglethak ing saben pojokan dalan merga Covid.
Dadi padha nampilake nimfa sing cacat kulit iki ing kene.
Lan wedi tansah dadi pérangan utama ing bisnis iki.
Nanging kuwi uga ora adil kanggo cacar.
Kenapa? Variola wis dikenal ana paling ora sewu taun, bisa uga wis ana ewonan taun.
uga ana ing Kulon, nanging minangka penyakit bocah cilik sing ora mbebayani lan malah ora tau dibahas.
Lan ing kene aku wis nggawa sawetara statistik saka Inggris.
Lan kaya sing kowe deleng, iki diwiwiti watara jam 16:30.
Iki kasus pisanan sing kacathet saka wong diwasa sing kamungkinan kena cacar.
Nganti wektu kuwi, mung ana keheranan sing diraguhi manawa wong diwasa wis kena cacar.
Iku mung diwiwiti ing separo kapindho abad kaping 17.
Lan sing paling penting, bencana cacar kedadeyan ing abad kaping 18, nalika vaksinasi wis ana.
Amarga sadurunge kuwi, yen kowe ndeleng maneh, ana kurang saka satus wong mati amarga cacar ing London saben taun.
Akeh wong sing wis urip ing kahanan sosial sing banget mlarat.
Lan ora nganti abad kaping 18 ana atusan ewu kasus cacar sing nyebabake pati.
Lan ayo padha mikir babagan Covid.
Wong-wong ora mati ing taun 2020, nanging mung sawisé vaksinasi diwiwiti.
Lan ing kene, mbok menawa, ana pratandha kapisan.
Apa iki bisa ana gandhèngané karo pangembangan sosial liyane?
Ya, cacar mung dadi bencana kanggo Éropah nalika Counter-Reformation nyekel
kendhali sawisé Perang Telung Puluh Taun.
Akeh buku isih nyatakake, lan iki bola-bali ditulis kanthi teliti, manawa inokulasi nganggo nanah saka
pasien cacar iku tradhisi obat-obatan rakyat kuna.
Wong Cina, wong India, lan wong Afrika wis nindakake iki, mulane vaksinasi iku bab sing paling alamiah ing donya.
Yen sampeyan ndeleng kasunyatané, kuwi ora bener babar pisan.
Ora ana dokumen sadurunge taun 1700 sing nuduhake ana wong sing tau motong nanah menyang wong liya.
Penyuntikan vaksin pisanan kacathet watara taun 1700 déning loro peramal Yunani ing Konstantinopel.
Ora suwe sawisé kuwi, wabah cacar uga nyerang ing kana.
Lan taun 1713 nyekseni laporan pisanan saka dhokter Yunani babagan inokulasi kaya ngono.
Nanging dudu tradhisi obat-obatan rakyat kuna.
Lan uga iku mung dongeng nenek-nenek babagan sejarah cacar yen ngomong yèn wanita iki, Lady Wortley
Montagu, iku pambuka gedhé vaksinasi cacar sing migunani.
Dheweke weruh iki ing Konstantinopel lan banjur dadi pelobi vaksinasi ing Éropah Kulon wiwit taun 1721.
Lan iki utamane nyebar ing kalangan kelas ndhuwur.
Nanging sanajan nalika semana, wong sing waras mati amarga vaksinasi iki.
Lan utamane ing kalangan sosial terkemuka.
Sanajan ing antarané para pendhukung vaksinasi, angka pati paling ora 2% diakoni.
Ora ana sing ngerti sepira dhuwuré saktenané.
Nanging kowe pancen bisa mbusak Bu Wortley Montagu saka crita, amarga dheweke sejatine ora nduwé peran.
Sepuluh taun sawisé dhèwèké miwiti nglobi vaksinasi, ora luwih saka 1.000 wong sing wis divaksin ing Inggris.
Sing luwih penting yaiku Abbe Conti, babagan dheweke kowe mung sinau sethithik ing sajarah.
Sang Jesuit sing kanthi tegas nyengkuyung vaksinasi iki.
Lan alesane kenapa vaksinasi dadi tambah cepet yaiku amarga ana akèh dhuwit sing melu.
Iki conto.
Sawijining dhokter Inggris diundang marang Tsarina Rusia, Catherine Agung, kanggo nginokulasi dheweke lan anak-anake.
Lan kanggo kegiatan iki, sing njupuk, ayo diomongake, limang menit, dheweke nampa pembayaran
£10.000. Ing nilai saiki, iku watara siji yuta euro.
Pensi seumur urip £500 saben taun lan gelar baron.
Dheweke lan keturunane wis dijamin uripe.
Dina iki ana Porsche vaksinasi sing relatif sithik ing garasi.
Ing taun 1721, inokulasi samar-samar saka nanah cacar liwat
Kecipak mlebu ing kolam.
Konon, kasus cacar diimpor menyang Amerika Serikat liwat kapal.
Lan sawisé kuwi, sawijining rohaniawan lan dhokter padha negesake yèn penting kanggo nglindhungi warga kanthi vaksinasi.
Lan evaluasi iki, sing ditindakake nalika semana, uga dianggep minangka statistik medis pisanan.
Tingkat pati cacar bakal suda saka 15% dadi 2,5%. Sukses.
Nanging, sing ora dipikirake wong-wong yaiku menawa iki dudu panaliten sing bener sing ditindakake
dening Pak Cotton Mather, sawijining Puritan fanatik.
Klompok-klompok kuwi ora bisa dibandhingake babar pisan. Ora ana distribusi acak.
Wong-wong sing wis divaksinasi lan sing durung divaksinasi pancen klompok sing beda banget.
Lan kasuksesané mesthiné uga winates amarga Pak Cotton Mather kudu ndhelik ing omahé dhéwé sajrone 14 dina
nalika kampanye vaksinasi iki, amarga bojone wedi yèn ora mangkono dhèwèké bakal dilinché.
Dadi mesthi ana kedadeyan kesehatan sing serius lan pati.
Pak Cotton Mather uga nindakake pangadilan penyihir ing kana, ngomong-ngomong.
Ya. Lan kahanané ing Éropah uga ora katon apik saka segi kasuksesan.
Yen sampeyan ndeleng ing kene, iki statistik saka Kopenhagen sing nuduhake tingkat kematian cacar saben taun.
Lan ing kene ditandhani panggonan ing ngendi rumah sakit imunisasi dibukak lan ditutup maneh.
Sampeyan ora bisa ndeleng apa-apa ing angka-angka sing nuduhake yen ana sing owah.
Mung nganti kéné waé kanggo kasil.
Lan yen kowe ora mlebu ing Kopenhagen lan ing panggonan liya, mesthine uga ora kelakon ing Boston.
Lan sing uga ora kasebut ing akèh buku sajarah kedokteran yaiku ing taun 1729, wolung taun sawisé Lady Wadley Montagu
nyengkuyung kabèh iki, Parlemen Inggris wis nglarang inokulasi.
Lan ora ana sing ditindakake maneh nganti sawisé taun 1743.
Lan dhokter pribadhi Maria Theresa ing Wina ngendika kanthi wicaksana banget nalika semana manawa
bangsawan lan wong sugih biasane seda amarga cacar.
Koloni sing ora diobati tetep urip tanpa perawatan.
Iki uga nuduhaké yèn cacar ora tenan dadi penyakit sing serius.
Mung kanthi cara inokulasi iki cacar dadi penyakit sing serius.
Lan kuwi wis mengaruhi sajarah.
Dudu cacar, nanging vaksinia.
Ing kene aku bakal nuduhake marang sampeyan loro pati sing misuwur.
Ing sisih kiwa, Louis XV; ing sisih tengen, Wittelsbach Bavaria pungkasan.
Garisané padam amarga dianggep tilar donya amarga cacar, Maximilian III Joseph.
Kalorone kabaré seda amarga cacar, siji nalika umuré 64 taun, sijiné nalika umuré 50 taun.
Lan sing padha duwé loro mau yaiku padha dadi panguwasa sing banget ditresnani.
Wong-wong makmur ing sangisoré pamaréntahané.
Kita wis yakin manawa Louis XV ora bisa kena cacar nalika umuré 64 taun, amarga dhèwèké wis tau kena cacar
nalika isih cilik lan cacar maringi kekebalan seumur urip.
Louis XV ndeleng awaké dhéwé nalika umuré 64 taun lan kandha, yèn aku ora ngerti yèn aku tau kena cacar
nalika isih cilik, aku bakal kandha yèn aku kena cacar.
Dheweke ora slamet. Mesthine iku vaksinasi cacar.
Max III Joseph dituduh wis maringi prentah supaya rakyaté divaksin, nanging dhèwèké dhéwé tansah nolak divaksin.
Wong bisa mangu manawa bisa mati amarga cacar ing umur 50 taun nalika kahanane waras.
Lan ana akèh liyane.
Loro kaisar Habsburg ing Wina uga seda amarga cacar.
Lan ana sawetara bab sing kudu nggawe kita mandheg lan mikir.
Para bangsawan sing seda iku wong-wong sing ngrasakake standar urip sing banget dhuwur.
Nanging cacar sejatine iku penyakit wong mlarat ing kampung kumuh.
Kepiye bisa kaya ngono?
Lan mesthi wae iku penyakit nalika isih cilik.
Kenapa wong tuwa bisa kena cacar sanajan kondisine waras tenan?
Arang banget ana dhokter liyane sing tau ndeleng cacar ing wong diwasa ing wektu kuwi.
Lan luwih penting maneh, saben uwong ngerti yen cacar iku banget nular.
Nanging ing panggonan para pangrèk lan bangsawan liyané wis seda, ora ana maneh kasus lara lan ora ana maneh pati amarga cacar.
Padha ora nular lan cetha ora nularaké wong liya.
Nanging ana bab liya sing padha diduwèni.
Kabeh panguwasa nganggep Gréja minangka mungsuhé.
Padha kepengin mbusak status bebas pajak Gereja.
Sing ora kelakon sawisé seda.
Lan aku duwe saksi liyane kanggo kedadeyan-kedadeyan iki.
Iki sawijining biksu, Abraham A. Santa Clara, sing manggon ing jaman semana.
Jeneng sejatine yaiku Johann Ulrich Megerle.
Lan sanajan nalika semana, dhèwèké kandha yèn hak istimewa para tuan Medi Corum yaiku hak matèni tanpa kena paukuman.
Dadi James Bond dudu wong pisanan ing sajarah manungsa sing diparingi lisensi matèni; sejatine, miturut
Pak Megerle, praktik iki pisanan dikenalké ing abad kaping 13 nalika diadegaké profesi medis.
Kanggo wong-wong sing pracaya manawa kabeh iki dibesar-besarké, amarga vaksinasi ora mungkin nganti seburuk kuwi, aku
nggawa kutipan saka buku Hervé Bovin babagan sajarah vaksinasi.
Dheweke iku profesor emeritus ing Leuven.
Lan dhèwèké iku panyengkuyung vaksinasi sing semangat.
Uga kagandhèng karo Institut Pasteur.
Lan dheweke nulis ing bukune taun 2011 manawa inokulasi, kaya sing ditrapake ing Éropah antara taun 1721 lan pambuka metode
Sutton sing bakal kita bahas mengko, iku banget mbebayani.
Tanpa diraguhi, iku pancen ana ing wates apa sing bisa ditoleransi.
Dadi dhèwèké uga kanthi ora langsung nyatakaké kanthi cetha yèn suntikan-suntikan iki uga bisa dadi senjata mateni.
Lan kabèh iki ora bakal perlu yen wong-wong padha ngrungokaké marang bapak iki.
Daniel Sutton, dudu dhokter akademik, nanging dhokter bedah sing trampil. Dheweke asalé saka kulawarga dhokter bedah.
Dheweke nindakake inokulasi wiwit taun 1750, nanging nganggo teknik anyar.
Lan, sakliyane, entuk akèh dhuwit sajrone proses kuwi.
Suntikan vaksin regane £10 kanggo warga biasa lan £25 kanggo wong sugih.
Dheweke nggawe watara 500 nganti 1000 saben dina.
Wektu semana, omah pisah regané £500. Kuwi ateges dhèwèké bisa éntuk pirang-pirang omah
pisah mung sajrone sedina kanthi cara kuwi.
Sanajan mangkono, dhèwèké wis entuk ajining dhuwur amarga ing pungkasaning uripé dhèwèké
kandha, "Aku durung nate kelangan siji pasien."
Kaping pisan, dhèwèké nahan dhiri supaya ora njupuk langkah-langkah toksik manèh. Iki asring kelalen ing sajarah
vaksinasi, kaya adjuvant ing vaksin sing asring diabaikan.
Amarga biyen, nalika kowe divaksinasi, kedokteran resmi uga menehi adalas, antimon, merkuri lan zat beracun liyane sing enak.
Dheweke ora nindakake apa-apa saka kuwi.
Dheweke mung maringi vaksinasi marang dheweke lan ora ngomong apa-apa kejaba ngomong yen butuh udhara seger.
Nanging dhèwèké nindakake siji bab sing paling utama. Lan yèn wong-wong padha ngrungokaké Pak
Sutton, bencana vaksinasi Covid uga ora bakal kelakon.
Dheweke nindakake eksperimen dhasar.
Dheweke tau mung ngiris nanah ing kulit tanpa metu getih.
Dheweke tau mbukak kulit, nyuntik nanah iki menyang jaringan lemak ing sangisore kulit, banjur nyuntik nanah mau
menyang otot-otot kanggo ndeleng apa sing bakal kelakon.
Lan dhèwèké nemokaké yèn acara targeté yaiku bisul vaksinasi ing kulit, yaiku wangun cacar sing
ora mbebayani sing muncul sawisé inokulasi iki.
Iki mung kelakon nalika dhèwèké nyuntikaké ing kulit, ora ing jaringan lemak subkutan utawa otot.
Napa?
Sejatine pancen cetha.
Amarga sistem kekebalan awak kita makarya ing sangisore kulit.
Kabeh sing kita lebokake luwih jero iku bencana.
Lan sayangé, ilmu kedokteran durung bisa nyadari iki wiwit jaman Pak Sutton, suwéné 250 taun.
Sayangé, karyané "The Inoculator" ora diterbitaké nganti taun 1796, nalika vaksinasi Jenner wis siap diluncuraké.
Nanging sing diajari Sutton marang kita yaiku yèn sistem kekebalan awak kita, yèn kowe péngin mulangaké apa-apa nganggo
vaksinasi, mung bisa makarya liwat kulit lan selaput lendir.
Iki minangka mekanisme evolusi. Nanging, iki ora kedadeyan nalika sawijining zat disuntikake luwih jero menyang jaringan.
Mung kulit, irung, tenggorokan, paru-paru, lan saluran pencernaan sing bisa duwé pangaruh marang memori sistem kekebalan awak.
Apa waé liyané dianggep minangka cilaka badan sing nduwèni potensi nyebabaké tatu.
Iku mesthine bakal dadi terobosané Sutton.
Nanging Pak Jenner teka.
Lan Pak Jenner duwé panemu, ora dadi sing pisanan nanging bebarengan karo dhokter-dhokter liya
sadurungé, yèn cacar sapi sing ora mbebayani, sing ndadèkaké para juru susu ora duwé bekas cacar,
nanging isih nduwèni kulit putih sing éndah, bisa dadi panggantos sing apik kanggo nanah
cacar manungsa nalika digunakaké kanggo vaksinasi.
Nanging para juru susu sejatine tetep waras lan duwé kulit éndah amarga padha ngombe susu sapi seger sing durung
dipasteurisasi. Iku ora ana gandhèngané karo cacar sapi.
Napa? Amarga padha banget arang.
Jenner dhéwé ora tau nyedhiyakake bukti babagan efektifitas vaksinasié, lan dhèwèké nindakake eksperimen sing ora etis.
Contone, dheweke nyuntik vaksin cacar sapi marang anaké tukang keboné lan ngetokaké bocah mau
marang cacar supaya weruh apa sing bakal kelakon.
Lan dhèwèké ora ragu-ragu kanggo nyuntik vaksin marang anaké lanang uga. Biasané kowe uga ora maca bab kuwi.
Putrané dadi cacat mental sawisé divaksinasi iki lan seda nalika umuré 21 taun.
Iki Jenner, pahlawan vaksinasi.
Lan sawetara taun kepungkur, tabung-tabung lawas sing wis dikirim Pak Jenner wektu kuwi uga dipriksa.
Ora ana cacar sapi babar pisan.
Ana cacar jaran ing kana, utawa mbok menawa mung barang garing, barang sing wis dikirim menyang
saindenging jagad, barang sing mesthi ora ana gunane.
Lan sawetara statistik sing ana ing Inggris sawisé pangintroduksiné Jenner, nuduhaké ing
sisih kiwa iki jumlah pati cacar ing Inggris.
Kita wis nduwé vaksinasi wajib wiwit taun 1853.
14.000, 20.000 lan banjur wabah sing nyebabake 44.000 pati cacar.
Wong-wong alon-alon nyadari yèn vaksinasi kuwi saktenané nyebabaké pati amarga cacar.
Lan banjur ana kutha sing nindakake eksperimen, bisa diomongake. Sampeyan bisa ndeleng ing kene. Iku kutha Leicester.
Aku bakal bali maneh.
Kutha Leicester, sing liwat dewan kutha mung ngandika yèn vaksinasi wajib ora bakal ditrapaké manèh ing wates kutha.
Vaksinasi wajib ora ditrapake maneh.
Lan kutha Leicester wektu kuwi nduwéni jumlah kasus cacar paling sithik lan jumlah pati cacar paling sithik dibandhingaké
karo kutha-kutha liyané sing wis ngetrapaké vaksinasi wajib.
Iki uga katon ing perkembangan salajengipun ing pungkasan abad kaping 19 lan wiwitan abad kaping 20.
Ing kene sampeyan bisa ndeleng jumlah kasus pati cacar lan pati sing disebabake vaksinasi cacar.
Kurva-kurva kasebut sejatine nuduhake nilai-nilai sing duwé dhuwur sing padha.
Iki ateges sanajan para pendukung vaksinasi sing fanatik ora bisa ngaku manawa iku nyuda angka kematian.
Nanging ora mung pati; ana uga cacat abot.
Meningitis wis kedadeyan kanthi modifikasi vaksinasi cacar.
Lan ing taun 1924, sawijining patolog ing Praha nemtokake sambungan sing cetha pisanan nalika otopsi.
Sampeyan bisa ndeleng suwene wektu sing dibutuhake. Dadi, 125 taun. 25 taun sawisé diwiwiti vaksinasi.
Kaping pisan, ditemtokake yèn kabèh mau nyebabaké meningitis.
Sanajan mesthi wae iki wis tau kelakon sadurunge.
Lan butuh urip manungsa maneh, yaiku sak generasi, 30 taun, supaya karusakan vaksin diakoni ing Karlsruhe taun 1953.
Nganti wektu kuwi, durung ana laporan resmi babagan karusakan vaksin, sanajan vaksinasi wis ditindakake suwene 250 taun.
Lan ing Republik Federal Jerman, sanajan ora ana maneh kasus cacar, ana 7 kasus cacar sing dikonfirmasi antara taun 1949 lan
1979, 360 pati sing ana gandhengane karo vaksin sing diakoni dening RKI lan Institut Paul
Ehrlich, lan paling ora 984 kasus cilaka permanen.
Lan mulane cacar kudu diumumake wis punah ing taun 1979, amarga mung nalika kuwi vaksinasi cacar bisa dihentekake bertahap.
Yen ora, vaksinasi cacar kudu diterusake.
Nanging kuwi ora mungkin.
Lan aku pengin nutup kanthi kutipan saka dhokter Amerika, panyengkuyung vaksinasi sing tau dadi
direktur medis kedokteran pencegahan ing Angkatan Darat AS.
Ing taun 1940, sawisé meh 250 taun sajarah vaksinasi, dhèwèké kandha yèn kabèh bab imunisasi,
aktif lan pasif, isih ana ing tahap eksperimen.
Lan saiki kita wis manèh weruh sepira tahap eksperimen kabèh iki.
Lan yen kahanané isih kaya ngono sawisé suwéné wektu iki, mula mung isa takon kenapa vaksinasi isih dadi masalah.