სასკოლო სახელმძღვანელოები გვიყვებიან, თუ როგორ დაამარცხეს ჯერ პირველად ყვავილი, შემდეგ კი — სხვა და სხვა
დაავადება უსაფრთხო და ეფექტური ვაქცინაციის წყალობით.
მაგრამ ნამდვილად ასეა?
ამ კითხვას იკვლევს უნივერსიტეტის ლექტორი, რადიოლოგი და სამედიცინო ისტორიკოსი, დოქტორი გერდ რეუტერი.
დოქტორი რეუთერი დიდი ხანია ცნობილია ფარმაცევტული კორპორაციების მიერ დომინირებული მედიცინის კრიტიკით, რასაც ის
ასევე გამოხატა თავის Spiegel-ის ბესტსელერში "Der betrogene Patient" (მოტყუებული პაციენტი).
თავის ლექციაში დოქტორი გერდ რეუტერი მცირე ყვავილის ვაქცინაციისა და სამედიცინო ისტორიის წყაროების მაგალითზე
გვიჩვენებს იმ შედეგებს, რომელიც მოსახლეობას მცირე ყვავილის სავალდებულო ვაქცინაციამ მოუტანა.
დოქტორ რეუტერის თანახმად, ყვავილი უწყინარი დაავადება იყო, მაგრამ ყვავილის საწინააღმდეგო
ვაქცინაციამ ათიათასობით ადამიანის სიკვდილი გამოიწვია.
ვაქცინაციას მოჰყვა, ასე ვთქვათ, ყვავილისგან გარდაცვალება.
დოქტორ რეუტერის თქმით, ვაქცინაციის 300-წლიანი ისტორია შეიძლება გაიგივდეს ჯანმრთელობის წინააღმდეგ ჩადენილ ერთ დანაშაულთან.
თვითონ მოისმინეთ, რას ამბობს დოქტორი რეიკერი ვაქცინაციაზე და, კერძოდ, ყვავილის ვაქცინაციაზე.
ლექცია წაიკითხეს MWGFD-ის სიმპოზიუმის ფარგლებში, თემაზე: "ვაქცინის დამტკიცება, ვაქცინაციის რეკომენდაციები,
სავალდებულო ვაქცინაცია – საკმარისია თუ არა მონაცემები?"
დოქტორი რონალდ ვაიკლი: გთხოვთ, ისიამოვნეთ. შემოგვიერთდით ახლა ჩვენი პატივცემული კოლეგის, დოქტორ გერდ
რეუტერის, უდავოდ უაღრესად გასართობ პრეზენტაციაზე, სახელწოდებით "ვაქცინაცია – წარმატების ისტორია?".
დოქტორი გერდ რეუთერი: დიახ, ძვირფასო რენე, გმადლობთ ძალიან, ძვირფასო სტუმრებო.
კოვიდ-19-ის ვაქცინაცია, რომელიც ვაქცინაცია არ იყო, მედიცინაში ჯანმრთელობის სფეროს პირველი დანაშაული არ ყოფილა.
სინამდვილეში, ვაქცინაციის 300-წლიანი ისტორია ერთი დიდი ჯანდაცვითი დანაშაულია, მაგრამ დროის
სიმცირის გამო, მხოლოდ ერთ ვაქცინაციაზე ვისაუბრებ.
თუმცა, ეს ვაქცინაციის 200-წლიანი ისტორიაა, რადგან პირველი 200 წელი მთლიანად ყვავილის ვაქცინაციას მიეძღვნა.
და ყვავილის ვაქცინაციის ეს პროგრამა ზუსტად იმავე პრინციპით ჩატარდა, როგორც ამჟამინდელი კოვიდ-19-ის პროგრამა.
ეს ეხებოდა იძულებას, სანქციებს, დიდძალ ფულს, ზოგ შემთხვევაში კი დღევანდელზე მეტ ფულსაც კი.
და ეს ეხებოდა რაღაცის გაკეთებას, რისთვისაც არ არსებობდა მტკიცებულება.
და ზიანი დაფარულია.
ზოგიერთმა შეიძლება თქვას, ნამდვილად შეიძლება თუ არა ყვავილისა და კოვიდის შედარება?
კოვიდი, უბრალოდ გრიპი იყო.
მაგრამ ყვავილი მართლაც საშინელი დაავადება იყო.
თქვენთვის თან წამოვიღე ეს ერთი სურათი, რომელსაც კვლავ და კვლავ იხილავთ.
საინტერესოა, რომ ინტერნეტსა და წიგნებში ყოველთვის ერთი და იგივე სურათები ხვდებათ ჩუტყვავილაზე.
ფოტოგრაფიისა და კინოს ეპოქაში ყვავილის იმდენი პაციენტი არ იყო, რომ ახალი და ახალი შემოეყვანათ.
მაგრამ ჯერ კიდევ მე-19 საუკუნეში, ერთმა კარიკატურისტმა გაბედა ეჩვენებინა, რომ ყვავილი სინამდვილეში არც ისეთი
საშინელი დაავადება იყო და არც აუცილებლად უარესი, ვიდრე კოვიდი.
უბრალოდ საშინლად გამოიყურებიან.
ასე რომ, მან თავისუფლება მიიღო, ასე ვთქვათ, მარკეტინგული ხრიკის სახით, იმ ექიმებისთვის, რომლებიც აქ
ხარებსა და ვირებზე დადიან, და, ასე ვთქვათ, წამახალისებლად
ვაქცინაცია: ადამიანების დასაშინებლად ყვავილისგან დაფარული ნიმფის ტარება.
და მარჯვენა მხარეს შეგიძლიათ ნახოთ, რას აკეთებენ ბავშვები.
ბავშვები გარბიან.
მაგრამ თქვენ გჭირდებათ ეს შიშის სცენარი, როგორც კოვიდით გარდაცვლილი ლეშები,
რომლებიც ქუჩის ყველა კუთხეში დაყრილი იქნებოდნენ.
ასე რომ, აქ ეს ნაიარევებიანი ნიმფა აჩვენეს.
და შიში ყოველთვის იყო ბიზნესის ცენტრალური ნაწილი.
მაგრამ ეს არც ყვავილის შემთხვევაში იყო გამართლებული.
რატომ? ცნობილია, რომ ყვავილი სულ მცირე ათასი წლის განმავლობაში არსებობდა, სავარაუდოდ კი — მრავალი ათასი წლის განმავლობაში.
ასევე არსებობდა დასავლეთშიც, მაგრამ როგორც უწყინარი ბავშვობის დაავადება, რომელზეც არც კი საუბრობდნენ.
და აქ ინგლისიდან მოვიტანე სტატისტიკა.
და როგორც ხედავთ, ყველაფერი დაახლოებით 1630 წელს დაიწყო.
ეს არის ზრდასრული ადამიანის პირველი დოკუმენტირებული შემთხვევა, რომელსაც, სავარაუდოდ, ყვავილი ჰქონდა.
იმ დრომდე მხოლოდ საეჭვო შემთხვევებია ცნობილი, როდესაც ზრდასრულებს ყვავილი დაემართათ.
ეს მხოლოდ მე-17 საუკუნის მეორე ნახევარში დაიწყო.
და რაც მთავარია, ყვავილის კატასტროფა XVIII საუკუნეში მოხდა, როდესაც ვაქცინაცია უკვე არსებობდა.
რადგან მანამდე, თუ კარგად დააკვირდებით, ლონდონში ყოველწლიურად ყვავილის ასზე ნაკლები შემთხვევა იყო.
ბევრი ძალიან ცუდ სოციალურ პირობებში ცხოვრობდა.
და მხოლოდ XVIII საუკუნეში აღირიცხა მეწამულას ასი ათასობით ლეტალური შემთხვევა.
და მოდით, უბრალოდ კოვიდზე დავფიქრდეთ.
2020 წელს ხალხი არ მომკვდარა, არამედ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ვაქცინაცია დაიწყო.
და აი, ალბათ, პირველი მინიშნება.
შეიძლება ამას კავშირი ჰქონდეს სხვა სოციალურ მოვლენებთან?
დიახ, ყვავილი ევროპისთვის კატასტროფად მხოლოდ მაშინ იქცა, როდესაც ოცდაათწლიანი ომის შემდეგ კონტრრეფორმაცია დამკვიდრდა.
ბევრ წიგნში დღემდე წერია, და ამას გულმოდგინედ იმეორებენ, რომ ჩუტყვავილას ავადმყოფების
ჩირქით აცრა ძველი ხალხური მედიცინის ტრადიციაა.
ჩინელებმა, ინდოელებმა და აფრიკელებმა ეს უკვე გააკეთეს, სწორედ ამიტომ ვაქცინაცია მსოფლიოში ყველაზე ბუნებრივი რამაა.
ფაქტებს რომ დააკვირდეთ, ეს სულაც არ არის სიმართლე.
1700 წლამდე არ არსებობს დოკუმენტი, რომელიც მიუთითებდეს, რომ ვინმეს ოდესმე ჩირქი სხვა ადამიანის კანისთვის გაუსვამს.
ვაქცინაცია პირველად დაახლოებით 1700 წელს კონსტანტინოპოლში ორმა ბერძენმა მკითხავმა აღწერა.
მალევე იქაც ყვავილის ეპიდემიები აფეთქდა.
1713 წელს კი პირველად იუწყებოდა ბერძენი ექიმი ასეთი აცრების შესახებ.
მაგრამ არა ძველი ხალხური მედიცინის ტრადიცია.
და ასევე, სmallpox-ის ისტორიის შესახებ ძველი, გაცვეთილი ამბავია იმის თქმა, რომ ეს ქალი, ლედი ვორტლი-მონტაგუ,
სასარგებლო სmallpox-ის ვაქცინაციის მთავარი შემოღების ავტორი იყო.
მან ეს კონსტანტინოპოლში იხილა და შემდეგ, 1721 წლიდან, დასავლეთ ევროპაში ვაქცინაციის ლობისტად მოქმედებდა.
და ის ძირითადად მაღალ კლასშია გავრცელებული.
მაგრამ მაშინაც კი, ამ აცრების შედეგად ჯანმრთელი ადამიანები იღუპებოდნენ.
და განსაკუთრებით წამყვან სოციალურ წრეებში.
ვაქცინაციის მომხრეებს შორისაც კი, სიკვდილიანობის მაჩვენებლად მინიმუმ 2% აღიარებულია.
არავინ იცის, სინამდვილეში რა მაღალი იყო.
მაგრამ სინამდვილეში შეგიძლიათ ქალბატონი ვორტლი-მონტაგუ ამბიდან ამოიღოთ, მას რეალურად არანაირი როლი არ ჰქონია.
იმის შემდეგ, რაც მან ვაქცინაციის ლობირება დაიწყო, ათი წლის განმავლობაში ინგლისში 1000-ზე მეტი ადამიანი არ აცრილა.
უფრო მნიშვნელოვანი იყო ერთი აბე კონტი, რომლის შესახებაც ისტორიაში ძალიან ცოტას იგებთ.
იეზუიტი, რომელიც აქტიურად უჭერდა მხარს ამ ვაქცინაციას.
და ვაქცინაციების პოპულარიზაციის მიზეზი, საბოლოო ჯამში, ის იყო, რომ ამაში დიდი ფული იყო ჩართული.
აი მაგალითი.
ინგლისელი ექიმი მოიწვიეს რუსეთის ცარიცასთან, კათრინ დიდთან, რათა მას და მის შვილებს აცრა გაეკეთებინა.
და ამ საქმიანობისთვის, რომელსაც, ვთქვათ, ხუთი წუთი დასჭირდა, მან 10,000 ფუნტი სტერლინგი მიიღო.
დღევანდელი კურსით, ეს დაახლოებით ერთი მილიონი ევროა.
მუდმივი პენსია წელიწადში 500 ფუნტი სტერლინგი და ბარონის ტიტული.
ის და მისი შთამომავლობა მთელი ცხოვრება უზრუნველყოფილნი იყვნენ.
დღეს ავტოფარეხებში შედარებით ცოტა აცრილი "პორშეა".
1721 წელს, ჩუტყვავილას ჩირქის ეს უცნობი ინოკულაციები მეშვეობით
ჭაობში ჩახტა.
სავარაუდოდ, აშშ-ში ყვავილის შემთხვევები გემით შემოიტანეს.
შემდეგ სასულიერო პირი და ექიმი დაჟინებით აღნიშნავდნენ, რომ მოსახლეობის ვაქცინაციით დაცვა აუცილებელი იყო.
და ეს შეფასება, რომელიც მათ იმ დროს ჩაატარეს, ასევე ითვლება პირველ სამედიცინო სტატისტიკად.
წითელას სიკვდილიანობის მაჩვენებელი 15%-დან 2.5%-მდე შემცირდებოდა. წარმატება.
თუმცა, რაც ხალხს მხედველობიდან რჩება, არის ის, რომ ეს არ იყო სათანადო კვლევა, რომელიც
ფანატიკოსმა პურიტანმა, ბატონმა კოტონ მეთერმა, ჩაატარა.
ჯგუფები სულაც არ იყო შედარებადი. არ მომხდარა შემთხვევითი განაწილება.
ვაქცინირებულები და არავაქცინირებულები აშკარად ძალიან განსხვავებული ჯგუფები იყვნენ.
წარმატებაც, ალბათ, შეზღუდული იყო, რადგან ბატონი კოტონ მაზერი ამ ვაქცინაციის კამპანიის დროს 14 დღის განმავლობაში
საკუთარ სახლში იმალებოდა, რადგან მისი ცოლი შიშობდა, რომ სხვა შემთხვევაში მას ლინჩის წესით გასამართლებდნენ.
მაშასადამე, აუცილებლად იყო სერიოზული ჯანმრთელობის ინციდენტები და გარდაცვალებები.
სხვათა შორის, ბატონმა კოტონ მაზერმა იქაც ატარებდა ჯადოქრობის სასამართლოებს.
დიახ. და ევროპაშიც არ იყო წარმატების თვალსაზრისით კარგი მდგომარეობა.
თუ აქ შეხედავთ, ეს არის სტატისტიკა კოპენჰაგენიდან, რომელიც წიწინის წლიურ სიკვდილიანობას აჩვენებს.
აქ არის აღნიშნული, თუ სად გაიხსნა და კვლავ დაიხურა ინოკულაციის საავადმყოფო.
ციფრებში ვერაფერს დაინახავთ, რაც იმაზე მიუთითებდეს, რომ რამე შეცვლილა.
აი, ასეა წარმატება.
და თუ კოპენჰაგენსა და სხვაგან არ მიგიღია მონაწილეობა, ის, ალბათ, ბოსტონშიც არ მომხდარა.
და ისიც, რასაც სამედიცინო ისტორიის ბევრ წიგნში არ ახსენებენ, არის ის, რომ 1729 წელს, ლედი უედლი მონტაგუს მიერ
ამ იდეის პოპულარიზაციიდან რვა წლის შემდეგ, ბრიტანეთის პარლამენტმა უკვე აკრძალა ინოკულაციები.
და ისინი ხელახლა მხოლოდ 1743 წელს ჩატარდა.
ვიენაში მარია ტერეზიას პირადმა ექიმმა იმ დროს ძალიან ბრძნული განცხადება გააკეთა, რომ არისტოკრატები და
მდიდარი ადამიანები, როგორც წესი, ყვავილებით იღუპებიან.
მკურნალობის გარეშე დარჩენილი კოლონია გადარჩება.
ეს ასევე აჩვენებს, რომ ყვავილი სინამდვილეში არც ისე სერიოზული დაავადება არ იყო.
მხოლოდ ამ აცრის ფორმით იქცა ყვავილი სერიოზულ დაავადებად.
და ამან ისტორიაზე იმოქმედა.
არა ყვავილი, არამედ ვაქცინია.
აქ მე გაჩვენებთ ორ გამორჩეულ სიკვდილს.
მარცხნივ, ლუი XV; მარჯვნივ, ბავარიის ვიტელსბახების უკანასკნელი წარმომადგენელი.
მისი შტო ჩაიწყვიტა მაქსიმილიან III იოზეფის, სავარაუდოდ, ყვავილისგან გარდაცვალებამ.
ამბობენ, რომ ორივე ყვავილისგან გარდაიცვალა, ერთი 64 წლის ასაკში, მეორე კი — 50-ში.
და ის, რაც მათ ორივეს აერთიანებდა, ის იყო, რომ ისინი ძალიან საყვარელი მმართველები იყვნენ.
მათი მმართველობის დროს ხალხი აყვავდა.
ჩვენ ზუსტად ვიცით, რომ ლუი XV-ს 64 წლის ასაკში ყვავილოსნობა არ შეეძლო დაეჭირა, რადგან ის ბავშვობაში უკვე
ჰქონდა გადატანილი, ყვავილოსნობა კი უვადო იმუნიტეტს იწვევს.
ლუი მე-15-მა 64 წლის ასაკში საკუთარ თავს შეხედა და თქვა: "მცირე ყვავილი რომ არ მქონდეს
გადატანილი ბავშვობაში, ვიტყოდი, რომ მცირე ყვავილი მაქვს".
ის არ გადარჩა. ეს ალბათ ყვავილის აცრა იყო.
მაქს III იოზეფს ბრალად ედება, რომ თავის ხალხს აცრის გაკეთებას უბრძანებდა, მაგრამ თავად ამის გაკეთებაზე ყოველთვის უარს ამბობდა.
შესაძლოა ეჭვი შეგეპაროთ, რომ 50 წლის ასაკში, სრულიად ჯანმრთელ მდგომარეობაში, ყვავილით გარდაცვალება შესაძლებელია.
და კიდევ ბევრია.
ვიენაში ორი ჰაბსბურგი იმპერატორიც ყვავილით გარდაიცვალა.
და არის რამდენიმე რამ, რაც დაფიქრების საფუძველს გვაძლევს.
მოკლული დიდებულები იყვნენ ადამიანები, რომლებსაც ძალიან მაღალი ცხოვრების დონე ჰქონდათ.
მაგრამ ყვავილი სინამდვილეში ღატაკთა, ღარიბების დაავადება იყო.
როგორ შეიძლება ეს?
და ეს ყოველთვის ბავშვობის ავადმყოფობა იყო.
რატომ შეუძლიათ ხანდაზმულ ადამიანებს, რომლებიც სრულიად ჯანმრთელები არიან, ყვავილის დაავადება?
იმ დროს თითქმის არცერთ სხვა ექიმს არ ენახა მოზრდილებში ყვავილი.
და რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ყველამ იცის, რომ ყვავილი უკიდურესად გადამდებია.
მაგრამ იქ, სადაც მმართველები და სხვა დიდებულები დაიღუპნენ, ყვავილის ახალი შემთხვევები და გარდაცვალებები აღარ დაფიქსირებულა.
ისინი არ იყვნენ გადამდები და, აშკარად, სხვა ადამიანებს არ აინფიცირებდნენ.
მაგრამ მათ კიდევ ერთი საერთო რამ აქვთ.
ყველა მმართველისთვის ეკლესია მტერი იყო.
ისინი ეკლესიას საგადასახადო შეღავათების სტატუსის ჩამორთმევას უნდოდნენ.
რაც მისი გარდაცვალების შემდეგ არ მომხდარა.
და ამ მოვლენების კიდევ ერთი მოწმე მყავს.
ეს არის მონაზონი, აბრაამ ა. სანტა კლარა, რომელიც იმ დროს ცხოვრობდა.
მისი ნამდვილი სახელი იოჰან იულრიხ მეგერლე იყო.
და მაშინაც კი, ის ამბობდა, რომ მედი კორუმის ლორდების პრივილეგია იყო დაუსჯელად მკვლელობის უფლება.
ასე რომ, ჯეიმზ ბონდი არ იყო პირველი ადამიანი კაცობრიობის ისტორიაში, რომელსაც მკვლელობის ლიცენზია მიეცა;
სინამდვილეში, როგორც ბატონი მეგერლე ამბობს, ეს პრაქტიკა მე-13 საუკუნეში, სამედიცინო პროფესიის დაარსებასთან ერთად დამკვიდრდა.
მათთვის, ვინც ფიქრობს, რომ ეს ყველაფერი გადაჭარბებულია, რადგან აცრა ასეთი ცუდი ვერ იქნება, თან წამოვიღე
ციტატა ერვე ბოვენის წიგნიდან ვაქცინაციის ისტორიის შესახებ.
ის ლევენში ემერიტუსი პროფესორია.
და ის ვაქცინაციის ერთგული მომხრეა.
ასევე ასოცირებულია პასტერის ინსტიტუტთან.
და ის თავის 2011 წლის წიგნში წერს, რომ ინოკულაცია, როგორც მას ევროპაში 1721 წლიდან სატონის მეთოდის შემოღებამდე (რომელსაც მალე
განვიხილავთ) პრაქტიკულად ახორციელებდნენ, ძალიან სახიფათო იყო.
ეს უდავოდ იმის ზღვარზე იყო, რისი ატანა შეიძლებოდა.
ასე რომ, ის ასევე ირიბად, მაგრამ სრულიად ნათლად აცხადებს, რომ ეს აცრები ასევე პოტენციური მკვლელობის იარაღი იყო.
და არცერთი ეს არ იქნებოდა საჭირო, ხალხი რომ ამ ჯენტლმენს მოესმინა.
დანიელ სატონი არა აკადემიური წოდების ექიმი, არამედ დახელოვნებული ქირურგი იყო. ის ქირურგების ოჯახიდან იყო.
ის 1750 წლიდან ატარებდა აცრებს, მაგრამ ახალი მეთოდით.
და, სხვათა შორის, ამ პროცესში ძალიან ბევრი ფულიც გამოიმუშავა.
ვაქცინაცია ჩვეულებრივ მოქალაქეებს 10 ფუნტი, ხოლო მდიდრებს 25 ფუნტი უჯდებოდა.
ის დღეში დაახლოებით 500-დან 1000-მდე აკეთებდა.
მაშინ ცალკე მდგომი სახლი 500 ფუნტი ღირდა. ეს ნიშნავს, რომ ის ამ გზით ერთ დღეში რამდენიმე ასეთ სახლს გამოიმუშავებდა.
მიუხედავად ამისა, მან პატივისცემა დაიმსახურა, რადგან სიცოცხლის ბოლოს თქვა: "არც ერთი პაციენტი არ დამიკარგავს".
პირველ რიგში, მან თავი შეიკავა შემდგომი ტოქსიკური ზომებისგან. ვაქცინაციის ისტორიაში ამას ხშირად ივიწყებენ, ისევე,
როგორც ხშირად უგულებელყოფენ ვაქცინებში არსებულ ადჯუვანტებს.
რადგან მაშინ, როცა აცრას გაიკეთებდი, ოფიციალური მედიცინა თანაც გინიშნავდა ადალას, სტიბს,
ვერცხლისწყალს და სხვა გემრიელ ტოქსიკურ ნივთიერებებს.
მას არაფერი გაუკეთებია.
მან უბრალოდ აცრა და სხვა არაფერი უთქვამს, გარდა სუფთა ჰაერისა.
მაგრამ მან ერთი რამ გააკეთა, რაც ყველაფერზე მნიშვნელოვანი იყო. და ხალხი რომ ბატონ სატონს
მოესმინა, კოვიდით ვაქცინაციის კატასტროფაც არ მოხდებოდა.
მან ჩაატარა საბაზისო ექსპერიმენტი.
ერთხელ მან უბრალოდ გაჭრა ჩირქი კანში ისე, რომ სისხლი არ გამოუვიდა.
ერთხელ მან კანი გაუჭრა, ეს ჩირთველა კანქვეშა ცხიმოვან ქსოვილში შეიყვანა, შემდეგ კი კუნთებში, რომ ენახა, რა მოხდებოდა.
და მან აღმოაჩინა, რომ სამიზნე მოვლენა იყო კანზე ვაქცინაციის პუსტულები, ანუ მეწამულას
უწყინარი ფორმა, რომელიც ამ ინოკულაციის შემდეგ ჩნდება.
ეს მხოლოდ მაშინ ხდებოდა, როდესაც ის კანს აინოკულაცირებდა, და არა კანქვეშა ცხიმოვან ქსოვილს ან კუნთებს.
რატომ?
ეს სინამდვილეში საკმაოდ ნათელია.
რადგან ჩვენი იმუნური სისტემა კანში მუშაობს.
ყველაფერი, რასაც უფრო ღრმად ვდებთ, კატასტროფაა.
და სამწუხაროდ, მედიცინამ ბატონი სატონის დროიდან, 250 წლის განმავლობაში, ეს ვერ გააცნობიერა.
სამწუხაროდ, მისი ნაშრომი "ინოკულატორი" მხოლოდ 1796 წელს გამოქვეყნდა, როდესაც ჯენერის ვაქცინაცია უკვე დაწყების პირას იყო.
მაგრამ სატონმა გვასწავლა, რომ ჩვენი იმუნური სისტემა, თუ გსურთ მისი რაღაცნაირად გაწვრთნა ვაქცინაციებით,
მხოლოდ კანისა და ლორწოვანი გარსების მეშვეობით მუშაობს.
ეს ევოლუციური მექანიზმია. თუმცა, ეს არ ხდება, როდესაც რაიმე უფრო ღრმად შეჰყავთ ქსოვილში.
იმუნური სისტემის მეხსიერებაზე მხოლოდ კანმა, ცხვირმა, ყელმა, ფილტვებმა და საჭმლის მომნელებელმა ტრაქტმა შეიძლება იმოქმედოს.
ყველაფერი დანარჩენი წარმოადგენს სხეულზე ზიანის მიყენებას, დაზიანების პოტენციალით.
ეს სატონისთვის გარღვევა იქნებოდა.
მაგრამ ბატონი ჯენერი მოვიდა.
და ბატონი ჯენერი იმ მოსაზრებას იზიარებდა, არა პირველად, არამედ მასზე ადრე სხვა ექიმების მსგავსად, რომ უწყინარი ძროხის ყვავილი,
რის გამოც რძის გამყიდველებს ყვავილის ნაწიბურები არ ჰქონდათ,
მაგრამ შეინარჩუნეს ლამაზი თეთრი კანი და ვაქცინაციისთვის გამოყენებისას, ადამიანის
ყვავილის ჩირქის კარგი შემცვლელი იქნებოდა.
მაგრამ რძის გამყიდველები სინამდვილეში მხოლოდ იმიტომ იყვნენ ჯანმრთელები და ჰქონდათ ლამაზი კანი, რომ
სვამდნენ ახალ, არაპასტერიზებულ ძროხის რძეს. ამას ძროხის ჩუტყვავილასთან არაფერი ჰქონდა საერთო.
რატომ? იმიტომ, რომ ისინი უკიდურესად იშვიათი იყო.
თავად ჯენერმა არასდროს წარმოადგინა თავისი ვაქცინაციის ეფექტიანობის მტკიცებულება და არასათანადო ექსპერიმენტებს ატარებდა.
მაგალითად, მან თავისი მებაღის შვილი ამ ძროხის ჩუტყვავილას ვაქცინით აცრა და ბავშვი ჩუტყვავილას
ზემოქმედებას დაუქვემდებარა, რათა ენახა, რა მოხდებოდა.
და მან თავისი შვილის აცრაც არ დააყოვნა. ამის შესახებაც, როგორც წესი, არ კითხულობთ.
მისი შვილი ამ ვაქცინაციის შემდეგ გონებრივად შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე გახდა და 21 წლის ასაკში გარდაიცვალა.
ეს ჯენერია, ვაქცინაციის გმირი.
და რამდენიმე წლის წინ ასევე გამოიკვლიეს ძველი მილიები, რომლებიც იმ დროს ბატონმა ჯენერმა გაგზავნა.
მასში საერთოდ არ იყო ძროხის ყვავილი.
იქ ცხენის ყვავილი იყო, ან იქნებ უბრალოდ რაღაც გამხმარი, რაღაც, რაც მთელ მსოფლიოში იყო გაგზავნილი,
რასაც ნამდვილად ვერანაირი სარგებელი არ ექნებოდა.
და არსებული მცირე სტატისტიკური მონაცემები, ინგლისში ჯენერის მეთოდის შემოღების შემდეგ, აქ, მარცხენა მხარეს,
გვიჩვენებს ინგლისში ყვავილისგან გარდაცვლილთა რიცხვს.
ჩვენ 1853 წლიდან უკვე გვქონდა სავალდებულო ვაქცინაცია.
14,000, 20,000 და შემდეგ ეპიდემია, რომლის დროსაც ჭვავთვალასგან 44,000 ადამიანი დაიღუპა.
ხალხმა თანდათან გააცნობიერა, რომ ვაქცინაცია სინამდვილეში ყვავილისგან სიკვდილს იწვევდა.
და შემდეგ იყო ქალაქი, რომელმაც, ასე ვთქვათ, ჩაატარა ექსპერიმენტი. თქვენ მას აქ ხედავთ. ეს ქალაქი ლესტერია.
ისევ მივდივარ.
ქალაქმა ლესტერმა, რომელიც ქალაქის საბჭოს მეშვეობით განაცხადა, რომ სავალდებულო ვაქცინაცია ქალაქის ტერიტორიაზე აღარ განხორციელდება.
აღარ სრულდება, სავალდებულო ვაქცინაცია.
და ქალაქ ლესტერს მაშინ ჰქონდა წითელა-ყელყურძნის შემთხვევების ყველაზე დაბალი რიცხვი და ამავე დაავადებით გამოწვეული
გარდაცვალების ყველაზე დაბალი მაჩვენებელი სხვა ქალაქებთან შედარებით, სადაც სავალდებულო ვაქცინაცია იყო დანერგილი.
ეს ასევე აშკარა იყო მოვლენების შემდგომ განვითარებაში მე-19 საუკუნის ბოლოსა და მე-20 საუკუნის დასაწყისში.
აქ შეგიძლიათ იხილოთ ყვავილის შემთხვევებისა და ყვავილის ვაქცინით გამოწვეული გარდაცვალების შემთხვევების რაოდენობა.
მრუდეები, არსებითად, თანაბარი სიმაღლის მნიშვნელებებს აჩვენებს.
ეს ნიშნავს, რომ ვაქცინაციის ყველაზე აქტიური მხარდამჭერებიც კი ვერ ამტკიცებენ, რომ ის სიკვდილიანობას ამცირებს.
მაგრამ ეს მხოლოდ გარდაცვალებები არ იყო; ასევე იყო მძიმე შეზღუდული შესაძლებლობები.
მენინგიტი გამოვლინდა ყვავილის ვაქცინაციის ცვლილებებთან ერთად.
ხოლო 1924 წელს, პრაღელმა პათოლოგანატომმა პირველად დაადგინა ეს მკაფიო კავშირი აუტოფსიის დროს.
შეგიძლიათ ნახოთ, რამდენ დროს მოითხოვს. ასე რომ, 125 წელი. ვაქცინაციის დანერგვიდან 25 წლის შემდეგ.
პირველად დადგინდა, რომ მთელი ამბავი მენინგიტის გამომწვევი იყო.
თუმცა, რა თქმა უნდა, ეს ადრეც მომხდარა.
და კიდევ ერთი ადამიანის სიცოცხლე, ანუ თაობა, 30 წელი, დასჭირდა იმას, რომ 1953 წელს
კარლსრუეში ვაქცინით გამოწვეული ზიანი აღეიარებინათ.
იმ დრომდე ვაქცინით გამოწვეული ზიანის შესახებ ოფიციალური შეტყობინება არ ყოფილა, მიუხედავად
იმისა, რომ ვაქცინაცია უკვე 250 წელი ხორციელდებოდა.
ხოლო გერმანიის ფედერალურ რესპუბლიკაში, მიუხედავად იმისა, რომ ყვავილის ახალი შემთხვევები აღარ დაფიქსირებულა, 1949-1979 წლებში
დაფიქსირდა ყვავილის 7 დადასტურებული შემთხვევა, RKI-სა და პაულ ერლიხის ინსტიტუტის მიერ აღიარებული ვაქცინასთან დაკავშირებული
360 გარდაცვალება და მინიმუმ 984 შემთხვევა მუდმივი დაზიანებისა.
და სწორედ ამიტომ, 1979 წელს ყვავილი უნდა გამოცხადებულიყო აღმოფხვრილად, რადგან მხოლოდ ამის შემდეგ გახდა
შესაძლებელი ყვავილის ვაქცინაციის ეტაპობრივად შეწყვეტა.
წინააღმდეგ შემთხვევაში, ყვავილის ვაქცინაცია უნდა გაგრძელებულიყო.
მაგრამ ეს შეუძლებელი იყო.
და მსურს დავასრულო ამერიკელი ექიმის, ვაქცინაციის მხარდამჭერის ციტატით, რომელიც აშშ-ის არმიაში
პრევენციული მედიცინის სამედიცინო დირექტორი იყო.
1940 წელს, ვაქცინაციის თითქმის 250-წლიანი ისტორიის შემდეგ, მან განაცხადა, რომ იმუნიზაციის მთელი საკითხი,
როგორც აქტიური, ისე პასიური, კვლავ ექსპერიმენტულ ეტაპზე იყო.
და ახლა კიდევ ერთხელ დავრწმუნდით, რაოდენ ექსპერიმენტულ ეტაპზეა ეს ყველაფერი.
და თუ ამ დროის შემდეგაც ასეა, მაშინ ნამდვილად მხოლოდ იმის კითხვაღა რჩება, თუ რატომ არის ვაქცინაცია დღემდე პრობლემა.