Учебниците по историја ни кажуваат како сипаницата прва беше победена, а потоа една по една
болест, благодарение на безбедни и ефикасни вакцини.
Но дали ова навистина е вистина?
Ова прашање го испитува универзитетскиот предавач д-р Герд Реутер, радиолог и медицински историчар.
Д-р Ројтер одамна е познат по своите критики на медицината доминирана од фармацевтската индустрија и
тоа го изрази во својот бестселер во "Шпигел" "Der betrogene Patient" (Измамениот пациент).
Во своето предавање, д-р Герд Ројтер го користи примерот на вакцинацијата против сипа и извори од медицинската
историја за да ги прикаже последиците што задолжителната вакцинација против сипа ги имаше врз населението.
Според д-р Ројтер, мали сипаници биле безопасна болест, но вакцинацијата против мали
сипаници доведе до десетици илјади смртни случаи.
Со вакцинацијата дојде, така да се каже, смрт од мали сипаници.
Според д-р Ројтер, 300 години историја на вакцинација може да се изедначат со еден единствен злосторство против здравјето.
Слушнете сами што има да каже д-р Ројтер за вакцинациите, а особено за вакцинацијата против мали сипаници.
Лекцијата беше одржана како дел од симпозиумот на MWGFD на тема "Одобрување на вакцини, препораки за вакцинација,
задолжителна вакцинација – дали податоците се доволни?"
Д-р Роналд Вајкл: Уживајте, ве молам. Придружете ми се сега на она што сигурно ќе биде исклучително забавна
презентација од нашиот ценет колега, д-р Герд Реутер, насловена "Вакцинации – успешна приказна?".
Д-р Герд Реутер: Да, драги Рене, многу ви благодарам, драги гости.
Ковид-19 вакцинациите, кои не беа вакцинации, не беа првиот здравствен злостор во медицината.
Всушност, 300-годишната историја на вакцинации е еден голем здравствен злостор, но поради временски
ограничувања ќе зборувам само за една вакцинација.
Сепак, тоа се 200 години историја на вакцинацијата, бидејќи првите 200 години беа посветени
исклучиво на вакцинацијата против мали сипаници.
И оваа програма за вакцинација против мали сипаници беше спроведена на точно ист
начин како и сегашната програма за Ковид-19.
Стануваше збор за принуда, за казни, за голема сума пари, во некои случаи дури и повеќе пари отколку денес.
И се работеше за правење нешто за кое немаше докази.
И штетата е прикриена.
Некои може да кажат, дали навистина може да се споредат сипаниците и Ковид?
Ковид, тоа беше само грип.
Но мали сипа беше навистина ужасна болест.
Ја донесов оваа една слика со себе за тебе, која ќе ја гледаш повторно и повторно.
Интересно е што секогаш ги гледате истите слики од мали сипаници на интернет и во книги.
Во ерата на фотографијата и филмот немаше толку многу пациенти со мали сипаници што можеше постојано да внесуваш нови.
Но уште во 19-тиот век, еден карикатурист се осмели да покаже дека малиот сипа не е всушност
толку страшна болест и не е нужно полоша од Ковид.
Просто изгледаат ужасно.
Па тој си дозволи, така да се каже, како маркетиншки трик, за лекарите кои овде возат
бикови и мазги, и како поттик, така да се каже, да
Вакцинацијата носи со себе нимфа покриена со мали сипаници, наменета да ги исплаши луѓето.
И можете да видите што прават децата на десната страна.
Децата бегаат.
Но, ви треба овој сценарио на страв, како лешевите што сега би лежеле на секој агол со Ковид.
Па тие ја покажаа оваа нимфа со лузни овде.
И стравот секогаш бил централен дел од бизнисот.
Но тоа не беше оправдано ниту за мали сипаници.
Зошто? Познато е дека малиот сипа е постоел најмалку илјада години, а веројатно и многу илјади години.
Исто така беа присутни и на Запад, но како безопасна детска болест за која дури и не се дискутираше.
И еве донесов некои статистики од Англија.
И како што можете да видите, почнува околу 16:30.
Ова е првиот документиран случај на возрасно лице кое веројатно имало сипа.
Дотогаш постојат само сомнителни чудности дека возрасен би се заразил со мали сипаници.
Тоа започна само во втората половина на 17 век.
И над сè, катастрофата со мали сипаници се случи во 18 век, кога веќе постоеја вакцини.
Бидејќи пред тоа, ако погледнете повторно, во Лондон секоја година имаше помалку од сто смртни случаи од мали сипаници.
Многумина живееле во многу лоши социјални услови.
И дури во 18 век имаше стотици илјади смртни случаи од мали сипаници.
А да размислиме за Ковид.
Луѓето не умреа во 2020 година, туку само откако почнаа вакцинациите.
И еве, можеби, прв траг.
Дали ова може да има врска со другите социјални случувања?
Да, мали сипа само станаа катастрофа за Европа кога Контрареформацијата зазеде замав по Тридесетгодишната војна.
Многу книги сè уште тврдат, и тоа се препишува со голема ревност, дека инокулациите со гној од пациенти со
мали сипаници се стара народна медицинска традиција.
Кинезите, Индијците и Африканците веќе го направија ова, поради што вакцинацијата е најприродната работа на светот.
Ако ги погледнете фактите, тоа воопшто не е точно.
Не постојат документи пред 1700 година кои укажуваат дека некој некогаш вбризгал гној под кожата на друго лице.
Вакцинациите првпат беа документирани околу 1700 година од двајца грчки гатачи во Цариград.
Набргу потоа, таму исто така избувнаа епидемии на сипаници.
И во 1713 година беше објавен првиот извештај од грчки лекар за такви вакцинации.
Но не и стара народна медицинска традиција.
И исто така е стара бабинска приказна од историјата на сипаниците да се каже дека оваа жена, Лејди Вортли Монтагу, била
големата воведувачка на корисната вакцинација против сипаници.
Таа го виде ова во Цариград, а потоа дејствуваше како лобист за вакцинација во Западна Европа од 1721 година наваму.
И тоа главно е распространето меѓу повисоката класа.
Но дури и тогаш, здрави луѓе умираа како резултат на овие инокулации.
И особено во водечките социјални кругови.
Дури и меѓу поборниците за вакцинација се признава стапка на смртност од најмалку 2%.
Никој не знае колку навистина беше високо.
Но всушност можете да ја отстраните г-ѓа Вортли Монтагју од приказната, таа навистина не играше никаква улога.
Десет години откако почна да лобира за вакцинација, во Англија не беа вакцинирани повеќе од 1.000 луѓе.
Побитни беше еден одреден Абе Конти, за кого во историјата учите многу малку.
Језуит кој силно се залагаше за овие вакцинации.
И причината зошто имунизациите сепак добија замав беше тоа што беа вклучени многу пари.
Еве еден пример.
Еден англиски лекар беше повикан кај руската царица Катарина Велика за да ја вакцинира неа и нејзините деца.
И за оваа активност, која траеше, да речеме, пет минути, тој доби плата од 10.000 фунти. Во
денешна валута, тоа е околу еден милион евра.
Доживотна пензија од 500 фунти годишно и титулата барон.
Тој и неговите потомци беа обезбедени за цел живот.
Денес во гаражите има релативно малку вакцинирани Поршеа.
Во 1721 година, овие нејасни инокулации на гной од мали сипаници преку
Испрскано во барата.
Наводно, случаи на мали сипаници биле увезени во САД преку брод.
Потоа еден свештеник и еден лекар инсистираа дека е неопходно да се заштити населението со вакцинации.
И оваа евалуација, која ја спроведоа во тоа време, исто така се смета за прва медицинска статистика.
Стапката на смртност од мали сипаници би била намалена од 15% на 2,5%. Успех.
Сепак, луѓето не земаат предвид дека ова не беше соодветно истражување спроведено од г-дин Котон Матер, фанатичен пуританец.
Групите воопшто не беа споредливи. Немаше случајна распределба.
Оние што биле вакцинирани и оние што не биле вакцинирани очигледно беа многу различни групи.
И успехот исто така морал да биде ограничен, бидејќи г-дин Котон Матер морал да се крие во својата куќа 14 дена за
време на оваа кампања за вакцинација, бидејќи неговата сопруга се плашела дека инаку ќе биде линчуван.
Значи мора да имало сериозни здравствени инциденти и смртни случаи.
Господин Котон Матер, патем, таму исто така спроведуваше судења за вештерство.
Да. И во Европа работите не изгледаа добро во поглед на успехот.
Ако погледнете овде, ова се статистики од Копенхаген кои ја прикажуваат годишната стапка на смртност од мали сипаници.
И тука е означено каде беше отворена и повторно затворена болницата за инокулација.
Не можете да видите ништо во бројките што би сугерирало дека нешто се променило.
Толку за успехот.
И ако не влезевте во Копенхаген и на други места, веројатно не се случи ниту во Бостон.
И што исто така не е спомнато во многу книги за историја на медицината е дека во 1729 година, осум години
откако леди Вадли Монтагју ја промовираше целата идеја, британскиот парламент веќе ги забрани инокулациите.
И не беше спроведено ништо повторно сè до 1743 година.
И личниот лекар на Марија Тереза во Виена тогаш даде многу мудра изјава дека аристократите
и богатите луѓе обично умираат од мали сипа.
Нелекуваната колонија преживува без третман.
Ова исто така покажува дека малиот сипа е навистина не бил сериозна болест.
Само во форма на оваа вакцинација малиот сипа се претвори во сериозна болест.
И тоа влијаеше врз историјата.
Не мали сипаници, туку ваксинија.
Тука ќе ви покажам две истакнати смртни случаи.
На лево, Луј XV; на десно, последниот баварски Вителсбах.
Неговиот род беше прекинат со неговата наводна смрт од сипаници, Максимилијан III Јозеф.
Се вели дека и двајцата починале од сипаници, еден на 64-годишна возраст, а другиот на 50 години.
И она што им беше заедничко на двајцата беше тоа што беа многу сакани владетели.
Луѓето просперираа под нивното владеење.
Знаеме со сигурност дека Луј XV не можел да добие сипаници на 64-годишна возраст, бидејќи веќе ги имал
како дете, а сипаниците даваат доживотен имунитет.
Луј XV се погледна на 64-годишна возраст и рече: "Да не знаев дека како дете сум имал сипа, би рекол дека имам сипа."
Тој не преживеа. Сигурно била вакцинација против сипаници.
Макс III Јозеф е обвинет дека наредил неговите луѓе да бидат вакцинирани, но секогаш одбивал да го стори тоа самиот.
Може да се сомнева дека е можно да се умре од мали сипаници на 50-годишна возраст кога е во совршено здравје.
И има многу други.
Двајца Хабсбуршки цареви во Виена исто така починаа од мали сипаници.
И има неколку работи што треба да нè натераат на размислување.
Дворјаните што загинаа беа луѓе кои уживаа во многу висок животен стандард.
Но мали сипа беше всушност болест на сиромашните квартови.
Како е тоа можно?
И тоа секогаш беше детска болест.
Зошто луѓето на поодмината возраст можат да добијат сипаници кога се во совршено здравје?
Речиси ниту еден друг лекар во тоа време не видел сипаници кај возрасни.
И уште поважно, сите знаат дека сипаниците се исклучително заразни.
Но таму каде што владетелите и другите благородници починаа, немаше повеќе случаи на болест и
немаше повеќе смртни случаи од мали сипаници.
Тие не беа заразни и очигледно не заразија други луѓе.
Но има уште една работа што ја имаат заедничка.
Сите владетели ја имаа Црквата за непријател.
Тие сакаа да ја отстранат Црквата од статусот на ослободување од данок.
Што не се случи по нејзината смрт.
И имам уште еден сведок за овие настани.
Ова е монах, Абрахам А. Санта Клара, кој живеел во тоа време.
Неговото вистинско име беше Јохан Улрих Мегерле.
И дури тогаш тој рече дека привилегијата на господарите на Меди Корум беше правото да убиваат без казна.
Значи, Џејмс Бонд не беше првата личност во човечката историја на која ѝ беше дадена лиценца за убивање; всушност, како
што вели г. Мегерле, оваа практика всушност беше воведена во 13 век со воспоставувањето на медицинската професија.
За оние кои веруваат дека сето ова е преувеличено, бидејќи вакцинацијата не може да биде толку лоша, донесов цитат
од книгата на Ерве Бовин за историјата на вакцинацијата.
Тој е емеритус професор во Лувен.
И тој е страстен застапник на вакцинацијата.
Исто така поврзано со Институтот Пастер.
И тој во својата книга од 2011 година пишува дека инокулацијата, како што се практикувала во Европа помеѓу 1721
година и воведувањето на методот на Сатон, кој наскоро ќе го разгледаме, била многу опасна.
Тоа несомнено беше на границата на она што можеше да се толерира.
Значи, тој исто така индиректно, но сосема јасно, наведува дека овие имунизации биле и потенцијално оружје за убиство.
И ништо од ова не би било потребно ако луѓето го слушаа овој господин.
Даниел Сатон, не е академски доктор, туку вешт хирург. Тој потекнува од семејство хирурзи.
Тој вршеше вакцинации од 1750 година наваму, но користејќи нова техника.
И, инаку, заработи многу пари во тој процес.
Имунизацијата чинеше 10 фунти за обичните граѓани и 25 фунти за богатите.
Тој правеше околу 500 до 1000 на ден.
Тогаш куќа одделена од другите чинеше 500 фунти. Тоа значи дека тој на тој начин заработуваше неколку такви куќи за еден ден.
Сепак, тој стекна почит затоа што на крајот од својот живот рече: "Не изгубив ниту еден пациент."
Прво, тој се воздржа од преземање понатамошни токсични мерки. Ова често се заборава во историјата на вакцинацијата,
исто како што често се занемаруваат адјувансите во вакцините.
Затоа што тогаш, кога ќе се вакцинираше, официјалната медицина исто така ти даваше адали,
антимон, жива и други вкусни токсични супстанции.
Тој не направи ништо од тоа.
Тој само му даде вакцина и не кажа ништо друго освен свеж воздух.
Но тој направи една работа над сè друго. И ако луѓето го слушаа г-дин Сатон, ни
катастрофата со Ковид-ваксинацијата немаше да се случи.
Тој спроведе основен експеримент.
Еднаш тој само го исече гнојот во кожата без да извади крв.
Еднаш ја пресече кожата, ја вбризга гнојот во поткожното масно ткиво, а потоа го вбризга
гнојот во мускулите за да види што ќе се случи.
И тој откри дека целниот настан беа пустули од вакцинација на кожата, односно безопасна
форма на сипаници што се појавува по инокулација.
Ова се случи само кога тој ја инфицираше кожата, а не поткожното масно ткиво или мускулите.
Зошто?
Всушност, тоа е прилично јасно.
Бидејќи нашиот имунолошки систем работи интракутично.
Сè што ставаме подлабоко е катастрофа.
И за жал, медицината не успеала да го сфати ова уште од времето на г-дин Сатон, веќе 250 години.
За жал, неговото дело "Инокулаторот" не беше објавено сè до 1796 година, кога вакцинацијата на Џенер веќе беше на самиот почеток.
Но она што Сатон ни го покажа е дека нашиот имунолошки систем, ако сакате да му научите нешто со вакцини,
функционира само преку кожата и мукозните мембрани.
Ова е еволутивен механизам. Сепак, ова не се случува ако нешто се инјектира подлабоко во ткивото.
Само кожата, носот, грлото, белите дробови и дигестивниот тракт можат да влијаат на меморијата на имунолошкиот систем.
Сè друго е телесна повреда со потенцијал за повреда.
Тоа би било пробивот на Сатон.
Но г-дин Џенер пристигна.
И г-дин Џенер беше на мислење, не како прв, туку заедно со други лекари пред него, дека безопасната кравја сипа, која
доведе до тоа млекарките да немаат никакви лузни од сипа,
но имаат задржано убава бела кожа, може да послужат како добра замена за човечки гној од сипа кога се користат за вакцинација.
Но млекарките всушност остануваа здрави и имаа убава кожа затоа што пиеја свежо, непастеризирано
кравјо млеко. Тоа немаше никаква врска со кравјиот сипа.
Зошто? Затоа што беа исклучително ретки.
Самиот Џенер никогаш не обезбеди докази за ефикасноста на својата вакцинација и спроведе неетички експерименти.
На пример, тој го вакцинираше синот на својот градинар со оваа вакцина против краварски сипа и го
изложи детето на сипа за да види дали ќе се случи нешто.
И тој не се двоумеше да го вакцинира својот син. Обично и за тоа не читате.
Неговиот син беше ментално попречен по оваа вакцинација и почина на 21-годишна возраст.
Ова е Џенер, херојот на вакцинацијата.
И пред неколку години беа испитани и старите цевки што г-дин Џенер ги испратил тогаш.
Во него воопшто немаше кравепапчица.
Таму имаше коњска сипа, или можеби само нешто исушено, нешто што било испратено низ целиот свет,
нешто што сигурно не можело да биде од никаква корист.
И неколкуте статистики што постојат во Англија по воведувањето на Џенер ги прикажуваат овде, од
левата страна, смртните случаи од сипаници во Англија.
Веќе имавме задолжително вакцинирање од 1853 година.
14.000, 20.000 и потоа епидемија со 44.000 смртни случаи од мали сипаници.
Луѓето постепено сфатија дека вакцинацијата всушност доведе до смрт од мали сипаници.
И потоа имаше еден град што го спроведе експериментот, така да се каже. Можете да го видите овде. Тоа е градот Лестер.
Се враќам повторно.
Градот Лестер, кој едноставно преку својот градски совет соопшти дека задолжителното вакцинирање повеќе
нема да се спроведува во рамките на градските граници.
Веќе не се спроведува задолжително вакцинирање.
И градот Лестер тогаш имаше најмал број случаи на сипаници и најмал број смртни случаи од сипаници во споредба со
другите градови каде што беше воведена задолжителна вакцинација.
Ова беше исто така очигледно во понатамошниот тек на настаните на крајот на 19-тиот и почетокот на 20-тиот век.
Тука можете да го видите бројот на случаи на смртни случаи од мали сипа и смртни случаи
предизвикани од вакцинација против мали сипа.
Кривите во суштина прикажуваат вредности со еднаква висина.
Ова значи дека дури и најстрасните застапници на вакцинацијата не можат да тврдат дека таа ја намалува смртноста.
Но не беа само смртни случаи; имаше и тешки попречености.
Се појави менингитис со модификации на вакцинацијата против мали сипаници.
И во 1924 година, патолог во Прага за првпат ја утврдил јасната врска за време на аутопсија.
Можете да видите колку време е потребно. Значи, 125 години. 25 години по воведувањето на вакцинацијата.
За првпат беше утврдено дека целата работа предизвикува менингитис.
Иако, секако, ова веќе се случило.
И требаше уште еден човечки живот, односно една генерација, 30 години, за да се признае
штетата од вакцината во Карлсруе во 1953 година.
Дотогаш немаше официјални извештаи за штети од вакцини, иако вакцинациите се спроведуваа веќе 250 години.
И во Сојузната Република Германија, иако повеќе немаше случаи на сипа, меѓу 1949 и 1979 година имаше 7 потврдени случаи на сипа,
360 смртни случаи поврзани со вакцината признати од RKI и Институтот "Паул Ерлих" и
најмалку 984 случаи на трајни оштетувања.
И затоа малиот сипа беше прогласен за искоренет во 1979 година, бидејќи само тогаш можеше
постепено да се укине вакцинацијата против малиот сипа.
Во спротивно, вакцинацијата против мали сипаници ќе мораше да продолжи.
Но тоа не беше можно.
И би сакал да завршам со цитат од американски лекар, застапник за вакцинација, кој беше медицински
директор за превентивна медицина во Армијата на САД.
Во 1940 година, по речиси 250 години историја на вакцинација, тој рече дека целото прашање за имунизација, и
активна и пасивна, сè уште е во експериментална фаза.
И сега повторно видовме колку експериментална фаза е целата работа.
И ако по овој временски период е така, тогаш навистина може само да се праша зошто вакцинациите сè уште се прашање.