ကျောင်းစာအုပ်များတွင် ဘေးကင်းပြီး ထိရောက်သော ကာကွယ်ဆေးများကြောင့် ပထမဆုံး ကျားရောဂါကို အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး
ထို့နောက် တစ်ခုချင်းစီသော ရောဂါများကိုလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု အောင်မြင်စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
ဒါဟာ တကယ်မှန်ပါသလား။
ဤမေးခွန်းကို တက္ကသိုလ်လက်ချတ် ဒေါက်တာ ဂျာဒ် ရူသာ၊ ရောင်ခြည်ဗေဒပညာရှင်နှင့်
ဆေးဘက်သမိုင်းပညာရှင်က စူးစမ်းလေ့လာထားသည်။
ဒေါက်တာ ရူသာသည် ဆေးဝါးကြီးစိုးသော ဆေးဘက်ဆိုင်ရာကို ရေရှည်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို သူ၏ Spiegel
အရောင်းအကောင်းဆုံးစာအုပ် "Der betrogene Patient" (လိမ်ခံရသော လူနာ) တွင်လည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
သူ၏ တရားစကားတွင် ဒေါက်တာ ဂျာဒ် ရိုက်တာသည် ကလေးရောင်ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းနှင့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ
သမိုင်းမှတ်တမ်းများကို ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုကာ မဖြစ်မနေ ကလေးရောင်ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက
လူဦးရေပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သည့် အကျိုးဆက်များကို ပြသခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ ရူသာအဆိုအရ ကျားရောဂါသည် အန္တရာယ်မရှိသော ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျားရောဂါကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကြောင့်
သောင်းပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့သည်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းနဲ့အတူ၊ ဆိုလိုရရင်၊ မီးယားရောဂါကြောင့် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ ရူသာ၏ အဆိုအရ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း သမိုင်း ၃၀၀ နှစ်ကို ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ တစ်ခုတည်းသော ပြစ်မှုတစ်ခုနှင့် ညီမျှနိုင်သည်။
Dr. Reuter က ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းအကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် မီးယပ်ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းအကြောင်း
ပြောကြားထားတာကို ကိုယ်တိုင် နားထောင်ကြည့်ပါ။
ဤဟောပြောပွဲကို MWGFD စုံစမ်းဆွေးနွေးပွဲတွင် "ကာကွယ်ဆေးအတည်ပြုခြင်း၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံရန်
အကြံပြုချက်များ၊ တာဝန်ဖြင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံခြင်း – ဒေတာများ လုံလောက်ပါသလား?" ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ကျင်းပခဲ့သည်။
ဒေါက်တာ Ronald Weikl: ကျေးဇူးပြု၍ ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုပါ။ ယခု ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂုဏ်ယူလေးစားရသော မိတ်ဆွေ ဒေါက်တာ
Gerd Reuther ၏ 'ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း – အောင်မြင်မှုဇာတ်လမ်းလား?' ခေါင်းစဉ်ဖြင့် တင်ဆက်မည့် အလွန်ပျော်စရာကောင်းမည့်
တင်ပြချက်ကို ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်။
ဒေါက်တာ ဂျာဒ် ရူသာ: ဟုတ်ကဲ့၊ ချစ်ရပါသော ရေနေ၊ အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ချစ်ရပါသော ဧည့်သည်များ။
ကိုဗစ်-၁၉ ကာကွယ်ဆေးများသည် ကာကွယ်ဆေး မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးပြစ်မှု ပထမဆုံး မဟုတ်ပါ။
တကယ်တော့ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း သမိုင်း ၃၀၀ နှစ်ဟာ ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ ကြီးမားတဲ့ ပြစ်မှုတစ်ခုပါ၊ ဒါပေမယ့် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ကြောင့်
ကာကွယ်ဆေးတစ်မျိုးတည်းအကြောင်းသာ ပြောပါမယ်။
သို့သော် အဲဒါက ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသမိုင်း ၂၀၀ နှစ်ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံး ၂၀၀ နှစ်ကို
သေးငယ်ရောဂါကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းအတွက်သာ သီးသန့်အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။
ဒီ ကာကွယ်တုပ်ကွေး ကာကွယ်ဆေးထိုးအစီအစဉ်ကို လက်ရှိ ကိုဗစ်-၁၉ အစီအစဉ်နှင့် တိတိကျကျ တူညီစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။
ဒါဟာ ဖိအားပေးခြင်း၊ ဒဏ်ခတ်ခြင်းနဲ့ ငွေပမာဏကြီးမားခြင်းအကြောင်းဖြစ်ပြီး၊
တချို့အခါမှာတော့ ယနေ့ထက်ပိုမိုများတဲ့ ငွေပမာဏပါဝင်ခဲ့သည်။
ဒါက သက်သေမရှိတဲ့ အရာတစ်ခုကို လုပ်တာပဲ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။
နှင့် ထိခိုက်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
တချို့ကတော့ ကပ်ရောဂါနဲ့ ကိုဗစ်ကို တကယ် နှိုင်းယှဉ်လို့ရနိုင်ပါသလား ဆိုကြတတ်သည်။
ကိုဗစ်ကတော့ ဖလူးတစ်ခုသာပဲ။
သို့သော် ကျားရောဂါသည် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ရောဂါတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သင့်အတွက် ဒီဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး သင်သည် ထပ်ခါထပ်ခါ မြင်တွေ့မည်။
စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာကတော့ အင်တာနက်နဲ့ စာအုပ်တွေမှာ သေးငယ်ရောင်ရောဂါပုံတွေကို
အမြဲတမ်း တူညီတဲ့ ပုံတွေကိုသာ မြင်တွေ့ရတတ်တာပါ။
ဓာတ်ပုံနှင့် ရုပ်ရှင်ခေတ်ကာလမှာ မျက်လုံးရောဂါ လူနာတွေ မများလွန်းလို့ ဆက်တိုက် လူနာအသစ်တွေ ယူလာလို့ မရခဲ့ပါဘူး။
သို့သော် ၁၉ ရာစုအစောပိုင်းကတည်းက ကာတွန်းဆရာတစ်ဦးက ကလေးနာဟာ တကယ်တော့ အလွန်ဆိုးရွားတဲ့ရောဂါမဟုတ်ဘဲ ကိုဗစ်ထက်ပိုဆိုးတယ်ဆိုတာ
မဟုတ်ကြောင်း ပြသရန် ရဲရဲတင်းတင်း ကြိုးစားခဲ့သည်။
သူတို့က ကြည့်ရတာ ဆိုးလွန်းတာပဲ။
ဒါကြောင့် သူက ဒီမှာ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ယူပြီး၊ စျေးကွက်မြှင့်တင်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခုအဖြစ်၊ ဤနေရာမှာ နွားနဲ့ မြင်းဆိတ်စီးလာတဲ့
ဆရာဝန်များအတွက်၊ နှင့် တစ်နည်းအားဖြင့် လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခုအဖြစ်
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် လူတွေကို ကြောက်ရွံ့စေဖို့ ရောဂါပိုးကပ်နေသော နိုင်းဖ်တစ်ကောင်ကို ကိုယ်ပေါ်မှာ ယူဆောင်သွားသည်။
ညာဘက်မှာ ကလေးတွေ ဘာလုပ်နေလဲကို သင်မြင်နိုင်ပါတယ်။
ကလေးများသည် ထွက်ပြေးကြသည်။
ဒါပေမယ့် သင့်ကို ဒီကြောက်ရွံ့စရာအခြေအနေလိုအပ်တယ်၊ ဥပမာ Covid ကြောင့်
လမ်းမထောင့်တိုင်းမှာ သေဆုံးခန္ဓာတွေ ပျောက်ကွယ်နေမယ့်အတိုင်း။
ဒါကြောင့် သူတို့က ဒီမှာ အသားပေါက်များစွာရှိတဲ့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ပြသခဲ့တယ်။
ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် အမြဲတမ်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်း၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ကာကွယ်ဆေးမထိုးခင်ကလည်း smallpox အတွက် မှန်ကန်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ? မီးပေါက်ရောဂါသည် အနည်းဆုံး တစ်ထောင်နှစ်ကြာ ရှိခဲ့ကြောင်း သိရှိရပြီး၊
ဖြစ်နိုင်သမျှ သန်းပေါင်းများစွာနှစ်ကြာ ရှိခဲ့ပါသည်။
အနောက်တိုင်းမှာလည်း ရှိခဲ့ပေမယ့်၊ ထိခိုက်မှုမရှိတဲ့ ကလေးဘဝရောဂါတစ်ခုအဖြစ် မဆွေးနွေးခဲ့ကြပါဘူး။
ဒီမှာ ကျွန်ုပ် အင်္ဂလန်မှ အချို့သော စာရင်းအင်းများကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါသည်။
မြင်နိုင်သလို၊ ၎င်းသည် ၁၆၃၀ ခန့်တွင် စတင်သည်။
ဤသည်မှာ လူကြီးတစ်ဦးတွင် ဖြစ်နိုင်သော မျက်နှာပိုးရောဂါရှိခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ပထမဆုံးဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်အထိ လူကြီးတစ်ယောက်က ကလေးရောင်ရောဂါကူးစက်ခံခဲ့တယ်ဆိုတာကို သံသယဖြစ်စေတဲ့ ထူးဆန်းစရာတွေပဲ ရှိခဲ့သည်။
ဒါကတော့ ၁၇ရာစု၏ ဒုတိယဝက်မှသာ စတင်ခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် ကာကွယ်ဆေးများ ရှိပြီးသားဖြစ်သော ၁၈ ရာစုတွင် ကျားရောဂါဘေးကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ဘာဖြစ်လို့ဆိုတော့ အဲဒီမတိုင်ခင် ပြန်ကြည့်မယ်ဆိုရင် လန်ဒန်မှာ တစ်နှစ်လျှင် ကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူ ၁၀၀ ထက်နည်းခဲ့တာပါ။
အများအပြားက လူမှုရေးအခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေများတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
၁၈ရာစုထိ မရောက်ခင်အထိ မျက်စိကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူ ရာပေါင်းသောင်းများ မရှိခဲ့ပါ။
ကောဗစ်အကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်ကြရအောင်။
၂၀၂၀ ခုနှစ်မှာ လူတွေ မသေဆုံးခဲ့ကြဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကာကွယ်ဆေးထိုးနှံမှု စတင်ပြီးနောက်မှသာ သေဆုံးခဲ့ကြတာပါ။
ဒီမှာတော့၊ ဖြစ်နိုင်ပါက ပထမဆုံး အချက်ပြတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။
ဒါဟာ အခြား လူမှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုများနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်ပါသလား။
ဟုတ်ကဲ့၊ သေးငယ်ရောဂါသည် သုံးဆယ်နှစ်စစ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးလှုပ်ရှားမှုက
အင်အားရလာချိန်မှသာ ဥရောပအတွက် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
စာအုပ်များစွာတွင် ယနေ့တိုင် ထပ်ခါထပ်ခါ တိကျစွာ မိတ္တူကူးရေးသားထားသလို၊ မျက်ရည်နာရောဂါရှင်များ၏
အနာရည်ဖြင့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် ရှေးခေတ် ပြည်သူ့ဆေးနည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားဆဲဖြစ်သည်။
တရုတ်လူမျိုးတွေ၊ အိန္ဒိယလူမျိုးတွေ နဲ့ အာဖရိကလူမျိုးတွေက ဒီအရာကို ရှေ့ကတည်းက ပြုလုပ်ပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက်
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလွန်သဘာဝကျဆုံးတဲ့ အရာပါ။
အချက်အလက်တွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် အဲဒါ တကယ် မမှန်ပါဘူး။
၁၇၀၀ မတိုင်ခင်က မည်သူမျှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အသားအရေပေါ်သို့ ပုပ်ရည်ဖြတ်ထည့်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည့် စာရွက်စာတမ်း မရှိပါ။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများကို ပထမဆုံးအဖြစ် ၁၇၀၀ ခန့်က ကွန်စတန်တီနိုပယ်မြို့ရှိ
ဂရိခန့်မှန်းသူနှစ်ဦးက မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြသည်။
မကြာမီအချိန်အနည်းငယ်အတွင်း၊ အဲဒီမှာလည်း မျက်လုံးရောဂါကပ်ရောဂါများ ပေါက်ကွဲခဲ့သည်။
၁၇၁၃ ခုနှစ်တွင် ဂရိဆရာဝန်တစ်ဦးက ထိုကဲ့သို့ ကာကွယ်ထိုးခြင်းများအပေါ် ပထမဆုံးအစီရင်ခံစာကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။
ဒါပေမယ့် ရိုးရာဆေးနည်း မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါလည်း သေးငယ်ရောဂါသမိုင်းဆိုင်ရာ အဟောင်းမိန်းမပုံပြင်တစ်ခုလို ဖြစ်ပြီး ဒီအမျိုးသမီး လေဒီ ဝော့တ်လီ မွန်တာဂျူးက အကျိုးရှိတဲ့
သေးငယ်ရောဂါကာကွယ်ဆေးကို ပထမဆုံး မိတ်ဆက်သူကြီးဟု ဆိုကြသည်။
သူမသည် ကွန်စတန်တီနိုပိုလ်တွင် ဤအရာကို မြင်ပြီးနောက် ၁၇၂၁ ခုနှစ်မှစ၍ အနောက်ဥရောပတွင်
ကာကွယ်ဆေးထိုးရေး လိုဘီအဖြစ် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။
ဒါဟာ အထူးသဖြင့် အထက်တန်းလူတန်းစားများအကြား ကျယ်ပြန့်စွာ တွေ့ရသည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်ကတည်းကပါ ကာကွယ်ထိုးနှံမှုကြောင့် ကျန်းမာသူများလည်း သေဆုံးခဲ့ကြသည်။
အထူးသဖြင့် ထိပ်တန်း လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများတွင်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးထောက်ခံသူများအနက်တွင်ပါ မသေချာပေမယ့် သေဆုံးနှုန်းအနည်းဆုံး ၂% ရှိကြောင်း သဘောတူလက်ခံကြသည်။
အမှန်တကယ် ဘယ်လောက်မြင့်ခဲ့သလဲဆိုတာ မည်သူမှ မသိပါဘူး။
ဒါပေမယ့် သင်က Mrs Wortley Montagu ကို ဇာတ်လမ်းထဲကနေ ဖယ်ရှားလို့ရပါတယ်၊ သူမက တကယ်တော့ အခန်းကဏ္ဍ မထမ်းဆောင်ခဲ့ပါဘူး။
ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် လှုံ့ဆော်မှု စတင်ပြီး တစ်ဆယ်နှစ်ကြာသော်လည်း အင်္ဂလန်တွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးခံထားသူများသည် တစ်ထောင်မကျော်ခဲ့ပါ။
ပိုမိုအရေးကြီးတာကတော့ အဘ်ဘီ ကွန်တီ ဆိုသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူ့အကြောင်းကို သမိုင်းစာတမ်းများတွင် အလွန်နည်းပါးစွာသာ တွေ့ရသည်။
ဤကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံခဲ့သော ဂျီဆွစ်တစ်ဦး။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းတွေ တိုးတက်လာခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အများကြီး ငွေကြေး ပါဝင်နေခဲ့တာပါ။
ဥပမာတစ်ခုကတော့ ဒီလိုပါ။
အင်္ဂလန်ဆရာဝန်တစ်ဦးကို ရုရှားမဟာမင်းကြီး ကက်သရင်းကြီးနှင့် သူမ၏ကလေးများအား ကာကွယ်ဆေးထိုးရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။
ဒီ လှုပ်ရှားမှုအတွက်၊ ဥပမာအားဖြင့် ငါးမိနစ်သာ ကြာခဲ့ပြီး၊ သူသည် £10,000 ပေါင်ငွေကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
ယနေ့တန်ဖိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဲဒါက ခန့်မှန်းအားဖြင့် တစ်သန်း ယူရိုခန့် ဖြစ်ပါသည်။
တစ်နှစ်လျှင် ပေါင် ၅၀၀ အမြဲတမ်းခံစားခွင့်နှင့် ဘာရွန်ဘွဲ့။
သူနှင့် သူ၏ ဆက်လက်မွေးဖွားလာမည့် မျိုးဆက်များသည် ဘဝတစ်လျှောက် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်ရန် အခြေခံအဆင်ပြေခဲ့သည်။
ယနေ့ ကားဂိုဒေါင်များတွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသော ပေါ့ရှ်ကားများသည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် နည်းပါးနေသည်။
၁၇၂၁ ခုနှစ်တွင်၊ ဤ မရှင်းလင်းသေးသော ကျောရောဂါအနာရည် ထိုးနှံခြင်းများသည်
ရေကန်ထဲသို့ ပျော့ကျပ်ကျသွားသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ သေးငယ်ရောဂါဖြစ်ပွားမှုများကို သင်္ဘောတစ်စင်းမှတဆင့် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသို့ မိတ်ဆက်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဘာသာရေးဆရာတစ်ဦးနှင့် ဆရာဝန်တစ်ဦးက လူဦးရေကို ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဖြင့် ကာကွယ်ရန်
အရေးကြီးကြောင်း တင်းကျပ်စွာ အာမခံခဲ့ကြသည်။
ထိုအချိန်က သူတို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့သော ဤသုံးသပ်ချက်ကိုလည်း ပထမဆုံး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ စာရင်းအင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။
ကျားရောဂါကြောင့် သေဆုံးနှုန်းကို ၁၅% မှ ၂.၅% သို့ လျော့နည်းစေခဲ့မည်။ အောင်မြင်မှုတစ်ခု။
သို့သော် လူတွေ မစဉ်းစားမိတာက ဒီဟာကတော့ ပူရီတန်ဘာသာရေးကို ပြင်းထန်စွာ ယုံကြည်သူ မစ္စတာ ကော့တန် မက်သာက
မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ သုတေသနတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါ။
အုပ်စုများကို လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်မရပါ။ မရွေးချယ်ထားသော ဖြန့်ဝေမှု မပြုလုပ်ခဲ့ပါ။
ကာကွယ်ဆေးထိုးထားသူများနှင့် မထိုးထားသူများသည် ထင်ရှားစွာ ကွဲပြားခြားနားသော အုပ်စုများဖြစ်ကြသည်။
ထို့အပြင် အောင်မြင်မှုကလည်း ကန့်သတ်ခံခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းကတော့ ကော့တန် မက်သာသည် သူ၏ဇနီးက မဟုတ်ရင် လူထုက သူ့ကို
သတ်ဖြတ်မည်ဟု စိုးရိမ်၍ ဒီကာကွယ်ဆေးထိုးလှုပ်ရှားမှုကာလအတွင်း ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထဲတွင် ၁၄ ရက်ကြာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ရသည်။
ဒါဆိုရင် အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ ကျန်းမာရေးဖြစ်ရပ်များနဲ့ သေဆုံးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ရမှာပဲ။
အဲဒီမှာလည်း မစ္စတာ ကော့တန် မက်သာက မကောင်းဆိုးဝါးမှု စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။
ဟုတ်ကဲ့။ ဥရောပမှာလည်း အောင်မြင်မှုအရ အခြေအနေတွေ မကောင်းခဲ့ပါဘူး။
ဒီမှာကြည့်ပါ၊ ဤအချက်အလက်များမှာ ကိုပင်ဟေဂင်မှ ထုတ်ပြန်ထားသည့် နှစ်စဉ် ရေကျောက်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးနှုန်းကို ပြသထားသည်။
ဒီမှာ ကပ်ရောဂါထိုးဆေးထိုးဆေးရုံကို ဖွင့်ခဲ့ပြီး ပြန်ပိတ်ခဲ့သည့် နေရာကို အမှတ်ပြုထားသည်။
ဂဏန်းတွေထဲမှာ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတာကို ပြသနိုင်တာ မတွေ့ပါဘူး။
အောင်မြင်ခြင်းဆိုတာ ဒီလောက်ပဲ။
ကော်ပင်ဟေဂင်နဲ့ အခြားနေရာတွေမှာ မဝင်ခဲ့ရင် ဘော်စတန်မှာလည်း မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
ဆေးဘက်ဆိုင်ရာသမိုင်းစာအုပ်များအများစုတွင် မဖော်ပြထားသေးသည့်အချက်တစ်ခုမှာ ၁၇၂၉ ခုနှစ်တွင် လေဒီ ဝက်ဒ်လီ
မွန်တာဂျူးက အဆိုပါကာကွယ်နည်းအား မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ၈ နှစ်အကြာ ဗြိတိသျှ ပါလီမန်က
ကာကွယ်ထိုးခြင်းများကို တားမြစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
၁၇၄၃ ပြီးနောက်မှသာ ထပ်မံ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။
ဗီယင်နာမြို့ရှိ မာရီယာ သီရီးဆာ၏ ကိုယ်ပိုင် ဆရာဝန်က အဲဒီအချိန်မှာ အလွန်ပညာရှင်စွာ ပြောကြားခဲ့တာက
အဆင့်မြင့်လူတန်းစားတွေနဲ့ ချမ်းသာသူတွေဟာ ပုံမှန်အားဖြင့် မီးပေါက်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးကြတယ်ဆိုတာပါ။
ကုသမှုမပြုဘဲထားသော ကော်လိုနီသည် ကုသမှုမပြုဘဲ ရှင်သန်နိုင်သည်။
ဒါကလည်း ကာကွယ်ရောဂါဟာ တကယ်တော့ ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြသပေးတယ်။
ဒီကာကွယ်ထိုးခြင်းပုံစံကြောင့်သာ မျက်လုံးရောဂါသည် ပြင်းထန်သော ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဒါက သမိုင်းကို သက်ရောက်စေခဲ့သည်။
ကျားရောဂါမဟုတ်ဘဲ ဗက်စင်းနီးယားပါ။
ဒီမှာ ကျွန်ုပ်သည် ထင်ရှားသော သေဆုံးမှုနှစ်ခုကို ပြသမည်။
ဘယ်ဘက်တွင် Louis XV၊ ညာဘက်တွင် Bavarian Wittelsbach မင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးသူ။
သူ၏ မျိုးဆက်ကို သူသည် သေးငယ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသော မက္စ်မီလီယန် တတိယ ဂျိုးဇက်ဖ်ကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နှစ်ဦးစလုံးကို ကလေးရောင်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးကြောင်း ပြောကြပြီး တစ်ဦးမှာ အသက် ၆၄ နှစ်၊ တစ်ဦးမှာ အသက် ၅၀ နှစ်ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တူညီတာက လူတွေက အရမ်းချစ်ခင်ကြတဲ့ အုပ်ချုပ်သူတွေဖြစ်ကြတာပါ။
သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် လူများသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ သေချာစွာ သိထားတာကတော့ Louis XV သည် အသက် ၆၄ နှစ်အရွယ်တွင် မျက်လုံးရောဂါ မကူးစက်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ဖြစ်သည်။
အကြောင်းကတော့ သူက ကလေးဘဝကတည်းက ရောဂါကို ခံစားပြီးသားဖြစ်ပြီး မျက်လုံးရောဂါက
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ကာကွယ်ပေးသော ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို ပေးစွမ်းသည်။
လူးဝစ် ၁၅ သည် အသက် ၆၄ နှစ်အရွယ်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်၊ "ကလေးဘဝက ကျားရောဂါဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ
မသိခဲ့ရင် ကျားရောဂါဖြစ်နေတယ်လို့ ထင်မိမယ်"။
သူ မရှင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါကတော့ ကျားရောဂါကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း ဖြစ်ခဲ့ရမယ်။
Max III Joseph ကို သူ့လူတွေကို ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ အမိန့်ပေးခဲ့တယ်လို့
စွပ်စွဲထားပေမယ့်၊ ကိုယ်တိုင်တော့ အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်ခဲ့တယ်။
ကျန်းမာရေးအပြည့်အစုံရှိပြီး အသက် ၅၀ ရှိသူတစ်ယောက်သည် မီးပေါက်ရောဂါကြောင့်
သေဆုံးနိုင်မလားဆိုတာကို မယုံနိုင်ဖြစ်နိုင်သည်။
နောက်ထပ် အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။
ဗီယင်နာရှိ ဟပ်စ်ဘတ်ဂ် မင်းမော်ကြီးနှစ်ဦးလည်း မီးပေါက်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။
စဉ်းစားဖို့ ရပ်တန့်စေမယ့် အချက်အချို့ ရှိပါတယ်။
သေဆုံးသွားသော မင်းကြီးမင်းသားများသည် အလွန်မြင့်မားသော ဘဝအဆင့်ကို ခံစားခဲ့သူများဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ကျားရောဂါသည် အမှန်တကယ် ဆင်းရဲသားများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကျတဲ့ ရပ်ကွက်များမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ ရောဂါတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်တာလဲ?
ဒါက အမြဲကလေးဘဝက ရောဂါတစ်ခုပဲ ဖြစ်ခဲ့တယ်။
အသက်အိုရွယ်ပြီး ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်နေသူများသည် ဘာကြောင့် ကပ်ရောဂါကို ကူးစက်ခံရနိုင်သနည်း။
အဲဒီအချိန်မှာ လူကြီးတွေမှာ ဖြစ်တဲ့ ရေငွေ့ရောဂါကို တခြား ဆရာဝန်အများစုက မမြင်ဖူးခဲ့ကြပါဘူး။
ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးတာကတော့ လူတိုင်းက ကာကွယ်ရခက်တဲ့ ရောဂါတစ်ခုဖြစ်တဲ့
မျက်လုံးနာရောဂါဟာ အလွန်ကူးစက်တတ်တယ်ဆိုတာကို သိကြတယ်။
သို့သော် အုပ်ချုပ်သူများနှင့် အခြားဂုဏ်သရေရှင်များ သေဆုံးခဲ့သည့်နေရာတွင်တော့ မျက်လုံးရောဂါဖြစ်ပွားမှုအသစ်များနှင့်
သေဆုံးမှုအသစ်များ မရှိတော့ပါ။
သူတို့က ကူးစက်မဖြစ်ကြဘူး၊ တခြားလူတွေကိုလည်း ထိခိုက်စေခြင်းမရှိကြောင်း ထင်ရှားတယ်။
ဒါပေမယ့် သူတို့မှာ တစ်ခုထပ်တူညီတာ ရှိတယ်။
ဘုရင်အားလုံးသည် ဘုရားကျောင်းကို သူတို့၏ ရန်သူအဖြစ် ယူဆခဲ့ကြသည်။
သူတို့က ဘုရားကျောင်းကို အခွန်ကင်းလွတ်အခြေအနေမှ ဖယ်ရှားချင်ခဲ့ကြသည်။
သူမ သေဆုံးပြီးနောက် မဖြစ်ခဲ့ပါ။
ဒီဖြစ်ရပ်တွေအတွက် ကျွန်ုပ်မှာ နောက်ထပ် သက်သေခံတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။
ဤသည်မှာ အဲဘရာဟမ် အေ။ ဆန်တာကလာရာ ဟု အမည်ရသော ဘုန်းကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်က နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။
သူ့အမှန်တကယ်နာမည်က Johann Ulrich Megerle ဖြစ်သည်။
အဲဒီအချိန်ကတည်းကတောင် သူက Medi Corum မင်းကြီးများရဲ့ အထူးအခွင့်အရေးက ပြစ်ဒဏ်မခံဘဲ
သတ်ခွင့်ရှိခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်။
ဒါကြောင့် လူ့သမိုင်းမှာ လူသတ်ခွင့်လက်မှတ် ပထမဆုံးရရှိခဲ့သူက ဂျိမ်းစ်ဘွန်း မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်တော့ မစ္စတာ မက်ဂဲလ်က
ပြောသလို ဒီလုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပရော်ဖက်ရှင် တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ၁၃ ရာစုကတည်းက စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့တာပါ။
ကာကွယ်ထိုးခြင်းက အဲဒီလိုဆိုးမဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေသူများအတွက်၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသမိုင်းကြောင်းအကြောင်း
Hervé Bovin ရေးသားထားသည့် စာအုပ်မှ ကိုးကားချက်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါသည်။
သူသည် လူးဗင်မြို့တွင် ဂုဏ်ထူးဆောင်ပါမောက္ခတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူက ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထောက်ခံသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။
ပာစတာအင်စတီကျဉ်နှင့်လည်း ဆက်စပ်သည်။
သူက ၂၀၁၁ ခုနှစ်ထုတ်ဝေခဲ့သော စာအုပ်တွင်ရေးသားထားသလို၊ ၁၇၂၁ ခုနှစ်မှ စုတန်နည်းစနစ် မိတ်ဆက်မီကာလအတွင်း ဥရောပတွင်
လေ့ကျင့်ခဲ့သည့် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် အလွန်အန္တရာယ်ရှိခဲ့သည်။
ဒါဟာ သည်းခံနိုင်သမျှ အကန့်အသတ်မှာ ရှိခဲ့တာ မလွဲမသွေပါ။
ဒါကြောင့် သူကလည်း အနည်းငယ်ဝေးကွာစွာဖြစ်ပေမယ့် ဒီကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းတွေဟာ လူသတ်လက်နက်တစ်ခုအဖြစ်
အသုံးပြုနိုင်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောဆိုနေပါတယ်။
လူတွေက ဒီလူကြီးရဲ့ စကားကို နားထောင်ခဲ့ရင် ဒီအရာတွေ ဘာမှ မလိုအပ်ခဲ့ပါဘူး။
ဒေးနီယယ် ဆတ်တန်သည် တက္ကသိုလ်ဆရာဝန်မဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်သော ခွဲစိတ်ကုဆရာဝန်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူသည်
ခွဲစိတ်ကုဆရာဝန်များပါဝင်သည့် မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။
သူသည် ၁၇၅၀ ခုနှစ်မှစ၍ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း နည်းပညာအသစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
ထို့အပြင်၊ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာလည်း အလွန်အကျွံ ငွေကြေး ရရှိခဲ့သည်။
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် ပုံမှန်ပြည်သူများအတွက် တစ်ဦးလျှင် £10 ကုန်ကျပြီး ချမ်းသာသူများအတွက် တစ်ဦးလျှင် £25 ကုန်ကျသည်။
သူက တစ်နေ့ကို ခန့်မှန်းအားဖြင့် ၅၀၀ မှ ၁၀၀၀ ခန့် လုပ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်က သီးခြားအိမ်တစ်လုံးရဲ့ စျေးက £၅၀၀ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါဆိုရင် သူက အဲဒီနည်းနဲ့
တစ်နေ့တာအတွင်း သီးခြားအိမ်အများကြီး ရရှိခဲ့တာပဲ။
သို့သော် သူသည် ဘဝအဆုံးတွင် "ကျွန်ုပ်သည် လူနာတစ်ယောက်မှ မဆုံးရှုံးခဲ့ပါ" ဟု
ပြောခဲ့သောကြောင့် လူများ၏ လေးစားမှုကို ရရှိခဲ့သည်။
ပထမဦးဆုံး၊ သူသည် ထပ်မံအဆိပ်ဖြစ်စေနိုင်သည့် အစီအစဉ်များကို မယူခဲ့ပါ။ ကာကွယ်ဆေးသမိုင်းတွင် ဤအချက်ကို
မကြာခဏမေ့လျော့ကြပြီး၊ ကာကွယ်ဆေးများထဲရှိ အာရုံထောက်ပံ့ပစ္စည်းများကိုလည်း မကြာခဏလွှတ်လပ်စွာ မဖော်ပြကြပါ။
အဲဒီအချိန်က ကာကွယ်ဆေးထိုးတဲ့အခါ တရားဝင်ဆေးပညာကလည်း adalas၊ antimony၊ mercury နဲ့
အခြားအရသာရှိတဲ့ အဆိပ်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ပေးခဲ့တယ်။
သူက အဲဒါတွေ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး။
သူက သူ့ကို ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီး လတ်ဆတ်တဲ့လေရှူဖို့ပဲ ပြောခဲ့ပြီး အခြား ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။
ဒါပေမယ့် သူက အခြားအရာအားလုံးထက် တစ်ခုတည်းသော အရာတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တယ်။ လူတွေက မစ္စတာဆတ်တန်ကို နားထောင်ခဲ့ရင်လည်း
ကိုဗစ်ကာကွယ်ဆေးထိုးရေး မအောင်မြင်မှုကြီး မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
သူသည် အခြေခံ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
သူတစ်ခါ သွေးမထွက်အောင် အသားထဲက အနာရည်ကို အရေပြားထဲ ဖြတ်ထုတ်ခဲ့တယ်။
တစ်ခါက သူက အသားအရေကို ခွဲပြီး အနာရည်ကို အရေပြားအောက်ရှိ အဆီထုထဲ ထိုးထည့်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်
ကြွက်သားထဲသို့လည်း ထိုးထည့်ကာ ဘာဖြစ်မလဲ စမ်းကြည့်ခဲ့သည်။
သူက တွေ့ရှိခဲ့တာက ရည်မှန်းထားတဲ့ ဖြစ်ရပ်က အရေပြားပေါ်မှာ ကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် ပေါ်လာတဲ့ pustule
တွေဖြစ်ပြီး၊ ဒါဟာ inoculation ပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်တဲ့ အန္တရာယ်မရှိတဲ့ smallpox ပုံစံတစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်းပါ။
ဤအခြေအနေသည် အရေပြားကိုသာ ကပ်ရောဂါထိုးနှံသောအခါပဲ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ အရေပြားအောက်အဆီအထည် သို့မဟုတ် ကြွက်သားများတွင် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါ။
ဘာကြောင့်လဲ?
တကယ်တော့ အရမ်းရှင်းလင်းတယ်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ခံစနစ်သည် အသားအရေတွင်း၌ လည်ပတ်သောကြောင့်။
ကျွန်တော်တို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထည့်သွင်းတာတိုင်းဟာ ဘေးအန္တရာယ်ပဲ ဖြစ်တယ်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဆေးပညာသည် မစ္စတာဆတ်တန်၏ကာလမှစ၍ ၂၅၀ နှစ်ကြာ ဒီအချက်ကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့ပါ။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ "The Inoculator" ဆိုသော လက်ရာကို ၁၇၉၆ ခုနှစ်အထိ မထုတ်ဝေခဲ့ပါ၊ ထိုအချိန်တွင် ဂျင်နာ၏
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းသည် စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါပေမယ့် ဆတ်တန်က ကျွန်ုပ်တို့ကို သင်ပေးခဲ့တာကတော့ ကာကွယ်ဆေးများဖြင့် ကိုယ်ခံစနစ်ကို တစ်နည်းအားဖြင့် ပညာပေးလိုပါက
အသားအရေနှင့် အစာရည်အမြှေးများမှတဆင့်သာ အလုပ်လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာပါ။
ဤသည်မှာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုဆိုင်ရာ စနစ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ သို့သော် အရာတစ်ခုကို အရေပြားအောက်သို့
နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးထည့်လျှင် ဤဖြစ်စဉ် မဖြစ်ပေါ်ပါ။
အသားအရေ၊ နှာခေါင်း၊ လည်ချောင်း၊ အဆုတ်နှင့် အစာအိမ်အူလမ်းကြောင်းတို့ပဲ
ကိုယ်ခံစွမ်းအားစနစ်၏ မှတ်ဉာဏ်ပေါ် သက်ရောက်နိုင်သည်။
အခြားမည်သည့်အရာမဆို ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေရှိသည့် ကိုယ်ခန္ဓာထိခိုက်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။
ဒါက ဆတ်တန်အတွက် တိုးတက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့မယ်။
ဒါပေမယ့် မစ္စတာ ဂျင်နာ ရောက်လာခဲ့သည်။
မစ္စတာ ဂျင်နာသည် ပထမဆုံးမဟုတ်ပေမယ့်၊ သူမတိုင်ခင်ရှိခဲ့သည့် အခြားဆရာဝန်များနှင့်အတူ၊ နွားကျောရောင်ရောဂါသည်
အန္တရာယ်မရှိသောကြောင့် နို့ဆိုင်မများတွင် မျက်နှာပေါ် ကျောရောင်ဒဏ်ရာ မရှိခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။
သို့သော် လှပသော အဖြူရောင် အသားအရေကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကာကွယ်ဆေးထိုးရာတွင်
လူ့ကျီးကပ်ရောဂါအနာရည်အစားထိုးအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။
သို့သော် နို့ဆိုင်သူမများက တကယ်တော့ သန့်ရှင်းပြီး မပက်စတူးလိုက်ထားတဲ့ နွားနို့ကိုသာ
သောက်သုံးခဲ့တာကြောင့် ကျန်းမာနေပြီး အသားအရေ လှပခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ နွားကပ်ရောဂါနဲ့ ဘာမှ ဆက်စပ်မှု မရှိပါဘူး။
ဘာကြောင့်လဲ? အလွန်ရှားပါးလို့ပါ။
Jenner ကိုယ်တိုင်က သူ့ကာကွယ်ဆေး၏ ထိရောက်မှုကို သက်သေပြရန် အထောက်အထား မပေးခဲ့ဘူး၊ ထို့အပြင်
ကျင့်ဝတ်မကျတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။
ဥပမာအားဖြင့် သူသည် သူ၏ ဥယျာဉ်ထိန်းသူ၏ သားကို ဤ နွားကျောရောဂါ ကာကွယ်ဆေးဖြင့် ထိုးကာ၊ ဘာဖြစ်မလဲ
ကြည့်ရန် ကလေးကို သေးငယ်ရောဂါပိုးနှင့် ထိတွေ့စေခဲ့သည်။
သူကလည်း သူ့သားကို ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ တစ်စုံတစ်ခု မတွန့်မဆန်ဘဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါကိုလည်း မကြာခဏ မဖတ်ရပါဘူး။
သူ့သားသည် ဤကာကွယ်ဆေးထိုးပြီးနောက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မသန်စွမ်းဖြစ်ခဲ့ပြီး အသက် ၂၁ နှစ်အရွယ်တွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။
ဒါက ဂျင်နာ၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း၏ သူရဲကောင်းပါ။
နှစ်အနည်းငယ်ကတော့ မစ္စတာဂျင်နာက ထိုအချိန်က ပို့ခဲ့သော အဟောင်းတူးဘ်များကိုလည်း စစ်ဆေးခဲ့သည်။
အဲဒီထဲမှာ နို့ဆိတ်ရောင်ရောဂါ တစ်စုံတစ်ခုမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
အဲဒီထဲမှာ မြင်းကျောရောဂါပိုးတစ်ခုရှိခဲ့တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ခြောက်သွားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲဖြစ်နိုင်တယ်၊
ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခု၊ တကယ်တော့ အသုံးမဝင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။
Jenner ၏ မိတ်ဆက်ပြီးနောက် အင်္ဂလန်တွင် ရှိခဲ့သည့် အနည်းငယ်သော စာရင်းအင်းများအရ ဘယ်ဘက်တွင် မြင်ရသည်မှာ
အင်္ဂလန်ရှိ ကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူများ ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်ုပ်တို့မှာ ၁၈၅၃ ခုနှစ်မှစ၍ မဖြစ်မနေ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း ရှိခဲ့ပါပြီ။
၁၄,၀၀၀၊ ၂၀,၀၀၀၊ ထို့နောက် ကပ်ရောဂါတစ်ခုကြောင့် မျက်လုံးကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသူ ၄၄,၀၀၀ ဦးရှိခဲ့သည်။
လူတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကာကွယ်ဆေးကြောင့် တကယ်တော့ သေးငယ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးခြင်းကို ဖြစ်စေတယ်ဆိုတာ သိရှိလာကြသည်။
ပြီးတော့ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ မြို့တစ်မြို့ ရှိခဲ့တယ်။ ဒီမှာ မြင်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒါက လက်စတာမြို့ပါ။
ငါ ထပ်သွားမယ်။
လက်စတာမြို့သည် မြို့ကောင်စီမှ တရားဝင်ကြေညာချက်တစ်ရပ်ဖြင့် မြို့နယ်အတွင်း မဖြစ်မနေ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို
မထပ်မံအကောင်အထည်မဖော်တော့ကြောင်းသာ ပြောကြားခဲ့သည်။
မဖြစ်မနေရ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ယခုမှ မလိုက်နာတော့ပါ။
အဲဒီအချိန်မှာ Leicester မြို့မှာတော့ မဖြစ်မနေ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ထားတဲ့ အခြားမြို့များနှင့်
နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျားရောဂါဖြစ်ပွားမှုနှုန်းနှင့် သေဆုံးမှုနှုန်းတို့မှာ အနိမ့်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
ဤအချက်ကိုလည်း ၁၉ရာစုကုန်နှင့် ၂၀ရာစုအစပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် နောက်ထပ်ဖြစ်ရပ်များတွင် ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည်။
ဒီမှာ သင်သည် ကလေးရောင်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးမှုများနှင့် ကလေးရောင်ရောဂါ ကာကွယ်ဆေးကြောင့်
သေဆုံးမှုများ၏ အရေအတွက်ကို မြင်နိုင်ပါသည်။
ကွေ့ကြောင်းများသည် အခြေခံအားဖြင့် အမြင့်တူညီသော တန်ဖိုးများကို ပြသသည်။
ဤအရာသည် ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထောက်ခံသူများမှတောင် သေဆုံးမှုနှုန်းကို လျော့နည်းစေသည်ဟု မဆိုနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။
ဒါပေမယ့် သေဆုံးမှုတွေတင်မက၊ ပြင်းထန်တဲ့ မသန်စွမ်းမှုတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။
ငှက်ဖျားကာကွယ်ဆေး ပြင်ဆင်ပြောင်းလဲမှုများပြုလုပ်ပြီးနောက် မင်းနင်းဂျိုက်တီးစ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
၁၉၂၄ ခုနှစ်တွင် ပရာဂ်မြို့ရှိ ရောဂါဗေဒပညာရှင်တစ်ဦးက သေဆုံးခွဲစိတ်စစ်ဆေးမှုအတွင်း
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ထိုရှင်းလင်းသော ဆက်နွယ်မှုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ၁၂၅ နှစ်ကြာပါတယ်။ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်း မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ၂၅ နှစ်ကြာပါတယ်။
ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်၊ အဆိုပါအရာအားလုံးသည် မင်နင်ဂျိုက်တီးစ် ဖြစ်စေကြောင်း သတ်မှတ်တွေ့ရှိခဲ့သည်။
သို့သော်၊ တကယ်တော့ ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပါ။
ကာစ်လူးဟု့စ်မြို့၌ ၁၉၅၃ ခုနှစ်တွင် ကာကွယ်ဆေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ထိခိုက်မှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် လူတစ်ယောက်၏
ဘဝတစ်ခု၊ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်မျိုးဆက် (၃၀ နှစ်) ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်အထိ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ၂၅၀ နှစ်ကြာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ပေမယ့် တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်အရ
ကာကွယ်ဆေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ မရှိခဲ့ပါ။
ဂျာမနီ ဖက်ဒရယ်သမ္မတနိုင်ငံတွင် ကာကွယ်ဆေးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သည့် မျက်လုံးရောဂါ (smallpox) အသစ်များ မရှိတော့ပေမယ့်၊ ၁၉၄၉ မှ ၁၉၇၉
အတွင်း မျက်လုံးရောဂါ အတည်ပြုခံရသူ ၇ ဦး၊ RKI နှင့် Paul Ehrlich အင်စတီကျဉ်းမှ အသိအမှတ်ပြုထားသည့်
ကာကွယ်ဆေးဆိုင်ရာ သေဆုံးမှု ၃၆၀ ဦးနှင့် အနည်းဆုံး ၉၈၄ ဦးတွင် အမြဲတမ်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ဒါကြောင့်ပဲ ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် မီးပွိုင့်ရောဂါကို ဖယ်ရှားပြီးဆုံးကြောင်း ကြေညာခဲ့ရသည်၊ အဲဒီအချိန်မှသာ
မီးပွိုင့်ကာကွယ်ဆေးကို တဖြည်းဖြည်း ရုပ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
မဟုတ်ရင် ကျားရောဂါကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ခဲ့မည်။
ဒါပေမယ့် အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ အမေရိကန်ဆရာဝန်တစ်ဦး၊ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းကို ထောက်ခံသူဖြစ်ပြီး အမေရိကန်တပ်မတော်တွင်
ကာကွယ်ဆေးဗေဒဌာန ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဒါရိုက်တာအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ၏ စကားတစ်ပိုဒ်ဖြင့် အဆုံးသတ်လိုပါသည်။
၁၉၄၀ ခုနှစ်တွင် ကာကွယ်ဆေးထိုးသမိုင်း ၂၅၀ နှစ်နီးပါး ရှိပြီးနောက်၊ တက်ကြွကာကွယ်ခြင်းနှင့် မတက်ကြွကာကွယ်ခြင်းဆိုင်ရာ
ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းအားလုံးသည် ယနေ့တိုင် စမ်းသပ်အဆင့်တွင်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူက ပြောကြားခဲ့သည်။
ယခုတစ်ခါ ထပ်မံ၍ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရပြီဖြစ်သည်၊ ဤအရာအားလုံးသည် စမ်းသပ်ကာလတစ်ခုဖြစ်နေသည်ကို။
ဒီကာလအပြီးမှာ အဲဒီလိုဖြစ်နေခဲ့ရင်တော့ ကာကွယ်ဆေးထိုးခြင်းက ဘာကြောင့် ပြဿနာတစ်ခုအဖြစ်
ဆက်လက်ရှိနေရတာလဲဆိုတာကိုသာ မေးမြန်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်။