In schoolboeken kun je lezen hoe eerst de pokken en daarna de ene na de andere ziekte werden
overwonnen door veilige en effectieve vaccinaties.
Maar is dit echt waar?
Universitair docent Dr. Gerd Reuther, radioloog en medisch historicus, werpt licht op deze vraag.
Dr. Reuther staat al lang bekend om zijn kritiek op de door farmaceutische middelen gedomineerde geneeskunde en uitte
deze kritiek in zijn Spiegel-bestseller "Der betrogene Patient".
In zijn lezing gebruikt Dr. Gerd Reuter het voorbeeld van pokkenvaccinatie en medisch-historische bronnen om de gevolgen
van verplichte pokkenvaccinatie voor de bevolking aan te tonen.
Volgens Dr. Reuther waren pokken een ongevaarlijke ziekte, maar leidde de vaccinatie tegen pokken tot tienduizenden doden.
Met de vaccinatie gingen de pokken zogezegd dood.
Volgens Dr. Reuther kan de 300 jaar vaccinatiegeschiedenis worden vergeleken met één enkele gezondheidsmisdaad.
Luister zelf naar wat Dr. Reuter te zeggen heeft over vaccinaties en in het bijzonder over pokkenvaccinatie.
De lezing werd gehouden als onderdeel van het MWGFD-symposium over "Vaccin autorisatie, vaccinatie aanbeveling,
verplichte vaccinatie - zijn de gegevens voldoende?".
Dr Ronald Weikl: Geniet, geniet alstublieft. Ga nu met me mee naar wat zeker een zeer onderhoudende presentatie
zal zijn van onze gewaardeerde collega Dr. Gerd Reuther getiteld "Vaccinaties - een succesverhaal?".
Dr. Gerd Reuther: Ja, beste René, hartelijk dank, beste gasten.
De Covid-19 vaccinaties, die geen vaccinaties waren, waren niet de eerste gezondheidsmisdaad in de geneeskunde.
Eigenlijk vormen de 300 jaar vaccinatiegeschiedenis één gezondheidsmisdaad, maar vanwege
tijdgebrek zal ik het slechts over één vaccinatie hebben.
Maar dat is 200 jaar vaccinatiegeschiedenis, en de eerste 200 jaar draaide alles om pokkenvaccinatie.
En deze pokkenvaccinatie is al op precies dezelfde manier uitgevoerd als Covid-19.
Het ging om dwang, om straffen, om veel geld, in sommige gevallen zelfs meer geld dan tegenwoordig.
En het ging over iets doen waar geen bewijs voor was.
En de schade is verdoezeld.
Sommigen zullen zeggen: kun je pokken en Covid met elkaar vergelijken?
Covid, het was gewoon de griep.
Maar pokken was een vreselijke ziekte.
Ik heb je deze ene foto gebracht, die je steeds weer zult zien.
Interessant is dat je op internet en in boeken altijd dezelfde foto's van pokken ziet.
In het tijdperk van fotografie en film waren er niet zoveel pokkenlijders dat je er steeds nieuwe bij kon halen.
Maar in de 19e eeuw durfde een cartoonist te laten zien dat pokken eigenlijk helemaal niet
zo'n vreselijke ziekte is en niet erger dan Covid.
Maar ze zien er gewoon slecht uit.
Dus hij heeft de vrijheid genomen om hier, als een soort marketinggrap voor de medische professionals die
hier de os en ezel berijden en als een soort stimulans om
Vaccinatie van een nimf bedekt met pokken om mensen bang te maken.
En je kunt zien wat de kinderen rechts doen.
De kinderen vluchten.
Maar je hebt dit angstscenario nodig, net als de lijken die met Covid op elke straathoek zouden liggen.
Zo is deze nimf met kousen hier afgebeeld.
En angst heeft altijd centraal gestaan in het bedrijf.
Maar dit was ook niet gerechtvaardigd voor pokken.
Waarom? Het is bekend dat pokken al minstens duizend jaar bestaan, waarschijnlijk al vele duizenden jaren.
waren ook aanwezig in het Westen, maar als een onschuldige kinderziekte waar niet eens over werd gesproken.
En hier zijn wat statistieken uit Engeland.
En zie daar, het begint allemaal om 1630.
Het eerste geval bij volwassenen, dat waarschijnlijk overeenkwam met pokken, is daar gedocumenteerd.
Tot die tijd zijn er hooguit twijfelachtige curiosa dat een volwassene pokken zou hebben opgelopen.
Dit begon pas in de tweede helft van de 17e eeuw.
En vooral de pokkenramp vond plaats in de 18e eeuw, toen er al vaccinaties beschikbaar waren.
Want vroeger, als je hier nog eens kijkt, waren er nog geen honderd doden per jaar door pokken in Londen.
Velen hebben onder zeer slechte sociale omstandigheden geleefd.
En pas in de 18e eeuw waren er honderdduizenden dodelijke gevallen van pokken.
En denk eens aan Covid.
Mensen stierven niet in 2020, maar pas nadat de vaccinaties waren gestart.
En hier misschien als eerste hint.
Zou dit iets te maken kunnen hebben met andere sociale ontwikkelingen?
Ja, pokken werden pas een ramp voor Europa toen de Contrareformatie na de Dertigjarige Oorlog begon.
Het staat nog steeds in veel boeken en wordt steeds weer ijverig gekopieerd dat het inenten van pokkenpatiënten
met pus een oude traditie heeft in de volksgeneeskunde.
De Chinezen, de Indiërs en de Afrikanen hebben het al gedaan en daarom is vaccinatie de normaalste zaak van de wereld.
Als je naar de feiten kijkt, is dat helemaal niet waar.
Er zijn geen documenten van voor 1700 die iemand in een andere persoon zou hebben gekrast.
Inentingen werden rond 1700 voor het eerst gedocumenteerd door twee Griekse waarzeggers in Constantinopel.
Kort daarna vonden er ook pokkenepidemieën plaats.
En in 1713 werd voor het eerst melding gemaakt van dergelijke inentingen door een Griekse arts.
Maar geen oude volksgeneeskundige traditie.
En het is ook een fabeltje in de geschiedenis van de pokken om te zeggen dat deze vrouw hier, Lady Wortley Montagu, de grote
ontdekker zou zijn geweest van de heilzame pokkenvaccinatie.
Ze zag dit in Constantinopel en trad vanaf 1721 op als lobbyist voor vaccins in West-Europa.
En verspreidde het in wezen naar de hogere klasse.
Maar zelfs toen stierven er gezonde mensen als gevolg van deze inentingen.
En vooral in de leidende sociale kringen.
Zelfs onder voorstanders van vaccinatie is een sterftecijfer van minstens 2% vastgesteld.
We weten niet hoe hoog het echt was.
Maar je kunt mevrouw Wortley Montagu eigenlijk buiten het verhaal laten, ze speelde niet echt een rol.
Want tien jaar na haar werk als lobbyist voor vaccins waren er in Engeland niet meer dan 1000 mensen ingeënt.
Belangrijker was een zekere Abbe Conti, over wie je nauwelijks iets te weten komt in het verhaal.
Een jezuïet die campagne voerde voor deze vaccinaties.
En de reden waarom de inentingen toch van de grond kwamen, was omdat er veel geld mee gemoeid was.
Hier is een voorbeeld.
Een Engelse dokter is naar de Russische tsarina Catharina de Grote geroepen om haar en de kinderen in te enten.
En voor deze activiteit van, laten we zeggen, vijf minuten kreeg hij 10.000 pond betaald. In het
hedendaagse equivalent van ongeveer een miljoen euro.
Een levenslang pensioen van 500 pond per jaar en de titel van baron.
Hij en zijn nakomelingen waren er voor het leven klaar voor.
De gevaccineerde Porsches in de garages van tegenwoordig zijn relatief zeldzaam.
In 1721 werden deze duistere inentingen van pokkenrijders op de
klotste in de vijver.
Er werd beweerd dat er pokken in de Verenigde Staten waren binnengebracht via een schip.
En een geestelijke en een dokter drongen er toen op aan dat het essentieel was om de bevolking te beschermen met inentingen.
En deze evaluatie, die ze destijds maakten, wordt ook beschouwd als de eerste medische statistiek.
De pokkensterfte van 15% zou zijn teruggebracht tot 2,5%. Een succes.
Maar wat je je niet realiseert is dat dit geen goede studie was van Mr Cotton Mather, een fanatieke puritein.
De groepen waren helemaal niet vergelijkbaar. Er was geen gerandomiseerde verdeling.
Degenen die gevaccineerd waren en degenen die niet gevaccineerd waren, waren duidelijk heel verschillende groepen.
En het succes moet ook beperkt zijn geweest, want Mr Cotton Mather moest zich tijdens deze vaccinatiecampagne 14
dagen door zijn vrouw in zijn eigen huis laten ontzeggen, omdat ze hem anders waarschijnlijk zouden hebben gelyncht.
Er moeten dus ernstige gezondheidsincidenten en sterfgevallen zijn geweest.
Mr Cotton Mather voerde daar trouwens ook heksenprocessen uit.
Ja, en de successen in Europa zagen er ook niet goed uit.
Dit is een statistiek uit Kopenhagen over de jaarlijkse sterfte aan pokken.
En hier kun je zien waar het inentingshospitaal werd geopend en weer gesloten.
Je kunt aan de cijfers niet zien dat er iets is veranderd.
Successen behoren dus tot het verleden.
En als het niet in Kopenhagen en elders is gebeurd, dan kan het waarschijnlijk ook niet in Boston zijn gebeurd.
En wat veel boeken over de geschiedenis van de geneeskunde ook niet vermelden is dat in 1729, acht jaar nadat
Lady Wadley Montagu de hele zaak propageerde, het Britse parlement inentingen al had verboden.
En pas na 1743 werden er weer uitgevoerd.
En de lijfarts van Maria Theresia in Wenen deed destijds de zeer wijze uitspraak dat
aristocraten en rijken meestal sterven aan de pokken.
De onbehandelde kolonie overleeft zonder behandeling.
Dit laat ook zien dat pokken niet echt een ernstige ziekte was.
Ze werden pas een ernstige ziekte in de vorm van dit inentingsvaccin pokken.
En dat heeft de geschiedenis beïnvloed.
Geen pokken, maar door vaccinatie veroorzaakte pokken.
Ik zal je hier twee prominente sterfgevallen laten zien.
Louis XV links, de laatste Beierse Wittelsbach rechts.
Zijn lijn werd gedoofd door zijn vermeende pock dood Maximiliaan III Josef.
Beiden stierven naar verluidt aan pokken, de een op 64-jarige leeftijd en de ander op 50-jarige leeftijd.
En wat ze allebei gemeen hadden, was dat ze de geliefde heersers waren.
De mensen hadden het goed onder hun bewind.
We weten zeker dat Louis XV op 64-jarige leeftijd geen pokken kon hebben opgelopen, omdat hij het als kind
had opgelopen en pokken levenslange immuniteit geven.
Louis XV keek naar zichzelf toen hij 64 was en zei: "Als ik niet wist dat ik als kind
pokken had gehad, zou ik zeggen dat ik pokken had.
Hij overleefde het niet. Het kunnen alleen door vaccinatie veroorzaakte pokken zijn geweest.
Max III Joseph wordt ervan beschuldigd dat hij zijn bevolking alleen heeft bevolen om inentingen
te ondergaan, maar zelf altijd heeft geweigerd.
Men kan betwijfelen of sterven aan pokken op 50-jarige leeftijd uit volle gezondheid is.
En er zijn er nog veel meer.
Twee Habsburgse keizers in Wenen stierven ook aan de pokken.
En er zijn een paar dingen die ons aan het denken moeten zetten.
De edelen die stierven waren mensen die erg rijk waren.
Maar pokken was eigenlijk een ziekte van de sloppenwijken, van de armen.
Hoe kan dat?
En het was altijd een kinderziekte.
Waarom kunnen mensen op hoge leeftijd pokken krijgen als ze kerngezond zijn?
Bijna geen enkele dokter had in die tijd ooit pokken bij volwassenen gezien.
En nog belangrijker, iedereen weet dat pokken zeer besmettelijk zijn.
Maar waar de heersers en de andere edelen stierven, waren er geen zieke mensen meer en
stierven er geen mensen meer aan de pokken.
Ze waren niet besmettelijk en besmetten duidelijk geen andere mensen.
Maar ze hebben nog iets gemeen.
Alle heersers hadden de kerk als hun vijand.
Ze wilden de kerk haar belastingvrijstelling ontnemen.
Wat niet gebeurde na haar dood.
En ik heb nog een getuige van deze gebeurtenissen.
Dit is een monnik, Abraham A. Santa Clara, die in die tijd leefde.
Zijn echte naam was Johann Ulrich Megerle.
En hij zei toen al dat het voorrecht van de Medi Corum-heren is om ongestraft te doden.
James Bond was dus niet de eerste persoon in de geschiedenis van de mensheid die een vrijbrief kreeg om te doden, het
werd in feite geïntroduceerd in de 13e eeuw met de oprichting van het medische beroep, zoals Mr Megerle zegt.
Voor iedereen die denkt dat dit allemaal overdreven is, omdat inenten niet zo slecht kan zijn, heb ik een zin meegenomen
uit het boek over vaccinatiegeschiedenis van Hervé Bovin.
Dit is een emeritus hoogleraar in Leuven.
En hij is een fervent voorstander van vaccinatie.
Ook verbonden aan het Pasteur Instituut.
En hij schrijft in zijn boek uit 2011 dat inenting, zoals die in Europa werd toegepast tussen 1721 en de
introductie van de Sutton-methode, waar we het zo meteen over zullen hebben, erg gevaarlijk was.
Het was ongetwijfeld op de grens van wat kon worden getolereerd.
Hij zegt dus indirect ook heel duidelijk dat deze inentingen ook een potentieel moordwapen waren.
En dit alles was niet nodig geweest als we naar deze meneer hadden geluisterd.
Daniel Sutton, geen academische arts, maar een ambachtelijk chirurg. Hij kwam uit een familie van chirurgen.
Hij voerde inentingen uit vanaf 1750, maar met een nieuwe techniek.
En er veel geld mee verdiend, trouwens.
Een inenting kostte £10 voor gewone mensen en £25 voor de rijken.
Hij verdiende 500 tot 1000 per dag.
In die tijd kostte een vrijstaand huis 500 pond. Dat betekent dat hij op die manier
meerdere vrijstaande huizen op één dag verdiende.
Toch verdient hij lof omdat hij aan het eind van zijn leven zei: "Ik heb geen patiënt verloren.
Ten eerste zag hij af van verdere toxische maatregelen. Dit wordt vaak vergeten in het vaccinatieverhaal, net zoals bijvoorbeeld
de hulpstoffen in de vaccins vaak worden weggelaten.
Want toen, toen je gevaccineerd werd, kreeg je in de officiële geneeskunde ook adala's,
antimoon, kwik en andere lekkere giftige dingen.
Hij deed niets van dat alles.
Hij deed alleen deze inenting en zei verder niets, behalve frisse lucht.
Maar hij deed vooral één ding. En als mensen naar de heer Sutton hadden geluisterd, zou de ramp
met de Covid-vaccinatie niet hebben plaatsgevonden.
Hij voerde een basisexperiment uit.
Hij heeft een keer gewoon de pus in de huid gekrabd zonder dat er bloed vloeide.
Hij ontleedde de huid één keer, injecteerde de pus in het onderhuidse vetweefsel en injecteerde de
pus vervolgens in de spieren en keek wat er gebeurde.
En hij ontdekte dat de doelgebeurtenis vaccinatiepuisten op de huid waren, d.w.z. een onschadelijke pokkenziekte,
bij wijze van spreken, die optreedt na deze inenting.
Dit gebeurde alleen toen hij de inoculatie in de huid uitvoerde, niet in het onderhuidse vetweefsel en niet in de spieren.
Waarom?
Het is eigenlijk duidelijk.
Omdat ons immuunsysteem intracutaan werkt.
Alles wat we er dieper in stoppen is een ramp.
Helaas heeft de geneeskunde zich dit niet gerealiseerd sinds de tijd van de heer Sutton, 250 jaar geleden.
Helaas werd zijn boek "The Inoculator" pas gepubliceerd in 1796, toen Jenners vaccinatie al in de startblokken stond.
Maar wat Sutton ons heeft geleerd is dat ons immuunsysteem alleen werkt via de huid en
slijmvliezen, als je het iets wilt leren met vaccinaties.
Dit is een evolutionaire regeling. Maar niet als je iets dieper in het weefsel injecteert.
Alleen de huid, neus, keel, longen en het spijsverteringskanaal kunnen een effect hebben op het geheugen van het immuunsysteem.
Al het andere is lichamelijk letsel met de mogelijkheid om schade te veroorzaken.
Dat zou de doorbraak van Sutton zijn geweest.
Maar Mr Jenner kwam.
En de heer Jenner was van mening, niet als eerste, maar ook andere artsen vóór hem, dat de onschadelijke koepokken,
waardoor de melkers geen littekens van de pokken zouden hebben,
maar een mooie witte huid hebben behouden, kunnen dienen als een goede vervanging voor
menselijke pokkenpaarden als ze ermee worden ingeënt.
De melkers bleven eigenlijk alleen maar gezond en hadden een mooie huid omdat ze verse, ongepasteuriseerde
koemelk hadden. Het had niets te maken met koepokken.
Waarom? Omdat ze extreem zeldzaam waren.
Jenner zelf heeft nooit bewijs geleverd voor de effectiviteit van zijn vaccinatie en
hij heeft onethische experimenten uitgevoerd.
Dus, bijvoorbeeld, hij immuniseerde zijn tuinmanszoon met dit koepokkenvaccin en stelde het kind
bloot aan pokken om te zien of er iets zou gebeuren.
En hij aarzelde niet om zijn zoon te vaccineren. Dat lees je meestal ook niet.
Zijn zoon was geestelijk gehandicapt na deze vaccinatie en stierf op 21-jarige leeftijd.
Dit is de vaccinatieheld Jenner.
En een paar jaar geleden werden ook oude buisjes onderzocht die de heer Jenner destijds had opgestuurd.
Er zaten helemaal geen pokken in.
Er zaten paardenpokken in, of misschien gewoon iets opgedroogds, iets dat de hele wereld over was
gestuurd, wat zeker niet van enig nut kon zijn.
En de weinige statistieken die beschikbaar zijn in Engeland na de tijd van Jenners introductie laten je
hier aan de linkerkant de pokkensterfte in Engeland zien.
Vaccinatie was al verplicht sinds 1853.
14.000, 20.000 en dan een epidemie met 44.000 doden door pokken.
Mensen realiseerden zich toen langzaam dat de vaccinatie eigenlijk zou leiden tot de dood van de pokken.
En toen was er een stad die het experiment als het ware uitvoerde. Je kunt het hier zien. Dit is de stad Leicester.
Ik ga nog een keer terug.
De stad Leicester, die eenvoudigweg van het stadsbestuur te horen heeft gekregen dat verplichte vaccinatie
binnen de stadsgrenzen niet langer zal worden toegepast.
Vaccinatie is niet langer verplicht.
En de stad Leicester heeft dus het laagste aantal pokkengevallen en het laagste aantal pokkendoden vergeleken met
de andere steden waar verplichte vaccinatie is toegepast.
En dit bleek ook uit het verdere verloop van de gebeurtenissen aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw.
Hier kun je zien hoeveel gevallen van pokken er zijn overleden en hoeveel er zijn overleden als gevolg van pokkenvaccinatie.
De curven laten in wezen dezelfde hoge waarden zien.
Dit betekent dat zelfs fervente voorstanders van vaccinatie niet kunnen spreken van een verlaging van het sterftecijfer.
Maar er waren niet alleen doden, maar ook ernstige handicaps.
De meningitis trad op bij wijzigingen van de pokkenvaccinatie.
En in 1924 stelde een patholoog in Praag tijdens een autopsie voor het eerst een duidelijk verband vast.
Je kunt zien hoe lang dat duurt. Dus 125 jaar. 25 jaar na de introductie van vaccinatie.
De eerste keer werd ontdekt dat het hele ding hersenvliesontsteking veroorzaakte.
Hoewel dit natuurlijk al eerder is gebeurd.
En toen duurde het nog een mensenleven, namelijk een generatie, 30 jaar, voordat schade
door vaccinatie werd erkend in Karlsruhe in 1953.
Tot dan toe was er officieel geen vaccinatieschade, hoewel mensen al 250 jaar gevaccineerd werden.
En in de FRG waren er weliswaar geen pokkengevallen meer, maar van 1949 tot 1979 waren er 7 bevestigde pokkengevallen, 360
vaccinatiedoden die door het RKI of het Paul Ehrlich Instituut werden erkend en minstens 984 blijvende verwondingen.
En daarom moesten de pokken in 1979 uitgeroeid worden verklaard, omdat dat de enige manier was
om de pokkenvaccinatie van het toneel te krijgen.
Anders had de pokkenvaccinatie moeten worden voortgezet.
Maar dat werkte niet.
En ik wil graag afsluiten met een citaat van een Amerikaanse arts, een voorstander van vaccinatie die medisch
directeur preventieve geneeskunde was in het Amerikaanse leger.
In 1940, na bijna 250 jaar vaccinatiegeschiedenis, zei hij dat de hele kwestie van immunisatie, zowel actief als
passief, zich nog steeds in het experimentele stadium bevond.
En dat is wat we nu weer hebben ervaren, de experimentele fase waarin het geheel zich bevindt.
En als dit na die tijd het geval is, dan kun je alleen maar zeggen waarom vaccinaties überhaupt nog een probleem kunnen zijn.