W podręcznikach szkolnych można przeczytać, jak najpierw ospa, a następnie jedna choroba po drugiej zostały
pokonane dzięki bezpiecznym i skutecznym szczepieniom.
Ale czy to naprawdę prawda?
Wykładowca uniwersytecki dr Gerd Reuther, radiolog i historyk medycyny, rzuca światło na tę kwestię.
Dr Reuther od dawna znany jest ze swojej krytyki medycyny zdominowanej przez farmaceutyki i wyraził to w
swoim bestsellerze Spiegla "Der betrogene Patient".
W swoim wykładzie dr Gerd Reuter wykorzystuje przykład szczepień przeciwko ospie prawdziwej i źródła
medyczno-historyczne, aby pokazać konsekwencje obowiązkowych szczepień przeciwko ospie prawdziwej dla populacji.
Według dr Reuthera ospa była nieszkodliwą chorobą, ale szczepienia przeciwko ospie doprowadziły do dziesiątek tysięcy zgonów.
Wraz ze szczepieniami nastąpiła śmierć ospy prawdziwej.
Według dr Reuthera, 300 lat historii szczepień można porównać do jednego przestępstwa przeciwko zdrowiu.
Posłuchaj, co dr Reuter ma do powiedzenia na temat szczepień, a w szczególności szczepień przeciwko ospie prawdziwej.
Wykład odbył się w ramach sympozjum MWGFD na temat "Zezwolenie na szczepienie, zalecenie szczepienia,
szczepienie obowiązkowe - czy dane są wystarczające?".
Dr Ronald Weikl: Miłej zabawy. Proszę, dołącz do mnie teraz, aby wysłuchać niezwykle zabawnej prezentacji
naszego szanownego kolegi dr Gerda Reuthera zatytułowanej "Szczepienia - historia sukcesu?".
Dr Gerd Reuther: Tak, drogi René, dziękuję bardzo, drodzy goście.
Szczepienia przeciwko Covid-19, które nie były szczepieniami, nie były pierwszym przestępstwem zdrowotnym w medycynie.
W rzeczywistości 300 lat historii szczepień to jedno przestępstwo zdrowotne, ale ze względu na
ograniczenia czasowe omówię tylko jedną szczepionkę.
Jest to jednak 200 lat historii szczepień, a mianowicie pierwsze 200 lat dotyczyło szczepień przeciwko ospie prawdziwej.
Szczepienie przeciwko ospie prawdziwej zostało już przeprowadzone w dokładnie taki sam sposób, jak w przypadku Covid-19.
Chodziło o przymus, o kary, o duże pieniądze, w niektórych przypadkach nawet większe niż obecnie.
Chodziło o zrobienie czegoś, na co nie było dowodów.
A szkody zostały zatuszowane.
Niektórzy mogą powiedzieć, czy można porównać ospę i Covid?
Covid, to była tylko grypa.
Ale ospa była straszną chorobą.
Przyniosłem ci to jedno zdjęcie, które będziesz oglądać wielokrotnie.
Co ciekawe, zawsze widzisz te same zdjęcia ospy w Internecie i książkach.
W erze fotografii i filmu nie było tak wielu chorych na ospę, by można było ciągle sprowadzać nowych.
Jednak w XIX wieku pewien rysownik odważył się pokazać, że ospa wcale nie jest tak straszną chorobą i nie jest gorsza od Covid.
Ale po prostu źle wyglądają.
Więc pozwolił sobie tutaj, jako rodzaj marketingowego knebla dla profesjonalistów medycznych, którzy
jeżdżą tu na wole i ośle oraz jako rodzaj zachęty do
Szczepienie nimfy pokrytej ospą, aby przestraszyć ludzi.
Możesz zobaczyć, co robią dzieci po prawej stronie.
Dzieci uciekają.
Ale potrzebujesz tego scenariusza strachu, jak trupy, które leżałyby na każdym rogu ulicy z Covid.
W ten sposób pokazano tutaj tę nimfę w pończochach.
A strach zawsze był w centrum tego biznesu.
Nie było to jednak uzasadnione również w przypadku ospy.
Dlaczego? Wiadomo, że ospa istnieje od co najmniej tysiąca lat, a prawdopodobnie od wielu tysięcy lat.
były również obecne na Zachodzie, ale jako nieszkodliwa choroba wieku dziecięcego, o której nawet nie mówiono.
A oto kilka statystyk z Anglii.
I widzisz, wszystko zaczyna się o 16:30.
Udokumentowano tam pierwszy przypadek osoby dorosłej, który prawdopodobnie odpowiadał ospie prawdziwej.
Do tego czasu istnieją co najwyżej wątpliwe ciekawostki, że dorosły mógłby zarazić się ospą.
Zaczęło się to dopiero w drugiej połowie XVII wieku.
W szczególności katastrofa ospy miała miejsce w XVIII wieku, kiedy szczepionki były już dostępne.
Ponieważ wcześniej, jeśli spojrzeć tutaj ponownie, w Londynie nie było stu zgonów rocznie z powodu ospy.
Wielu z nich żyło w bardzo złych warunkach społecznych.
Dopiero w XVIII wieku odnotowano setki tysięcy śmiertelnych przypadków ospy.
I pomyślmy tylko o Covid.
Ludzie nie umierali w 2020 roku, ale dopiero po rozpoczęciu szczepień.
I to może być pierwsza wskazówka.
Czy może to mieć coś wspólnego z innymi wydarzeniami społecznymi?
Tak, ospa stała się katastrofą dla Europy dopiero wtedy, gdy po wojnie trzydziestoletniej zapanowała kontrreformacja.
Nadal jest napisane w wielu książkach i jest pilnie kopiowane raz po raz, że zaszczepianie pacjentów
z ospą ropą ma starą tradycję w medycynie ludowej.
Chińczycy, Hindusi, Afrykanie już to zrobili i dlatego szczepienia są najbardziej naturalną rzeczą na świecie.
Jeśli spojrzeć na fakty, nie jest to prawdą.
Nie ma żadnych dokumentów sprzed 1700 roku, w których ktokolwiek wydrapałby ropę innej osobie.
Szczepienia zostały po raz pierwszy udokumentowane około 1700 roku przez dwóch greckich wróżbitów w Konstantynopolu.
Wkrótce potem doszło tam również do epidemii ospy.
W 1713 r. grecki lekarz po raz pierwszy doniósł o takich szczepieniach.
Ale nie stara tradycja medycyny ludowej.
W historii ospy prawdziwym mitem jest również twierdzenie, że to właśnie ta kobieta, Lady Wortley Montagu,
wprowadziła dobroczynną szczepionkę przeciwko ospie.
Widziała to w Konstantynopolu, a następnie działała jako lobbystka szczepionek w Europie Zachodniej od 1721 roku.
I zasadniczo rozprzestrzenił się na klasę wyższą.
Ale nawet w tamtych czasach zdrowi ludzie umierali w wyniku tych szczepień.
Zwłaszcza w wiodących kręgach społecznych.
Nawet wśród tych, którzy popierają szczepienia, odsetek zgonów wynosi co najmniej 2%.
Nie wiemy, jak wysoka była naprawdę.
Ale tak naprawdę można pominąć panią Wortley Montagu w tej historii, tak naprawdę nie odegrała ona żadnej roli.
Ponieważ dziesięć lat po jej pracy jako lobbystki na rzecz szczepionek, w Anglii zaszczepiono nie więcej niż 1000 osób.
Ważniejszy był niejaki Abbe Conti, o którym z opowieści nie dowiadujemy się prawie niczego.
Jezuita, który prowadził kampanię na rzecz tych szczepień.
A powodem, dla którego szczepienia i tak się przyjęły, były duże pieniądze.
Oto przykład.
Angielski lekarz został wezwany do rosyjskiej carycy Katarzyny Wielkiej, aby zaszczepić ją i dzieci.
Za tę, powiedzmy, pięciominutową czynność otrzymywał wynagrodzenie w wysokości 10 000 funtów. W
dzisiejszych czasach jest to równowartość około miliona euro.
Dożywotnia emerytura w wysokości 500 funtów rocznie i tytuł barona.
On i jego potomkowie byli ustawieni na całe życie.
Szczepionych Porsche w garażach jest dziś stosunkowo niewiele.
W 1721 r. te niejasne szczepienia jeźdźców ospy na
wpadł do stawu.
Rzekomo przypadki ospy zostały wprowadzone do USA przez statek.
Duchowny i lekarz nalegali wówczas, aby chronić populację za pomocą szczepień.
Ta ocena, której dokonali w tamtym czasie, jest również uważana za pierwszą statystykę medyczną.
Śmiertelność z powodu ospy wynosząca 15% zostałaby zmniejszona do 2,5%. Sukces.
Ale nie zdajesz sobie sprawy, że nie było to właściwe studium pana Cottona Mathera, fanatycznego purytanina.
Grupy nie były w ogóle porównywalne. Nie było randomizowanej dystrybucji.
Ci, którzy zostali zaszczepieni i ci, którzy nie zostali zaszczepieni, byli oczywiście bardzo różnymi grupami.
Sukces musiał być również ograniczony, ponieważ pan Cotton Mather musiał pozwolić swojej żonie zaprzeczać mu we własnym
domu przez 14 dni podczas tej kampanii szczepień, ponieważ w przeciwnym razie prawdopodobnie by go zlinczowali.
Musiało więc dojść do poważnych incydentów zdrowotnych i zgonów.
Nawiasem mówiąc, pan Cotton Mather również przeprowadzał tam procesy czarownic.
Tak, a sukcesy w Europie również nie wyglądały dobrze.
Oto statystyki z Kopenhagi dotyczące rocznej śmiertelności z powodu ospy.
A tutaj można zobaczyć, gdzie szpital szczepień był otwierany i zamykany ponownie.
Z danych liczbowych nie wynika, by cokolwiek się zmieniło.
Sukcesy należą więc do przeszłości.
A jeśli nie wydarzyło się to w Kopenhadze i innych miejscach, to prawdopodobnie nie mogło też wydarzyć się w Bostonie.
Wiele książek na temat historii medycyny nie wspomina również o tym, że w 1729 roku, osiem lat po tym, jak
Lady Wadley Montagu rozpropagowała całą sprawę, brytyjski parlament zakazał już szczepień.
Dopiero po 1743 r. przeprowadzono je ponownie.
Osobisty lekarz Marii Teresy w Wiedniu stwierdził wówczas bardzo mądrze, że arystokraci i bogacze zwykle umierają na ospę.
Nieleczona kolonia przeżywa bez leczenia.
Pokazuje to również, że ospa nie była naprawdę poważną chorobą.
Stały się one poważną chorobą dopiero w postaci szczepionki przeciwko ospie.
I to wpłynęło na historię.
Nie ospa, ale ospa wywołana szczepionką.
Pokażę tutaj dwie znaczące śmierci.
Ludwik XV po lewej, ostatni bawarski Wittelsbach po prawej.
Jego linia została wygaszona przez rzekomą śmierć Maksymiliana III Józefa.
Obaj rzekomo zmarli na ospę, jeden w wieku 64 lat, a drugi w wieku 50 lat.
Obu łączyło to, że byli uwielbianymi władcami.
Ludziom dobrze się powodziło pod ich rządami.
Wiemy na pewno, że Ludwik XV nie mógł zachorować na ospę w wieku 64 lat, ponieważ zaraził się nią
jako dziecko, a ospa daje odporność na całe życie.
Ludwik XV spojrzał na siebie w wieku 64 lat i powiedział: gdybym nie wiedział, że miałem
ospę jako dziecko, powiedziałbym, że miałem ospę.
Nie przeżył. Mogła to być tylko ospa wywołana szczepionką.
Max III Joseph został oskarżony o to, że tylko nakazał swojej ludności poddanie się szczepieniom, ale sam zawsze odmawiał.
Można wątpić, że umierając na ospę w wieku 50 lat z pełnego zdrowia.
A jest ich znacznie więcej.
Dwóch habsburskich cesarzy w Wiedniu również zmarło na ospę.
Jest kilka rzeczy, które powinny dać nam do myślenia.
Szlachta, która zginęła, była bardzo zamożna.
Ale ospa była tak naprawdę chorobą slumsów, biedoty.
Jak to możliwe?
I zawsze była to choroba wieku dziecięcego.
Dlaczego osoby w zaawansowanym wieku mogą zarazić się ospą od osób w pełni zdrowych?
W tym czasie prawie żaden lekarz nie widział ospy u dorosłych.
Co ważniejsze, wszyscy wiedzą, że ospa jest niezwykle zaraźliwa.
Ale tam, gdzie umierali władcy i inni szlachcice, nie było już więcej chorych i zgonów z powodu ospy.
Nie były zaraźliwe i oczywiście nie zarażały innych ludzi.
Jest jednak jeszcze jedna rzecz, która je łączy.
Wszyscy władcy mieli kościół za wroga.
Chcieli odebrać kościołowi zwolnienie podatkowe.
Co nie nastąpiło po jej śmierci.
Mam jeszcze jednego świadka tych wydarzeń.
Jest to mnich Abraham A. Santa Clara, który żył w tym czasie.
Naprawdę nazywał się Johann Ulrich Megerle.
I już wtedy powiedział, że przywilejem lordów Medi Corum jest bezkarne zabijanie.
Tak więc James Bond nie był pierwszą osobą w historii ludzkości, która otrzymała licencję na zabijanie -
została ona wprowadzona w XIII wieku wraz z powstaniem zawodu lekarza, jak mówi pan Megerle.
Dla każdego, kto myśli, że to wszystko jest przesadą, ponieważ szczepienia nie mogą być aż tak złe, przyniosłem
zdanie z książki o historii szczepień autorstwa Hervé Bovina.
Jest to emerytowany profesor w Leuven.
Jest gorącym zwolennikiem szczepień.
Związany również z Instytutem Pasteura.
W swojej książce z 2011 roku pisze on, że szczepienia, tak jak były praktykowane w Europie między 1721
rokiem a wprowadzeniem metody Suttona, o której powiemy za chwilę, były bardzo niebezpieczne.
Bez wątpienia była to granica tego, co można było tolerować.
Pośrednio mówi więc wyraźnie, że te szczepienia były również potencjalnym narzędziem zbrodni.
I nic z tego nie byłoby konieczne, gdybyśmy posłuchali tego dżentelmena.
Daniel Sutton nie był lekarzem akademickim, lecz chirurgiem-rzemieślnikiem. Pochodził z rodziny chirurgów.
Przeprowadzał szczepienia od 1750 roku, ale przy użyciu nowej techniki.
I przy okazji zarobił na tym sporo pieniędzy.
Szczepienie kosztowało 10 funtów dla zwykłych ludzi i 25 funtów dla bogatych.
Zarabiał od 500 do 1000 dziennie.
W tamtych czasach dom wolnostojący kosztował 500 funtów. Oznacza to, że zarobił w ten
sposób kilka domów jednorodzinnych jednego dnia.
Niemniej jednak zasługuje na uznanie, ponieważ pod koniec swojego życia powiedział: Nie straciłem pacjenta.
Po pierwsze, powstrzymał się od stosowania jakichkolwiek dalszych środków toksycznych. Często zapomina się o tym
w historii szczepień, podobnie jak na przykład często pomija się adiuwanty w szczepionkach.
Ponieważ w tamtych czasach, kiedy byłeś szczepiony, w oficjalnej medycynie dostawałeś również
adalas, antymon, rtęć i inne smaczne trujące rzeczy.
Nic takiego nie zrobił.
Zrobił tylko to szczepienie i nie powiedział nic więcej poza świeżym powietrzem.
Ale zrobił przede wszystkim jedną rzecz. Gdyby ludzie posłuchali pana Suttona, nie doszłoby do
katastrofy związanej ze szczepieniami przeciwko Covid-19.
Przeprowadził on podstawowy eksperyment.
Kiedyś po prostu rozdrapał ropę na skórze, bez wypływu krwi.
Raz rozciął skórę, wstrzyknął ropę do podskórnej tkanki tłuszczowej, a następnie
wstrzyknął ropę do mięśni i zobaczył, co się stało.
I odkrył, że zdarzeniem docelowym były krosty poszczepienne na skórze, tj. nieszkodliwa choroba ospy,
że tak powiem, występująca po tym zaszczepieniu.
Wystąpiło to tylko wtedy, gdy dokonał inokulacji w skórę, a nie w podskórną tkankę tłuszczową, a nie w mięśnie.
Dlaczego?
To właściwie jasne.
Ponieważ nasz układ odpornościowy działa wewnątrzustrojowo.
Wszystko, co wkładamy głębiej, jest katastrofą.
Niestety, medycyna nie zdawała sobie z tego sprawy od czasów pana Suttona, 250 lat temu.
Niestety, jego książka "The Inoculator" została opublikowana dopiero w 1796 roku, kiedy
szczepionka Jennera była już w blokach startowych.
Ale Sutton nauczyła nas, że nasz układ odpornościowy działa tylko przez skórę i błony śluzowe, jeśli
chcesz go czegokolwiek nauczyć za pomocą szczepień.
Jest to rozwiązanie ewolucyjne. Ale nie, jeśli wstrzykniesz coś głębiej w tkankę.
Tylko skóra, nos, gardło, płuca i przewód pokarmowy mogą mieć wpływ na pamięć układu odpornościowego.
Wszystko inne to obrażenia ciała, które mogą spowodować szkodę.
To byłby przełomowy moment dla Suttona.
Ale pan Jenner przyszedł.
Pan Jenner był zdania, nie jako pierwszy, ale także inni lekarze przed nim, że nieszkodliwa ospa krowia, która
doprowadziłaby do tego, że mleczarze nie mieliby blizn po ospie,
ale zachowały piękną białą skórę, mogą służyć jako dobry substytut ludzkich koni ospy, jeśli zostaną nimi zaszczepione.
Mleczarze pozostawali zdrowi i mieli piękną skórę tylko dlatego, że pili świeże, niepasteryzowane
mleko krowie. Nie miało to nic wspólnego z ospą krowią.
Dlaczego? Ponieważ były niezwykle rzadkie.
Sam Jenner nigdy nie przedstawił dowodów na skuteczność swoich szczepionek i przeprowadzał nieetyczne eksperymenty.
Na przykład uodpornił syna ogrodnika szczepionką przeciwko ospie wietrznej i wystawił
dziecko na ospę, aby sprawdzić, czy coś się stanie.
I nie zawahał się zaszczepić swojego syna. Tego też zwykle się nie czyta.
Jego syn był upośledzony umysłowo po tym szczepieniu i zmarł w wieku 21 lat.
To jest bohater szczepień Jennera.
Kilka lat temu zbadano również stare probówki wysłane wówczas przez pana Jennera.
W ogóle nie było w nim ospy krowiej.
Była tam końska ospa, a może po prostu coś wyschniętego, coś, co zostało rozesłane po całym
świecie, co z pewnością nie mogło być przydatne.
Nieliczne statystyki dostępne w Anglii po wprowadzeniu przez Jennera pokazują po lewej
stronie liczbę zgonów z powodu ospy w Anglii.
Szczepienia były obowiązkowe już od 1853 roku.
14 000, 20 000, a następnie epidemia z 44 000 zgonów z powodu ospy.
Ludzie powoli zdali sobie sprawę, że szczepionka faktycznie doprowadzi do śmierci ospy.
A potem było miasto, które przeprowadziło eksperyment, że tak powiem. Można to zobaczyć tutaj. To jest miasto Leicester.
Wrócę tam ponownie.
Miasto Leicester, które po prostu oświadczyło od rady miasta, że obowiązkowe szczepienia
nie będą już praktykowane w granicach miasta.
Szczepienia nie są już obowiązkowe.
Miasto Leicester ma zatem najniższą liczbę przypadków ospy i najniższą liczbę zgonów z powodu ospy w porównaniu z
innymi miastami, w których stosowano obowiązkowe szczepienia.
Pokazał to również dalszy bieg wydarzeń pod koniec XIX i na początku XX wieku.
Tutaj można zobaczyć liczbę przypadków ospy, które zmarły i tych, które zmarły w wyniku szczepienia przeciwko ospie.
Krzywe zasadniczo pokazują te same wysokie wartości.
Oznacza to, że nawet zagorzali zwolennicy szczepień nie mogą mówić o zmniejszeniu śmiertelności.
Były jednak nie tylko ofiary śmiertelne, ale także osoby niepełnosprawne.
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych wystąpiło po modyfikacji szczepionki przeciwko ospie wietrznej.
W 1924 r. patolog w Pradze po raz pierwszy ustalił wyraźne powiązanie podczas sekcji zwłok.
Można zobaczyć, jak długo to trwa. A więc 125 lat. 25 lat po wprowadzeniu szczepień.
Za pierwszym razem odkryto, że całość powodowała zapalenie opon mózgowych.
Choć oczywiście zdarzało się to już wcześniej.
I zajęło to kolejne ludzkie życie, a mianowicie pokolenie, 30 lat, aby w 1953 r. w Karlsruhe uznano szkodliwość szczepionek.
Do tego czasu oficjalnie nie odnotowano żadnych szkód spowodowanych przez szczepionki,
mimo że ludzie byli szczepieni przez 250 lat.
A w RFN, choć nie było już przypadków ospy, w latach 1949-1979 odnotowano 7 potwierdzonych przypadków ospy, 360
zgonów poszczepiennych potwierdzonych przez RKI lub Instytut Paula Ehrlicha i co najmniej 984 trwałe obrażenia.
I właśnie dlatego ospa musiała zostać uznana za wyeliminowaną w 1979 r., ponieważ był to jedyny sposób
na usunięcie szczepionki przeciwko ospie ze sceny.
W przeciwnym razie szczepienia przeciwko ospie musiałyby być kontynuowane.
Ale to nie zadziałało.
Na zakończenie chciałbym zacytować amerykańskiego lekarza, zwolennika szczepień, który był
dyrektorem medycznym ds. medycyny prewencyjnej w armii USA.
W 1940 roku, po prawie 250 latach historii szczepień, powiedział, że cała kwestia immunizacji, zarówno czynnej,
jak i biernej, jest nadal na etapie eksperymentalnym.
I to jest to, czego doświadczyliśmy teraz ponownie, etap eksperymentalny, w którym znajduje się cała sprawa.
A jeśli tak jest po tym czasie, to można tylko powiedzieć, dlaczego szczepienia mogą być w ogóle problemem.