Librat shkollorë na tregojnë se si fruthi i vogël u mund për herë të parë, e më pas një sëmundje pas
tjetrës, falë vaksinimeve të sigurta dhe efektive.
Por a është kjo me të vërtetë e vërtetë?
Këtë pyetje e shqyrton lektori universitar Dr. Gerd Reuther, radiolog dhe historian mjekësor.
Dr Reuther prej kohësh njihet për kritikën e tij ndaj mjekësisë së dominuar nga industria farmaceutike dhe e ka
shprehur këtë edhe në bestseller-in e tij në Spiegel "Der betrogene Patient" (Pacienti i mashtruar).
Në ligjëratën e tij, Dr Gerd Reuter përdor shembullin e vaksinimit kundër variolës dhe burimet e
historisë mjekësore për të treguar pasojat që pati vaksinimi i detyrueshëm kundër variolës mbi popullsinë.
Sipas Dr. Reuther, variola ishte një sëmundje e padëmshme, por vaksinimi kundër saj shkaktoi dhjetëra mijëra vdekje.
Me vaksinimin erdhi, për të thënë kështu, vdekja nga smalaxhia.
Sipas Dr Reuther, 300 vjet histori e vaksinimit mund të barazohen me një krim të vetëm kundër shëndetit.
Dëgjoni vetë se çfarë ka për të thënë Dr. Reuter për vaksinimet dhe, në veçanti, për vaksinimin kundër variolës.
Ligjërata u mbajt si pjesë e simpoziumit të MWGFD mbi temën "Miratimi i vaksinave, rekomandimet për vaksinim,
vaksinimi i detyrueshëm – a janë të mjaftueshme të dhënat?"
Dr Ronald Weikl: Ju lutem, shijoni. Bashkohuni tani me mua për atë që padyshim do të jetë një prezantim
jashtëzakonisht argëtues nga kolegu ynë i nderuar, Dr Gerd Reuther, me titullin 'Vaksinimet – një histori suksesi?'
Dr Gerd Reuther: Po, i dashur René, faleminderit shumë, të dashur mysafirë.
Vaksinimet Covid-19, të cilat nuk ishin vaksina, nuk ishin krimi i parë shëndetësor në mjekësi.
Në të vërtetë, 300 vitet e historisë së vaksinimit janë një krim i madh shëndetësor, por për shkak të
kufizimeve të kohës, do të flas vetëm për një vaksinë.
Megjithatë, kjo është 200 vjet histori e vaksinimit, pasi 200 vitet e para ishin të
përkushtuara vetëm vaksinimit kundër variolës.
Dhe ky program i vaksinimit kundër variolës u zhvillua në të njëjtën mënyrë pikërisht si programi aktual i Covid-19.
Ishte për presion, për ndëshkime, për një shumë të madhe parash, në disa raste edhe më shumë para se sot.
Dhe bëhej fjalë për të bërë diçka që nuk kishte asnjë provë.
Dhe dëmi është mbuluar.
Disa mund të thonë, a mund të krahasohen me të vërtetë fruthi i lopëve dhe Covid-i?
Kovid, ishte vetëm një grip.
Por variola ishte një sëmundje me të vërtetë të tmerrshme.
Kam sjellë me vete këtë një fotografi për ty, të cilën do ta shohësh përsëri e përsëri.
Është interesante që gjithmonë sheh të njëjtat imazhe të smigës në internet dhe në libra.
Nuk kishte kaq shumë pacientë me smollë në epokën e fotografisë dhe filmit, sa të mund të sillje vazhdimisht të rinj.
Por që në shekullin e 19-të, një karikaturist guxoi të tregonte se variola nuk ishte në të vërtetë një sëmundje
kaq e tmerrshme dhe jo domosdoshmërisht më e keqe se Covid.
Thjesht duken tmerrshëm.
Kështu ai mori lirinë këtu, si një truk marketingu, për të thënë kështu, për profesionistët mjekësorë që udhëtojnë me demë
e me gomar këtu, dhe si një nxitje, për të thënë kështu, për
Vaksinimet bartin me vete një nimfë të mbuluar me fruthin e vogël, e destinuar për t'i frikësuar njerëzit.
Dhe mund të shihni çfarë po bëjnë fëmijët në anën e djathtë.
Fëmijët ikin.
Por ju duhet ky skenar i frikës, si trupat që do të ishin shtrirë në çdo cep rrugësh me Covid.
Kështu që ata treguan këtu këtë nimfë me gunga.
Dhe frika gjithmonë ka qenë një pjesë qendrore e biznesit.
Por as për smarjen e madhe nuk ishte e justifikuar.
Pse? Dihet që smëraliu ekziston të paktën një mijë vjet, ndoshta për mijëra vjet.
ishin gjithashtu të pranishme në Perëndim, por si një sëmundje e pafajshme fëmijërie që as nuk diskutohej.
Dhe këtu kam sjellë disa statistika nga Anglia.
Dhe siç mund ta shihni, fillon rreth orës 16:30.
Kjo është rasti i parë i dokumentuar i një të rrituri që me gjasë ka pasur smollë.
Derisa atëherë, ekzistojnë vetëm kuriozitete të dyshimta se një i rritur mund të ketë kontraktuar smalëpëxën.
Kjo filloi vetëm në gjysmën e dytë të shekullit të 17-të.
Dhe mbi të gjitha, katastrofa e smigallës ndodhi në shekullin e 18-të, kur vaksinat tashmë ishin në dispozicion.
Sepse përpara kësaj, nëse e shikon përsëri, çdo vit në Londër kishte më pak se njëqind vdekje nga smalaxhia.
Shumë kanë jetuar në kushte sociale shumë të varfra.
Dhe nuk ishte deri në shekullin e 18-të që kishte qindra mijëra raste vdekjeprurëse të smollës.
Dhe të mendojmë pak për Covidin.
Njerëzit nuk vdiqën në vitin 2020, por vetëm pasi të kishin filluar vaksinimet.
Dhe këtu, ndoshta, është një tregues i parë.
A mund të ketë kjo diçka të bëjë me zhvillime të tjera sociale?
Po, variçela u bë një katastrofë për Evropën vetëm kur Kontra-Reformacioni mori hov pas Luftës së Tridhjetë Vjetëve.
Shumë libra ende e deklarojnë, dhe kjo kopjohet me përpikëri, se inokulimet me qelb nga pacientët me
variçelë janë një traditë e vjetër popullore mjekësore.
Kinezët, indianët dhe afrikanët e kanë bërë tashmë këtë, prandaj vaksinimi është gjëja më natyrale në botë.
Nëse shikon faktet, kjo nuk është aspak e vërtetë.
Nuk ka dokumente para vitit 1700 që tregojnë se dikush ka prerë ndonjëherë pus në lëkurën e një personi tjetër.
Inokulimet u dokumentuan për herë të parë rreth vitit 1700 nga dy parashikues grekë në Kostandinopojë.
Pak më vonë, atje shpërthyen gjithashtu epidemi të smigjës.
Dhe viti 1713 pa raportin e parë nga një mjek grek mbi këto inokulime.
Por jo një traditë e vjetër e mjekësisë popullore.
Dhe është gjithashtu një përrallë e vjetër e grave për historinë e fruthit të vogël të thotë se kjo grua këtu,
zonja Wortley Montagu, ishte ajo që solli vaksinimin e dobishëm kundër fruthit të vogël.
Ajo e pa këtë në Kostandinopojë dhe më pas veproi si lobiste e vaksinimit në Evropën Perëndimore nga viti 1721 e tutje.
Dhe është kryesisht i përhapur ndër klasën e lartë.
Por edhe atëherë, njerëz të shëndetshëm vdisnin si pasojë e këtyre imunizimeve.
Dhe veçanërisht në qarqet kryesore shoqërore.
Edhe mes mbështetësve të vaksinimit pranohet një shkallë vdekshmërie prej të paktën 2%.
Askush nuk e di se sa i lartë ishte me të vërtetë.
Por në të vërtetë mund ta heqësh zonjën Wortley Montagu nga historia, ajo nuk luajti vërtet ndonjë rol.
Dhjetë vjet pasi ajo filloi të lobonte për vaksinimin, në Angli nuk ishin vaksinuar më shumë se 1,000 persona.
Më i rëndësishëm ishte njëfarë Abbe Conti, për të cilin mësoni shumë pak në histori.
Një jezuit që mbështeti fuqimisht këto vaksina.
Dhe arsyeja pse vaksinat fituan vrull gjithsesi ishte se kishte shumë para në lojë.
Ja një shembull.
Një mjek anglez u thirr te carina ruse, Katrina e Madhe, për ta vaksinuar atë dhe fëmijët e saj.
Dhe për këtë aktivitet, që zgjati, le të themi, pesë minuta, ai mori një pagesë prej 10,000 paundësh.
Në vlerën e sotme, kjo është rreth një milion eurosh.
Pension i përjetshëm prej 500 paundësh në vit dhe titulli baron.
Ai dhe pasardhësit e tij u siguruan për jetë.
Sot në garazhe ka relativisht pak Porsche të vaksinuar.
Në vitin 1721, këto inokulime të errëta të qelbave të variolës përmes
U përplas në pellg.
Sipas pretendimeve, rastet e smollit u sollën në SHBA me anije.
Dhe një klerik dhe një mjek më pas insistuan se ishte thelbësore të mbrohej popullsia me inokulime.
Dhe kjo vlerësim, që ata e kryen në atë kohë, konsiderohet gjithashtu si statistika e parë mjekësore.
Norma e vdekshmërisë nga smëraliu do të ishte ulur nga 15% në 2,5%. Një sukses.
Megjithatë, ajo që njerëzit nuk e marrin parasysh është se ky nuk ishte një studim i duhur i
kryer nga zoti Cotton Mather, një puritan fanatik.
Grupet nuk ishin aspak të krahasueshme. Nuk kishte ndarje të rastësishme.
Ata që ishin vaksinuar dhe ata që nuk ishin vaksinuar ishin padyshim grupe shumë të ndryshme.
Dhe suksesi duhet të ketë qenë gjithashtu i kufizuar, sepse zoti Cotton Mather u detyrua të fshihej në shtëpinë e tij
për 14 ditë gjatë kësaj fushate vaksinimi, pasi gruaja e tij frikësohej se përndryshe do të lincoheshej.
Pra, duhet të ketë pasur incidente serioze shëndetësore dhe vdekje.
Zoti Cotton Mather gjithashtu zhvilloi atje gjykime për shtriga, përndryshe.
Po. Dhe as në Evropë gjërat nuk po shkonin mirë sa i përket suksesit.
Nëse hidhni një sy këtu, këto janë statistika nga Kopenhaga që tregojnë shkallën vjetore të vdekshmërisë nga smigja.
Dhe këtu është shënuar ku u hap dhe u mbyll përsëri spitali i imunizimit.
Nuk mund të shihni asgjë në shifra që të sugjerojë se diçka ka ndryshuar.
Kaq për suksesin.
Dhe nëse nuk u futët në Kopenhagë dhe diku tjetër, me shumë gjasa nuk ndodhi as në Boston.
Dhe ajo që gjithashtu nuk përmendet në shumë libra mbi historinë mjekësore është se në vitin 1729, tetë vjet pasi
zonja Wadley Montagu kishte promovuar gjithë idenë, Parlamenti Britanik tashmë kishte ndaluar inokulimet.
Dhe nuk ishte deri pas vitit 1743 që të kryheshin përsëri.
Dhe mjeku personal i Meri Teresës në Vjenë bëri atëherë deklaratën shumë të mençur se
aristokratët dhe të pasurit zakonisht vdesin nga variçela.
Kolonia e patrajtuar mbijeton pa trajtim.
Kjo gjithashtu tregon se variola nuk ishte vërtet një sëmundje serioze.
Vetëm në formën e kësaj inokulimi fruthi i vogël u bë një sëmundje serioze.
Dhe kjo ka ndikuar historinë.
Jo fruthi i vogël, por vaksinia.
Këtu do t'ju tregoj dy vdekje të shquara.
Në të majtë, Luigj XV; në të djathtë, Wittelsbach-u bavarez i fundit.
Linja e tij u shua me vdekjen e supozuar nga fruthi i lopëve të Maksimilianit III Jozefit.
Thuhet se të dy kanë vdekur nga variola, njëri në moshën 64 vjeç, tjetri në moshën 50 vjeç.
Dhe ajo që të dy kishin të përbashkët ishte se ishin sundimtarë shumë të dashur.
Njerëzit lulëzuan nën sundimin e tyre.
Ne e dimë me siguri që Luigj XV nuk mund të kishte kontraktuar fruthin e vogël në moshën 64 vjeç, sepse e kishte kaluar
atë si fëmijë dhe fruthi i vogël jep imunitet për gjithë jetën.
Louis XV u shikoi veten në moshën 64 vjeç dhe tha: "Po të mos dija që kisha pasur fryrëza
kur isha fëmijë, do të thoja se kam fryrëza."
Ai nuk mbijetoi. Duhet të ketë qenë vaksinimi kundër variolës.
Max III Joseph akuzohet se ka urdhëruar popullin e tij të inokulojë, por gjithmonë refuzonte ta bënte vetë.
Mund të dyshohet se është e mundur të vdesësh nga variola në moshën 50 vjeç, duke qenë në shëndet të përsosur.
Dhe ka shumë të tjerë.
Dy perandorë Habsburg në Vjenë gjithashtu vdiqën nga variola.
Dhe ka disa gjëra që duhet të na bëjnë të ndalojmë për të menduar.
fisnikët që vdiqën ishin njerëz që gëzonin një standard shumë të lartë jetese.
Por fruthi i lopëve ishte në të vërtetë një sëmundje e lagjeve të varfra, e të varfërve.
Si mund të jetë kjo?
Dhe ishte gjithmonë një sëmundje fëmijërie.
Pse njerëzit e moshuar mund të preken nga variola kur janë në shëndet të plotë?
Pothuajse asnjë mjek tjetër nuk kishte parë fruthin e vogël te të rriturit në atë kohë.
Dhe më e rëndësishmja, të gjithë e dinë se smëraliu është jashtëzakonisht ngjitës.
Por aty ku sundimtarët dhe fisnikët e tjerë kishin vdekur, nuk pati më raste sëmundjesh dhe as vdekje nga smollina.
Ato nuk ishin ngjitëse dhe, natyrisht, nuk infektuan njerëz të tjerë.
Por ka edhe një gjë tjetër që kanë të përbashkët.
Të gjithë sundimtarët kishin Kishën si armik.
Ata donin të hiqnin nga Kisha statusin e përjashtimit nga taksat.
Gjë që nuk ndodhi pas vdekjes së saj.
Dhe kam një dëshmitar tjetër për këto ngjarje.
Ky është një murg, Abraham A. Santa Clara, i cili jetoi në atë kohë.
Emri i tij i vërtetë ishte Johann Ulrich Megerle.
Edhe atëherë, ai tha se privilegji i zotërinjve të Medi Corum ishte e drejta për të vrarë me impunitet.
Pra, James Bond nuk ishte personi i parë në historinë e njerëzimit që mori një licencë për të vrarë; në fakt,
siç thotë zoti Megerle, kjo praktikë u prezantua në shekullin e 13-të me themelimin e profesionit mjekësor.
Për ata që besojnë se kjo është e tepruar, sepse një imunizim nuk mund të jetë kaq i keq, kam sjellë një
citat nga libri i Hervé Bovin mbi historinë e vaksinimit.
Ai është profesor emeritus në Leuven.
Dhe ai është një përkrahës i zjarrtë i vaksinimit.
Gjithashtu i lidhur me Institutin Pasteur.
Dhe ai shkruan në librin e tij të vitit 2011 se inokulimi, siç praktikohej në Evropë midis vitit 1721 dhe
futjes së metodës së Suttonit, të cilën do ta diskutojmë së shpejti, ishte shumë i rrezikshëm.
Pa dyshim ishte në kufijtë e asaj që mund të tolerohej.
Pra, ai gjithashtu në mënyrë të tërthortë po e thotë mjaft qartë se këto inokulime ishin gjithashtu një armë e mundshme vrasëse.
Dhe asgjë nga kjo nuk do të kishte qenë e nevojshme nëse njerëzit do të kishin dëgjuar këtë zotëri.
Daniel Sutton, jo mjek akademik, por kirurg i aftë. Ai vinte nga një familje kirurgësh.
Ai kreu inokulime që nga viti 1750 e tutje, por duke përdorur një teknikë të re.
Dhe, rastësisht, fitoi shumë para gjatë procesit.
Një vaksinim kushtonte 10 paund për qytetarët e zakonshëm dhe 25 paund për të pasurit.
Ai bënte rreth 500 deri në 1000 në ditë.
Atëherë, një shtëpi e pavarur kushtonte 500 paund. Kjo do të thotë që ai kështu fitonte disa shtëpi të pavarura në një ditë.
Megjithatë, ai ka fituar respekt sepse në fund të jetës së tij tha: "Nuk kam humbur asnjë pacient."
Së pari, ai u përmbajt nga marrja e masave të mëtejshme toksike. Kjo shpesh harrohet në historinë e
vaksinimit, ashtu si shpesh anashkalohen adjuvantët në vaksina.
Sepse atëherë, kur vaksinoje, mjekësia zyrtare të jepte gjithashtu adalas, antimon,
merkur dhe substanca të tjera toksike të shijshme.
Ai nuk bëri asnjë nga ato.
Ai sapo i bëri vaksinimin dhe nuk tha asgjë tjetër përveç ajrit të pastër.
Por ai bëri një gjë mbi të gjitha. Dhe sikur njerëzit t'i kishin dëgjuar z. Sutton, katastrofa e vaksinimit
kundër Covid-it gjithashtu nuk do të kishte ndodhur.
Ai kreu një eksperiment të thjeshtë.
Ai njëherë thjesht e priti pusin në lëkurë pa nxjerrë gjak.
Njëherë ai çau lëkurën, injektoi këtë pus në indin dhjamor nën lëkurë, dhe më pas injektoi
pusin në muskuj për të parë se çfarë do të ndodhte.
Dhe ai zbuloi se ngjarja e synuar ishin pustulat e vaksinimit në lëkurë, dmth një formë e
padëmshme e variolës që shfaqet pas kësaj inokulimi.
Kjo ndodhi vetëm kur ai e inokuloi lëkurën, jo indin dhjamor nën lëkurë ose muskujt.
Pse?
Është në të vërtetë mjaft e qartë.
Sepse sistemi ynë imunitar funksionon në mënyrë intracutaneale.
Çdo gjë që e vendosim më thellë është një katastrofë.
Dhe fatkeqësisht, mjekësia nuk e ka kuptuar këtë që nga koha e zotit Sutton, për 250 vjet.
Fatkeqësisht, vepra e tij "Inokulatori" nuk u botua deri në vitin 1796, kur vaksinimi i
Jenner-it tashmë ishte gati për t'u nisur.
Por ajo që na mësoi Sutton është se sistemi ynë imunitar, nëse dëshironi t'i mësoni diçka me
vaksina, funksionon vetëm përmes lëkurës dhe mukozave.
Kjo është një mekanizëm evolucionar. Megjithatë, kjo nuk ndodh kur diçka injektohet më thellë në ind.
Vetëm lëkura, hunda, fyt, mushkëritë dhe trakti tretës mund të ndikojnë në kujtesën e sistemit imunitar.
Çdo gjë tjetër është dëmtim trupor me mundësi lëndimi.
Kjo do të kishte qenë përparimi i Suttonit.
Por zoti Jenner mbërriti.
Dhe zoti Jenner ishte i mendimit, jo si i pari, por së bashku me mjekë të tjerë para tij, se variola e butë e
lopëve, e cila kishte bërë që qumështareve të mos u shfaqeshin plagë nga fruthi i vogël,
por kanë ruajtur lëkurë të bukur të bardhë, mund të shërbejnë si një zëvendësues i mirë për
qelbën e variolës njerëzore kur përdoren për vaksinim.
Por qumështarjet në të vërtetë mbeteshin të shëndetshme dhe kishin lëkurë të bukur sepse pinin qumësht lope të freskët,
të papastërtuar. Nuk kishte asgjë të bënte me vaksinë lopësh.
Pse? Sepse ishin jashtëzakonisht të rralla.
Jenner vetë kurrë nuk ofroi prova për efektivitetin e vaksinimit të tij, dhe ai kreu eksperimente joetike.
Për shembull, ai e vaksinonte djalin e kopshtarit të tij me këtë vaksinë kundër fruthit të lopës dhe e ekspozoi
fëmijën ndaj variolës për të parë nëse do të ndodhte ndonjë gjë.
Ai nuk hezitoi as të vaksinonte djalin e tij. As për këtë zakonisht nuk lexon.
Djali i tij u paaftësua mendërisht pas kësaj vaksinimi dhe vdiq në moshën 21 vjeç.
Kjo është Jenner, heroi i vaksinimit.
Dhe disa vjet më parë u ekzaminuan gjithashtu tubat e vjetër që zoti Jenner kishte dërguar në atë kohë.
Nuk kishte fare fruthë lopësh në të.
Atje kishte fruth kali, ose ndoshta vetëm diçka të tharë, diçka që ishte dërguar në të gjithë botën,
diçka që me siguri nuk mund të kishte pasur asnjë dobi.
Dhe disa statistika që ekzistojnë në Angli pas prezantimit të Jennerit, t'i tregojnë këtu në anën
e majtë: këto ishin vdekjet nga variola në Angli.
Ne tashmë kishim vaksinim të detyrueshëm që nga viti 1853.
14,000, 20,000 dhe pastaj një epidemi me 44,000 vdekje nga smëraliu.
Njerëzit gradualisht kuptuan se vaksinimi në të vërtetë çonte në vdekje nga variola.
Dhe pastaj ishte një qytet që kreu eksperimentin, për të thënë kështu. Mund ta shihni këtu. Ky është qyteti i Leicesterit.
Po kthehem përsëri.
Qyteti i Leicesterit, i cili thjesht përmes këshillit të tij bashkiak tha se vaksinimi i
detyrueshëm nuk do të zbatohet më brenda kufijve të qytetit.
Vaksinimi i detyrueshëm nuk zbatohet më.
Dhe qyteti i Leicester-it atëherë kishte numrin më të ulët të rasteve të smalaxhit dhe numrin më të ulët të
vdekjeve nga smalaxhi krahasuar me qytetet e tjera ku ishte zbatuar vaksinimi i detyrueshëm.
Kjo ishte gjithashtu e dukshme në zhvillimet e mëtejshme në fund të shekullit të 19-të dhe në fillim të shekullit të 20-të.
Këtu mund të shihni numrin e rasteve të vdekjeve nga smalla dhe vdekjeve të shkaktuara nga vaksinimi kundër smallës.
Kurbat në thelb tregojnë vlera me lartësi të barabartë.
Kjo do të thotë se edhe mbështetësit më të flaktë të vaksinimit nuk mund të pretendojnë se ajo redukton vdekshmërinë.
Por nuk ishin vetëm vdekjet; kishte edhe paaftësi të rënda.
Meningjiti ka ndodhur me modifikime në vaksinimin kundër variçelës.
Dhe në vitin 1924, një patolog në Pragë vendosi lidhjen e qartë për herë të parë gjatë një autopsie.
Mund të shihni sa kohë merr. Pra, 125 vjet. 25 vjet pas futjes së vaksinimit.
Për herë të parë u përcaktua se e gjithë çështja po shkaktonte meningjit.
Megjithatë, natyrisht, kjo ka ndodhur më parë.
Dhe duhej një tjetër jetë njerëzore, pra një brez, 30 vjet, që dëmi nga vaksina të njihej në Karlsruhe në vitin 1953.
Derisa atëherë, nuk kishte pasur raporte zyrtare për dëmtime nga vaksinat, edhe pse vaksinat ishin kryer për 250 vjet.
Dhe në Republikën Federale të Gjermanisë, megjithëse nuk kishte më raste të variolës, midis viteve 1949 dhe 1979 u regjistruan 7
raste të konfirmuara të variolës, 360 vdekje të lidhura me vaksinën të pranuara nga RKI dhe Instituti Paul
Ehrlich, dhe të paktën 984 raste dëmtimesh të përhershme.
Dhe për këtë arsye fruthi i vogël duhej të shpallej i zhdukur në vitin 1979, sepse vetëm atëherë
mund të ndërpritej gradualisht vaksinimi kundër tij.
Përndryshe, vaksinimi kundër smalës do të duhej të vazhdonte.
Por kjo nuk ishte e mundur.
Dhe do të doja të përfundoja me një citat nga një mjek amerikan, avokat i vaksinimit, i cili ishte
drejtor i mjekësisë parandaluese në Ushtrinë e SHBA-së.
Në vitin 1940, pas gati 250 vjetësh histori të vaksinimit, ai tha se e gjithë çështja e imunizimit, si
aktiv ashtu edhe pasiv, ishte ende në fazë eksperimentale.
Dhe tani kemi parë përsëri se sa eksperimentale është e gjithë kjo.
Dhe nëse pas kësaj periudhe kohore është kështu, atëherë mund të pyesësh vetëm pse vaksinimet janë ende një çështje.