Buku palajaran sakola nyaritakeun kumaha cacar munggaran bisa dikalahkeun, teras hiji panyakit sanggeus nu
séjén, hatur nuhun kana vaksinasi anu aman jeung mujarab.
Tapi naha ieu bener-bener leres?
Patarosan ieu diulaskeun ku dosen universitas Dr Gerd Reuther, ahli radiologi jeung sajarahwan médis.
Dr Reuther geus lila dipikawanoh ku kritikna kana kedokteran anu didominasi ku industri farmasi sarta ogé geus
nyatakeun éta dina buku bestseller-na di Spiegel nu judulna "Der betrogene Patient" (Pasien Nu Ditipu).
Dina kuliahna, Dr Gerd Reuter ngagunakeun conto vaksinasi cacar jeung sumber sajarah médis pikeun
némbongkeun akibat vaksinasi cacar wajib kana populasi.
Numutkeun Dr. Reuther, cacar téh panyakit anu teu ngabahayakeun, tapi vaksinasi ngalawan cacar nyababkeun puluhan rébu maot.
Kalayan vaksinasi datang, kitu cenah, pupusna cacar.
Numutkeun Dr Reuther, sajarah vaksinasi salami 300 taun bisa disamakeun jeung hiji kajahatan tunggal ngalawan kasehatan.
Dengekeun sorangan naon anu diomongkeun ku Dr. Reuter ngeunaan vaksinasi, khususna vaksinasi cacar.
Kuliah éta dibikeun salaku bagian tina simposium MWGFD ngeunaan topik "Persetujuan vaksin,
rekomendasi vaksinasi, vaksinasi wajib – naha datana cukup?"
Dr Ronald Weikl: Mangga, punten. Gabung sareng abdi ayeuna pikeun presentasi anu pasti pisan bakal matak pikabitaeun
ku rerencangan urang anu dipikahormat, Dr Gerd Reuther, anu judulna 'Vaksinasi – hiji carita kasuksesan?'.
Dr Gerd Reuther: Sumuhun, René nu dipikacinta, hatur nuhun pisan, para tamu nu dipikacinta.
Vaksinasi Covid-19, anu sabenerna sanés vaksinasi, sanés kajahatan kasehatan munggaran dina widang kedokteran.
Saéstuna, sajarah vaksinasi salami 300 taun téh hiji kajahatan kaséhatan anu gedé, tapi kusabab waktosna kawates,
abdi ngan bakal nyarioskeun ngeunaan hiji vaksinasi wungkul.
Nanging, éta téh sajarah vaksinasi salami 200 taun, sabab 200 taun munggaran didédikasikeun sacara husus pikeun vaksinasi cacar.
Sareng vaksinasi cacar ieu dilaksanakeun persis ku cara anu sami sapertos ayeuna dilaksanakeun pikeun Covid-19.
Éta ngeunaan paksaan, ngeunaan hukuman, ngeunaan loba pisan artos, dina sababaraha kasus malah leuwih loba artos tibatan ayeuna.
Jeung éta ngeunaan ngalakukeun hiji hal anu teu aya bukti.
Sareng karuksakanana geus ditutupan.
Sababaraha jalma bisa nyebut, naha cacar jeung Covid bener-bener bisa dibandingkeun?
Covid mah ngan saukur flu.
Tapi cacar téh panyakit anu bener-bener pikasieuneun.
Kuring geus mawa hiji gambar ieu ka anjeun, anu bakal anjeun tingali deui jeung deui.
Matak panasaran, anjeun sok ningali gambar cacar anu sarua di internét jeung dina buku.
Teu loba pisan pasien cacar dina jaman fotografi jeung pilem, nepi ka anjeun bisa terus-terusan mawa pasien anyar.
Tapi ti mimiti abad ka-19, saurang kartunis wani némbongkeun yén cacar sabenerna mah lain panyakit anu pati
parah jeung teu salawasna leuwih parah tibatan Covid.
Ngan maranéhna katingalina goréng pisan.
Jadi manéhna nyokot kabébasan di dieu, salaku gimmick pamasaran, kitu cenah, pikeun para dokter anu numpak sapi jeung
keledai di dieu, sarta salaku insentif, kitu cenah, pikeun
Vaksinasi mawa nimfa nu katutupan cacar, dimaksudkeun pikeun nyingsieunan jalma.
Sareng anjeun tiasa ningali naon anu keur dipigawé ku barudak di sisi katuhu.
Barudak kabur.
Tapi anjeun peryogi skenario sieun ieu, siga mayit-mayit anu bakal ngagoler di unggal pojok jalan alatan Covid.
Jadi maranéhna nembongkeun déwi ngora nu beungeutna pinuh ku bekas cacar di dieu.
Sareng sieun salawasna parantos janten bagian utama tina bisnis.
Tapi éta ogé teu bisa dibenerkeun dina kasus cacar.
Naha? Cacar geus dipikanyaho aya sahenteuna sarébu taun, meureun geus rébuan taun.
Ogé aya di Kulon, tapi dianggap panyakit barudak anu teu ngabahayakeun nepi ka teu kungsi dibahas.
Sareng di dieu abdi parantos mawa sababaraha statistik ti Inggris.
Sareng sakumaha anjeun tiasa tingali, éta dimimitian kira-kira jam 16.30.
Ieu mangrupa kasus kahiji anu kacatet ngeunaan hiji déwasa anu sigana kungsi katarajang cacar.
Nepika harita, ngan aya kabingungan nu matak ragu yén saurang déwasa kungsi katarajang cacar.
Éta ngan dimimitian dina satengah kadua abad ka-17.
Sareng anu paling penting, musibah cacar kajadian dina abad ka-18, nalika vaksinasi geus aya.
Kusabab saméméhna, lamun anjeun ningali deui, aya kirang ti saratus pupus alatan cacar di London unggal taun.
Seueur anu kungsi hirup dina kaayaan sosial anu kacida goréngna.
Sareng henteu nepi ka abad ka-18 aya ratusan rébu kasus cacar anu maot.
Sareng hayu urang mikirkeun Covid.
Jalma-jalma henteu maot dina taun 2020, tapi ngan sanggeus vaksinasi dimimitian.
Sareng di dieu, meureun, aya pitunjuk munggaran.
Naha ieu tiasa aya patalina sareng pamekaran sosial anu sanés?
Leres, cacar ngan jadi musibah pikeun Éropa nalika Kontra-Réformasi nyicingan sanggeus Perang Tilu Puluh Taun.
Loba buku masih nyatakeun, sarta ieu terus-terusan disalin kalayan taliti, yén inokulasi ku nanah ti
pasien cacar mangrupa tradisi ubar tradisional baheula.
Urang Cina, urang India, jeung urang Afrika geus ngalakukeun ieu, ku kituna vaksinasi téh hal anu paling alami di dunya.
Lamun anjeun ningali kana fakta-fakta, éta mah henteu leres pisan.
Teu aya dokumén saméméh taun 1700 nu nunjukkeun aya nu kungsi motong nanah kana jalma séjén.
Inokulasi munggaran didokumentasikeun kira-kira taun 1700 ku dua peramal Yunani di Konstantinopel.
Teu lila sanggeusna, wabah cacar ogé meletus di dinya.
Sareng taun 1713 nyaksian laporan munggaran ku saurang dokter Yunani ngeunaan inokulasi sapertos kitu.
Tapi lain tradisi ubar karuhun.
Sareng éta ogé saukur carita kolot dina sajarah cacar yén awéwé ieu, Lady Wortley Montagu, téh nu
panggedéna ngenalkeun vaksinasi cacar anu mangpaat.
Manéhna ningali ieu di Konstantinopel teras janten pelobi vaksinasi di Éropa Kulon ti saprak taun 1721.
Sareng éta utamina sumebar di kalangan kelas luhur.
Tapi sanajan harita, jalma anu séhat ogé maot alatan inokulasi ieu.
Sareng utamina di kalangan sosial pangpayunna.
Sanaos di antara para pendukung vaksinasi, laju maot sahenteuna 2% diaku.
Teu aya nu nyaho sabaraha luhurna sabenerna.
Tapi anjeun sabenerna tiasa ngaleungitkeun Bu Wortley Montagu tina carita, sabab manéhna sabenerna henteu maén peran.
Sapuluh taun sanggeus manéhna ngamimitian ngalobi pikeun vaksinasi, teu leuwih ti
1.000 urang anu geus divaksin di Inggris.
Nu leuwih penting nyaéta hiji Abbe Conti, ngeunaan anjeunna anjeun ampir teu apal nanaon dina sajarah.
Saurang Yesuit anu sacara tegas ngadukung vaksinasi ieu.
Sareng alesanana kunaon vaksinasi ahirna meunang momentum téh sabab loba pisan artos anu aub.
Ieu conto.
Hiji dokter Inggris dipénta sumping ka Tsarina Rusia, Catherine Agung, pikeun ngalaksanakeun imunisasi ka dirina jeung barudakna.
Jeung pikeun kagiatan ieu, anu nyandak, hayu urang sebut, lima menit, manéhna nampi bayaran £10.000.
Dina mata uang ayeuna, éta kira-kira hiji juta euro.
Pensi salamina £500 per taun jeung gelar baron.
Manéhna jeung turunanana geus dijamin kahirupanana.
Ayeuna di garasi-garasi, Porsche anu geus divaksinasi mah saeutik pisan.
Dina taun 1721, inokulasi samar tina nanah cacar ngaliwatan
Kacemplung kana empang.
Ceuk béja, kasus cacar dibawa ka Amérika Serikat ngaliwatan hiji kapal.
Sareng saurang rohaniawan jeung saurang dokter tuluy negeskeun yén éta penting pisan pikeun ngajaga masarakat ku inokulasi.
Jeung panilaian ieu, anu maranéhna laksanakeun dina waktos éta, ogé dianggap minangka statistik médis munggaran.
Tingkat kasawatuan cacar bakal turun ti 15% jadi 2,5%. Sukses.
Tapi, anu teu dipikiran ku jalma-jalma nyaéta yén ieu sanés panalungtikan anu leres anu
dilakukeun ku Mr. Cotton Mather, saurang Puritan fanatik.
Kelompok-kelompok éta henteu tiasa dibandingkeun pisan. Teu aya distribusi acak anu dilakukeun.
Maranéhna anu geus divaksinasi jeung anu tacan divaksinasi jelas pisan béda pisan.
Sareng kasuksésanana ogé pasti diwatesan sabab Bapak Cotton Mather kudu nyumput di imahna sorangan salila 14
poé dina kampanye vaksinasi ieu, sabab pamajikanna sieun yén manéhna bakal dilinch lamun henteu kitu.
Janten pasti aya kajadian kaséhatan anu serius jeung aya anu maot.
Bapak Cotton Mather ogé ngalaksanakeun pangadilan tukang sihir di ditu, ku jalan kitu.
Sumuhun. Jeung kaayaan di Éropa ogé henteu katingali saé dina hal kasuksésan.
Lamun anjeun ningali di dieu, ieu téh statistik ti Kopenhagen nu némbongkeun laju pupusna cacar unggal taun.
Sareng di dieu ditandaan tempat rumah sakit imunisasi dibuka sareng ditutup deui.
Anjeun teu tiasa ningali nanaon dina angka-angka anu nunjukkeun yén aya nu parantos robah.
Kitu waé ngeunaan kasuksésan.
Sareng upami anjeun henteu asup di Kopenhagen sareng di tempat séjén, sigana ogé henteu kajadian di Boston.
Sareng naon anu ogé henteu disebatkeun dina seueur buku sajarah kedokteran nyaéta yén dina taun 1729, dalapan taun
sanggeus Lady Wadley Montagu ngamajukeun sakabéh ide éta, Parlemén Inggris geus ngalarang inokulasi.
Sareng teu aya nu dilaksanakeun deui nepi ka sanggeus taun 1743.
Sareng dokter pribadi Maria Theresa di Wina nyarios hiji pernyataan anu wijaksana pisan dina waktos éta yén
bangsawan jeung jalma beunghar biasana maot ku cacar.
Koloni anu teu diubaran tetep hirup tanpa pangubaran.
Ieu ogé nunjukkeun yén cacar téh sabenerna sanés panyakit anu serius.
Ngan dina wangun inokulasi ieu cacar jadi panyakit anu serius.
Sareng éta parantos mangaruhan sajarah.
Henteu cacar, tapi vaksinia.
Di dieu abdi bakal nunjukkeun ka anjeun dua pupus anu kasohor.
Di kénca, Louis XV; di katuhu, Wittelsbach Bavaria panungtung.
Garisan karajaanana pareum ku maotna anu disangka alatan cacar, Maximilian III Joseph.
Duanana disebut pupus alatan cacar, hiji dina umur 64 taun, nu hiji deui dina umur 50 taun.
Sareng naon anu maranéhna duaan gaduh babarengan nyaéta yén maranéhna pamingpin anu kacida dipikacinta.
Jalma-jalma makmur dina pamaréntahan maranéhna.
Urang yakin pisan yén Louis XV moal tiasa katarajang cacar dina yuswa 64 taun, sabab manéhna geus kungsi katarajang
éta waktu budak jeung cacar masihan imunitas salamina.
Louis XV ningali dirina dina umur 64 taun teras nyarios, lamun abdi henteu terang yén abdi kungsi kaserang cacar
waktu budak, abdi bakal nyarios yén abdi keur kaserang cacar.
Manéhna teu salamet. Sigana mah éta téh vaksinasi cacar.
Max III Joseph dituduh geus maréntahkeun rahayatna supaya divaksin, tapi manéhna sorangan sok nolak divaksin.
Bisa jadi aya nu ragu yén mungkin maot ku cacar dina umur 50 taun nalika dina kasehatan anu sampurna.
Sareng aya seueur deui.
Dua kaisar Habsburg di Wina ogé maot alatan cacar.
Sareng aya sababaraha hal anu kedah nyababkeun urang eureun heula pikeun mikir.
Para bangsawan anu maot téh jalma-jalma anu ngarasakeun standar kahirupan anu kacida luhur.
Tapi cacar sabenerna téh panyakitna kampung kumuh, panyakitna jalma miskin.
Kumaha éta bisa?
Sareng éta sok panyakit waktu budak.
Naha jalma sepuh bisa katarajang cacar sanajan kasehatanna sampurna?
Ampir teu aya dokter séjén anu kungsi ningali cacar dina déwasa dina waktos éta.
Jeung leuwih pentingna, sadayana terang yén cacar téh kacida nularna.
Tapi di tempat para pangawasa jeung bangsawan séjénna geus maot, teu aya deui kasus gering atawa pati alatan cacar.
Aranjeunna henteu nular sareng jelas henteu ngainfeksi batur.
Tapi aya hiji deui hal anu maranéhna gaduh babarengan.
Sadaya pangawasa nganggap Garéja minangka musuhna.
Maranéhna hayang ngaleungitkeun status bebas pajeg Garéja.
Nu teu kajadian sanggeus maotna.
Sareng abdi gaduh saksi sanés pikeun kajadian-kajadian ieu.
Ieu saurang biksu, Abraham A. Santa Clara, anu hirup dina jaman éta.
Ngaran sabenerna anjeunna nyaéta Johann Ulrich Megerle.
Jeung sanajan harita, manéhna nyarios yén hak istiméwa para tuan Medi Corum nyaéta hak pikeun maéhan tanpa dihukum.
Janten James Bond sanés jalma munggaran dina sajarah manusa anu dipasihan lisénsi pikeun maéhan; sabenerna, sakumaha
ceuk Mr Megerle, prakték ieu sabenerna geus diwanohkeun dina abad ka-13 kalayan diadegkeunana profési médis.
Pikeun maranéhna anu yakin yén ieu sadayana dilebih-lebikeun, sabab hiji inokulasi teu mungkin saburuk kitu, abdi
mawa kutipan tina buku Hervé Bovin ngeunaan sajarah vaksinasi.
Anjeunna mangrupikeun profesor emeritus di Leuven.
Sareng anjeunna téh panyokong satia vaksinasi.
Ogé pakait jeung Institut Pasteur.
Sareng anjeunna nyerat dina bukuna taun 2011 yén inokulasi, sakumaha dipraktékkeun di Éropa antara taun
1721 nepi ka diwanohkeunana métode Sutton anu bakal urang bahas engké, téh kacida bahaya.
Éta teu aya ragu aya dina wates naon anu bisa ditolerir.
Jadi manéhna ogé sacara teu langsung nyatakeun kalayan écés yén suntikan-suntikan ieu ogé bisa jadi pakarang pikeun maéhan.
Sareng sadayana ieu moal diperlukeun upami jalma-jalma geus ngadangukeun ka bapak ieu.
Daniel Sutton, sanés dokter akademik, tapi saurang ahli bedah anu trampil. Anjeunna asalna ti kulawarga ahli bedah.
Manéhna ngalakukeun inokulasi ti taun 1750 ka hareup, tapi maké téknik anyar.
Sareng, sakaligus, meunang loba pisan artos dina prosésna.
Biaya vaksinasi nyaéta £10 pikeun warga biasa jeung £25 pikeun nu beunghar.
Manéhna ngalakukeun kira-kira 500 nepi ka 1000 sapoé.
Baheula, hiji imah misah hargana £500. Hartina manéhna meunang sababaraha imah misah dina sapoé ku cara kitu.
Sanajan kitu, manéhna geus meunang hormat sabab manéhna nyarios dina ahir hirupna, "Abdi teu acan kaleungitan hiji pasien ogé."
Kahiji, manéhna nahan diri pikeun henteu nyandak léngkah toksik deui. Ieu mindeng poho dina sajarah vaksinasi,
sarua jeung adjuvant dina vaksin anu mindeng diabaikan.
Kusabab baheula, nalika anjeun divaksinasi, kedokteran resmi ogé masihan anjeun adalas,
antimony, merkurius, jeung zat toksik séjén anu ngeunah.
Manéhna henteu ngalakukeun éta sadayana.
Manéhna kakara masihan anjeunna vaksinasi sarta henteu nyarios nanaon iwal ti hawa seger.
Tapi anjeunna ngalakukeun hiji hal nu pangpentingna tibatan sagalana. Sareng upami jalma-jalma ngadangukeun ka
Bapak Sutton, musibah vaksinasi Covid ogé moal kajadian.
Manéhna ngalakukeun ékspérimén dasar.
Manéhna kungsi ukur motong nanah kana kulit tanpa ngaluarkeun getih.
Manéhna kungsi ngagunting kulit, nyuntikkeun nanah éta kana jaringan gajih di handapeun kulit, teras nyuntikkeun deui
nanah éta kana otot-otot pikeun ningali naon anu bakal kajadian.
Sareng anjeunna mendakan yén kajadian anu dituju nyaéta bisul vaksinasi dina kulit, nyaéta wangun cacar anu
teu ngabahayakeun anu muncul sanggeus inokulasi éta.
Ieu ngan lumangsung nalika anjeunna nginokulasi kulit, lain dina jaringan lemak subkutan atawa otot.
Naha?
Saéstuna mah écés pisan.
Kusabab sistem imun urang damel sacara intracutaneous.
Sagala anu urang lebetkeun leuwih jero téh musibah.
Jeung hanjakalna, élmu kedokteran tacan nyadar ieu ti jaman Mr Sutton, salila 250 taun.
Hanjakalna, karya anjeunna "The Inoculator" henteu diterbitkeun nepi ka taun 1796,
nalika vaksinasi Jenner geus siap diluncurkeun.
Tapi naon anu diajarkeun ku Sutton ka urang nyaéta yén sistem imun urang, lamun rék diajarkeun hiji hal ku
vaksinasi, ngan ukur jalan ngaliwatan kulit jeung membran mukus.
Ieu mangrupa mékanisme évolusionér. Nanging, ieu henteu kajadian nalika hiji hal disuntikkeun langkung jero kana jaringan.
Ngan kulit, irung, tikoro, paru-paru, jeung saluran pencernaan anu bisa mangaruhan mémori sistem imun.
Sagala hal séjén kaasup cilaka awak anu miboga poténsi nyababkeun tatu.
Éta bakal jadi terobosan Sutton.
Tapi Pak Jenner sumping.
Sareng Bapak Jenner nyimpulkeun, sanés salaku nu munggaran, tapi babarengan jeung dokter-dokter séjén
saméméhna, yén cacar sapi anu teu ngabahayakeun, anu nyababkeun para juru susu teu boga bekas cacar,
tapi tetep ngajaga kulit bodas anu éndah, bisa dijadikeun pangganti anu hadé pikeun nanah
cacar manusa nalika dipaké pikeun vaksinasi.
Tapi para juru susu sabenerna tetep séhat jeung boga kulit éndah lantaran maranéhna nginum susu sapi seger anu
tacan dipasteurisasi. Ieu teu aya patalina jeung cacar sapi.
Naha? Kusabab éta pisan langka.
Jenner sorangan henteu kungsi nyayogikeun bukti ngeunaan efektivitas vaksinasi-na, sarta
manéhna ngalakukeun ékspérimén anu teu étis.
Contona, manéhna nyuntikkeun vaksin cacar sapi ka anak tukang kebonna sarta ngajantenkeun budak éta
kakeunaan cacar pikeun ningali naha aya nu kajadian.
Sareng manéhna ogé teu ragu-ragu pikeun ngavaksin anakna. Biasana anjeun ogé teu maca ngeunaan éta.
Putrana jadi cacad mental sanggeus divaksinasi ieu sarta maot dina umur 21 taun.
Ieu Jenner, pahlawan vaksinasi.
Sareng sababaraha taun ka tukang, tabung-tabung lami anu ku Bapak Jenner parantos dikirimkeun dina waktos éta ogé dipariksa.
Teu aya cacar sapi pisan di jerona.
Aya cacar kuda di dinya, atawa meureun ngan saukur hiji hal anu geus garing, hiji hal anu geus dikirim ka
sakuliah dunya, hiji hal anu tangtu moal aya gunana.
Sareng sababaraha statistik anu aya di Inggris sanggeus pangwanohna Jenner, nunjukkeun ka anjeun di
sisi kénca ieu, ieu téh maotna alatan cacar di Inggris.
Urang geus boga vaksinasi wajib ti saprak taun 1853.
14.000, 20.000 teras wabah anu nyababkeun 44.000 pupus alatan cacar.
Jalma-jalma laun-laun sadar yén vaksinasi éta sabenerna nyababkeun maot alatan cacar.
Teras aya hiji kota anu ngalaksanakeun ékspérimén, kitu cenah. Anjeun tiasa ningali di dieu. Éta téh kota Leicester.
Kuring bakal balik deui.
Kota Leicester, anu ngaliwatan déwan kota nyatakeun yén vaksinasi wajib moal deui dilaksanakeun di jero wates kota.
Vaksinasi wajib henteu dikuatkeun deui.
Sareng kota Leicester harita miboga jumlah kasus cacar panghandapna jeung jumlah pupus alatan cacar
panghandapna dibandingkeun jeung kota-kota séjén dimana vaksinasi wajib geus dilaksanakeun.
Ieu ogé katingali dina jalanna kajadian salajengna di ahir abad ka-19 jeung awal abad ka-20.
Di dieu anjeun tiasa ningali jumlah kasus maot alatan cacar jeung maot anu disababkeun ku vaksinasi cacar.
Kurva-kurva éta sacara dasarna némbongkeun nilai-nilai anu mibanda jangkungna anu sarua.
Ieu hartosna yén sanajan para pendukung vaksinasi anu sumanget, henteu tiasa ngaku yén éta ngurangan angka kematian.
Tapi teu ngan ukur aya korban jiwa; aya ogé cacad parah.
Meningitis geus kajadian kalayan modifikasi kana vaksinasi cacar.
Sareng dina taun 1924, saurang patolog di Praha munggaran ngadegkeun hubungan anu jelas nalika otopsi.
Anjeun tiasa ningali sabaraha lami éta nyandak. Janten, 125 taun. 25 taun sanggeus ngenalkeun vaksinasi.
Kahiji kalina, ditangtukeun yén sakabéhna nyababkeun meningitis.
Sanajan tangtu ieu geus kungsi kajadian saméméhna.
Sareng diperlukeun hiji deui umur manusa, nyaéta hiji generasi, 30 taun, pikeun karuksakan vaksin diaku di Karlsruhe taun 1953.
Nepika harita, tacan aya laporan resmi ngeunaan karuksakan vaksin, sanajan vaksinasi geus dilaksanakeun salila 250 taun.
Jeung di Républik Federal Jerman, sanajan teu aya deui kasus cacar, aya 7 kasus cacar anu dikonfirmasi antara taun 1949 jeung
1979, 360 pupus patali jeung vaksin anu diaku ku RKI jeung Institut Paul Ehrlich,
sarta sahenteuna 984 kasus karuksakan permanén.
Jeung éta sababna cacar kudu diumumkeun geus punah taun 1979, sabab ngan ku kituna
vaksinasi cacar bisa dihapuskeun sacara bertahap.
Lamun henteu kitu, vaksinasi cacar kudu diteruskeun.
Tapi éta teu mungkin.
Sareng abdi hoyong ngabéréskeun kalayan kutipan ti saurang dokter Amérika, pangrojong vaksinasi anu kungsi janten
diréktur médis kedokteran pencegahan di Angkatan Darat AS.
Dina taun 1940, sanggeus ampir 250 taun sajarah vaksinasi, anjeunna nyarios yén sakabéh patalékan ngeunaan imunisasi,
boh aktif boh pasif, masih kénéh dina tahap ékspérimén.
Sareng ayeuna urang parantos ningali sakali deui kumaha sakabéh ieu aya dina tahapan ékspérimén.
Sareng upami sanggeus periode waktos éta kitu, mangka urang ngan bisa naros kunaon vaksinasi masih jadi masalah.